Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 31 : 30 หนีออกไปเเละบอกเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 510
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 53 ครั้ง
    16 ม.ค. 63

30 หนีออกไปและบอกเขา

 

ไดลานานยังจำได้ไม่ลืมว่าเบลลาทริกซ์ เลสแตรงค์เป็นสาวกที่ดีแค่ไหนของโวลเดอมอร์ 

และเธอจำได้ไม่ลืมว่าหล่อนตกหลุมรักโวลเดอมอร์มากขนาดไหนถึงขั้นริษยาทุกคนที่จอมมารให้ความสนใจมากกว่าตัวเอง

 

“แกมีดีอะไรกันแน่!?”

 

แล้วไดลานานก็จำได้ดีว่าหล่อนวิปริตและอารมณ์รุนแรงขนาดไหน พวกผู้เสพความตายไม่ได้น่ากลัวแค่ชื่อ เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมแอนโดรเมดากับนาร์ซิสซาถึงส่ายหัวแล้วไม่ยุ่งกับญาติคนนี้

ไดลานานยังความจำดีพอจะจำตอนที่เฮอร์ไมโอนี เกรนเจอร์โดนทรมานได้ มันเป็นเสียงกรีดร้องที่เสียดแทงใครก็ตามที่เป็นคนปกติธรรมดาให้รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง

แล้วตอนนี้คนที่โดนก็เหมือนจะกลายเป็นเธอไปซะแล้ว

จอมมารยังไม่กลับมา ระหว่างทางที่ถูกลากเข้ามาในคฤหาสน์มัลฟอยมันน่าแปลกที่คนจะบางตา แต่บรรยากาศที่ปกคลุมตัวปราสาทนี้ทำเธอขนลุก ไดลานานไม่เห็นเจ้าของคฤหาสน์—นั่นน่าแปลกมาก 

ปกติลูเซียสกับนาร์ซิสซาควรจะอยู่แถวโถงกลางของบ้าน มันเป็นธรรมดาของเจ้าของถ้าจะกลัวว่าใครก็ตามที่มาใช้บ้านตัวเองเป็นที่กบดานจะทำทรัพย์สินมีค่าพังหรือไม่ก็ขโมยไปประมูลในตลาดมืด

แล้วในขณะที่สมองกำลังประมวลผลอยู่ ไดลานานโดนดึงสติกลับสู่ความจริงเมื่อเบลลาทริกซ์ใช้มือที่เต็มไปด้วยเล็บยาวของหล่อนจิกเข้าที่ปลายคาง บังคับให้เธอหันไปเผชิญหน้ากับหล่อน

“นังหนู ฉันถามแกอยู่!”

ไดลานานร้องเหอะ ยังไงก็ตาม เธอไม่ใช่คนที่จะตัวสั่นกลัวได้ง่ายๆ เพียงแค่โดนคนสติไม่ดีขู่

“โทษที เมื่อกี้ถามว่าไงนะ?” เธอแสร้งทำใสซื่อ “อ๋อ ใช่—คงเป็นเพราะฉันมีทุกอย่างที่คุณไม่มีล่ะมั้ง คุณเลสแตรงค์”

“แก!”

เบลลาทริกซ์ไม่ใช่คนที่ชอบใช้มือตบ—หล่อนใช้คาถา

“อึก...!”

ครูซิโอ...แถมเชี่ยวชาญคาถานี้ซะด้วย

ไดลานานได้แต่คิดเจ็บใจตอนที่เธอลงไปคู้ตัวกับพื้น เจ็บจนไม่รู้จะเจ็บยังไงแล้ว

ราวกับถูกกรีดแต่ไร้รอยแผล สมองรับรู้ว่าคงมีที่ไหนสักแห่งในร่างกายของเธอกำลังฉีกขาด ด้านในร้อนราวกับจะระเบิดออกมา 

ทั้งหมดทั้งมวลนี้เพื่อความสะใจและระบายความโกรธของเบลลาทริกซ์ทั้งนั้น

แต่แล้วยังไงล่ะ?—ขอโทษที แม่นี่ถือเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไดลานานจะไม่ขออยู่ร่วมโลกด้วยเป็นอันขาด

ดังนั้นพอโดนไปหนึ่งคาถา สิ่งที่จะใช้ตอบแทนหล่อนคือไดลานานส่งร่างซีดๆ ของเบลลาทริกซ์ลอยหวือไปกระแทกกับผนังห้องดัง พลั่ก!

ไม่ต้องมีไม้กายสิทธิ์--ต่อให้ร่ายคาถาไม่ได้เหมือนคนอื่นแต่แค่เธอมีสมาธิพอ ไดลานานจะทำอะไรก็ได้!

“แก...!” 

ร่างเบลลาทริกซ์ลอยไปกระแทกผนังอีกฝั่งหนึ่งด้วยแรงส่งที่แรงกว่าเก่า

พลั่ก!

“ฮะ ฮะ ฮะ” ศาสตราจารย์สาวค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้น เธอมองผลงานตัวเองด้วยความสะใจไม่น้อยไปกว่าที่เบลลาทริกซ์ใช้มองตัวเองเมื่อครู่เลยสักนิด “รู้สึกเป็นยังไงบ้างกับการลอยไปกระแทกผนังจากอีกจุดที่ห่างกันสิบเมตร? โอ้—ฉันลืมไป เลือดบริสุทธิ์อย่างคุณคงไม่ได้เรียนสิ่งที่เรียกว่า ‘กฎทางฟิสิกซ์’ ของพวกมักเกิ้ลสินะ”

แล้วเธอก็ส่งให้อีกฝ่ายลอยไปกระแทกกับอีกจุด

พลั่ก!

เบลลาทริกซ์กรีดร้องและจ้องมองเธออย่างแค้นเคือง เสียงมันคงจะดังจนได้ยินไปถึงด้านนอกเมื่อเริ่มมีคนวิ่งเข้ามาทางที่พวกเธอยืนอยู่

ไดลานานถูกจับแนบพื้นอีกครั้งด้วยแรงที่ไม่เบานัก เธอจ้องมองแจ็กสัน ฮัตสันด้วยความขุ่นเคือง 

เฟนเรียหัวเราะเยาะทันทีที่เห็นว่าเบลลาทริกซ์มีสภาพเป็นยังไง นั่นสร้างความอับอายให้หล่อนพอที่จะลุกขึ้นมาแล้วสาปเธอซ้ำๆ จนไดลานานกรีดร้องจนเสียงแห้ง

แค้นใจจริงๆ—อยากฉีกเจ้าพวกนี้ออกเป็นชิ้นๆ

“นายท่านยังไม่กลับมา ลากมันลงไปขังด้านล่างซะ!”

และเมื่อสาสมใจแล้วเธอก็โดนลากลงไปอย่างที่ว่ามาจริงๆ คนที่แบกเธอเป็นชายสกปรกร่างเล็ก ปีเตอร์ เพ็ตติกรูว์ยังดูน่าสมเพชในสายตาเธอไม่เปลี่ยน ชายร่างเตี้ยก็เตี้ยพอที่เวลาลากเธอแล้วเท้าของไดลานานต้องกระแทกขั้นบันไดและลากไถลไปกับพื้นทุกที่ที่เดินผ่าน

กลิ่นอับชื้นไม่เป็นผลดีต่อโพรงจมูกเลยสักนิด แต่ที่ห้องขังด้านล่างนั้นทำให้เธอได้พบกับสองคนที่เธอพยายามตามหามาตั้งแต่ถูกพามาที่นี่

ลูเซียส มัลฟอยกับนาร์ซิสซาอยู่ที่นี่

“คุณมัลฟอย...”

ลูเซียสไม่เหลือสภาพชายสูงศักดิ์อีกแล้ว ผมของเขายุ่งกระเซิงเพราะริบบิ้นที่ใช้ผูกหล่นหายไปที่ไหนสักที่ ไม่มีไม้เท้าที่ชอบใช้เป็นประจำหรือแม้แต่โค้ทยาวสีดำที่ชอบใส่ เขาสวมเพียงเสื้อผ้าบางๆ ที่เป็นเชิ้ตเท่านั้น เนื้อตัวสกปรกมอมแมมโอบกอดภรรยาของตนไว้เพื่อคลายหนาว

พวกเขาทำหน้าฉงนทันทีเมื่อเธอทำท่าเหมือนรู้จัก

“ทำไมพวกคุณถึงมีสภาพอย่างนี้?”

สองคนนั้นทำท่าอึกอัก ไดลานานจึงต้องบอกไปว่า “สบายใจได้ ฉันรู้ว่าพวกคุณอยู่ฝ่ายไหน”

นาร์ซิสซาว่า “สาวน้อย ฉันไม่รู้ว่าเธอพูดเรื่องอะไรหรอกนะ แต่เราไม่รู้จักเธอ” 

“ฉันรู้ค่ะ แค่อยากให้คุณรู้ไว้ว่าฉันเป็นพวกเดียวกับพอตเตอร์” นั่นจะทำให้พวกเขาเข้าใจไปเองว่าเธอมาจากภาคีนกฟีนิกซ์ “ฉันคิดว่าพวกคุณจะอยู่ด้านนอกซะอีก มัลฟอยซ่อมตู้เสร็จแล้ว พอตเตอร์บอกว่าพรุ่งนี้เขาจะเปิดประตู”

“พอตเตอร์!?” ลูเซียสเสียงแข็งขึ้นมาทันที “ไอ้เด็กเวรนั่นมันรู้เรื่องลูกชายฉันได้ยังไง!?”

และเท่าที่ดู ลูเซียสคงรู้อะไรมากพอจนเขาออกอาการแบบนั้นทันทีที่รู้ว่าพอตเตอร์เข้าใกล้ลูกชายของเขา

แถมยังดูจะสำคัญกว่าที่มาที่ไปของเธอไปซะด้วย

ไดลานานลอบมองดูปีเตอร์ หางหนอนเดินกลับมาอีกครั้งที่หน้าประตูห้องขัง ชายทรยศขายเพื่อนดูระแวงเธอมากพอๆ ที่จะกางหูรับฟังทุกอย่างที่ไดลานานจะพ่นออกมาจากปาก

ดูท่าแล้ว สิ่งที่แจ็กสันเอามาต่อรองกับพวกนี้คงเป็นข้อมูลความสามารถของเธอหลายอย่างสินะ

หญิงสาวมองบริเวณรอบห้องขังที่มีเพียงลูกกรงเหล็กที่ใช้กั้น มีแค่ช่องหินเล็กๆ ที่แสงส่องเข้ามาและถ่ายเทอากาศในนี้

เธอโบกมือน้อยๆ ยังพอจดจำการเคลื่อนที่ของเวกเตอร์ที่ไดอาเคยพล่ามบ่นสมัยที่หล่อนยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนของมักเกิ้ลได้ว่ามันเคลื่อนที่ได้ยังไง

อากาศถูกเปลี่ยนเป็นลมหมุนโดยเกิดการเสียดสีกับช่องลมจนเป็นเสียงหวีดหวิว จากนั้นก็บังคับสร้างการสะท้อนการเดินทางของเสียงให้ปีเตอร์ได้ยินเสียงลมนั้นชัดจนไม่ได้ยินว่าเธอกำลังจะพูดอะไร

ถ้าจะให้เปรียบเทียบเหมือนในหนังแฟนตาซีที่ไดอาชอบดู มันคล้ายกับสิ่งที่เรียกว่ากำแพงกั้นเสียง

เมื่อเห็นว่าอีกคนจะไม่ได้ยินแน่ๆ เธอจึงจงใจพูดมองออกมาโดยไม่โฟกัสไปที่สองสามีภรรยามัลฟอย 

“ฉันไม่มีเวลาอธิบายมากนัก แต่คุณไว้ใจได้ พอตเตอร์รู้เรื่องของพวกคุณแล้ว พวกเขากำลังวางแผนใหม่เพื่อจัดการโวลเดอมอร์”

“แฮร์รี่ พอตเตอร์ที่ทำแผนพวกฉันพังมาตลอดนั่นน่ะเหรอ?” ลูเซียสแค่นเสียงขึ้นจมูก ดูถูกอย่างชัดเจน “แค่บอกให้มันอยู่ไกลๆ ลูกชายฉันก็พอ!”

ดูเหมือนลูเซียสจะโฟกัสผิดจุดซะแล้ว นาร์ซิสซาเป็นคนเดียวที่จะหยุดความโมโหของสามีได้เพียงแค่เธอแตะแขนของเขาเบาๆ

ไดลานานถอนหายใจ “พูดแบบนี้แสดงว่าคุณรู้ว่าลูกคุณคิดยังไงพอตเตอร์ใช่ไหมคะ”

คนเป็นพ่อกับแม่ชะงัก

“พวกคุณอาจจะถูกปิดข่าวนิดหน่อย ตอนนี้พอตเตอร์ออกจะ—ไม่เหมือนเดิมแล้ว เขาเต็มใจช่วยลูกคุณ”

และดูท่าว่าจะไม่ยอมปล่อยลูกคุณด้วย คุณมัลฟอย—หญิงสาวต่อประโยคให้ในใจ

“ฉันไม่อยากให้เด็กนั่นมายุ่งกับลูกฉัน แค่มันเสวยสุขกับแม่หนูวีสลีย์น้อยนั่นต่อไปก็ดีแล้ว!”

“คุณคะ”

ลูเซียสเงียบลงทันทีที่นาร์ซิสซาพูดขึ้นเสียงเรียบ

คุณนายมัลฟอยมีบรรยากาศเยือกเย็นที่สามารถทำให้ทุกคนต้องสงบเพื่อฟังเธอเพียงคนเดียว ไดลานานมักจะเห็นท่าทางแบบนี้ตอนที่เดรโกต้องทำอะไรที่จริงจังสักอย่าง เขาเหมือนแม่ตัวเองไม่มีผิดตอนที่ไม่โกรธจนโวยวาย

“สาวน้อย เธอชื่ออะไร?”

“ไดลานาน มูน เดอ ราโรสค่ะ” เธอตอบ “ฉันเป็นอาจารย์วิชามักเกิ้ลคนใหม่”

นาร์ซิสซามองสิ่งที่เธอทำ เพ็ตติกรูว์ยังคงไม่ได้ยินอะไรก็ตามที่อยู่ในห้องๆ นี้

“ดูแล้วคงไม่ได้เป็นมักเกิ้ลอย่างวิชาที่สอน”

หญิงสาวยักไหล่ “ประมาณนั้น”

“คุณเดอ ราโรส ฉันไม่รู้ว่าคุณรู้เรื่องของลูกฉันมาได้ยังไง แต่คุณควรรู้ไว้ว่านั่นไม่ได้ทำให้พวกฉันมองคุณเป็นศัตรูน้อยลงเลย--และอีกอย่างที่ทำให้ฉันไม่เชื่อในตัวคุณคืออะไรรู้ไหม?”

ไดลานานรอคอยคำตอบ

“เธอเหมือนนายท่านมากเกินไป”

แต่คำตอบทำเอาไดลานานอึ้ง

“คุณทำเหมือนมีจุดมุ่งหมายอยู่แล้ว ทุกคนที่ถูกจับมาที่นี่ถ้าไม่หวาดกลัวก็จะเริ่มเสียสติ ถ้าไม่ถูกขู่ก็จะถูกทรมาน—เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงคุณกรี๊ดอยู่ด้านบน ญาติฉันคงทำอะไรสักอย่างกับคุณถ้าจะให้ฉันเดา ฉันคิดว่าฉันอาจจะเห็นคุณดูหวาดกลัวมากกว่านี้ตอนโดนลากมาขังที่นี่ แต่ดูคุณสิ...คุณกำลังวางแผน

“...ฉันคงต้องบอกว่าคุณมองคนทะลุจริงๆ คุณนายมัลฟอย” เธอยอมรับ “เป็นอย่างที่คุณว่า ฉันไม่ใช่พวกของดัมเบิ้ลดอร์ แต่ฉันมั่นใจว่าคนที่ฉันอยู่ด้วยเขาทำอะไรได้มากกว่าหาทางช่วยฉันออกไปจากที่นี่”

“เขาเป็นใครกัน?”

ทอม ริดเดิ้ล

“คนที่อยู่ในระดับเดียวกับโวลเดอมอร์—ฉันไม่ได้ให้คุณเชื่อใจฉันหรอกนะคะ แต่ฉันก็ไม่อยากให้แผนที่พวกฉันวางมันพลาดไปมากกว่านี้แล้ว”

เธอรู้ดี—ถ้าถูกพามาที่นี่ย่อมหมดทางหนี

แผลภายในที่เบลลาทริกซ์สาปไว้เจ็บจนร่างกายชาไร้เรี่ยวแรง และต่อให้ออกไปได้ไดลานานก็หายตัวไม่ได้ แถวนี้ไม่มีกุญแจนำทางและเต็มไปด้วยนักต้อน เธอจะตายตั้งแต่เหยียดเท้าออกจากเขตคฤหาสน์มัลฟอย หนีออกนอกวิลไชน์ไม่ได้ด้วยซ้ำ

เพราะฉะนั้นทางเดียวที่จะหาทางบอกข่าวของตัวเองให้กับทอมได้...

“พวกคุณต้องหนีออกไป”

“เพราะพวกคุณถูกจับเป็นตัวประกัน มัลฟอยเลยทำอะไรเต็มที่ไม่ได้” ไดลานานไม่สนใจดวงตาที่เบิกกว้างของทั้งคู่ “ไปที่กริมโมเพลสก่อนคืนนี้จะหมดลง ฝากบอกเขาด้วยว่าพวกคุณเห็นอะไร”

ลูเซียสถาม สิ่งที่แม่หนูนี่บอกเขาเริ่มทำให้สับสน “เธอจะให้ฉันบอกใคร?”

หญิงสาวเม้มปาก “บอกทอม ริดเดิ้ล—บอกเขาด้วยว่า ‘อย่าวู่วาม ฉันขอโทษที่ไม่ได้อยู่รอคุณ’”

ไดลานานอยากจะด่าตัวเองตอนนี้จริงๆ—เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ในหัวของเธอเอาแต่คิดถึงทอมทุกวินาที มีหลายคำที่ไดลานานอยากจะพูดมากกว่าข้อความที่จะฝากพวกมัลฟอยออกไปบอกเขา

เธออยากบอกทอมว่า อย่าโกรธ

และยิ่งกว่านั้น—ช่วยด้วย

...แต่เอาเถอะ คำๆ นี้เธอไม่ควรบอกเขามากที่สุด

ไดลานานมองหน้าทั้งสองคน

“ทีนี้ฟังฉันให้ดีๆ แล้วพวกคุณจะได้ออกไปอย่างปลอดภัย”

 

 

มีบางอย่างที่ทำให้โวลเดอมอร์รู้สึกตื่นเต้นตอนที่กลับเข้ามาที่คฤหาสน์มัลฟอย

เขาไม่ต้องการเหยื่อที่อ่อนแอ

เขาไม่ต้องการเหยื่อที่สั่นเทาหวาดกลัวเพียงแค่ได้ยินชื่อต้องห้าม

ยิ่งไม่ต้องการเหยื่อที่ร้องไห้ฟูมฟายพูดจาไม่รู้เรื่อง

และคราวนี้เหยื่อคนนี้ก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง โวลเดอมอร์ได้ยินเสียงโวยวายมาตั้งแต่หน้าคฤหาสน์ เห็นหลายคนที่ถูกหามออกมาในสภาพที่คล้ายกับขาหักไม่ก็แขนหัก

ยิ่งเดินเข้าไปยิ่งรู้สึกตื่นเต้น เหยื่อที่พามาคงพยศไม่ใช่น้อย

แยกซลีย์วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาด้วยใบหน้าที่ไม่ปิดความโกรธจัดเอาไว้ “นายท่าน”

“เกิดอะไรขึ้น?” น้ำเสียงนั้นค่อนข้างที่จะอารมณ์ดีอยู่ไม่น้อย

“เราไม่รู้ว่าหล่อนทำแบบนั้นได้ยังไง เพ็ตติกรูว์ถูกทำให้สลบแล้วหล่อนก็เดินขึ้นมาด้านบนเอง” แยกซลีย์ว่า “ไม่มีไม้กายสิทธิ์แต่ราวกับใช้เวทมนต์ได้ แต่เท่าที่ดูรูปลักษณ์หล่อนก็ไม่ใช่ชนเผ่าท้องถิ่นครับ”

น่าสนใจ”

เขาออกคำสั่ง “บอกเบลลาทริกซ์ ว่าไอ้เด็กที่ยื่นข้อเสนอนั่นใช้ได้ ส่วนเหยื่อนั่นข้าจัดการเอง ถ้าไม่ได้เรียกห้ามใครเข้ามาทั้งนั้น”

“ครับ!”

จอมมารเดินเยื้องย่างเข้าไปในโถงกว้างใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ข้าวของเละเทะทั้งหลายนั้นบ่งบอกอย่างดีว่าเมื่อครู่คงเกิดการต่อสู้ขึ้นมาไม่มากก็น้อย

โวลเดอมอร์เพียงจับจ้องไปที่หญิงสาวคนเดียวที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง หล่อนแต่งตัวด้วยชุดสีเทาเข้มเหมือนแม่มดทั่วไป ทั้งเส้นผมและดวงตาต่างเป็นสีดำ ผิวขาวจัด ทุกอย่างในรูปลักษณ์ของหล่อนราวกับภาพโมโนโทนที่ไร้สีสัน 

และในความทรงจำตลอดเจ็ดสิบกว่าปีที่ผ่านมาโวลเดอมอร์แน่ใจว่าเขาไม่รู้จักหล่อนมาก่อน

แต่ถ้าเป็นไปอย่างที่เด็กฮัตสันนั่นว่า—นั่นหมายความว่าเขาเคยพบเธอมาก่อน

พบมาก่อนในอีกโลกที่เขาโดนฆ่าไปแล้ว

ไม่แปลกใจว่าทำไมตัวเขาถึงเก็บผู้หญิงที่ดูไร้ประโยชน์คนนี้ไว้กับตัวโดยไม่คิดฆ่าขึ้นมาก่อน หล่อนช่างดูแข็งกร้าวและราวกับน้ำวนในหนองน้ำนิ่งสงบ

เมื่อโวลเดอมอร์จ้องเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทนั้นเขาถึงได้รู้ ใบหน้าถือดีที่ต่อให้ดวงตาไหวระริกอย่างคนกังวลมากกว่าหวาดกลัวนั้นช่างกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเขาเหลือเกิน

นี่สิเหยื่อที่เหมาะจะให้เขาเข้าไปคว้านควาทรงจำของหล่อนออกมา

“ยัยหนูน้อย”

ไดลานาน มูนชายน์ เดอ ราโรสมีสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่ปกปิดเลยสักนิดกับความเป็นปรปักษ์ที่มีต่อเขา

“ทอม มาโวโล ริดเดิ้ล”

โวลเดอมอร์เหยียดยิ้มเย็นยะเยือกที่แช่แข็งได้ไปถึงวิญญาณ—นี่สิ ที่ถือว่าคุ้มค่า

 

 

+++++++++++++++++++++++

ทอมคะ! ฟาดโวลเดอมอร์เลย!

 

ปล. สำหรับคนที่ไม่เข้าใจว่าไดลานานใช้เวทมนต์ได้หรือเปล่าขออธิบายเล็กน้อยนะคะ น้องใช้ได้ค่ะ เเต่ใช้ไม้กายสิทธิ์ไม่ได้ ตระกูลนี้มีความสามารถพิเศษเกี่ยวกับเก็บความทรงจำทุกอย่างที่สำคัญเลยต้องเเลกกับการถูกยอมรับจากไม้กายสิทธิ์แทน ดังนั้นโวลเดอมอร์เลยสนใจน้องค่ะ เพราะน้องเป็นคนเดียวที่รู้ว่าโวลเดอมอร์เคยตายยังไงมาก่อน สามารถเอามาวางแผนแก้ไขอนาคตได้เลย

เคยมีอธิบายว่าชนเผ่าอเมริกันท้องถิ่นในอเมริกาสามารถใช้เวทมนต์ได้โดยไม่ต้องพึ่งไม้กายสิทธิ์ ไดลานานเป็นแบบนั้นค่ะ เเต่การทำงานของน้องต้องอิงหลักการทางวิทยาศาสตร์เข้าช่วย จะเสกน้ำเสกไฟหรือหายตัวไม่ได้ เป็นข้อจำกัดของครอบครัวนางค่ะ

เนื่องจากที่เซตติ้งที่ใช้ในฟิคสามเรื่องเเถมยังเป็นเซตติ้งของครอบครัวนางเอกเลยมีข้อจำกัดเยอะนะคะ ไม่งั้นพวกนาง op แน่ๆ

อาจจะฟังดูยุ่งยากสักนิดก็ขออภัยด้วย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 53 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #296 Maerd_ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:35
    ชอบความมีโครงเรื่องของพวกไดลาไว้จริงๆเลยค่ะ ดูไม่หลุดกรอบอ่ะแง ยังชอบความดูเรียลของฟิคเรื่องนี้เสมอ
    ทอม! จัดการโวลตี้เดี๋ยวนี้!!
    #296
    0
  2. #268 Mamorudes (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 มกราคม 2563 / 00:01

    ไม่รู้ทำไมแอบนึกถึงพวกมีม cute or sexy เวอร์ทอมกับโวลเดอมอร์ เอ้าไดลา เลือกอะไรดีคะ555555555 //cuteนี่นับที่ผิวยังมีเลือดฝาดละกัน sexyก็คือขาวจั๊ว ขาวซีด รูจมูกก็เซะซี่อยู่นะ ฟฟฟฟฟ

    #268
    1
    • #268-1 Tiaros(จากตอนที่ 31)
      17 มกราคม 2563 / 15:16
      เรานี่ขนลุกเลยค่ะ555
      #268-1
  3. #267 buaholly (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 23:43
    อห.ไดลานานถือว่ามมีคสม.ที่โกงใช้ได้เลยนะคะเนี่ย
    #267
    1
    • #267-1 Tiaros(จากตอนที่ 31)
      17 มกราคม 2563 / 15:16
      เรียกได้ว่าโกงจริงๆ ค่ะ เพราะนางก็อัจฉริยะอยู่เเล้ว
      #267-1
  4. #266 BSAPAT (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 22:37
    สุดยอดค่ะ ไม่เคยผิดหวังกับไดลา เป็นผู้หญิงที่ฉลาดมากๆ เเละหวังว่าเธอจะปลอดภัยดี เป็นกำลังใจให้เหมือนเดิมเด้อค่ะ รอดูพี่ทอมออกมาฟาดจุกๆ
    #266
    1
    • #266-1 Tiaros(จากตอนที่ 31)
      17 มกราคม 2563 / 15:17
      รอดูกันค่ะว่าไดลาจะเป็นยังไงต่อไป
      #266-1