Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 34 : 33 รุ่งเช้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    29 ม.ค. 63

33 รุ่งเช้า

 

“มือปราบมารมีกี่คน!?”

สี่คนที่มองลอดออกไปจากทางหน้าต่างต่างเห็นเป็นตาเดียว—เกราะอาคมอันแข็งแกร่งที่ปกป้องพวกนักเรียนกำลังกลายเป็นรูโหว่ พวกเขาไม่มีเวลามาสนใจอิเลียตที่สลบไปแล้วด้วยซ้ำ ตรามารบนแขนของเดรโกร้อนผ่าว จอมมารกำลังเรียกเขา และรอยแผลเป็นของแฮร์รี่ก็ย่ำแย่ลงพอๆ กัน 

เกรนเจอร์เริ่มตัวสั่น และวีสลีย์ก็เริ่มอยู่ไม่ติดที่ พวกเขาต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่พวกผู้เสพความตายจะบุกเข้ามา นักเรียนคนอื่นยังอยู่ที่นี่กันทุกคนและคาดว่ายังไม่มีใครรู้ว่ายมทูตกำลังมาเคาะถึงหน้าประตู

ส่วนมือปราบมาร มีแค่มูดดี้ กับท็องค์และลูปินเท่านั้น—นี่ไม่ดีเอาซะเลย

“ถ้าอาคมถูกทำลายพวกนั้นคงหายตัวเข้ามาที่นี่แน่” แฮร์รี่พยายามลุกขึ้นมา ใบหน้าของเขาซีดเผือดจากความแสบร้อนของแผลเป็น ทอมอยู่ที่ไหนสักที่ กำลังมาที่นี่และหาตัวใครบางคน

ไดลานานตายแล้ว

“ดัมเบิ้ลดอร์ล่ะ! เราต้องเอาเรื่องนี้ไปบอกดัมเบิ้ลดอร์ เขาช่วยเราได้!” รอนว่า

เดรโกกัดฟันพูด “เขาไม่อยู่-พวกมันคงหมายตาจังหวะนี้เอาไว้แล้ว”

ทำยังไงดี—ต้องทำยังไงดี!

“ซ่อนไปก็ไม่มีประโยชน์ ตอนนี้ต้องติดต่อกระทรวงให้ได้ก่อน” 

เดรโกพยุงแฮร์รี่ให้ยืนขึ้น เขาใช้ตัวเองเป็นหลักให้อีกคนพิง กำลังคิดว่าห้องไหนที่มีเครือข่ายฟลูบ้างที่อยู่ใกล้ที่สุด มาดามพอมฟรีย์หล่อนจะรู้หรือเปล่าว่าด้านนอกฮอกวอส์ตมีบางอย่างผิดปกติ

คนที่เขาช่วยพยุงว่าเสียงอ่อนแรง “ติดต่อคิงสลีย์...มัลฟอย!

 

ฟุ่บ!

 

เดรโกรู้สึกเหมือนโดนแรงกระชากจนร่างแทบขาด เขาเห็นพอตเตอร์ที่ทำหน้าตกใจกลัวแล้วขว้าแขนเขาไว้จนเจ็บ ก่อนที่ใบหน้าของเด็กชายผู้รอดชีวิตจากหายไป

ร่างของเขาหล่นตุบลงบนพื้นแข็งๆสักที่ กลิ้งโคโล่จนสะเทือนแผล

เดรโกร้องออกมาคำหนึ่ง ขาเขายังเจ็บอยู่!

และเมื่อตั้งสติได้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็ต้องลุกขึ้นมามองรอบข้างด้วยความสับสน มั่นใจว่าเมื่อไม่กี่วินาทีที่แล้วเขาอยู่ในปราสาท แต่ตอนนี้พอหันกลับไปมองอีกทางผ่านความสลัวของช่วงเวลาใกล้รุ่งสาง เงาปราสาทฮอกวอส์ตกลับเห็นอยู่ไกลๆ ในม่านหมอก

เขามาอยู่ที่ป่า—ตรงไหนสักที่รอบเขตปราสาท

บังคับหายตัว

อาคมถูกทำลายแล้ว และมันเป็นเสี้ยววิที่พวกเขาถูกบังคับให้หายตัวมาอยู่ที่นี่

แล้วพวกผู้เสพความตายก็สร้างอาคมขังพวกเขาขึ้นมาอีกชั้น!

 

บ้าเอ้ย!

 

เดรโกไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะทำแบบนี้ เพราะอิเลียตคนเดียว มันเอาเรื่องของเขาไปพ่น!

เด็กหนุ่มพยายามเดินหาทางออก ในใจเริ่มนึกกังวลกับอะไรหลายๆ อย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น ตัวเด็กหนุ่มสั่นเทาขึ้นมาไม่ได้เมื่อเขานึกไปว่าจะมีคนสักกี่คนที่ต้องสังเวยให้กับการบุกรุกอย่างอุกอาจของผู้เสพความตาย

จอมมารกำลังอารมณ์ดี—ตราประทับของเขาร้อนจนมันปวดเสียดลึกเข้าไปในกระดูก

เขาอยากจะหัวเราะออกมาเยาะเย้ยโชคตัวเองเหลือเกิน ทำไมเรื่องน่าปวดหัวมากมายพวกนี้ต้องมาประดังประเดใส่เขาด้วย เขากับพ่อแม่ควรจะเสวยสุขบนอำนาจเหมือนที่แสดงให้ทุกคนเห็นสิถึงจะถูก พวกเขาคือมัลฟอยที่มีทั้งเงินทองและทรัพย์สินมากมาย พวกเขาควรได้ใช้ชีวิตอู้ฟู่เหมือนบ้านอื่นๆ ที่ตอนนี้คงนอนตีพุงอยู่ที่ต่างประเทศแล้ว

อยากรู้จริงๆ ว่าตอนที่เขาตกลงรับปากว่าจะเข้าภาคีเขาคิดอะไรอยู่กันแน่

ทำไมตอนที่นึกว่าเสียใจที่เลือกเข้าฝั่งพอตเตอร์แล้วนึกหน้าพ่อพระเอกนั่นขึ้นมาทีไร เดรโกต้องใจอ่อนไปเสียทุกทีก็ไม่รู้

พอมาตอนนี้ก็เลยได้ทำอะไรที่คนอื่นเขาไม่ทำอยู่นี่ไง

เด็กหนุ่มถอนหายใจ ยังดีที่ฤทธิ์ยายังทำให้แขนเขากลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เดรโกไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะถูกเหวี่ยงออกมาอย่างเขาหรือเปล่า แต่ตอนนี้สิ่งที่เขาควรทำคือกลับไปที่ห้องต้องประสงค์ซะ แล้วเปลี่ยนให้มันเป็นทางหนีเดียวของพวกนักเรียน 

ตอนนี้ไม่มีใครพร้อม พวกเขาต้องกลับไปตั้งหลัก...

 

 

“อา นี่ไง ในที่สุดก็เจอนายซะที”

 

น้ำเสียงเย็นยะเยือกที่มาพร้อมกับลำแสงสีแดงตีเข้าแสกหน้า!

“โพรเทโก้!”

เดรโกเห็นแค่แวบเดียว—แค่แวบเดียวเท่านั้นที่แสงสะท้อนเข้าตัวคนร่ายแล้วเห็นว่าเป็นชายหนุ่มผมสีทองตาสีฟ้าเย็นชา เด็กหนุ่มหันหลังวิ่งหนีไม่คิดชีวิต เขามั่นใจว่าไม่เคยเห็นไอ้หมอนี่มาก่อน แต่ถ้ามันสาดคาถาใส่โดยไม่ลังเล แถมยังรู้จักเขาแบบนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีแล้ว!

“ออกมาซะไอ้ตัวดี! แกหายตัวหนีฉันไม่พ้นหรอก!”

เดรโกลื่นไถลเข้ากับดินที่สไลด์เป็นเนินจนเสียหลัก เขาร้องออกมาคำหนึ่งเมื่อข้อเท้าที่ยังไม่เข้าที่ดีต้องลงน้ำหนักจนเจ็บจี๊ดขึ้นสมอง มันไม่มีเวลาให้เดรโกได้หายใจเลยสักนิด เขาต้องวิ่งต่อ

เสียงนั้นไล่หลังมาแล้ว!

จะทำยังไงดี!—เสียงในหัวเขาวิ้งไปหมด เมื่อความกลัวทะลุถึงขีดสุด สติเขาแทบจะปลิวออกจากตัว

เสียงนั้นก้องตามหลังมา “อิมเปดิเมนต้า!”

เดรโกหันกลับไป “รีดัคโต!”

สะท้อนคาถาโจมตีเมื่อครู่กลับไปอย่างรวดเร็ว แสงวูบวาบขึ้นมาอีก มันสะท้อนเข้ากับโพรเทโกที่อีกฝ่ายเพียงแค่ปัดไม้กายสิทธิ์ขึ้นเบาๆ

เสียงสวบสาบตอนรองเท้าบูทเหยียบย่างเข้ากับกิ่งไม้แห้งอยู่ด้านหน้าของเขา นั่นเท่ากับเวลาความตายของเดรโกที่กำลังนับถอยหลังเข้ามาเรื่อยๆ 

เมื่อเขาก้าวถอยหลังไปอีกก้าวแล้วต้องเจอกับทางตัน

เป็นเนินสูงชันที่ตกลงไปแล้วไม่น่าจะจบแค่ที่ข้อเท้าพลิก

เด็กหนุ่มเม้มปากแน่น ใคร่ครวญอยู่นานว่าควรจะกระโดดลงไปดีหรือหันหน้าเข้าสู้—ความคิดข้อหลังนี้โคตรโง่เลย

ในตอนนั้นเองที่คนที่ไล่ตามเขามาตามมาถึงเสียที

ฟ้าใกล้สางแล้ว แสงแรกที่เริ่มโพ้นขอบภูเขาและทะเลสาปขึ้นมานั้นกำลังส่องให้เขาเห็นใบหน้าของฝ่ายตรงข้ามชัดเจน

“เดรโก มัลฟอย...เดรโก มัลฟอย นายมันตัวปัญหาตั้งแต่เด็กจริงๆ”

เด็กหนุ่มเฝ้าระวัง “นายรู้จักฉัน”

“แน่นอนว่ารู้จัก—ก็ยังไงได้ล่ะ พี่ชายสุดที่รักของฉันยิงนายตอนอายุยี่สิบกว่านี่”

เดรโกไม่เคยแน่ใจขนาดนี้มาก่อน—คนตรงหน้าเขาคือแจ็กสัน ฮัตสันอย่างไม่ต้องสงสัย

“ฉันคงแสบน่าดู นายถึงได้ฝังใจเจ็บขนาดนี้” 

แจ็กสันยักไหล่ ดูแล้วคงมั่นใจที่สุดว่ายามนี้เดรโกคงหนีไปไหนไม่ได้แล้ว “เรื่องนั้นถือว่าเราหายกัน ยังไงฉันก็จะได้ดูนายตายถึงสองรอบไง”

“หรือไม่ก็เป็นฉันที่ฆ่านายก่อน” เดรโกกำไม้กายสิทธิ์ในมือไว้แน่น แต่นั่นกลับยิ่งทำให้แจ็กสันหัวเราะหนักกว่าเก่า มองเขาเหมือนเป็นเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่างชวนน่าสมเพช

“ก็ลองสิ แต่ฉันจะบอกอะไรให้นะ...” คนพูดจุ๊ปาก “ฆ่าฉันในอนาคตก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาหรอก—ตราบใดที่ฉันในช่วงเวลานี้ยังไม่ตาย วันพรุ่งนี้ก็จะยังมีคนที่ชื่อแจ็กสัน ฮัตสันใช้ชีวิตอยู่บนโลก ต่อให้นายฆ่าฉันคนนี้เป็นร้อยครั้งมันก็ไม่มีประโยชน์”

คนฟังได้แต่ชะงักกับความจริงบางอย่างที่ได้รับ เดรโกไม่ใช่คนโง่ นั่นหมายความว่าทฤษฎีทั้งหลายเกี่ยวกับกฎของกาลเวลาและไทม์พาราเรลเวิร์ลหลายข้อที่เป็นความจริง

เขาคุ้นชินกับพอตเตอร์ที่ปลิวมาอยู่ในร่างตัวเองในเวลานี้ จึงไม่ได้คิดขึ้นมาอย่างจริงจัง ทั้งๆ ที่คนที่ชื่อทอมนั่นก็เป็นหลักฐานอยู่ทนโท่แล้วว่าตัวตนของคนในแต่ละช่วงเวลานั้นมีความเกี่ยวพันกัน...นั่นหมายความว่าความทรงจำขาดๆ หายๆ ของพอตเตอร์ไม่ใช่ผลกระทบ แต่มันคือผลลัพธ์ของอดีตที่เปลี่ยนไปต่างหาก

ผีเสื้อกระพือปีก—ไม่ผิดจริงๆ ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนจากอนาคตที่พอตเตอร์จากมาแล้ว นั่นก็หมายความว่า...

เดรโกกลับแค่นหัวเราะขึ้นจมูก มองกลับไปด้วยแววตาอวดดีที่ห่างหายไปเสียนาน 

“ไม่เป็นไร จัดการนายได้แล้วค่อยไปจับตัวนายทีหลังก็ไม่สาย ตอนนี้อัซคาบันอาจจะเข้าไม่ได้ แต่ลูเมนการ์ดยังน่าสนใจอยู่—ว่าไง อยากเอาที่ไหนดี?”

แจ็กสันแค่นเสียงเย็นชาตอบกลับ ชี้ไม้มาที่เขาอย่างที่ไม่ต้องการจะเสวนาต่อ “เพราะแกมันอวดดีอย่างนี้ไงถึงได้อายุสั้น อวาดาเคดรา---!”

“ไฟไนท์ อินคานทาเท็ม!”

ตวัดเพียงครั้งเดียว ลบล้างคาถาทุกอย่างรอบอาณาบริเวณ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเตรียมคาถาใหม่ วาดมือในอากาศราวกับวาทยากร

“อินเซ็นดิโอ!”

แล้วป่าแถบนั้นก็ลุกไปด้วยเปลวเพลิง!

 

 

แฮร์รี่ได้ยินเสียงร้องหลายๆ เสียงดังขึ้นพร้อมกัน และก่อนที่เขาจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ร่างทั้งร่างก็ต้องล้มตึงลงไปกับพื้นอีกรอบเมื่อคนที่ตัวเองทับอยู่ลุกขึ้นมาอย่างอารมณ์เสีย ใบหน้าซีดเซียวของทีโอดอร์ น็อตต์จ้องมาที่เขางุนงงระคนโกรธเกรี้ยว

พอมองไปรอบด้านแฮร์รี่จึงรู้ว่าเขากำลังโดนมองโดยเหล่าเด็กสลิธีรินทั้งหลายที่กำลังลงมารวมตัวกันอยู่ที่ส่วนกลาง หลายคนที่กำลังงุนงง แต่ไม่ใช่กับเหล่าลูกหลานผู้เสพความตายที่เหมือนมีชนักติดอยู่กลางหลัง

“นายมาที่นี่ได้ไง!?” แพนซี่เดินกระแทกส้นลงมาตั้งแต่ที่บันไดหอฝั่งผู้หญิง

แต่เขาไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำแล้ว เด็กหนุ่มลุกขึ้นอย่างรีบร้อน เขาไม่เห็นมัลฟอย—หมอนั่นหายไป!

เมื่อกี้ที่เจอแรงเหวี่ยง นั่นเป็นความรู้สึกเดียวกับตอนที่ใช้กุญแจนำทางไม่มีผิด แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่าใครใช้ลูกไม้อะไร เขาพยายามคว้ามัลฟอยไว้แล้ว—และอันที่จริงแฮร์รี่ไม่จำเป็นต้องคว้ามัลฟอยไว้ด้วยซ้ำ พวกเขาตัวติดกัน แต่ถึงอย่างนั้นกลับถูกบังคับหายตัวกระจายกันไปคนละทิศคนละทาง

แยกคนละที่ ค่อยๆ ฆ่าทีละคน—บ้าเอ้ย!

“เดี๋ยวสิ พอตเตอร์! นายเข้ามาในนี้ได้ยังไง!”

เสียงไล่ถามมาจากด้านหลัง แฮร์รี่เพียงตะโกนบอกไปว่า “อย่าออกจากหอนอน ผู้เสพความตายอยู่ด้านนอก!” 

ตอนนี้ผิดแผนไปหมดแล้ว พวกเขาควรจะมีเวลารอดัมเบิ้ลดอร์กลับมา เราจะจัดเตรียมกองกำลังของภาคีแล้วบุกตอบโต้โวลเดอมอร์ที่วิลเชียร์ แต่ตอนนี้แฮร์รี่จะทำอะไรได้นอกจากวิ่งไปตามระเบียงแล้วตามหาคนอื่นๆ ที่กระจัดกระจายอยู่ที่ไหนสักที่ ถ้าถูกพัดปลิวไปในที่ปลอดภัยก็คงดี แต่ถ้าไม่ล่ะ...

ในตอนนั้นเองที่เขาเห็นเปลวเพลิงสว่างมาจากในป่า แฮร์รี่เห็นจากทางระเบียงชั้นสี่ที่เปลี่ยวไร้ผู้คน

เด็กหนุ่มวิ่งไปทางนั้นก่อนเป็นอันดับแรก ขอภาวนาว่าจะไม่มีใครที่กำลังจะโดนฆ่าตอนเขาไปถึง

ในขณะที่อีกฟากหนึ่งผู้เสพความตายกำลังบุกเข้ามาที่ประตูหน้า มือปราบมารและเหล่าอาจารย์ยืนประจันหน้ารับกับกำลังคนที่มากกว่าพวกตนหลายเท่า

ใบหน้าของพวกเขาทั้งซีดเผือดและเสียขวัญ

 

 

เฮอร์ไมโอนีร้องโอดทันทีที่หลังเธอกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะ เด็กสาวจามออกมาทีหนึ่งกับฝุ่นที่กระจายฟุ้งในอากาศ ก่อนจะต้องรีบเด้งตัวเมื่อมองไปรอบๆ แล้วเจอกับข้าวของมากมายที่วางระเกะระกะจนแทบไม่มีทางเดิน

ที่นี่ที่ไหน?—เธอมองอย่างสับสน ค่อยๆ ปีนลงมาจากกองเก้าอี้ที่วางซ้อนกันไว้ด้วยแข้งขาที่เริ่มสั่น ในความจำของเธอ เฮอร์ไมโอนีคิดว่าไม่เคยมีห้องแบบนี้อยู่ในฮอกวอส์ตแน่ๆ

แต่—ไม่สิ...เหมือนจะมีหรือเปล่า?

ห้องที่ไม่มีอยู่ในแผนที่ เป็นข่าวลือที่เล่าต่อกันมาอีกทีในหมู่นักเรียนแต่ละรุ่น

เด็กสาวก้าวสำรวจ ในนี้มีของมากมายเกินไปและมีบางประเภทที่เข้าพวกกันไม่ได้อย่างพายที่ขึ้นรากับหม้อปรุงยาที่ก้นรั่ว ที่นี่ไม่ต่างอะไรจากถังขยะขนาดยักษ์เลยสักนิด

และในตอนนั้นเองที่เท้าไปเตะใส่ตู้ใบใหญ่ที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีดำ

 

กึก!

 

น่าแปลกที่ทุกอย่างเปื้อนฝุ่นเกรอะกรัง แต่พอเด็กสาวมองสำรวจดูผ้าที่คลุมตู้ผืนนี้แล้วกลับไม่ได้มีฝุ่นจับเยอะเท่าอันอื่น

ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องบังเอิญ เด็กสาวเลิกผ้าคลุมนั่นออก มองตู้สีดำใบใหญ่ที่งับปิดสนิท เมื่อลองไปดึงบานประตูหมายจะเปิดดูด้านในก็กลับพบว่ามันล็อกโดยคาถา

เธอดึงไม้กายสิทธิ์ออกมาแล้วเคาะลงไปทีหนึ่ง

“อาโลโฮโมร่า”

ได้ยินเสียงเปิดดัง คลิก!

บานประตูค่อยๆ แง้มออกดัง แอ๊ด...

 

ไอสีดำมืดเป็นสิ่งแรกที่แผ่ออกมาจนเด็กสาวตกใจ หรือว่าเธอไปเปิดอะไรที่ไม่สมควรเปิดออกมาอย่างนั้นเหรอ!?

เฮอร์ไมโอนีดวงตาแดงก่ำ ในเวลานี้เธอเพียงตัวคนเดียวช่างเปล่าเปลี่ยวเหลือเกิน ชี้ไม้เข้าไปยังม่านหมอกสีดำที่ราวกับรวมสิ่งชั่วร้ายทั้งมวลในโลกเอาไว้

 

ใจเย็นๆ—เฮอร์ไม่โอนีพยายามปลอบตัวเอง น้ำตาเธอไหลพราก—ใจเย็นๆ สิ!

 

“ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะวางไม้กายสิทธิ์ลงนะ สาวน้อย”

นั่นเป็นเสียงเย็นยะเยือกที่ชวนให้หนาวสะท้านไปจนถึงจิตวิญญาณ แต่เมื่อเห็นปลายรองเท้าขัดมันที่ย่างก้าวออกมาช้าๆ เด็กสาวก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“คุณเดอ ราโรส!” เธอสาวตะโกนอย่างสับสน “คะ คุณออกมาจากตู้นี่ได้ยังไง!? แล้วไอมืดพวกนี้ล่ะ--คะ คุณเป็นคนทำเหรอ!?”

ดูยังไงนี่ก็ดูไม่ใช่สิ่งที่ให้ความรู้สึกดีเลยสักนิด ทอม เดอ ราโรสในยามนี้ดูน่ากลัวจนเฮอร์ไมโอนีไม่กล้าสบตา

และเธอคงจะขาดใจตายไปตรงนั้น ถ้าไม่เห็นก่อนว่าดัมเบิ้ลดอร์เดินออกมายืนข้างๆ ชายหนุ่มที่เป็นคนปล่อยกลิ่นอายความตายออกมารอบตัว อัลบัส ดัมเบิ้ลดอร์ราวกับเป็นขั้วตรงข้ามกับทอม เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและความอ่อนโยน

“ศาสตราจารย์!”

และยังไม่ทันที่เด็กสาวจะได้ทำความเข้าใจใดๆ ทั้งสิ้น ทอมก็เดินนำลิ่วผ่านตัวเธอไปอย่างไม่แยแส เฮอร์ไมโอนีตกใจจนสะดุ้งโหยงเมื่ออีกฟากหนึ่งได้ยินเสียงโครมครามดังลั่นจนฝุ่นตลบ เมื่อมองกลับไปก็พบว่าทอมทำลายประตูทางออกจนย่อยยับไปแล้ว

เมื่อคนอันตรายไปแล้วจึงหายใจหายคอโล่งขึ้นมาหน่อย เมื่อหันกลับไปอีกครั้งก็พบว่าสเนปกับซิเรียส แบล็กก็ออกมาด้วย

“เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมพวกคุณออกมาจากตู้?”

ดัมเบิ้ลดอร์ยิ้มอ่อนโยน ในขณะที่หันไปสั่งอีกสองคนที่เหลือว่า “ไป”

สเนปกับซิเรียสรับคำสั่ง เดินลิ่วออกไปอีกคู่หนึ่ง

“เอาล่ะ คุณเกรนเจอร์—ตอนนี้คุณต้องใจเย็นๆ แล้วเล่ามาให้ฉันฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง”

ตอนนั้นล่ะที่เฮอร์ไมโอนีได้สติ—ใช่แล้ว! ผู้เสพความตายบุก!

“ผู้เสพความตาย!” เด็กสาวร้อง “พวกนั้นบุกมาเต็มไปหมด ตอนนี้เราไม่มีกำลังพอเลยค่ะ...!”

แต่ยังไม่ทันที่เด็กสาวจะได้พูดจบอีกครั้ง เธอกลับต้องมาเบิกตากว้างขึ้นไปอีกเมื่อในตู้ยังมีคนเดินออกมาอยู่—และสองคนนี้เธอไม่คิดมาก่อนว่าพวกเขาจะเดินมาอยู่ข้างๆ ดัมเบิ้ลดอร์

ถ้าจะพูดให้ถูกคือพวกเขาไม่ได้อยู่ภาคีนกฟีนิกซ์เสียหน่อย

ลูเซียสกับนาร์ซิสซา มัลฟอย

และด้านหลังของชายหนุ่มที่แม้ใบหน้าซูบซีดจนเหมือนกระดาษ คือเหล่ามือปราบมารที่นำโดยคิงสลีย์ ชักเคิลโบนส์!

และมันยิ่งทำเธออึ้งขึ้นไปอีก เมื่อดัมเบิ้ลดอร์หันไปพูดกับพวกเขาว่า “ลูเซียส ต้องรบกวนคุณแล้ว”

ดัมเบิ้ลดอร์กับลูเซียส มัลฟอยเนี่ยนะ! ไม่จริง!

สองสามีภรรยมัลฟอยเพียงปรายตามอง พวกเขายังคงเย่อหยิ่งน่าหมั่นไส้ไม่เปลี่ยน

ก่อนจะจากไปก็พูดทิ้งท้ายไว้ว่า “อย่าได้ใจไปดัมเบิ้ลดอร์ ตามสัญญาคือเดรโกของพวกเราต้องปลอดภัย”

เฮอร์ไมโอนีกำลังสับสน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ เด็กสาวมองชายชราที่เธอเริ่มรู้สึกว่าเขาลุ่มลึกจนน่ากลัวตรงหน้า

“เอาล่ะคุณเกรนเจอร์ เรามาเข้าเรื่องที่ฉันต้องฝากฝังเธอกันดีกว่า”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #299 Maerd_ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:14
    โอ้ยๆๆ ลุ้นอ่ะแง้ หวังว่าเดรกจะปลอดภัย แล้วรอนกระเด็นไปไหนเนี่ย;-; ปลอดภัยมั้ยชั้ย ลุ้นเวอร์ๆ

    #รอตอนต่อไปนะคะ;-;
    #299
    0
  2. #293 สาววายฟินทะลุจอ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:57

    โอ้ย มันส์มากกกก ไรท์อย่าทำกะเราแบบเน้





    #293
    0
  3. #292 BSAPAT (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 23:37
    ฮือออ หัวใจคนเป็นเเม่อ่ะ เดรกลูก ลูกจะต้องปลอดภัยยย อยากทะลุเข้าไปในฟิคไปช่วยลูกเหลือเกินนน เเงงง เเล้วก็ ทอม นายใช้นามสกุลเค้าเเล้วอ่ะ ได้เวลาไปพาไดลากลับมาได้เเล้ว!! ลุ้นจนไส้จะขาดเเล้วเนี่ย ฮรือออออออออ
    #292
    0
  4. #291 Mamorudes (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 21:34

    สงสารเฮิร์ม 55555 นังหนูรู้ตัวได้แล้ว นังดัมเบิลดอร์ถึงจะไม่ได้เลวแต่มันก็ไม่อ่อนโยนโว้ยยยยยย

    #291
    1
    • #291-1 Tiaros(จากตอนที่ 34)
      30 มกราคม 2563 / 13:59
      สุขุมนุ่มลึกระดับเดียวกับโวลเดอร์มอร์นะจ้าา
      #291-1
  5. #290 เพลิงเจ้าหญิงซาตาน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 03:52
    ลูกไม่ปลอดภัยแล้วววววววว แมมมม๊
    #290
    1
    • #290-1 Tiaros(จากตอนที่ 34)
      30 มกราคม 2563 / 14:00
      เรื่องนี้ทรมานทรกรรมพระนายจริงๆ ค่ะ
      #290-1
  6. #289 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 01:14

    แง้งงงงงงง เดรโกกกกกกก!! จะเป็นอะไรมั้ยเนี่ยยยย เอาจริงๆ-เหวนั้นกลัวน้องโดดรึผลัดตกลงไปมากกก โอ้ยยยยยยย แจ็คสัน!! แกจะฆ่าน้องให้ได้เลยใช่ม้ายยยย
    #289
    1
    • #289-1 Tiaros(จากตอนที่ 34)
      30 มกราคม 2563 / 14:00
      ไม่อ่อนโยนกับเดรกเลยค่ะ!
      #289-1
  7. #288 buaholly (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 00:16
    โอ๊ยยยยตอนสุดท้ายคือแบบโอ๊ยยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆชอบที่ตลค.ค่อยๆออกมาจากตู้ทีละคนๆฉากที่ชอบที่สุดเลยคือตอนลูเซียสกับนาร์ซิสซ่าเดินออกมานี่ล่ะค่ะฮืออออขอให้น้องเดกรปลอดภัยดีนะคะเเงงงง
    #288
    1
    • #288-1 Tiaros(จากตอนที่ 34)
      30 มกราคม 2563 / 14:01
      ปิดฉากด้วยความพร้อมประจันบานมากค่ะ
      #288-1
  8. #287 janniaom (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 00:04
    ฮิออออคุณเดอราโรสสสสสสสสสสสสสสสสส
    #287
    1
    • #287-1 Tiaros(จากตอนที่ 34)
      30 มกราคม 2563 / 14:01
      ทอม เดอ ราโรสส คนเนียนเเห่งปี
      #287-1