Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 4 : 04 ผู้บำบัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

04 ผู้บำบัด

 

 

แฮร์รี่รู้สึกราวกับถูกล้างสมอง แม้เขาจะรู้ตัวดีว่าเวลาห้าวันสำหรับการนอนอยู่ที่โรงพยาบาลแลมเบอร์ตันจะไม่ได้ทำให้เขาความจำเสื่อมหรือถูกสะกดล้างความจำแต่อย่างใด เพียงแต่เขากำลังเปรียบเปรยกับภาพอันเย็นชาของมัลฟอยในวันฝนตกกับมัลฟอย คนขี้ขลาดในวันนั้นที่ฮอกวอสต์

 

เขาไม่รู้ว่าตอนนั้นคิดอะไรอยู่ หรือตอนนั้นแฮร์รี่จะหาข้ออ้างที่ตัวเองไม่มีไม้กายสิทธิ์ก็ได้ เพราะสุดท้ายเขาก็ทำได้แค่มองร่างสูงโปร่งของมัลฟอยหายตัวไปแล้วค่อยแจ้งพยาบาลอีกทีว่ามีคนตาย

 

มัลฟอยทำ—หมอนั่นยืนอยู่เหนือศพ...ศพที่ครั้งหนึ่งคือผู้เสพความตาย เทเรียสเอารายงานผลชันสูตรมาให้เขา ฝ่ายนั้นตายเพราะถูกยิงที่หน้าอกจนเสียชีวิต อาวุธหาไม่พบ

 

และแฮร์รี่ยังไม่ได้บอกว่าเขาเห็นอะไร วันที่ห้าตอนเที่ยงไดอา มูนส์เป็นคนเซ็นต์เอกสารอนุญาตให้เขาออกมาได้ เขาตรงไปที่กองเกี่ยวกับข้อมูลบุคคลแล้วส่งชื่อของมัลฟอยเข้าไป ฝ่ายนั้นบอกว่าจะได้ในวันพรุ่งนี้ ยังมีคนมาต่อคิวก่อนเขาอีกมากที่ต้องการประวัติของคนที่กำลังตามจับอยู่ สองในนั้นคือพี่น้องฮัตสันที่ลอว์เซอร์เรียสได้รับมอบหมายมาอีกทอดหนึ่ง

 

เย็นวันนั้นแฮร์รี่แวะไปที่บ้านของแอสโทเรียอีกรอบ เขาไม่รู้ว่าทำไมเท้าถึงก้าวเดินมาที่อพาร์ทเมนต์เล็กๆ รประวัติของคนที่กำลังตามจับอยู่ สองในนั้นคือพแห่งนี้ คุณมูนส์ที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาดีไม่อยู่ที่ห้องของเธอ

 

หล่อนคงจะไปดูแล้วลูน่า ทอมสันที่ยังไม่มีท่าทีว่าจะไปออกจากโรงพยาบาลสักทีด้วยสาเหตุบางประการ แฮร์รี่ได้ยินมาว่าหล่อนมีอาการแปลกๆ บางครั้งก็เริ่มมีอาการเพ้อเหมือนโดนคาถาอะไรสักอย่าง และพอผู้บำบัดมาตรวจกลับพบว่าเธอสบายดี

 

เจนัสต้อนรับเขาอย่างเป็นมิตร อีกฝ่ายชื่นชอบกีฬาฟุตบอลเป็นบ้าเป็นหลังและถามอย่างตื่นเต้นตลอดเวลาว่าควิดดิชที่พวกพ่อมดแม่มดเล่นกันเป็นยังไง ชายคนนี้มีความอยากรู้อันใสซื่อจนเขาเผลอสนิทสนมด้วยในเวลาไม่นาน

 

แอสโทเรียเลี้ยงมื้อค่ำด้วยอาหารฝีมือของเธอ เป็นบรรยากาศที่ไม่เลวเลย เหมือนกับตอนที่จินนี่จะกลับบ้านมาแล้วเริ่มมื้อค่ำด้วยกันสองคน มันคือความสงบและธรรมดาอย่างแท้จริง

 

“ได้ข่าวว่ามีคนถูกยิงข้างโรง บาล ไม่นึกว่าเป็นคุณ” เจนัสว่า “ดีที่อยู่แถวนั้นพอดี ผมนึกภาพไม่ออกเลยว่าถ้าเป็นผมขึ้นมาจะเป็นยังไง”

 

“เป็นโชคดีของผมแล้วล่ะครับ”

 

แอสโทเรียเดินเข้ามาพร้อมกับขนมหวาน “เดรโกชอบบอกอยู่บ่อยๆ ว่าคุณพกโชคมาเต็มกระเป๋า สงสัยนั่นคงจะจริง”

 

แฮร์รี่นึกถึงใบหน้าบูดๆ ของมัลฟอยตอนพูดคำนี้ เขาจะไม่แปลกใจเลยว่าอีกฝ่ายกำลังพูดด้วยความอิจฉาและไม่ชอบใจ ทุกอย่างที่เขาเป็นไม่เคยทำให้มัลฟอยอยู่อย่างสงบสุข ใช่...นั่นคงจะเป็นจินตนาการสำหรับมัลฟอยที่เขารู้จักตอนอยู่ที่ฮอกวอส์ต

 

แต่ถ้าเป็นตอนนี้ แฮร์รี่เห็นแค่มัลฟอยที่ยืนอยู่เหนือศพของอดีตผู้เสพความตายเท่านั้น

 

มัลฟอยที่สวมแต่ชุดสีดำ ไว้ผมยาวเปียหลวมๆ และใบหน้าเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

 

มัลฟอยที่เป็นฆาตรกร...

 

“ไม่แปลกใจหรอกว่ามัลฟอยจะพูดถึงผมแบบนั้น” ชายหนุ่มว่า หลีกเลี่ยงที่จะพูดสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจให้กับครอบครัวนี้ฟัง

 

แอสโทเรียไม่รู้เรื่องนี้ เขาไม่อยากให้เธอหรือเจนัสรู้ ทั้งสองเคารพมัลฟอยเป็นยิ่งกว่าเพื่อน และยิ่งสำหรับแอสโทเรีย...หล่อนเคยเป็นคู่หมั้นของหมอนั่น

 

แกแค่ยังไม่อยากบอกสิ่งที่แกคิดกับคนอื่นเท่านั้น

 

แอสโทเรียพูดมากมายเกี่ยวกับงานวันนี้ที่เธอเจอมา รวมทั้งเรื่องสัพเพเหระอื่นๆ ที่ชวนให้ผ่อนคลายบนโต๊ะอาหาร

 

“คุณมูนส์ซื้อชุดกระโปรงตัวใหม่มาอีกแล้ว” หล่อนว่า “ที่จริงฉันก็คิดว่ามันดูเข้ากับเธอมากกว่ารสนิยมเก่าของเธอที่ใส่แต่ชุดกางเกงเก่าๆ สีซ้ำกันทุกอาทิตย์นั่นกว่าอีก”

 

และไม่น่าเชื่อว่าแอสโทเรียจะมีมุมการวิจารณ์แฟชั่นคนอื่นแบบนี้ด้วย เจนัสหันมาอธิบายกับเขาว่า “คุณต้องลองเห็นแฟชั่นของหล่อนก่อนหน้านี้ ขนาดผมยังคิดว่ามันเปลี่ยนไปมากทีเดียวเชียว” ชายหนุ่มว่า “ชุดกระโปรงเหมาะกับคุณมูนส์มากกว่าจริงๆ”

 

ชายหนุ่มยักไหล่ เขาไม่ได้สังเกตอะไรกับหญิงสาวคนนี้ไปมากกว่าเธอเป็นหมอที่เข้าออกเซนต์มังโกได้อย่างตามใจนึกกับใบหน้าทื่อๆ ของอีกฝ่ายที่เหมือนจะง่วงนอนตลอดเวลา

 

บทสนทนาถูกเปลี่ยนไปอีกครั้งเมื่อถึงช่วงท้ายของของว่าง ไม่มีคุณมูนส์หรือมัลฟอยเข้ามาเกี่ยวข้องอีก แฮร์รี่กำลังคุยเกี่ยวกับงานของจินนี่แลกเปลี่ยนกับเจนัสที่เล่าเรื่องเจ้านายในบริษัทของตนเองจนกระทั่งมีออดดังขึ้น แฮร์รี่พึ่งมารู้ตัวว่าเขาอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว

 

“ผมคงต้องกลับก่อน เดี๋ยวไปเปิดประตูให้ด้วย” ชายหนุ่มว่า ลุกขึ้นแล้วไปหยิบโค้ทหนังของตัวเองมาใส่

 

เขาเปิดประตูอพาร์ทเมนต์ของแอสโทเรียออกไป สังเกตเห็นร่างสูงโปร่งของคุณหมอที่พึ่งเป็นหัวข้อสนทนาเมื่อครู่เดินเข้าห้องตัวเองไปแล้วงับประตูปิด เป็นอย่างที่แอสโทเรียว่าไว้ อีกฝ่ายใส่ชุดกระโปรงกับผ้าพันคอสีน้ำเงินเข้มในวันนี้

 

แต่นั่นก็เป็นธรรมดาของผู้หญิงทั่วไป ชายหนุ่มหันหน้ามาสนใจคนที่กดออดต่อ น่าแปลกที่คนที่ยืนอยู่หน้าเขาเป็นเทเรียส ไม่ใช่แขกของแอสโทเรียอย่างที่คิด

 

มือปราบหน้าใหม่ยิ้มแย้มทั้งๆ ที่ยังหอบ “รุ่นพี่” เขายื่นกระดาษใบหนึ่งมาให้ “ได้ยินว่าคุณไปถามหาประวัติจากฝ่ายข้อมูล”

 

“เขาบอกว่าจะได้พรุ่งนี้” แฮร์รี่เลิกคิ้ว รับแผ่นกระดาษจากอีกฝ่ายมา เป็นอย่างที่เทเรียสบอกจริงๆ นี่เป็นประวัติของมัลฟอยที่เขาต้องการ

 

“เส้นสาย” เทเรียสยิ้ม “บังเอิญว่าคุณลอว์เซอร์เรียสเห็นตอนที่คุณอยู่ที่ฝ่ายข้อมูลพอดี คุณนี่โชคดีจริงๆ นะครับรุ่นพี่”

 

น่าขันที่วันนี้มีคนพูดเรื่องโชคเขาถึงสองรอบ แฮร์รี่ใช้สายตาไล่อ่านข้อมูลในนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ใบหน้าจะตึงขึ้นมาทันที

 

นี่มัน...ไม่จริง

 

ช่องระบุอาชีพ มันเขียนว่าผู้บำบัด

 

“นายแน่ใจนะว่าเขาไม่ได้ให้ข้อมูลปลอม?” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

 

“ก่อนมานี่ผมไปตรวจสอบที่เซนต์มังโกมาแล้วครับ” เทเรียสว่า “หาทั่วแล้วแต่ไม่เจอมัลฟอยเลย แต่ในตารางเวรของพวกผู้บำบัดเขาเข้าเวรทุกกะ”

 

เงาบ้าๆ นั่นหัวเราะอีกแล้ว—ไอ้โง่

 

“แล้วนายเช็คตารางงานของมัลฟอยมาหรือยัง?” แฮร์รี่รีบเดินออกมาจากอพาร์ทเมนต์ให้ไกลที่สุด

 

เทเรียสพยักหน้ารับ “ตอนนี้ยังอยู่ที่เซ็นต์มังโกครับ”

 

ไม่รอให้เทเรียสได้พูดต่อ แฮร์รี่ตรงไปที่นั่นโดยทันที ตอนนี้ที่เซนต์มังโกยังคงพลุกพล่านด้วยคนมากมายอยู่ ชายหนุ่มเลือกจะตรงไปที่ห้องของพวกผู้บำบัดโดยทันที ใช้ตราอาชีพของตัวเองเข้าช่วยเท่าที่จะทำได้เพื่อหาว่ามัลฟอยประจำอยู่ที่แผนกไหน

 

โชคดีอีกนั่นแหละที่คนที่เขาไปสอบถามไม่ใช่คนเคร่งกฎเท่าที่ควร อีกฝ่ายเป็นเด็กเข้าใหม่ที่ยังไม่คล่องงานทุกอย่างดีและยกสมุดรายชื่อผู้บำบัดให้เขาแทบจะทันทีที่เห็นว่าเขาเป็นใคร “มัลฟอย” อีกฝ่ายชี้ไปที่รายชื่อที่พูด

 

แฮร์รี่มองก่อนจะใจหายวาบ

 

“เขาเป็นผู้บำบัดประจำแผนกบาดเจ็บจากคาถา” ผู้บำบัดหน้าใหม่ว่ามาแบบนั้น คุยจ้อต่อแบบไม่สนด้วยซ้ำว่าตอนนี้แฮร์รี่กำลังทำหน้ายังไงอยู่ “ที่จริงคุณคงรู้แล้วว่าตอนนี้มีเคสน่าสนใจอย่างลูน่า ทอมสันอยู่ด้วย คุณมัลฟอยได้เป็นผู้บำบัดเจ้าของไข้หล่อนด้วย”

 

“อะไรนะ?”

 

ทอมสันไม่ได้ออกเซนต์มังโกสักทีด้วยสาเหตุบางอย่าง ในหัวของแฮร์รี่แล่นเร็วปรื้ดจนแทบไหม้ ชายหนุ่มละจากสมุดรายชื่อทันทีแล้วตรงไปที่ห้องพักของผู้เสพความตายสาวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

จะเป็นไปได้เหรอ?

 

ทำไมที่ผ่านมาถึงไม่มีใครรู้ล่ะ? ทุกครั้งที่พวกเขามาที่นี่ ทั้งเฝ้าเวร และสอบถามลูน่า แฮร์รี่ไม่เคยเห็นผู้บำบัดที่หน้าตาเป็นมัลฟอยเข้ามาในห้องด้วยซ้ำ มันน่าแปลกเกินไปตั้งแต่ที่เทเรียสบอกว่าตามหามัลฟอยไม่พบทั้งๆ ที่หมอนั่นมาทำงานแล้ว

 

มีบางอย่างแปลกๆ ที่ขัดความรู้สึกของเขามาโดยตลอด

 

ไม่นานที่เขามาถึงชั้นที่สิบสาม สก็อตกำลังเดินมาทางนี้ มันเป็นช่วงเวลาเปลี่ยนกะพอดีและอีกฝ่ายกำลังจะกลับบ้าน

 

“ขยันดีนี่พอตเตอร์” สก็อตว่า “น่าเสียดายที่ทอมสันหลับไปแล้ว คุณหมอมูนส์กำลังจะกลับแล้วด้วย”

 

ตัวแปรที่เป็นคนนอก

 

“ผู้บำบัดล่ะ?”

 

“กลับไปกันแล้ว”

 

เขาพลาดอีกแล้วเหรอ? แฮร์รี่พยักหน้าให้กับอีกฝ่ายแล้วตรงไปยังห้องพักที่หมายจะไปตั้งแต่แรก ลูน่ายังปลอดภัยดีอยู่ เขาคงคิดมากไปเองว่าจะมีใครมาตามปิดปากหล่อนเหมือนผู้เสพความตายที่โดนปืนยิง

 

กับหญิงสาวที่ยืนอยู่เหนือเตียงผู้ป่วย ไดอา มูนส์กำลังก้มลงมองลูน่าที่หลับไปแล้วนิ่งงัน หล่อนไม่ได้สวมกราน์วสีขาวแล้วแต่สวมโอเวอร์โค้ทสีดำยาวถึงเข่าแทน

 

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว รู้สึกว่าพักนี้เจอหล่อนถี่เกินไปจนน่าหงุดหงิด “คุณมูนส์”

 

ไดอาหันมา ใบหน้านิ่งเรียบและไร้การทักทาย หล่อนเตรียมตัวจะกลับบ้านแล้ว

 

 

“พอมีเวลาสักนิดไหม ผมมีเรื่องจะถามนิดหน่อย” ชายหนุ่มตรงเข้าไปหา ยืนอยู่ข้างเตียงลูน่าที่หลับไปแล้วและถามไปอีกว่า “เรื่องของผู้บำบัดของคุณทอมสัน”

 

“พวกเขากลับไปหมดแล้ว” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ “ห้านาทีก่อนที่ฉันจะกลับบ้าน พอตเตอร์”

 

ไร้เยื่อใยได้อย่างไม่น่าทำอาชีพนี้จริงๆ—ชายหนุ่มคิด

 

“ร้านกาแฟหน้าเซนมังโกยังเปิดอยู่ เราย้ายไปคุยที่นั่นดีกว่า” เขาว่า เมินคำพูดอีกฝ่ายไปสนิทแล้วเดินนำออกมา เทเรียสโผล่มาอีกครั้งด้วยใบหน้าเปื้อนเหงื่อ อีกฝ่ายมองเขาสลับกับหญิงสาวด้วยความงุนงง

 

“นายเฝ้าเวรอยู่นี่จนกว่าจะมีคนอื่นมาเปลี่ยนกะ” แฮร์รี่บอก อย่างไรก็ตาม เขาไม่ต้องการให้การสนทนานี้ถูกใครรบกวนทั้งนั้น

 

แม้จะรู้ว่าไม่ได้เต็มใจที่จะตามมาด้วย แต่พวกเขาแค่สั่งเครื่องดื่มแล้วยืนรอจนกว่าพนักงานจะชงให้เสร็จเท่านั้น ฟุตบาทข้างทางยังคงยาวไกลและมีเวลานานพอสำหรับห้านาทีที่แฮร์รี่จะได้ถามคำถามกับอีกฝ่าย

 

ชายหนุ่มกดข้อความแล้วส่งไปยังผู้รับ หลังจากนั้นเก็บโทรศัพท์ลงแล้วเริ่มต้นถามคนข้างตัว

 

“คุณได้เจอผู้บำบัดของคุณทอมสันบ้างหรือเปล่า?” เขาถาม

 

ไดอาพยักหน้า “สามสี่คนทุกครั้งที่ไปตรวจ” ซุกมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋าโค้ท ส่วนอีกข้างกำลังยกชาร้อนขึ้นจิบ “ที่อยากรู้คือแค่นี้ใช่ไหม?”

 

“แน่นอนว่าไม่” เสียงของเขานิ่งเรียบ ใช้สายตาสำรวจอีกฝ่ายอย่างแนบเนียน “ที่ผมถามมีแค่คนเดียว...คุณเคยเจอเขาหรือเปล่า?”

 

หญิงสาวโคลงหัว “...คนไหนล่ะ?” จิบน้ำชาเข้าไปอีกอึกหนึ่ง “นาทาเรีย เมนฟิสเซร่า หรือว่าการ์เดียล?”

 

“มัลฟอย” แฮร์รี่บอก “รู้จักมัลฟอยหรือเปล่า คุณมูนส์?”

 

ผ่านไปสามนาทีแล้วสำหรับคำถาม ชายหนุ่มหยุดเดิน มองหญิงสาวข้างตัวที่เลิกคิ้วราวกับไม่รู้เรื่องที่เขากำลังพูด

 

ข้างๆ นี้เป็นตรอกแคบๆ ที่สกปรก

 

“จำได้ว่าไม่มีรายชื่อนี้เป็นผู้บำบัดคุณทอมสันนะ”

 

แฮร์รี่ก้มลงมองแก้วของตัวเอง กาแฟที่เขาสั่งมาหมดไปเสียแล้ว “งั้นเหรอครับ?” ชายหนุ่มทิ้งมันลงถังขยะข้างๆ “คุณศึกษามาดีทีเดียว คุณมูนส์”

 

“ถ้าจะถามแค่นี้ฉันก็คงหมดธุระแล้ว” หญิงสาวว่ามาแบบนั้น

 

เธอกำลังจะก้าวเดินออกไป รถบนเลนถนนเงียบไปแล้วและแสงไฟก็สว่างพอที่จะเห็นว่าในดวงตาสีดำของอีกฝ่ายกำลังสะท้อนบางอย่างออกมา

 

อะไรบางอย่างที่เป็นสัญลักษณ์ของคนโกหก

 

แฮร์รี่อาศัยจังหวะนั้นดึงแขนของหล่อนไว้ แน่นเสียจนหญิงสาวต้องหันมามองด้วยความไม่พอใจ “ปล่อย”

 

“คุณกลับบ้านได้แล้วคุณมูนส์”

 

แฮร์รี่ว่า คราวนี้ที่ไหนสักแห่งในใจของเขากำลังโลดแล่น เสียงหัวเราะคล้ายกระหึ่มอยู่ในหัว

 

“เฉพาะคุณมูนส์เท่านั้น”

 

เขาผลักร่างบางเข้าไปในตรอก มันทั้งมืดและสกปรกจนไม่น่าจะเข้ามาภายในนี้ แต่แฮร์รี่ผลักอีกฝ่ายเข้ากับกำแพง ใช้แขนล็อกไว้ไม่ให้ขยับไปไหนและจับจ้องบางอย่างที่หลุดลอดออกมาจากดวงตาสีดำขลับนั้นเขม็ง

 

หญิงสาวตรงหน้าเขากำลังขัดขืน แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ได้กรีดร้องออกมาอย่างเสียสติ แฮร์รี่จ้องมองการกระทำนั้นด้วยความว่างเปล่า มันไร้ประโยชน์ที่จะขัดขืนเขา

 

“คุณมูนส์กลับถึงบ้านก่อนที่ฉันจะมาที่นี่ เธอใส่ชุดกระโปรงและผ้าพันคอสีน้ำเงินเข้ม ไม่มีทางที่หล่อนจะยอมเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยมาที่เซนมังโกเพื่อตรวจคนไข้อีกรอบ และที่สำคัญ..” เขาว่าเสียงเย็น “หล่อนดื่มกาแฟ ไม่ใช่ชา มัลฟอย”

 

ใช่ มันหลุดออกมา ความรู้สึกตื่นตระหนกของเหยื่อ—แฮร์รี่จ้องมองหญิงสาว ไม่ใช่ด้วยสายตาของคนที่ไม่รู้จัก ไดอา มูนส์ที่เขาสังเกตมาตลอดตอนอยู่ที่โรงพยาบาลหรือตั้งแต่ตอนที่ได้พบกันแรกๆ

 

หล่อนไม่เคยใส่สีดำ...และใช่ คนตรงหน้านี้ใส่สีดำตลอดเวลาที่จ้องมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ไดอาไม่เคยจ้องเขาด้วยสายตาแบบนั้น

 

แบบเดียวกับที่แฮร์รี่ได้สบตากับมัลฟอยเมื่อวันฝนตก คนตรงหน้านี้มีสายตาแบบเดียวกับมัลฟอยในวันนั้น

 

“นายปลอมตัวเป็นคุณมูนส์เพื่อไม่ให้มีใครเห็น เทเรียสตามหานายตลอดตอนที่นายมาทำงานแต่ก็ไม่เจอ ไม่ใช่เพราะนายหลบ แต่เป็นเพราะนายมาทำงานที่นี่ตลอด ในฐานะคนอื่น”

 

ทุกอย่างลงล็อกแล้ว...

 

หญิงสาวหยุดขัดขืนแล้ว ใบหน้าของหล่อนซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด

 

แฮร์รี่ก้มลงมอง เขารอคอยอยู่เนิ่นนานจนกระทั่งคนตรงหน้านี้เงยหน้าขึ้นมา ชายหนุ่มคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะพูดอะไรบางอย่าง

 

แต่ก็ไม่ สิ่งที่อีกฝ่ายทำคือการหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทต่างหาก

 

“อย่าคิดจะหนี” แฮร์รี่หรี่ตา เร็วกว่าที่ใครจะทันได้ทำอะไร เขาก็พาอีกคนหายตัวมาโผล่ที่ในห้องของตัวเองเสียแล้ว

 

“เอ็กเปลิอาร์มัส!

 

ไม้กายสิทธิ์ถูกดึงออกจากมือของอีกฝ่ายทันที แฮร์รี่โบกไม้กายสิทธิ์อีกรอบเพื่อให้มันลอยเข้ามาอยู่ในมือของเขา โบกมันต่อหน้าเจ้าของที่ตอนนี้โกรธจนแทบจะฆ่าคนได้อยู่แล้ว

 

หญิงสาวเตรียมท่าจะหนีอีกครั้ง แต่ในห้องนี้ไม่ได้มีแค่เขา คาถาจากอีกทิศลอยเข้ามาทันที กระแทกร่างของอีกฝ่ายจนปลิวไปใส่โต๊ะอาหารดัง อั่ก!’

 

จินนี่โบกไม้อีกครั้ง เชือกพุ่งออกมาแล้วมัดข้อมือของอีกฝ่ายไว้กับขาเก้าอี้ “พี่ไม่ได้บอกว่าจะมาเร็วขนาดนี้” เธอขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น?”

 

“เอาไว้เดี๋ยวจะบอกนะจินนี่” แฮร์รี่เดินเข้าไป ขอบคุณเธอด้วยจูบเล็กๆ ที่ข้างแก้ม “ขอคุยกันตามลำพังนะ”

 

หญิงสาวผมแดงพยักหน้ารับ “ฉันจะเฝ้าหน้าห้องให้” และหายออกไปจากห้องรับแขก

 

คราวนี้ก็เหลือแค่เขาเพียงสองคน เขาก้มลง ย่อตัวนั่งยองๆ ระดับเดียวกับคนที่ยังกองอยู่กับพื้น “ทีนี้ก็ได้เวลาสารภาพแล้ว มัลฟอย”

 

แฮร์รี่ไม่ได้หวังให้มัลฟอยพูดกับเขาดีๆ บางทีถ้าอีกฝ่ายตวาดใส่เขาคงจะสมเหตุสมผลกว่า

 

แต่ก็ไม่ ความเงียบเข้าปกคลุมจนน่าหงุดหงิด

 

“นายคิดจะทำอะไรกันแน่?” เขาถาม “นายฆ่าคนพวกนั้น นายทรยศพวกเขา”

 

“นายเห็นเป็นแบบนั้นเหรอ พอตเตอร์?”

 

แฮร์รี่ขมวดคิ้ว จ้องมองมัลฟอยที่ยังเป็นไดอา มูนส์ด้วยความรู้สึกแปลกๆ “ฉันเห็นนายยืนอยู่ตรงนั้น”

 

ยืนอยู่เหนือร่างของอดีตผู้เสพความตาย ถือไม้กายสิทธิ์ไว้ กับศพที่ถูกยิงตาย

 

“ฉันไม่ใช้ปืน”

 

“แต่นายรู้ว่าใครยิง” ชายหนุ่มว่า ขยับเข้าไปใกล้อย่างกดดัน “นายรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรื่องบ้าๆ นี่ บอกฉันมา”

 

มัลฟอยขมวดคิ้ว เขาเหมือนคนที่เก็บเรื่องเป็นล้านไว้ในหัว

 

“ฉัน...”

 

 

 

จินนี่เปิดประตูดังแกรก “แฮร์รี่ หัวหน้าพี่มาหา”

 

เขาผละออกจากมัลฟอยชั่วขณะ ขมวดคิ้วด้วยความมึนงงมองจินนี่ที่เดินเข้ามา ด้านหลังนั้นคือลอว์เซอร์รเรียสที่วันนี้ทั้งวันเขายังไม่เห็นแม้แต่หน้าของอีกฝ่าย “เขาบอกว่าพี่เรียกเขามา”

 

บางอย่างกำลังร่ำร้องเตือนในหัวกว่าทุกที ใบหน้าของลอว์เซอร์รัสยังคงเหมือนเดิม มองมาที่เขา มองไปที่รอบๆ งเขา โบกมันต่อหน้าเจ้าของทและมาอยู่อยู่ที่มัลฟอย

 

มันมีบางอย่าง...

 

ลอว์เซอร์เรียสพยักหน้า “ทำได้ดีพอตเตอร์”

 

 

 

 

เขาไม่ได้เรียกลอว์เซอร์เรียสมา

 

 

 

มัลฟอยแผดเสียงขึ้นมาอย่างตื่นตระหนกว่า “หมอนั่นเป็นศัตรู!

 

รอยยิ้มอันน่าเกลียดปรากฏบนใบหน้าของมือปราบมารรุ่นพี่ แฮร์รี่ชี้ไม้กายสิทธิ์ใส่อีกฝ่ายทันทีแต่ก็ช้าไปก้าวหนึ่ง

 

และลอว์เซอร์เรียสไม่ได้หยิบไม้กายสิทธิ์ แต่เป็นปืน

 

“หลบ! จินนี่กรีดร้อง ก้าวถอยหลังแล้วชี้ไม้กายสิทธิ์มาเตรียมร่ายคาถา

 

แต่กระสุนปืนเร็วกว่า มันไม่ได้เล็งไปที่หญิงสาว ไม่ได้เล็งมาที่เขา แฮร์รี่คำนวณผิด เขาคิดว่าตัวเองจะโดนเป็นคนแรกเพราะยืนขวางมัลฟอยเอาไว้

 

ลอว์เซอร์เรียสเบี่ยงตัวไปด้านข้าง เหนี่ยวไกปืนเร็วกว่าที่ใครจะตั้งตัวติด เล็งไปที่มัลฟอยด้วยความกระหายฆ่า

 

แฮร์รี่หันไปหามัลฟอยด้วยความตื่นตระหนก แต่นั่นไม่เท่าครึ่งหนึ่งในจิตใจของเขาที่ร่วงหายลงไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว

 

ปืนเล็งไปที่หัวใจ

 

ปัง!

 

+++++

เจอกันอีกทีเดือนหน้าค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #367 19542559 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 20:38
    เลวมาก มายิงลูกกุได้ไง กว่าน้องจะออกมา พอออกมาปุ้บ-จะยิงปั้บไม่ได้เว้ย!!!!!
    #367
    0
  2. #362 Plankton J (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2563 / 14:08
    เอ้าอีผีๆๆๆ
    #362
    0
  3. #195 Malika1 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 08:40
    โอ้ย ใจพี่ ช่างร้าวราน โฮกกก
    #195
    0
  4. #179 earnnaruk (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 22:20
    ลูกแม่จะออกมาหนึ่งตอนแล้วหายไปไม่ได้...
    #179
    0
  5. #35 Hayeon22 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:55
    อ้าวชชชชช... น้องเพิ่งได้บทออกมานะเห้ย
    #35
    0
  6. #27 Maerd_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 17:06
    ฮือ ก็ชอบความฉลาดและช่างสังเกตของแฮร์รี่จังเลย ตอนนี้บทเดรกเยอะมากเลย ขอบคุณคนเขียนที่ให้ค่าตัวมัลฟอยคนนี้ซักทีนะคะ5555
    #27
    0
  7. #21 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 10:11
    เห้ยยยยยยย คือน้องเดรกพึ่งได้ออกมานะไรท์ น้องจะตายไม่ได้นะ ม้ายยยยย นี่ถ้ากระสุนโดนหนูเดรกจริงนี่โกรธแฮรี่มาอ่ะบอกเลย เล็งหัวใจเลยนะโว้ยยยเดรกหนีไม่ได้ด้วยโดนมัดอยู่แง้ๆๆๆๆๆ อย่าตายน้าาาาาาา
    #21
    1
    • #21-1 Tiaros(จากตอนที่ 4)
      31 ธันวาคม 2561 / 15:33
      ใจเย็นๆ นะคะรีดเดอร์ เดรกเรายังไม่โดนยิงค่ะ
      #21-1
  8. #19 Way-down-we-go (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 23:59
    อ้ากกกกกกก!!!!!
    #19
    1
    • #19-1 Tiaros(จากตอนที่ 4)
      31 ธันวาคม 2561 / 15:34
      เดี๋ยวก็หายค้างเนอะ (ฮา)
      #19-1
  9. #18 Aksi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:16
    เปิดตัวมาก็เจอปืนไม่นะ... รออยู่นะคะไรท์
    #18
    1
    • #18-1 Tiaros(จากตอนที่ 4)
      31 ธันวาคม 2561 / 15:34
      ปืนก็จะยิงอยู่อย่างนั้นไปจนกว่าเราจะมาต่อนะคะ
      #18-1
  10. #17 Mamorudes (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 19:43

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!//ร้องอัดจอ นังแฮร์รี่ ถ้าลูกฉันเป็นอะไรไปฉันจะ;&฿-;’฿…\’[€&:’^%;%#^*…$’;

    เดรก เดรกลูกกกกกก ทำไมต้องมากงกำกงเกวียนกับอีนังนี่ด้วย—แค่กๆ!!?//ได้ข่าวว่านี่ฟิคhpdm

    งืออออไรท์ เราอินมากกกกกก รอไรท์ตรงนี้ไม่เคยห่าง ตอนนี้คือสุดจริง ทั้งเขิลทั้งหมันไส้ แหมๆๆๆ ยังมีหน้าไปกินบ้านเพื่อนเขาอีกนังแฮร์ จุ๊บเมียเย้ยต่อหน้าอีก!!//จิกตาแรง

    #17
    3
    • #17-2 Mamorudes(จากตอนที่ 4)
      31 ธันวาคม 2561 / 23:22
      ไม่ได้ค่ะไรท์ เราต้องโทษนังแฮร์เพื่ออรรถรส!!
      #17-2
    • #17-3 Tiaros(จากตอนที่ 4)
      1 มกราคม 2562 / 19:01
      โธ่เอ้ยย! แฮร์รี่ผู้ผิดตั้งเเต่เกิด
      #17-3
  11. #16 NoonCharunda (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 18:31
    กรี๊ดดดดดดดดด อย่าโดนนะ!!!
    #16
    1
    • #16-1 Tiaros(จากตอนที่ 4)
      31 ธันวาคม 2561 / 15:36
      กระสุนกำลังถูกยิงออกไป!
      #16-1