Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 30 : 29 เลวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 572
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 67 ครั้ง
    2 ม.ค. 63

29 เลวร้าย

 

ไดลานานหยิบหนังสือที่เธอคิดว่าน่าอ่านมาสามเล่มก่อนจะไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์ร้าน พนักงานสาวแย้มยิ้มอย่างเป็นมิตรก่อนจะบอกราคาหนังสือที่คงจะไม่มากไปสำหรับเงินเดือนที่ทอมไปถลุงพวกในสภามาแล้วมาแปลเป็นเงินของมักเกิ้ล

ไดลานานขมวดคิ้วมุ่นอีกครั้งเมื่อเรื่องของใครบางคนกลับย้อนเข้ามาในหัว เธอรับหนังสือมาใส่ในกระเป๋าระหว่างรอพนักงานคืนเงินทอน

“มีปัญหาเรื่องความรักเหรอคะ?”

หญิงสาวอึ้งไปสักครู่ “คะ?”

พนักงานคนนั้นชี้ไปที่กระเป๋าของเธอ “สามเล่มนั้นเคยขึ้นเบสเซลล์เลอร์มาก่อน ได้รีวิวดีมากสำหรับคนที่ไม่เคยมีความรักและกำลังตกหลุมรักโดยไม่รู้ตัว คุณเหมาไปตั้งสามเล่มแน่ะ”

แล้วนั่นก็ทำไดลานานอึ้งไปอีกสองเท่า ก่อนจะต้องกระแอมแก้เขินรอบหนึ่งทั้งที่ใบหน้ายังเจือสีฝาด “ฉันคงมีปัญหาจริงๆ นั่นแหละค่ะ”

“พ่อหนุ่มนั่นคงโชคดีน่าดู” หล่อนอย่างนั้นก่อนจะยื่นเงินทอนมาให้ “คุณดูเป็นแฟนที่ดีที่ทำให้ผู้ชายตกหลุมรักไปทั้งชีวิต—ขอบคุณที่มาใช้บริการ”

ไดลานานทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าบอกว่า “ค่ะ”

ลอนดอนในยามค่ำคืนไม่เคยเงียบเชียบเหมือนย่านชนบท ไดลานานคิดถึงบ้านตัวเองเสมอตอนที่เธอต้องเบียดตัวเองไปกับฝูงชนหรือต้องขึ้นรถไฟไปลงอีกสองสถานีย่านที่พักของเธอ ทอมบอกว่าได้ที่อยู่ใหม่แล้ว อีกสามวันก็เก็บข้าวของเตรียมย้ายออกไปได้

แต่นั่นก็คงเป็นหลังจากที่อีกคนกลับมาจากกริมโมเพลสล่ะนะ—เรื่องหว่านล้อมด็อบบี้ไม่ใช่เรื่องง่ายและไดลานานหวังว่าทอมจะไม่ทำเสียเรื่อง

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวพ้นจากสถานีรถไฟดี สายตากลับเจอเข้ากับคนแปลกๆ เข้าเสียก่อน หญิงสาวหยุดชะงักอยู่เพียงเสี้ยววิก่อนจะเปลี่ยนทิศทางไปอย่างแนบเนียน มือไม้เธอเย็นเฉียบจนต้องซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท

นั่นเฟนเรีย เกร์ยแบลกกับเบลลาทริกซ์ เลสแตรงค์

สองผู้เสพความตายนั่นมาทำอะไรที่นี่?

สองเท้าพยายามก้าวยาวที่สุด ยังไงซะพวกนั้นก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร เพียงแต่ข่าวครึกโครมที่ออกมาทุกวันนี้ก็ใช่ว่าจะปลอดภัยถ้าพบว่าแถวนั้นมีผู้เสพความตายมาเพ่นพล่าน

แต่ยิ่งเดินหนีเท่าไร กลับมีความรู้สึกบางอย่างไล่ขึ้นมาตามสันหลังจนไดลานานรู้สึกเหมือนโดนสาป

--เธอรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองตลอดเวลา

เมื่อหันกลับไปกลับพบว่าผู้เสพความตายนั้นหายไปแล้ว

แต่ความรู้สึกก็ยังอยู่

มันยังจับจ้องทุกเวลาแม้ว่าตอนนี้เธอจะออกมาจากเขตสถานีแล้วก็ตาม ไดลานานพยายามก้าวเท้ายาวอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ตรงกลับที่พักแต่เลือกที่จะเดินไปในทางตรงกันข้าม ไปที่ไหนก็ได้ที่คนเยอะมากพอที่เธอจะไม่ต้องอยู่คนเดียว 

แต่ว่า—

 

 

ตู้ม!

 

“กรี๊ดดดด!”

“เกิดอะไรขึ้น!”

“ตึกถล่ม! หนีเร็ว!”

“ช่วยด้วย! ลูกฉัน!”

ฝูงชนแตกฮือ ฝุ่นฟุ้งกระจายมาจนถึงจุดที่ไดลานานอยู่จนเธอต้องวิ่งหนีเหมือนคนอื่นๆ ไม่มีใครเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่มีแม้แต่เสียงคอนกรีตร้าวหรือเหล็กขาด แต่มันเป็นเสียงระเบิดที่เหมือนมีอุกกาบาตมาชนเข้ากับตัวตึกอย่างจัง

นั่นคือสิ่งที่คนธรรมดาเห็น แต่สำหรับเธอ...ไดลานานเห็นชัดเจนว่าควันสีดำทะมึนกำลังใช้คาถาอาละวาดด้วยความสะใจ ทำลายสถานที่ด้วยความสนุกเหมือนครั้งสะพานลอยเมื่อคราวก่อน

เธอต้องหนีออกมาก่อน หญิงสาวเบียดเสียดกับฝูงชน พยายามจะปลีกตัวเข้าไปพักหายใจที่ตรอกเล็กๆ สักตรอก บางทีเธออาจจะต้องไปกริมโมเพรส ที่นั่นใกล้กว่าคิงครอสจากจุดที่เธออยู่ ทอมอาจจะยังไม่เสร็จธุระ ไปที่นั่นคงปลอดภัย

แล้วชายแขนเสื้อเธอก็เหมือนถูกกระชากจนปลิว หลุดเข้ามาอยู่ในตรอกสมใจ 

คนที่ดึงเธอคือชายหนุ่มที่ตอนนี้ใบหน้าซีดขาวสู้กับสีกระดาษเอสี่

“เรนเดล?” 

“คะ คุณเดอ ราโรส คุณมาทำอะไรที่นี่?” 

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ออกจากที่นี่เถอะ!” ออกมาได้แล้วก็จริง แต่เธออยากได้ที่ๆ มีน้ำ ไม่ก็ที่ไหนก็ได้ที่จะไม่มีใครเห็นเธอ 

แต่ทอม เรนเดลดูท่าแล้วคงกลัวจนตามติดเธอแน่ ไดลานานไม่มีเวลาโอ๋คนขนาดนั้น

“นายรีบออกจากที่นี่ซะ ฉันมีเรื่องต้องไปทำอยู่” ไดลานานหันหลังให้ “ลาล่ะ”

 

แต่มันไม่เป็นอย่างที่เธอคิด ข้อมือเธอถูกจับแน่นโดยคนขี้กลัวที่ไม่ยอมทำตามที่สั่ง หญิงสาวอยากหันไปตวาดด่าใส่เหลือเกิน

แต่พอไดลานานหันกลับไป...เธอกลับต้องชะงักเมื่อพบว่าใบหน้าของทอม เรนเดลมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

 

ด้านหลังเกิดเสียงดัง ปัง! ขึ้นสองครั้ง

 

ในตอนนั้นเองที่ไดลานานตื่นตระหนก พยายามสลัดมือที่กำข้อมือตัวเองให้หลุดแต่ก็ไม่เป็นผล ความกลัวแล่นมาตามสันหลัง

 

ไม่

 

ใบหน้าของทอม เรนเดลกำลังเปลี่ยนไป มันราวกับมีบางอย่างขยับเขยื้อนอยู่ใต้ผิวหนัง กระดูกโครงหน้าเริ่มเปลี่ยน แม้แต่สีผมหรือดวงตาที่เริ่มอ่อนจาง ดวงตาสีฟ้าคมน่าขนลุกจับจ้องมาที่เธอฉายแววความบ้าคลั่งผิดกันลิบลับกับคนขี้ตื่นเมื่อครู่

“คนนี้น่ะเหรอ ที่แกว่า?” เป็นเสียงสูงของเบลลาทริกซ์ที่ย่างเท้าเข้ามาอยู่ใกล้ๆ 

เสียงของเฟนเรียที่สูดกลิ่นเธอเลียนแบบท่าทางของสุนัขดมกลิ่มแล้วหัวเราะน่าขนลุก

วินาทีนั้นไดลานานรู้ว่าเธอไร้ทางหนีแล้ว—นี่เป็นการจัดฉาก จัดฉากเพื่อล่อเธอออกมาตั้งแต่ต้น

โดยคนๆ เดียวที่หลอกเธอได้ซะแนบเนียน

 

ทอม เรนเดลแสยะยิ้ม ตอบคำถามให้กับเบลลาทิรกซ์ว่า “ใช่ หล่อนนี่แหละตัวยุ่งยาก”

 

และพูดอออกมาด้วยน้ำเสียงคุ้นหูของแจ็กสัน ฮัตสัน

 

เสียงหัวเราะแหลมสูงของเบลลาทริกซ์ราวกับกำลังรอเรื่องสนุกไม่ไหวแล้ว

 

“พาหล่อนไปให้จอมมาร เรามาดูกันว่าแกจะภักดีต่อท่านถึงขั้นไหน”

 

ไดลานานหน้าซีดจนแทบไร้สีเลือด ใบหน้าของโวลเดอร์มอร์ในความทรงจำลอยเด่นชัดขึ้นมาในทันใด

 

 

 

 

เดรโกได้ยินเสียงคนโวยวายมาจากที่ไกลๆ เขาไม่แน่ใจนักว่าพวกเขากำลังเถียงเรื่องอะไรกันอยู่ ร่างกายเด็กหนุ่มรู้สึกราวกับว่ากำลังลอยกลางอากาศในท่วงท่าที่ไม่สบายนัก และเดรโกหนวกหูจนอยากยกมือขึ้นปิดหู

แต่เขาทำไม่ได้ แขนเขาเจ็บ หลังเขาก็เจ็บ—จากนั้นก็มีคนรัดเขาจนแทบหายใจไม่ออก

เสียงโวยวายยังคงดังอย่างต่อเนื่อง จนเดรโกสลบไปแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงแต่อย่างใด

 

 

“ยังดีที่เธอฟื้นขึ้นมาได้นะคุณมัลฟอย”

นั่นเป็นเสียงแรกที่เขาได้ยิน มาดามพรอมฟรีย์กำลังยุ่งอยู่กับบางอย่างที่โต๊ะข้างเตียงของเขา เดรโกงุนงงอยู่ได้ไม่นานก่อนจะรู้ตัวว่าเขาอยู่ที่ไหน ด้านข้างถูกกั้นด้วยฉากสีขาวและแขนกับขาอย่างละข้างของเดรโกเริ่มปวดตุบตั้งแต่ที่เขาลืมตาตื่น

ให้ตายเถอะ...เด็กหนุ่มสลบ “ผมหลับไปนานแค่ไหน”

“ตั้งแต่พอตเตอร์ไปพบเธอเข้าก็แปดชั่วโมง ตอนนี้บ่ายสามโมงแล้ว” หล่อนว่า “เธอตกลงมาสามเมตร หนุ่มน้อย ขอบคุณเถอะที่ไม่ได้เอาหัวลง ไม่อย่างนั้นเราคงต้องส่งเธอไปทำพิธีที่บ้านแทน”

ยังดีที่ไม่ตายไปซะก่อน—เดรโกกลืนน้ำลาย

แต่เดี๋ยวนะ—เจอแค่เขาคนเดียวเหรอ?

“พวกคุณเจอแค่ผมคนเดียว?”

“ใช่” 

เป็นไปไม่ได้!

เดรโกจำได้ว่าเขาใช้คาถาโดนอิเลียตแล้วแน่ๆ ถึงมันจะไม่แรงมากแต่อย่างน้อยหมอนั่นก็ต้องมีสภาพไม่ต่างจากเขา—อย่างน้อยมันก็ต้องลิ้นติดเพดานปากกับแขนขาอ่อนแรงบ้างสิ แต่นี่หายไปไหน?

หรือจอมมารจะรู้เรื่องแล้ว?

แต่ประโยคต่อมาของมาดามพอมฟรีย์ทำให้เดรโกชะงัก

“แล้วคุณควรรู้ไว้ว่ากว่าเราจะจับแยกคุณกับพอตเตอร์ได้มูดดี้ต้องออกแรงไปมากขนาดไหน”

“พอตเตอร์?” เดรโกมั่นใจว่าเสียงของเขาสูงขึ้นตอนพูดประโยคนี้

และยิ่งใจเต้นผิดจังหวะเมื่อหล่อนพยักหน้ารับ

“เขาเข้าไปเจอเธอเป็นคนแรก มีแต่คนบอกว่าไม่เคยเห็นคุณพอตเตอร์ดูสติแตกขนาดนั้นมาก่อน--ฉันก็พึ่งมารู้นี้แหละว่าคุณกับเขาสนิทกันขนาดนี้”

“...”

“เขาเป็นห่วงคุณมากนะ”

“สภาพผมดูแย่มากเหรอตอนที่พอตเตอร์ไปเจอเข้า”

มาดามว่า “ตอนคุณโดนพามาที่นี่ฉันคิดว่าคุณคงเสียเลือดตายไปแล้ว คุณไม่อยากรู้หรอกว่ากระดูกท่อนไหนของคุณออกมารับอากาศข้างนอก”

เดรโกหรี่ตาครุ่นคิด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

บางทีต่อจากนี้ไปเดรโกก็คงไม่ต้องคาดคั้นอะไรจากพอตเตอร์แล้วก็ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาอีกฝ่ายถึงได้ยอมย้อนอดีตกลับมาแก้ไข

เขาคงตายไม่สวยเท่าไรสินะ

“ดื่มยานี่สักหน่อยแล้วก็พักได้”

เป็นยากลิ่นฉุนที่เด็กหนุ่มต้องกลั้นใจดื่มลงคอ มันคือน้ำยาเชื่อมกระดูกแบบเข้มข้น เดรโกเคยต้องดื่มมันแค่ครั้งเดียวและเขาสาบานว่ามันไม่ควรมีครั้งที่สาม

เด็กหนุ่มเอนตัวลงนอน แม้ว่าในใจจะร้อนลนดังถูกไฟเผาแค่ไหนก็ไม่อาจต้านทานฤทธิ์ยาได้ 

เดรโกควรตื่นแล้วลุกไปตามหาตัวอิเลียต ลากหัวมันออกมาจัดการให้หายแค้นซะ มาจนตอนนี้ทางฝั่งจอมมารคงรู้แล้วว่าเขาทรยศ—พวกนั้นน่าจะรู้แล้วแน่ๆ

แล้วพ่อกับแม่เขาจะเป็นยังไงบ้าง...พวกท่านจะปลอดภัยหรือเปล่า

ความกลัวและความอึดอัดทำให้เดรโกหายใจไม่ออก เขาหลับไปด้วยความรู้สึกพวกนั้นก่อนจะตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกว่ามีคนมานั่งอยู่ข้างเตียง ด้านนอกหมดแสงของวันไปแล้ว ด้านในเหลือไว้แค่แสงสลัวของโคมไฟที่อยู่ติดผนัง

ในห้องพยาบาลมีแค่เตียงเขาเท่านั้นที่ใช้ และคนเฝ้าไข้อีกหนึ่งที่ลืมตาตื่นทันทีที่เดรโกขยับตัว

โดยไม่ต้องรอให้เดรโกได้อ้าปากพูดอะไรออกมา ร่างของเขาก็ถูกพอตเตอร์รวบไปกอดชนิดที่อีกคนคงลืมไปแล้วว่ากระดูกของเขายังไม่ประสานดี

“พอตเตอร์...”

โอเค...หมอนี่สติแตกอย่างที่มาดามพอนฟรีย์ว่ามาจริงๆ

“พอตเตอร์ ปล่อยก่อน ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว” เขาไม่ชินชะมัด เดรโกไม่เคยต้องพูดแบบนี้มาก่อน—อย่างน้อยเขาก็ไม่เคยต้องพูดปลอบใครว่าเขาไม่เป็นอะไร

“นายไม่ควรพูดแบบนั้นถ้านายไม่รู้ว่าฉันไปเจอนายในสภาพไหน มัลฟอย”

“...”

เดรโกได้ยินมาดามพอมฟรีย์พูดมันมาแล้วเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“แล้วฉันก็ยังไม่ได้ลากไอ้สารเลวคนนั้นออกมาจัดการซะ”

เดรโกเลิกคิ้วแปลกใจ “นายรู้...?”

“ฉันเป็นมือปราบมาร”

อันนี้เขาพึ่งรู้นี่แหละ—เด็กหนุ่มคิดในใจ

“มีร่องรอยเวทมนต์แถวบันได มันเป็นคาถาของนายแสดงว่ามีคนอยู่กับนายด้วยตอนที่นายตกลงมาและใครคนนั้นที่ว่าฉันเดาว่าไม่ใช่แค่นักเรียนธรรมดา”

“...นายตรวจสอบไม้กายสิทธิ์ฉัน?”

“และมันตรงกับคาถาที่ฉันเจอ—ไม่เป็นไร ฉันกลบหลักฐานไปแล้ว ยังไม่มีมือปราบคนไหนตรวจสอบทันหรอก”

เดรโกเผลอเอื้อมมือไปควานหาไม้ฮอธอร์นอย่างลืมตัว ก่อนจะถอนหายใจเมื่อมันยังอยู่ดีที่ข้างหมอนของเขา

ไม่ต้องเสียเวลาคิดให้มากเลยกับเรื่องนี้ เขาตัดสินใจพูดออกไปว่า “อิเลียต เชนต์ บ้านสลิธีริน—หมอนั่นเป็นลูกหลานของผู้เสพความตายที่ได้รับภารกิจให้มาจับตามองฉัน”

“โวล—เขาไม่ไว้ใจนาย”

“ต้องบอกว่าพ่อกับแม่ของเชนต์อิจฉากลัวฉันจะทำผลงานได้มากกว่า พวกเขาส่งเชนต์มาเพื่อให้แย่งความดีความชอบ” เดรโกหัวเราะขึ้นจมูกอย่างสมเพช “แล้วตอนนี้ก็คงได้หน้าไปเต็มๆ—นายคงจำได้ ถ้าไม่นับเด็กที่ถูกควบคุมที่เราเจอในห้องพยาบาล เรื่องคำสาปที่สนามควิดดิชเป็นฝีมือของหมอนั่นที่จงใจเล่นงานฉัน”

พอตเตอร์นิ่งเงียบ แต่แววตากลับเป็นประกายเย็นชาน่ากลัวจนเดรโกต้องชะงักค้าง

เขาแค่ไม่ชิน—เดรโกพยายามคิดอย่างนั้น—เขาแค่ไม่ชินที่มีคนโกรธแทนตัวเองได้รุนแรงขนาดนี้

แต่เวลานี้ไม่ควรมาเพ้อพกกับตัวเอง แผนของดัมเบิ้ลดอร์พังไม่เป็นท่าเพราะความประมาทของเขาและตอนนี้เดรโกเดาอะไรไม่ได้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ยังมีคนร้ายที่พอตเตอร์ไล่ตามอีกล่ะ—คนๆ นั้นหายหัวไปไหน?

“เชนต์คงแจ้งเรื่องนี้ให้จอมมารรู้แล้ว ความจริงฉันต้องเปิดประตูรับคนอื่นมาคืนพรุ่งนี้ แต่ตอนนี้อยู่ที่หมอนั่นแล้วว่าจะทำยังไงต่อ” เขาว่า “แล้วฝั่งพวกนายคิดจะทำยังไงกันต่อ?”

พอตเตอร์ชะงัก “นายรู้?”

“ฉันไม่ได้โง่ พอตเตอร์” –หรืออย่างน้อยก็ไม่ได้ซื่อบื้อไม่สังเกตอะไรขนาดนั้น 

“นายเปลี่ยนไปแล้วก็มีอาจารย์คนใหม่เข้ามาสอน และทุกครั้งที่นายมีเรื่องนายมักไปที่ห้องของศาสตราจารย์เดอ ราโรสมากกว่าไปที่ห้องดัมเบิ้ลดอร์—นั่นหมายความว่าทอม เดอ ราโรสก็ใช่ด้วย”

“...โอเค”

เดรโกแสยะยิ้ม

“ฉันจะลองไปดูที่ตู้อันตรธานก่อน คืนนี้ศาสตราจารย์เดอ ราโรสคงกลับมาแล้ว เราจะไปปรึกษากันอีกทีว่าจะเอายังไง”

“นายดูไว้ใจเธอมาก”

“เธอเป็นคนเดียวที่รู้อะไรมากที่สุด—รวมทั้งความเป็นไปได้ทุกอย่างของคนที่นายก็รู้ว่าใครที่เขาประมาทจนฉันฆ่าเขาได้...ซึ่งฉันลืมมันไปหมดแล้ว”

เดรโกลูบแขนของตัวเองที่ยังไม่กลับเข้าที่ดี น่าเสียดายที่ถึงอยากจะดันทุรังยังไงก็แล้วแต่ แต่เขาก็รู้ตัวดีถ้ายังฝืนต่อไปแบบนี้จะเป็นฝ่ายถ่วงคนอื่น

อีกสองชั่วโมง—แค่อีกสองชั่วโมงกระดูกก็จะประสานกันสนิทแล้ว

พอตเตอร์เหมือนรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร เดรโกตกใจจนมือกระตุกเล็กน้อยตอนที่อีกฝ่ายกระชับมือเขาแน่น ดวงตาสีเขียวสื่อชัดเจนจนเดรโกไม่กล้าคิดเป็นอย่างอื่น 

พอตเตอร์สื่อชัดเจนว่าเป็นห่วงเขามากพอที่เดรโกจะไม่ฝืนตัวเอง

ใจอ่อนอีกแล้วให้ตายสิ

“รออยู่นี่ แล้วฉันจะกลับมา”

 

++++++++++++

Talk : คาดว่าช่วงนี้คงต้องเเบ่งสมาธิมาอัพเรื่องนี้จนจบก่อนเเล้วค่อยวนไปเรื่องอื่นค่ะ ดูจากพล็อตเเล้วไม่น่าเกินสิบตอนซึ่งเราไม่รวมตอนพิเศษเพราะไม่รู้จะเเต่งหรือเปล่า เพราะตอนนี้เท่าที่วางไว้ในหัวมันเอาลงที่นี่ไม่ได้ค่ะ เเหะๆ

ปล. อาทิตย์หน้าเราสอบกลางภาคเเละอาทิตย์ในเราก็สอบกลางภาคอีกค่ะ อาจจะมาเลทหรืองดนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 67 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #295 Maerd_ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:24
    แพ้แฮร์รี่กับทอมเวอร์ชั่นนี้จัง เวอร์เป็นห่วงคนที่รัก////
    #295
    0
  2. #265 Ikolsson (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 16:43
    ลุ้นกับตอนจบมากๆเลยค่ะ แอบตกใจที่น้องเดร์ดันมาเจ็บตัวอาการสาหัสเอาตอนนี้ เหมือนสถานการณ์มันกำลังเข้าได้เข้าเข็ม คนเข้มแข็งเท่านั้นที่จะอยู่รอด อะไรแบบเนี้ย // ชีวิตน้องต้องเจออะไรอีกฟะ ว่างๆมาทำบุญกับพี่นะคะทูนหัว
    #265
    0
  3. #258 Mamorudes (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 03:31

    ปกติอีนี่จะเป็นโรคจิตชอบแบดเอนท์ แต่เรื่องนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่อยากจะวอนขอให้มันจบดี สงสารน้องแดรกเหลือเกิน สงสารพอตตี้ด้วย เด้วสติแตกตายก่อน 55555//หยอกๆ

    แอบใจหายที่ใกล้จบแล้ว สู้ๆค่ะไรท์ อัพตามสะดวกเลย

    #258
    0
  4. #257 buaholly (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 01:07
    แบบว่าตอนนี้คือถ้าเป็นแฮร์รี่เราคงใจสลายมากๆเลยเห็นคนที่ตัวเองรักมีสภาพแบบนั้นยังไงก็ต้องกลัวที่จะเสียน้องเดรกไปอีกแล้ววฮืออออไม่อยากให้น้องเดรกต้องมาเจอเรื่องแบบนี้เลยสงสารทั้งคู่ค่ะแงงงงงง
    #257
    0
  5. #256 N เอ็น (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 00:40
    พี่ทอมฟาดมันค่ะ ให้รู้ฤทธิ์จอมมารซะบ้าง
    #256
    0
  6. #255 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 19:47
    หวังว่าไดลาจะไม่เป็นอะไรนะคะ บอกเลยว่ากลัวทอมอาละวาดมากกกก ไหนจะพ่อกะเเม่เดรโกอี้ก ถ้าเเจ๊ตสันยู่กะจอมมารเเล้ว มีสิทธิ์ที่จอมมารจะรู้แล้วว่าหนูเดรกทรยศ ไม่แน่ทั้งคู่อาจจะโดนจับยู่ก้ได้ หนูเดรกยิ่งรักครอบครัวมากๆด้วยยย หวังว่าาจะไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นน้าาาา แง้งงงงงง
    #255
    0
  7. #254 BSAPAT (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 18:27
    ตอนนี้เป็นห่วงทุกคนมาก ทั้งเดรโกกับสภาพไม่สู้ดี เเต่ชอบความเป็นห่วงเกินหน้าเกินตาของพ่อเเว่นมาก ละก็ไดลากำลังมีอันตราย!! โอ้มายก้อด เรนเดล ฉันว่าเเล้ว ลางสังหรณ์พี่ทอมไม่เคยผิด หนอยยย จะเเจ้ง จะเเจ้ง!!

    ป.ล. อาทิตย์หน้าเราก็มีสอบค่ะ เห้ออ จนป่านนี้หนังสือก็ยังไม่ได้เเตะ เเถมยังค้องหาที่ฝึกงานอีก555 เป็นกำลังใจให้ไรท์สอบผ่านนะคะ สู้ๆนร้า ติดตามอยู่เสมอ
    #254
    0