Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 26 : 25 รัดเกล้าเรเวนคลอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 734
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 94 ครั้ง
    6 ต.ค. 62


25 รัดเกล้าเรเวนคลอ

 


“เห็นว่าช่วงก่อนสอบสเนปไม่ว่าง คาบเรียนวันนี้ว่างโล้งโจ้ง” เป็นดีนที่นำข่าวนี้มาป่าวประกาศ ก่อนที่คนอื่นๆ ที่ได้ยินอย่างนั้นพากันเฮโลเสียงดังอย่างยินดี


ไม่ใช่ว่ามันไม่น่าสนุก สำหรับสลิธีรินย่อมเกิดความเสียดาย สเนปไม่ได้สอนเลวร้ายขนาดนั้น เนื้อหาวิชาส่วนใหญ่เข้มข้นจนแทบไม่มีน้ำปะปนในเนื้อหา แถมพ่วงยังมีการสาธิตภาคปฏิบัติทุกคาบจนเป็นที่ตื่นตาตื่นใจต่อเหล่าเด็กนักเรียนที่ไม่คุ้นเคยการต่อสู้มาก่อน และไม่ต้องบอกก็เดาได้ว่าคู่สาธิตเป็นใคร--ซิเรียสไม่เคยพลาดโอกาสที่จะทำให้คู่กัดตัวเองขายขี้หน้า(ถึงทุกครั้งจะจบลงที่พวกเขาเสมอกันก็เถอะ)


ส่วนกริฟฟินดอร์อาจมีบ้างเรื่องความลำเอียงการให้คะแนน รอนเข้าขาแอบนินทาลับหลังกับพวกดีนได้เป็นอย่างดี ดูเหมือนเจ้าตัวจะลืมไปแล้วว่าอาทิตย์ก่อนพึ่งเกือบจะกระโจนเข้าข่วนหน้าดีน โทมัสข้อหาถูกจินนี่ฉกจูบไปกลางที่สาธารณะ และแฮร์รี่ต้องมาฟังเฮอร์ไมโอนี่บ่นทุกครั้งที่หล่อนจดสาระสำคัญของเนื้อหาไม่ทัน เคยมีครั้งหนึ่งที่เด็กสาวมีความคิดอยากสั่งซื้อปากกาลูกลื่นจากด้านนอก แต่ก็ต้องล้มเหลวไปเพราะที่นี่ไม่มีอินเทอร์เน็ต (แล้วนั่นก็แค่ประชดด้วย)


ที่กล่าวเกริ่นมาข้างต้นทั้งหมดนั้นเป็นเพราะ—ใช่ ในที่สุดปีหกก็ว่างได้สักคาบเพื่อเคลียร์งานสักที นั่นแหละที่พวกนั้นพากันไปเฮโลกัน


ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาอาจมีธุระเรื่องภาคี แฮร์รี่ไม่เห็นสองคนนั้นแต่เช้า แล้วช่วงนี้ดัมเบิ้ลดอร์ก็ไม่อยู่ด้วย หลังจากครั้งล่าสุดที่เขาถูกให้ดูความทรงจำของฮอเรซกับทอมที่งานเลี้ยงสโมสร มันจบลงด้วยเรื่องน่าแปลกใจจนแฮร์รี่อยู่ไม่สุข


ดัมเบิ้ลดอร์ไม่ได้ให้เขาไปเค้นเอาความทรงจำจริงๆ จากซลักฮอร์นเรื่องฮอครัทซ์ แต่กลับเป็นคำถามชวนเสียวสันหลังแทนต่างหาก


“เธอคิดว่าทอมจะทำบางอย่างผิดพลาดจนเขาแยกร่างมีสองคนได้หรือเปล่า แฮร์รี่?”


ดัมเบิ้ลดอร์เรียกได้ว่าเป็นบุคคลที่น่ากลัวเกินระดับที่จะเอาไปเปรียบกับอะไรได้แล้ว ตอนนั้นแฮร์รี่คิดว่าตัวเองแสดงกลบเกลื่อนได้แนบเนียนแล้ว ส่ายหน้ากลับไปพร้อมถามกลับว่าทำไมจนอีกฝ่ายไม่ได้ถามไถ่ต่อ


รัดเกล้าเรเวนคลอยังคงอยู่ที่นี่ และก่อนที่แฮร์รี่จะได้กลับไปหอนอนมันยังคงวางทิ้งไว้บนโต๊ะอย่างเดิมราวกับดัมเบิ้ลดอร์กำลังรอใครบางคนมาขโมยไปต่อหน้าต่อตาตัวเอง


นั่นเป็นแผนล่อให้ทอมออกมาไม่ผิดแน่—คนๆ นี้ประมาทไม่ได้เลยสักนิด


เรื่องนี้ไม่ได้เปลี่ยนแปลงแค่นั้น เพราะเช้าวันต่อมาเกิดข่าวไปทั่วว่าซลักฮอร์นตอนนี้อยู่ที่เซนต์มังโก เขาถูกวางยาในไวน์ของตัวเอง โชคดีที่อีกฝ่ายเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการปรุงยา ตอนนี้ก็นอนพักอยู่ที่นั่นรอแข็งแรงดีแล้วค่อยกลับมาสอนอีกรอบ


แฮร์รี่เหลือบมองรอนที่ยังแข็งแรงดี ลืมไปซะสนิทว่าที่จริงแล้วคนที่เกือบตายเพราะยาพิษคือใคร ผลกระทบต่ออดีตของเขาอาจร้ายแรงขึ้นเรื่อยๆ หรือเปล่าแฮร์รี่ไม่แน่ใจ ต้องรอให้ไดลานานคอยถามตลอดว่าเขาลืมอะไรไปแล้วบ้างซึ่งพักหลังมานี้มันเริ่มเลือนรางซะจนเขาชาชิน


นั่นเพราะมีบางอย่างที่เริ่มจะปลงได้แล้วล่ะมั้ง


“นายดูอารมณ์ดีทุกวันนะช่วงนี้” เป็นเฮอร์ไมโอนีอีกนั่นแหละที่ทักขึ้น


“เธอเห็นเป็นงั้นเหรอ?” แฮร์รี่ถาม


“ใช่—มีอะไรดีๆ หรือเปล่า? อย่างโช แชงกลับมาคืนดี?”


แฮร์รี่ยิ้ม เหลือบตาไปมองสาวที่เพื่อนตัวเองว่ากำลังเดินจับมือกับหนุ่มบ้านเดียวกันมาทานมื้อเช้า เฮอร์ไมโอนีกระแอมไปรอบหนึ่งเมื่อเห็นเป็นอย่างนั้น


“เซ็นต์ฉันคงแย่ลงเรื่อยๆ”


“ไม่หรอก เธอเซ็นต์ดีแล้ว” แฮร์รี่ว่าอย่างนั้น แต่สายตาเหลือบกลับไปมองอีกโต๊ะที่อยู่ริมสุด จดจ้องไปหยุดที่หลังของมัลฟอยที่วันนี้ทานอาหารได้มากกว่าวันก่อนอย่างพอใจ “เธอเซ็นต์ดีที่สุดแล้ว เฮอร์ไมโอนี”


แค่ผิดคนก็แค่นั้นเอง


แต่ยังไม่ทันที่อารมณ์จะดีจนถึงขีดสุด ตัวทำลายความสุขในชีวิตเขาก็ย่างกรายเข้ามาหยุดอยู่ด้านหน้าซะแล้ว แฮร์รี่หุบยิ้มฉับ ไล่มองตั้งแต่เข็มขัดที่อยู่ในระดับสายตาขึ้นไปจนเจอเข้ากับหน้าหล่อๆ ของทอม ริดเดิ้ล เสียงกรี๊ดรอบด้านดังขึ้น เฮอร์ไมโอนีก็ไม่ต่างกันเลยเมื่อเธอมองว่าที่จอมมารด้วยใบหน้าแดงก่ำ


“คุณพอตเตอร์”


แฮร์รี่เกลียดเสียงที่ส่อเจตนาให้เขารู้ชัดเจนว่าหมอนี่กำลังมาขออนุญาตใช้เขาเป็นเครื่องมือ


“ช่วยตามมานี่หน่อยสิ ไม่นานหรอก”


คิดผิดเสียที่ไหน?

 

 





รหัสเข้าห้องดัมเบิ้ลดอร์คือ กบช็อกโกเเลต นี่เป็นครั้งเเรกที่เเฮร์รี่รู้สึกกลัวการเข้ามาในห้องนี้มากที่สุด เขาเปิดบานประตูกว้างกว่าปกติ เดินตัวปลิวเข้ามาในห้องก่อนที่เสียงประตูจะงับปิดจากด้านหลัง


แฮร์รี่ตรงเข้าไปที่โต๊ะตัวใหญ่  เมื่อคืนวานก่อนเขาพึ่งเข้ามาที่นี่ เข้าไปดูความทรงจำของซลักฮอร์นเป็นครั้งสุดท้าย ข้าวของบนโต๊ะดัมเบิ้ลดอร์ไม่มีกระดาษหรือเอกสาร ข้างๆ คือคอนไม้ของฟอกส์ที่ตอนนี้มันกำลังใช้ดวงตาจ้องไปยังด้านหลังของเขา เเสดงความเป็นศัตรูออกมาจนขนพองไปหมด


แฮร์รี่รีบปลอบมันให้สงบทันที "เย็นไว้...เย็นไว้ ไม่เป็นไร เขามากับฉัน"


เเล้วเเว่วเสียงหัวเราะทุ้มต่ำก็ดังมาจากความว่างเปล่าด้านหลัง แฮร์รี่หันไปมองตัวสาเหตุที่ทำให้ฟอกส์ขนาดนี้ด้วยความหงุดหงิด 


ในเวลาต่อมามวลอากาศตรงหน้าก็สั่นไหว อันที่จริงเเล้วนั่นก็เเค่เนื้อผ้าของผ้าคลุมล่องหนที่ถูกดึงร่นโดยชายหนุ่มที่บังคับมาด้วยต่างหาก


ทอม ริดเดิ้ลยิ้มอย่างไม่น่าไว้ใจ...แหงอยู่เเล้ว ทอม ริดเดิ้ลไม่เคยคู่กับคำว่าน่าไว้ใจ


ฟอกส์กระพือปีกตีใส่หน้าเขารอบหนึ่ง มันกำลังโกรธที่แฮร์รี่หักหลังดัมเบิ้ลดอร์ เด็กหนุ่มรู้สึกผิดปนเจ็บปวด เเน่ล่ะว่าการมาทำอะไรลับหลังดัมเบิ้ลดอร์เเบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาเลือก แต่ถ้าไม่เอาวิญญาณออกมาจากรัดเกล้า ดัมเบิ้ลดอร์อาจจะกลับไปโดนคำสาปเหมือนครั้งก่อน


เเต่...ก็นั่นเเหละ ที่แฮร์รี่ว่ามามันก็เเค่เหตุผลของเขาคนเดียว ไม่เกี่ยวกับริดเดิ้ลเลยสักนิด


เด็กหนุ่มมองคนที่มองรอบๆ อย่างสนใจก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะของดัมเบิ้ลดอร์ บนนั้นรัดเกล้าเรเวนคลอวางไว้ล่อสายตาอย่างเชื้อเชิญ


เห็นแบบนั้นเเล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยประชด "ตามสบายเลย ไม่ต้องเกรงใจ"


ทอม ริดเดิ้ลยิ้มหวาน "ขอบคุณ"


เยี่ยม...แฮร์รี่ประชด 


"จะทำอะไรก็รีบเข้า ไม่แน่ว่าจะมีใครเข้ามา" แฮร์รี่ว่า เขายืนอยู่ข้างๆ ทอมที่เอาเเต่ก้มหน้ามองสำรวจโดยที่ไม่มีสักส่วนของร่างกายเเตะรัดเกล้าเลยสักนิด


ฟอกส์กระพือปีกประท้วง มองเขาอย่างผิดหวัง มันคงอยากด่าเขาใจจะขาด—หรือที่จริงอาจด่าไปแล้วก็ได้


“เอาวางไว้แบบนี้ย่อมมีเหตุผล ดัมเบิ้ลดอร์ไม่เคยประมาท” ทอมวิจารณ์ เอ่ยอย่างชื่นชมปนด้วยความหงุดหงิด “คิดว่าคงล่อหัวขโมยอย่างเราออกมาจากที่มืดในขณะที่ตัวเองออกไปหาฮอครัทซ์ชิ้นอื่น”


แฮร์รี่แก้ให้ทันที “หัวขโมย—อย่างนาย”


“โอ้ คุณพอตเตอร์ เรากลายเป็นพวกเดียวกันตั้งแต่ที่คุณลากผมมาจากอดีตแล้ว จะเรียกยังไงก็ไม่ต่างกันหรอก”


เขาเกลียดทอม ริดเดิ้ล


“แล้วตกลงยังไง ดัมเบิ้ลดอร์ลงคาถาไว้เหรอ?”


ทอมงึมงำตอบในลำคอ “แตะนิดเดียวคงรู้ว่ามีคนเอาไปทันที แต่ก็ไม่ใช่คำสาปร้ายแรงอะไร”


ในประโยคนี้แฝงไว้ซึ่งความเยาะเย้ยอยู่ในที แฮร์รี่รู้ดีที่สุดว่าทอมกำลังคิดอะไรผ่านทางรอยแผลเป็นของเขา


“ถ้าใช้คำสาปก็คงจับฉันได้ไปแล้ว” ชายหนุ่มว่า “ขาวสะอาดไม่แตะต้องความมืด”


“ดัมเบิ้ลดอร์ไม่ใช่นาย” เขาขู่ โดยมีฟอกส์ตีปีกอย่างโกรธเกรี้ยวอยู่ด้านหลัง


แฮร์รี่สงสัยว่าทำไมนกฟีนิกซ์ไม่กระโจนเข้าใส่ศัตรูอย่างที่มันเคยสู้กับบาซิลิส ฟอกส์ฟังแค่คำสั่งของดัมเบิ้ลดอร์ มันคงไม่ฟังคำเขาขนาดนที่ว่าเห็นจอมมารมายืนอยู่ตรงหน้าแล้วไม่ทำอะไรสักอย่างหรอก


แต่พอลองสังเกตดีๆ ฟอกส์เหมือนพยายามกระพือปีกบินอยู่ตลอดเวลา เพียงแต่ขาทั้งสองกลับเกี่ยวอยู่ที่คอนแน่น ท่าทางผิดสังเกตจนต้องหันไปหาอีกคนที่ยิ้มค้างข้างๆ ตัวเองได้อย่างน่าขนลุก


“นายทำอะไรฟอกส์”


ทอมเพียงยกนิ้วชี้จรดที่ริมฝีปาก แค่นี้ก็ได้คำตอบแล้ว


“ทอม ริดเดิ้ล!


“เรามาเอาฮอครัทซ์ ไม่ได้มาเที่ยวเล่น—เอาล่ะ นายออกไปยืนห่างๆ หน่อย ดูต้นทางไว้ ฉันต้องใช้สมาธิ...อ้อ อย่าคิดมากจนมันส่งผลกระทบถึงฉันล่ะคุณพอตเตอร์ ไม่อย่างนั้นตำแหน่งนักเรียนคนโปรดของนายคงปลิวหายไปในอากาศ”


สาบานสิว่ามันจะมีสักวันหนึ่งที่เขากับหมอนี่ปรองดองกันได้?—คงวันสิ้นโลก


แฮร์รี่ถอยออกมา เขายืนอยู่ข้างๆ ฟอกส์ที่โมโหเป็นฟืนเป็นไฟเพื่อปลอบใจมัน ทอมใช้เวลาสำรวจรัดเกล้าอยู่นานพลางพึมพำบางอย่างอยู่คนเดียวอย่างใจเย็น


นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นอีกฝ่ายใจจดใจจ่ออยู่กับอะไรแบบนี้ ความรู้สึกที่ส่งผ่านแผลเป็นนิ่งสงบเหมือนน้ำนิ่งและโวลเดอร์มอล์ไม่เคยเป็นแบบนั้น เขามีแต่ความเกรี้ยวกราดเคียดแค้น ใจร้อนในการดำเนินแผนการที่โหดร้ายอย่างรีบร้อนเท่านั้น


ไม่เคยคิดว่าแค่การที่วิญญาณพิกลพิการไม่ครบส่วนจะทำให้คนเปลี่ยนไปมากขนาดนั้น


ทอมหยิบไม้กายสิทธิ์ของตัวเองออกมา เขารู้ทุกอย่างของดัมเบิ้ลดอร์ดีพอๆ กับที่รู้จักศัตรูตัวฉกาจของตัวเอง แฮร์รี่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังค่อยๆ แก้คาถาที่ศาสตราจารย์วางไว้หลายสิบชั้นอย่างใจเย็น อย่างที่อีกฝ่ายบอก มันไม่มีศาสตร์มืด แต่ทอมก็สามารถเข้าใจและแก้ไขมันได้อย่างไร้ที่ติ


เป็นอัจฉริยะของแท้


แฮร์รี่พอจะเข้าใจแล้วว่ายุคนั้นทำไมผู้คนถึงได้กลัวจ้าวแห่งศาสตร์มืดคนนี้นัก เพราะหากเขาต้องเจอกับทอม ริดเดิ้ลคนนี้จริงๆ...บางทีตอนปีเจ็ดเขาก็ไม่แน่ใจแล้วว่าจะสามารถฆ่าโวลเดอร์มอล์ได้หรือเปล่า


และในที่สุดเมื่อคาถาป้องกันชั้นสุดท้ายถูกถอน มือเรียวขาวซีดก็เอื้อมไปหยิบรัดเกล้าขึ้นมาก่อนจะเริ่มอีกคาถาที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน


ปลายไม้กายสิทธิ์แตะไปที่ตัวรัดเกล้า ควันสีดำลอยฟุ้งออกมาก่อนที่จะพันเลื้อยไปตามแนวไม้ ผุดหายเข้าไปในแขนเสื้อของทอมแล้วดวงตาของเขาก็เปล่งแสงสีแดงวูบหนึ่ง


แฮร์รี่เจ็บแปลบที่แผลเป็น เสี้ยวหนึ่งในความรู้สึกเขาอึดอัดกับบางอย่างที่มีพลังเพิ่มขึ้นมาอย่างมหาศาล ทอมดูดเสี้ยววิญาณของตัวเองในรัดเกล้าจนหมดเกลี้ยง เด็กหนุ่มสัมผัสได้ เวลานี้ทอมดูแข็งแกร่งขึ้น—อย่างน้อยไอชั่วร้ายที่แผ่ออกมารอบตัวอีกฝ่ายก็บอกเขาอย่างนั้น


“เอาล่ะเสร็จแล้ว” มือวางรัดเกล้ากลับไปไว้ที่เดิมด้วยความพอใจ “เรากลับกัน...”


 

แกร็ก!

 


หัวใจแทบร่วงไปอยู่ตาตุ่ม ไม่รู้ว่าเป็นปฏิกิริยาของร่างกายหรืออย่างไร ทอมคว้าผ้าคลุมล่องหนที่ยึดมาจากเขาตวัดคลุมกายทันที รวดเร็วพอๆ กับที่แฮร์รี่ก้าวเดินไปยืนอยู่ข้างกัน หันกลับไปมองผู้มาใหม่อย่างตื่นตระหนก มองสองคนที่ไม่น่าเดินมาด้วยกันได้ตาแทบถลน


“แฮร์รี่?”


ประจวบเหมาะจริงๆ –เป็นซิเรียสกับสเนป!


พระเจ้า...


“ไงฮะ ซิเรียส” แฮร์รี่คิดว่าตัวเองพูดเสียงเรียบที่สุดในชีวิตแล้ว มองสองคู่กัดที่เดินเข้ามาด้วยกันด้วยความรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน


ให้ตายสิ แค่ซิเรียสอาจจะพอออกไปได้ ทำไมรอบนี้สเนปมาด้วยล่ะ!?—เด็กหนุ่มอยากจะกรีดร้อง เขาเห็นสายตาจับผิดของสเนปตั้งแต่บานประตูเปิดออก อีกฝ่ายไม่ปล่อยเขาไปแน่ๆ


“คุณเข้ามาทำอะไรที่นี่ คุณพอตเตอร์?”


ฟอกส์กำลังจะกระพือปีกฟ้อง ทอมเสกคาถามาจากในผ้าคลุมล่องหน ฟอกส์นิ่งเป็นหินเหมือนหลับไปทันที—ครั้งนี้แฮร์รี่ไม่เอ่ยตำหนิห้ามใดๆ ทั้งนั้น


“ผมมาหาดัมเบิ้ลดอร์—แต่เขาไม่อยู่ ไว้ผมจะมาหาใหม่วันหลัง”


แฮร์รี่เดินสวนสองคนนั้นด้วยระยะที่ไกลจนน่าสงสัย เขาหวังเหลือเกินว่าตัวเองจะเดินเร็วกว่าคำพูดเสียดสีของสเนปที่อาจตามหลังมา แต่เขากลับคิดผิดอีกเมื่อคนที่มีปัญหาไม่ใช่ใครที่คาดคิดไว้


ซิเรียสมุ่นคิ้ว สูดกลิ่นในอากาศแล้วว่า “หยุดก่อนแฮร์รี่”


ไม่นะ—เด็กหนุ่มหยุดเป็นหินทันที ค่อยๆ หันมาเหมือนตุ๊กตาถูกชักใย ซิเรียสจ้องเขาเขม็งทั้งระแวงและไม่แน่ใจ ข้างๆ กันนั้นคือสเนปที่ขมวดคิ้วมุ่น มองไปทางอีกฝ่ายด้วยความสงสัยไม่ต่างกัน


และ—ให้ตายเถอะ แฮร์รี่คิดว่าทอมส่งกระแสจิตมาหาเขาแล้วว่าสถานการณ์อันตราย!

 


“แฮร์รี่ เธอพาใครมาด้วย”

 


สิ้นคำ ไม่ใช่ซิเรียสกับเขาที่ชี้ไม้กายสิทธิ์ใส่หน้ากัน แต่เป็นสเนปกับคนที่อยู่ใต้ผ้าคลุมล่องหนต่างหากที่สัญชาตญาณรวดเร็วพอที่จะสาดคาถาใส่โดยไม่มีแม้แต่คำพูดรอยืนยัน!


สเนปเป็นที่ประจักษ์แล้วว่าเป็นอัจฉริยะด้านคาถา แต่ทอมเองก็เป็นอัจฉริยะไม่ต่างกัน คาถาของศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดพุ่งเข้ามา ถากเอาผ้าคลุมล่องหนที่คลุมตัวทอมไว้จนปลิวขึ้นในอากาศ แฮร์รี่แทบจะอยากตะโกนก้องให้โลกรู้ถึงความอัปโชคของตัวเองในวันนี้เหลือเกิน เขาไม่อยากเห็นสายตาไม่อยากเชื่อของซิเรียสที่มองมาเลยสักนิด


สเนปเร็วกว่าที่จะเสกคาถาที่สองกันคาถาของทอมที่พุ่งเข้ามาได้ แล้วเมื่อการประลองครั้งแรกจบลง ทั้งแฮร์รี่กับซิเรียสก็เหมือนจะได้สติ ชักไม้กายสิทธิ์ออกมาด้วยความงุ่นง่าน ไม่รู้จะชี้ไปทางไหนดีนอกจากปลายเท้าของกันและกัน


“นี่มันเรื่องอะไรกัน!?” สเนปตวาดอย่างโกรธเคือง “เธอคงไม่ได้เข้ามาหาดัมเบิ้ลดอร์แล้วมั้ง คุณพอตเตอร์!?”


“ผมอธิบายได้นะ!” ผมแค่โดนบังคับให้มาขโมยฮอครัทซ์—ถ้าพูดออกไปแบบนี้เคงโดนทอมเก็บเป็นรายต่อไปแน่ๆ


แต่ในความโชคร้ายยังมีอะไรที่เลวร้ายกว่านั้นได้อีก ซิเรียสกับสเนปตาดีเกินกว่าจะปล่อยผ่านไปได้


นั่นคือไม้กายสิทธิ์ของเขากับทอม—มันเป็นไม้แฝด


และคนทั่วทั้งโลกเวทมนต์ก็รู้ว่าใครที่มีไม้แฝดคู่กับเขา


“—เป็นเขา! ซิเรียสคำราม ชี้ไม้ใส่หน้าทอม “มันหมายความว่ายังไงแฮร์รี่ เขามาอยู่นี่ได้ยังไง!


ทำไมวันนี้นายไม่เอาไม้อันอื่นมา!—แฮร์รี่ด่าอีกฝ่ายในใจ และหวังเหลือเกินว่าทอมจะได้ยินมัน


“คุณพอตเตอร์” ทอมว่าอย่างเยือกเย็นอยู่ข้างๆ แฮร์รี่รับรู้ได้ผ่านทางแผลเป็นว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ “ผมจะนับถึงสาม”


“ไม่ ห้ามทำร้ายใครทั้งนั้น ริดเดิ้ล”


สเนปสาดสายตาเย็นชาใส่เขาทันที เกรียวกราดไม่ต่างกัน “แฮร์รี่ พอตเตอร์—ฉันจะนับถึงสาม อธิบายมา เดี๋ยวนี้!


นี่มันภาพบ้าบออะไรกัน!


ซิเรียสกับสเนปยืนอยู่ข้างกันอีกฝั่ง ชี้ไม้กายสิทธิ์มาทางเขากับทอมเนี่ยนะ!?


ซิเรียส แบล็กกับเซเวอร์รัส สเนป กำลังจับคู่ประชันหน้าสู้แฮร์รี่ พอตเตอร์กับทอม ริดเดิ้ลเนี่ยนะ?


แฮร์รี่กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ท่ามกลางบรรยากาศแสนอึดอัดนี้ เขาพูดอย่างยากลำบากว่า


“ผมอธิบายได้--ทอม ริดเดิ้ลเป็นพวกเดียวกับเรา”


โคตรเป็นคำอธิบายที่ตลกที่สุดในโลกเลย แฮร์รี่ พอตเตอร์...


+++++++++

Talk : นึกภาพตามก็ตลกนะคะ สเนปกับซิเรียบ เด็กชายผู้รอดชีวิตกับลอร์ดโวลเดอร์มอร์

ช่วงนี้ถึงจะอัปนิยายได้เรื่อยๆ เเต่อาจจะตอบเมนต์ไม่ได้ทั้งหมดนะคะ เเต่เราอ่านหมดนะ ขอบคุณสำคัญกำลังใจเเละคำเเนะนำจริงๆ เรื่องนี้ก็ใกล้จะถึงช่วงท้ายเเล้ว (ถึงจะยังอีกหลายตอนก็เถอะ) ขอบคุณที่ยังติดตามก้มาถึงตอนนี้นะคะ

ปล. เราก็มีกันเท่านี้ (นับดูสิ มีกันเเค่หมู่บ้านเล็กๆ) อย่าทะเลาะกันเลยค่ะ เราไปไม่เป็น 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 94 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #359 อยากกินแซลมอน (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 22:20
    แอบอ่านแล้วพยายามกลั้นขำสุดริด ดึกแล้วเสียงดังไม่ได้อุแงมันแบบนึกภาพตามแล้ววดฟมาก555555555
    #359
    0
  2. #261 Ikolsson (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 22:27

    ฉากปะทะคือจะเกร็งตั้งแต่นิ้วมือยันนิ้วเท้าจริงๆนะ มันคือความเกร็งคาบต่อระหว่าง กุจะขำ แต่ก็ไม่ได้ สถานการณ์สุ่มเสี่ยงเบอร์นั้นมันต้องลุ้นดิวะ พอจะลุ้นต่อก็นึกภาพคนสองคนที่ไม่น่าจะยืนข้างกันเนี่ยนะสู้คู่กัน ก็อดขำไม่ได้อีก สรุปขำไปลุ้นไป

    นี่จะเป็นไบโพล่าร์มั้ยอะ 555
    #261
    0
  3. #237 N เอ็น (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 04:07
    ตลกกก 55555
    #237
    0
  4. #221 VtecBigc (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 09:37

    รอนะคะ สนุกม๊ากก
    #221
    0
  5. #220 soheeinfinity (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 00:10
    แงง รอไรท์มาต่อนะคะ //แฮร์รี่!!!!!
    #220
    1
    • #220-1 Tiaros(จากตอนที่ 26)
      25 ตุลาคม 2562 / 18:25
      ซวยสุดก็แฮร์รี่่นี่แหละค่ะ
      #220-1
  6. #219 Maerd_ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 12:22
    ฮืออ5555555555555555 ขำอ่ะ ไม่ไหวค่ะ5555555555555 แงงงงงงงงงง้ (ฮามากแง้) " แฮร์รี่ พอตเตอร์จับคู่กับทอม ริดเดิล กำลังสู้กับซีเรียส แบล็กที่จับคู่กับเซเวอร์รัส สเนป" บ้าบอมาก5555555 (หยุดขำไม่ได้ ขอโทษค่-) มากกว่านี้คือดัมเบิลดอร์เดินเข้ามาพอดี-
    เราอวยพรให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วย... ด้วยอะไรก็แล้วแต่นะแฮร์รี่5555555

    ชอบตอนแฮร์รี่ไปช่วยเดรกมากเลยค่ะ ฮือ;-; มีทางไหนที่จะช่วยพวกเค้าทั้งคู่บ้าง;;;-;;;

    #รอตอนต่อไปนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ///
    #219
    1
    • #219-1 Tiaros(จากตอนที่ 26)
      25 ตุลาคม 2562 / 18:25
      คู่หูที่ลงตัว!(ถ้าไม่ฆ่ากันตายก่อนนะคะ)
      #219-1
  7. #218 สาววายฟินทะลุจอ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:57

    นายทำอะไรของนายน่ะพ็อตตี้!!!

    #218
    0
  8. #217 Wan (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 02:39

    ทำไมรู้สึกฮา ขณะที่แฮรี่ซีเรียส 55+ ชอบช่วงสุดท้ายมากค่ะ ทอม ริดเดิ้ล เป็นพวกเดียวกับเรา สเนปคงหาว่าแฮรี่โดนของแน่ๆ55+

    #217
    0
  9. #216 pichunka (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2562 / 20:46
    โอ้ย จบตอนได้ขำมากค่ะ //อ่านรวดเดียวถึงล่าสุด จุใจมาก ตอนหน้าจะเป็นยังไงเนี่ย ถ้าดัมเบิ้ลดอร์กลับมาพอดีอีกนี่บันเทิงเพิ่มแน่ //เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #216
    1
    • #216-1 Tiaros(จากตอนที่ 26)
      10 ตุลาคม 2562 / 12:40
      ปัญหาจะมาเพิ่มได้มากกว่านี้หรือเปล่านะ?//แฮร์รี่ช่วงนี้ควรไปทำบุญค่ะ
      #216-1
  10. #215 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 02:41
    คือนึกภาพตามจะว่าขำก้ขำนะคะ แต่เราขำไม่ออกอ่ะ แง้งงงงงงงงงงกลัวเซเวอร์รัสกะทอมจะสาดคาถาใส่กันก่อนนน 555555 โอ้ยยยยยยแฮรี่ดูเหมือนตอนนี้นายต้องบอกความจริงกะทุกคนเเล้วววนะะ
    #215
    1
    • #215-1 Tiaros(จากตอนที่ 26)
      8 ตุลาคม 2562 / 15:33
      เป็นแฮร์รี่นั้นลำบากทั้งขึ้นทั้งล่องเลยค่ะ
      #215-1
  11. #214 Mamorudes (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 16:40

    คือมันไม่น่าฮาขนาดนี้ แต่มัน-- โอ๊ยยยย555555555555555555555555//เอ็งดวงซวยจังฟะ แฮร์รี่

    #214
    0
  12. #213 buaholly (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 16:02
    อ่านขนมาถึงตอนที่จับได้ตรงไม้กายสิทธิ์นี่แบบใจเต้นลุงเเลงมากค่ะโอ๊ยยยแฮร์รี่ก็คือเอาไงเอากันเเล้ววว55555555
    #213
    0
  13. #212 anoveice (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 15:53
    เย้ะะะ อ่านไวปานเดอะแฟลช;^;
    คิดถึงมากเลยนะคะ;-; รออ่านตอนต่ไปน้า สู้ๆคับเรารอคุณเสมอ!
    #212
    0