Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 33 : 32 แขกรับเชิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 487
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    24 ม.ค. 63

32 แขกรับเชิญ

 

ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้นหลายชั่วโมง

แผนของเดรโกไม่มีอะไรซับซ้อน ตอนนี้ทุกอย่างพังหมดแล้ว เขาต้องแน่ใจว่าเชนต์กำลังทำอะไรอยู่และไม่ได้แตะต้องตู้อันตธานที่เขาอุตส่าห์สซ่อมเองกับมือ

ตู้นั่นเดรโกตั้งใจจะใช้ล่อผู้เสพความตายเข้ามาที่นี่ อย่างน้อยการที่พอตเตอร์รู้เรื่องทุกอย่างแล้วมันก็ดีขึ้นมาอีกขั้นหนึ่ง เขาไม่ต้องทำอะไรลับๆ ล่อๆ คนเดียวอีก

แต่ดูเหมือนตอนนี้จอมมารจะรู้แล้ว พวกเขาต้องคิดแผนใหม่—หรือไม่ก็แผนสำรอง แกล้งทำเป็นว่ายังไม่รู้ว่าตัวเองโป๊ะแตก รอจนกว่าดัมเบิ้ลดอร์จะกลับมา

ซึ่งทุกอย่างมันมาชะงักตรงที่พวกเขาเปิดห้องต้องประสงค์ไม่ได้นี่แหละ

เดรโกมองหน้าอีกคนที่ดื้อดึงจะตามมาด้วย รู้ได้ทันทีว่าเป็นฝีมือของใคร

เชนต์—มันรู้แล้ว

“ใช้แผนสำรองเถอะ เราต้องล่อหมอนั่นออกมาแล้วจัดการเขาซะ” นี่เป็นข้อเสนอของพอตเตอร์

ในกระเป๋าของหมอนี่มีน้ำยาสรรพรสที่ปรุงเสร็จเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ เดรโกไม่แน่ใจว่าพอตเตอร์มันเก่งปรุงยาตั้งแต่เมื่อไร แต่ก็เอาเถอะ ตอนนี้เขาไม่ควรสงสัยแล้วว่าความสามารถมากมายพวกนั้นมาจากไหน ในเมื่ออีกคนมาจากอนาคตจากนี้อีกหลายปี

“นายเป็นฝ่ายรอจับไม่ดีกว่าหรือไง?” เดรโกก้มมองมือที่จับแขนตัวเองไว้ไม่ปล่อย ยังไงก็ตาม พอตเตอร์ชักจะทำเหมือนเขาเป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่ซะแล้ว

นี่ไม่ปลื้มเอาซะเลย

“กระดูกนายยังไม่เข้าที่” อีกคนว่าดื้อดึง “สภาพฉันเต็มร้อยกว่านายมัลฟอย ให้ฉันทำ”

“...ก็ได้”

แต่ตอนที่หันหลังกลับคิดจะเดินไปห้องพยาบาล เรื่องไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น

“พวกนายทำอะไรกัน?”

เฮอร์ไมโอนี เกรนเจอร์กับรอน วีสลีย์มองเขาอย่างกับเดรโกไปฉุดคร่าเอาแฮร์รี่มางั้นแหละ

คนที่โดนฉุดน่ะมันเขานะ

“มัลฟอย นายทำอะไร?”

เดรโกล่ะปวดหัวจริงๆ

 

 

 

 

“แล้วพวกนายก็ร่วมมือกัน” คนถูกจับกล่าวอย่างประชดประชัน แต่ที่แน่ชัดที่สุดคงเป็นความเกลียดชังที่มองเดรโกอย่างไม่ปิดบัง “ประเสริฐดีนี่ ผู้กล้าสามคนร่วมใจกับลูกผู้เสพความตาย!”

“ขอบใจ” เดรโกว่าเสียงเย็น มีความคิดจะลองสาปหมอนี่เล่นๆ สักคาถา “ที่จริงสามคนนี้ก็ควรรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้ร่วมงานกับฉัน”

รอนทำหน้าจะอ้วกใส่ ตอนนี้เส้นผมของอีกฝ่ายกลับมาเป็นสีแดงอย่างเก่าแล้ว จะมีก็แค่โครงหน้าที่ยังอยู่ก่ำกึ่งไม่กลับมาเป็นปกติเสียทีเดียว

ดูทุเรศชะมัด

“เหอะ! ต่อให้แกใช้คาถาอะไรทรมานฉัน ฉันก็ไม่บอกอะไรทั้งนั้น!”

เฮอร์ไมโอนีก้าวออกมาด้านหน้า “ไม่ต้องห่วง เรามีตัวช่วย”

หล่อนหยิบขวดยาขวดเล็กออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม อิเลียตมองมันด้วยความไม่ไว้วางใจ

เดรโกกระตุกยิ้ม “ขอนำเสนอ สัจจะเซรุ่ม เอามาจากคอลเล็คชั่นของศาสตราจารย์สเนปเมื่อไม่กี่นาทีนี่เอง”

พอตเตอร์เดินเข้ามาใกล้ หักข้อนิ้วดังแกร็บเหมือนคนเตรียมชกต่อย

“ฉันรู้ว่านายไม่เปิดปากง่ายๆ แน่ แต่ไม่เป็นไร ฉันมีวิธี”

 

 

 

 

“นายไว้ใจเขาได้ขนาดไหนกัน!?” เสียงรอนดังแว๊ดๆ จนแทบจะเรียกคุณนายนอริสกับฟิลล์ให้มาที่ชั้นนี้แล้ว “หมอนี่มันลูกผู้เสพความตาย! แฮร์รี่ นายต้องโดนมัลฟอยสะกดจิตแล้วแน่ๆ!”

แววตามัลฟอยแทบจะกลายเป็นเย็นเยียบ มีหลายอย่างที่เขาเกลียดในตัวของวีสลีย์ หมอนี่มันปากหมา ปากพาซวยแล้วยังปากหาเท้าอีก

พวกวีสลีย์ก็เป็นซะแบบนี้--ติ๊งต๊อง โดยเฉพาะลูกชายคนเล็กสุดที่ทำตัวเหมือนมีปมด้อย แว้งกัดคนอื่นไปทั่วถ้าไม่ใช่เรื่องที่ตัวเองชอบ

มัลฟอยอยากจะพูดออกไปเหลือเกินว่าเขาก็ไม่ได้อยากมองหน้าหมอนี่สักเท่าไรหรอก รอน วีสลีย์ใช้สายตาที่สื่อว่าเขาเทียบตัวเองไม่ติดมองมาที่เดรโกทุกครั้งนั่นแหละ เขาไม่สนว่าหมอนี่มีความพยายามมากแค่ไหนหรือมีคนเปรียบว่าเขาเป็นคุณชายเหยีบขี้ไก่ไม่ฟ่อหรอกนะ

วีสลีย์ทำตัวเอง หมอนี่แทบติดป้ายไว้ที่หน้าตลอดเวลานั่นแหละว่า‘เชิญมัลฟอยผู้ลาภมากดีเหยียบย่ำฉันให้พอเลย เย้! ฉันมีพอตเตอร์อยู่ข้างตัวโว้ย! ไม่เหมือนแกที่ตัวคนเดียว!’

แล้วรอบนี้ก็อีกรอบหนึ่ง วีสลีย์มองเขาแบบนั้นอีกแล้ว

น่าซัดคาถาใส่หน้าซักสิบคาถา หมั่นไส้จริงๆ อย่าคิดว่ามันเป็นปมด้อยเขานะ เห็นแล้วขัดหูขัดตาชะมัด

พอตเตอร์ดึงเขาไว้ข้างตัว

“รอน ฉันเป็นคนขอมากับมัลฟอยเอง”

สามคนที่ฟังถูกสตั๊นจนแข็งค้าง—อันที่จริงแล้วเฮอร์ไมโอนีแค่ขมวดคิ้วเท่านั้น แม่นี่เขาไม่ห่วงนักหรอก คนที่ฉลาดน่ะมองอะไรนิดเดียวก็เอามาเดาทางเองได้แล้ว แต่วีสลีย์นี่สิ...

“อะไรนะ!”

เดรโกอยากดูนาฬิกา นี่เขาต้องเสียเวลาเถียงกับหมอนี่ไปอีกกี่นาทีไม่ทราบ

 

 

 

 

แต่ละคนเริ่มมองอิเลียตด้วยความสงสาร ยังไงก็ตามตอนนี้เดรโกไม่กล้าแม้แต่จะถามด้วยซ้ำว่าพอตเตอร์ไปเรียนวิธีการง้างปากแบบโคตรโหดนั่นมาจากไหน

หมอนั่นแค่เดินเข้าไป จับใบหน้าของเชนต์นิดเดียวแล้วก็ได้ยินเสียง‘กึก!’

แล้วเชนต์ก็หุบปากไม่ได้อีกเลย

เกรนเจอร์มองดูด้วยความสยองเล็กน้อย บางทีหล่อนคงกำลังเริ่มกลัวพอตเตอร์ที่เคยบอกว่ารู้จักดีมาตลอดหกปี

“ไม่ต้องห่วง ถ้าหมอนี่กลืนน้ำยาได้แล้วฉันจะจัดกรามกลับให้เข้าที่เอง”

แต่สายตานายดูจะไม่อยากจัดกรามใส่เข้าที่ให้เชนต์เลยนะ พอตเตอร์—เดรโกกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

เกรนเจอร์เปิดจุกขวดยา ก่อนที่จะเทน้ำยาไม่กี่หยดเข้าใส่ปากของเชนต์

เดรโกเงยขึ้นสบตาพอตเตอร์ เขาเหมือนได้ยินหมอนั่นสั่งเขาผ่านทางสายตาเลยว่า‘อย่าคิดแม้แต่จะห้ามฉัน’

จากนั้นกรามของเชนต์ก็ถูกจัดเข้าที่อีกรอบ

กึก!

 

 

 

 

 

ถึงตรงนี้เดรโกต้องขอข้ามช่วงที่พวกเขาเถียงกันไปบ้าง นั่นมันไร้สาระสิ้นดีและส่วนใหญ่คนหาเรื่องและคนเถียงก็ยังเป็นคู่หูเพื่อนรักอย่างพอตเตอร์กับวีสลีย์นั่นแหละ

เดรโกไม่ได้อยากญาตดีกับเกรนเจอร์นักหรอก แต่ในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้หล่อนยังรู้จักแยกแยะว่าอะไรเป็นอะไร เขามองตาหล่อนก็รู้-ถ้าไม่มีเรื่องของตู้อันตธานเข้ามาเกี่ยว คนที่เดรโกไม่อยากต่อคำด้วยมากที่สุดคือผู้หญิงคนนี้

“แล้วยังไงต่อ ถ้านายปลอมเป็นมัลฟอย จับเชนต์ได้แล้วเราจะง้างปากมันยังไง?” รอนยังคงฮึดฮัด ไม่วายก็ยังหันกลับมาประชดถามเขาอีกว่า “ใช้คาถา?”

“ใช่ สะกดจิตนายให้ไปเต้นเปลื้องผ้าที่โถงพรุ่งนี้เป็นไง?” เดรโกกลอกตา “สัจจะเซรุ่ม”

“แต่นั่นมันน้ำยาขั้นสูงเกินไป และเราไม่มีเวลา” เกรนเจอร์ขมวดคิ้ว ไม่ต้องรอถามต่อ เธอเป็นคนให้ทางเลือกด้วยตัวเอง “ศาสตราจารย์สเนป?”

เธอหันมามองหน้าเขา

เดรโกหยิบขวดยาใบเล็กขึ้นมาโชว์ “เซเวอร์รัสบอกฉันไว้แล้ว ฉันเข้าไปเอาอะไรในห้องเขาก็ได้”

นี่แหละอภิสิทธิ์ของเด็กสลิธีริน

 

 

 

 

แล้วมันก็เห็นผลทันตาเห็น สักพักอิเลียตก็ลดท่าทีก้าวร้าวลงก่อนจะเหม่อลอยราวกับคนไม่ได้สติ

พอตเตอร์ขอไว้แล้วว่าจะเป็นคนถามเองทั้งหมด “นายส่งข่าวบอกคนอื่นๆ หรือยัง?”

“บอกแล้ว”

“บอกว่ายังไง”

“มัลฟอยทรยศ”

“เล่าอย่างอื่นที่นายทำลงไปต่อสิ และทุกอย่างที่นายรู้”

“หลังจากผลักมัลฟอยตกลงไป ฉันรีบไปที่ห้องต้องประสงค์ หมอนั่นบอกฉันว่าตู้ซ่อมเสร็จแล้ว ฉันคิดว่ามัลฟอยต้องทำลายตู้ทิ้งแน่ๆ และพวกเขาก็จะเข้ามาไม่ได้ พวกเขาติดต่อฉันว่าให้เปิดตู้หากได้สัญญาณ ทางนั้นเองก็จับครอบครัวมัลฟอยเป็นตัวประกันแล้ว มีพรรคพวกใหม่เข้ามา คนๆ นั้นรู้อะไรดีๆ หลายอย่าง ท่านจอมมารกำลังจะเปลี่ยนแผน อาจจะเร่งมันให้เร็วขึ้น”

พ่อกับแม่—เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย

เดรโกพยายามรักษาสีหน้า แต่เขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตอนนี้ตัวเองกำลังทำหน้ายังไงอยู่ เขาไม่สนใจว่าวีสลีย์กับเกรนเจอร์จะมองเขาด้วยสายตาอะไร

เดรโกไม่อยากได้รับความสงสาร—ได้รับแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมากัน พ่อกับแม่เขาก็ไม่ได้รับการปล่อยตัวซะหน่อย แถมไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมาเลยสักนิด

“พรรคพวกคนใหม่คือใคร?”

“แจ็กสัน ฮัตสัน”

ชั่วขณะหนึ่งที่อีกสองคนยังทำหน้าแปลกใจ เดรโกกลับสังเกตเห็นว่าพอตเตอร์เผลอตัวเกร็งขึ้นมาทันทีที่ได้ยินชื่อนี้

คงไม่ใช่...

“พอตเตอร์”

เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่อีกฝ่าย พอตเตอร์สะดุ้งเหมือนคนที่พึ่งตื่นจากฝันร้าย เป็นแบบนี้อีกแล้ว

เดรโกไม่สนใจว่ามือของเขาจะถูกวางทับด้วยมืออีกคนแล้วถูกบีบแน่นขนาดไหน เขาก้าวขึ้นมายืนอยู่ข้างๆ พอตเตอร์ บางทีหมอนี่ก็ควรจะรู้ไว้สักหน่อย เดรโกไม่ใช่คนที่ต้องการใครมายืนบังหน้าแล้วตัวเองหลบไปอยู่ในที่ปลอดภัย

เดรโกถาม “แล้วยังไงต่อ หมอนั่นบอกอะไรนาย”

“...”

เห็นได้ชัดว่าการเหม่อลอยของเชนต์เริ่มสร่างมากขึ้นแล้ว สัจจะเซรุ่มกำลังจะหมดฤทธิ์ พวกเขาหันมามองหน้ากัน

เอายังไงดี?

“ตีหัวให้สลบก่อนไหม?” วีสลีย์เสนอ และนั่นก็โดนเกรนเจอร์มองค้อนไปแล้วรอบหนึ่ง

เดรโกถามซ้ำอีกรอบ “แจ็กสัน ฮัตสันบอกอะไรนาย พูด!”

อิเลียตเหมือนกำลังต่อต้านร่างกายตัวเอง ค่อยๆ หลุดคำออกมาทีละนิด “บอกว่า—มัลฟอยเป็น...ภาคี ตั้งแต่แรก—ไม่ ฉันไม่...เดรโก มัลฟอย...เป็นสาย—ไม่ตายซะมัลฟอย!”

และไม่ต้องรอให้มีใครเสกคาถาทำให้เชนต์สลบ พอตเตอร์ก็จัดการสับสันคออีกฝ่ายในทันที

วีสลีย์ดูเหมือนจะข้องใจมาก “นายไปเรียนวิธีพวกนี้มาจากไหนน่ะเพื่อน?”

“ที่กระทรวงน่ะ—เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะ เรา...อึ่ก!”

“แฮร์รี่!”

 

 

 

แฮร์รี่ยกมือขึ้นกุมศีรษะ แผลเป็นร้อนผ่าวราวกับเขากำลังโดนนาบด้วยเหล็กร้อน เขารับรู้ได้ถึงอารมณ์โกรธเกรี้ยวรุนแรง มันยิ่งกว่าตอนที่โวลเดอร์มอร์หงุดหงิดตอนที่ลูกน้องทำงานพลาดซะอีก

เขาวิงเวียน อ่อนแรงจนทรุดลงกับพื้นและคงเป็นแบบนั้นไปแล้วถ้าไม่ไปมัลฟอยช่วยพยุงเอาไว้ แต่แทนที่แฮร์รี่จะได้เห็นหน้าคนที่ประคองเขาไว้กับเฮอร์ไมโอนีและรอน แฮร์รี่มองมองเห็นใครคนหนึ่งแทน

หญิงสาวผมสีดำที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี

ไดลานาน!

เขาเห็นเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ห้วงอารมณ์เขาเต็มไปด้วยความโกรธสลับไปมาระหว่างความสนุก ในมือของแฮร์รี่คือไม้กายสิทธิ์ของลูเซียส มันถูกชี้ใส่หญิงสาวที่ยังไม่หยุดหัวเราะสักทีเหมือนเธอกำลังฟังเรื่องตลก

 

“อ้อ ใช่ ยังมีอีกเรื่องที่ฉันต้องบอกคุณ—สำคัญมากเลยล่ะ”

 

แฮร์รี่หัวเราะ—ไม่สิ โวลเดอร์มอร์กำลังหัวเราะชอบใจ “พูดมาสิ”

เสียงเรียกชื่อ‘แฮร์รี่’ อยู่ไกลจากที่ไหนสักแห่ง

แต่เขายังคงเห็นไดลานาน แฮร์รี่พึ่งสังเกตเห็นว่าเธอหน้าซีดจนแทบกลายเป็นสีขาว เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ ไม่ใช่ว่าไดลานานอยู่ที่ลอนดอนหรอกเหรอ?

แล้วเธอก็ชูนิ้วใส่—ค่อนข้างเป็นสัญลักษณ์ที่น่าเหลือเชื่อมากที่ผู้วิเศษจะรู้จัก--ซึ่งมันแสดงถึงความหยาบคายอย่างถึงที่สุด และชั่ววูบหนึ่งที่เขาเห็นว่าดวงตาสีดำของเธอไม่ได้จ้องมองมายังตัวโวลเดอร์มอร์หรือเขาที่อยู่ในตัวของจอมมาร

เธอมองไปที่ไหนสักแห่ง มองหาอีกคนที่รับรู้ภาพพวกนี้ด้วย

 

“ฉันชอบคุณนะ ริดเดิ้ล คุณน่าสนใจดี...แล้วก็ต้องขอโทษจริงๆ”

 

แล้วแฮร์รี่ก็ตวัดมือ

ฉวะ!

ปลายไม้กายสิทธิ์กรีดตัดเนื้อผิวนิ่มบนลำคอขาวของไดลานาน เดอ ราโรส

 

แฮร์รี่อ้าปากร้องตะโกนสุดเสียง

ไม่!

 

 

 

“พอตเตอร์! พอตเตอร์!--แฮร์รี่ พอตเตอร์ กลับมา!”

แฮร์รี่หอบหายใจหนัก ดวงตาเขาพร่าเลือน ฝ่ามือจิกเข้าเสื้อของมัลฟอยจนเขาเริ่มเจ็บ เขากะพริบตาปริบด้วยความงุนงง ในอกสั่นไหวรุนแรงยังไม่หายจากอาการแพนิคเมื่อครู่ มั

ลฟอยหน้าอยู่ใกล้เขากว่าเคยและพึ่งมารู้ว่าเขากำลังนอนอยู่ในอ้อมแขนของอีกฝ่ายบนพื้น—นี่วูบจนทรุดเลยเหรอ?

“เกิดอะไรขึ้น? นายร้องซะดังเลย” รอนถามด้วยความเป็นห่วง “ฉันไม่เคยเห็นนายเป็นแบบนี้มาก่อน”

มัลฟอยขมวดคิ้ว แขนโอบกอดเขายังไม่ปล่อยให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ “นายเห็นอะไร พอตเตอร์?”

เห็นอะไร ใช่!

“คุณเดอ ราโรส...!”

มันต้องไม่ใช่ความจริง ไดลานานไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง ที่ผ่านมาไม่มีใครรู้ซะหน่อยว่าเธอเป็นคนที่มาจากอนาคตเหมือนเขา เธอไม่ได้เป็นใครเลยด้วยซ้ำนอกจากไดลานาน มูนส์ที่โดนฆ่าไปแล้วเมื่อหลายเดือนก่อนเหมือนกับใบมรณะบัตรครอบครัวมูนส์ที่แฮร์รี่ไปพบในห้องพักของไดอา

แต่ไม่แน่—ถ้าแจ็กสัน ฮัตสันอยู่ฝั่งโวลเดอร์มอร์แล้ว หมอนั่นอาจจะเอาเรื่องนี้ไปบอก แล้วเธอก็ถูกจับตัวไปทรมาน นั่นอาจจะเป็นเหตุผลได้ว่าทำไมตั้งแต่เด็กฮัฟเฟิลพัฟโดนสะกดจิตในวันนั้นแล้วแฮร์รี่จึงไม่เห็นอีกคนลงมือต่อ

แจ็กสันแค่ใช้เรื่องของมัลฟอคนทรยศมาใช้เป็นตัวล่อ เป้าหมายจริงๆ ของหมอนั่นแค่ต้องการสังเกตพฤติกรรมของเขาและยืนยันว่ามีใครรู้เห็นมาจากช่วงเวลาอื่นหรือเปล่า แล้วแจ็กสันก็คงรู้แล้วว่านอกจากเขาที่มายังอดีต ไดลานานก็ตามมาด้วยรวมทั้งทอม

ไดลานานเป็นคนเดียวที่มีความรู้และข้อมูลทุกอย่างในโลกอนาคต เธอจึงโดนเก็บคนแรกหากโวลเดอร์มอร์อยากรู้จุดจบของตัวเอง—บ้าเอ้ย! ทำไมไม่สะกิดใจตั้งแต่แรกนะ!

แฮร์รี่ควรจะคิดได้ตั้งแต่ตอนที่มัลฟอยบอกเขาแล้วว่าเรื่องคำสาปที่สนามซ้อมควิดดิชนั่นเป็นฝีมือเชนต์ เพราะตอนนั้นเขามัวแต่มุ่งเป้าค้นหาไปทั่วว่าแจ็กสันจะปลอมตัวเป็นใครที่นี่ แต่แฮร์รี่ไม่เคยคิดเผื่อเลยว่าหมอนั่นอาจจะออกจากฮอกวอส์ตไปนานแล้วและลงมือจับตามองไดลานานใหม่ เพราะเธอต้องสืบข่าวความเคลื่อนไหวในลอนดอนด้วย!

ตามหล่อนที่ลอนดอนง่ายกว่ามาเสี่ยงตามหล่อนที่ฮอกวอส์ตซะอีก!

 

“ฉันต้องไปหาดัมเบิ้ลดอร์ เรารอไม่ได้แล้ว”

เขาต้องหาทอม

แฮร์รี่มั่นใจว่าที่เขาปวดแผลเป็นจนวูบขนาดนี้ไม่ใช่เพราะโวลเดอร์มอร์กำลังอารมณ์ดีแน่

แต่มันเป็นความโกรธของอีกคนต่างหาก

“ต้องใช้ฟลู...”

 

เปรี๊ยะ!

อะไรบางอย่างสว่างวาบ แสงสีขาวจ้าส่องแยงเข้ามาจากภายนอกราวกับกลัวว่าสถานการณ์ตอนนี้ยังไม่เลวร้ายอย่างถึงที่สุด

“อะไรน่ะ?” เฮอร์ไมโอนีถาม “เสียงเหมือนอะไรแตก”

ใช่—เธอพูดถูก เหมือนมีอะไรแตก

มือของมัลฟอยเกร็งแน่นอยู่ที่ต้นแขนของเขา แฮร์รี่เงยหน้ามองจึงเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังหน้าซีด

พึมพำเสียงเบาแต่ได้ยินกันถ้วนหน้าว่า

“พวกเขามากันแล้ว”

 

 

ที่เนินหญ้าใกล้กับเขตอาคมของฮอกวอส์ตมากที่สุด--เหล่าผู้เสพความตายทั้งหมดกำลังทำลายอาคมคุ้มกันอย่างช้าๆ

 

 

+++++++++++++++

อย่าตีเรานะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 21:42

    เตรียมไม้เรียวไว้เลย ถ้าไดลาตายโฮอออออ ทอมเวลานี้ต้องทรมานโวลดี้ให้ตายกันไปครึ่งหนึ่งแล้วแหละ
    #352
    0
  2. #298 Maerd_ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:04
    อหอหอหออหอหอหอหหอห สถานการณ์แบบ เลวร้ายขั้นเกือบสุด แวววว้ ทอม
    #298
    0
  3. #286 สาววายฟินทะลุจอ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 13:17

    ไม่นะ!!!//พยายามยั้งมือไม่ให้ตีไรท์


    ค้างงงงง โอ้ย ตัดฉับแบบนี้ไม่ได้!!!


    โวลดี้ เอ็งโดนทอมมี้เชือดแน่

    #286
    0
  4. #285 N เอ็น (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 00:45
    คอยดูทอมปรี๊ดแตกได้เลย
    #285
    1
    • #285-1 Tiaros(จากตอนที่ 33)
      25 มกราคม 2563 / 13:05
      ปรี๊ดเเน่นอนค่ะงานนี้
      #285-1
  5. #284 buaholly (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 23:52
    ไรท์ตัดฉับได้ลงคอได้ยังไงคะ!!!!แงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #284
    1
    • #284-1 Tiaros(จากตอนที่ 33)
      25 มกราคม 2563 / 13:06
      มันเป็นของมันเองอ่ะะะ!
      #284-1
  6. #283 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 22:28

    ไม่รู้จะรู้สึกยังไงเลยยยย ฮืออออออออเราตีไรท์ได้มั้ยยย แต่ฉากนั้นก้คิดได้หลายอย่างอ่าา อาจเป็นกลลวงของจอมมารก้ได้ รึเฉือดไปแล้วอาจจะไม่ตายก้ได้ แง้งงง รึไม่ตอนนั้นทอมอาจยู่ตรงนั้นด้วยก้ได้แล้วแบบช่วยทันไรงี้ ฮืออออออหาเหตุผลให้ตัวเองสุดๆเเล้ววววว แอบกลัวเดรโกจะตายอีกรอบบแง้งงงงงง
    #283
    1
    • #283-1 Tiaros(จากตอนที่ 33)
      25 มกราคม 2563 / 13:08
      อย่าตีเราค่ะ เเงงง จะตายไม่ตายก็ต้องลุ้นตอนหน้าเเล้วล่ะค่ะ
      #283-1
  7. #282 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 22:22

    ตายแล้ววว ไดลานานแข็งใจลุก ฮืออ อย่าตายนะน้องทอมมมมมรีบไปช่วยน้องเรยยยย

    #282
    1
    • #282-1 Tiaros(จากตอนที่ 33)
      25 มกราคม 2563 / 13:08
      เรามาถึงจุดที่ทุึกคนเชียร์คู่รองมากกว่าได้ไงเนี่ยยย ขำ
      #282-1
  8. #281 janniaom (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 21:07
    เป็นห่วงน้องงง พอตเตอร์ดูแลน้องดีๆนะ!!!!
    #281
    2
    • #281-1 Tiaros(จากตอนที่ 33)
      25 มกราคม 2563 / 13:09
      ได้เวลาเข้าโค้งสุดท้ายเเล้ว!
      #281-1
  9. #280 BSAPAT (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 20:51
    เกียมไม้เรียวรอเเล้วค่ะ เเงงงงงง
    #280
    1
    • #280-1 Tiaros(จากตอนที่ 33)
      25 มกราคม 2563 / 13:09
      อย่าน้าาาา
      #280-1
  10. #279 Mamorudes (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 20:48

    จะตีแน่ค่ะถ้าไดลานานตาย โฮฮฮฮอ//ไม่หรอก ไรท์ไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอกเนอะ ;;-;;

    พอตเตอร์นี่คือได้โปรดแผ่รังสีความยันให้มากกว่านี้! แผ่ความผัวออกมาอีก ให้ใจเราเหลวเป๋วเลย—//ค่อก!

    #279
    1
    • #279-1 Tiaros(จากตอนที่ 33)
      25 มกราคม 2563 / 13:09
      ง่ะ อย่าตีเราเลย เราใจดีออกนะคะ!
      #279-1
  11. #278 Way-down-we-go (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 20:39
    แย่แล้ววว
    #278
    1
    • #278-1 Tiaros(จากตอนที่ 33)
      25 มกราคม 2563 / 13:10
      จะให้ใครไปช่วยใครก่อนดี
      #278-1