Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 23 : 22 สนามซ้อม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 737
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 121 ครั้ง
    12 ก.ค. 62

22 สนามซ้อม

 


มีไม่กี่ครั้งที่เรื่องบังเอิญจะกลายเป็นตลกร้ายอย่างที่ทอมอยากจะหัวเราะเยาะใส่ตัวเองสักรอบ (แน่นอนว่าเขาไม่เคยหัวเราะแบเสียกิริยาแบบนั้น) ทางเดินในฮอกวอส์ตมีเป็นร้อยแต่วันนี้เขาคงก้าวเท้าผิดตั้งแต่ออกมาจากห้องพัก ไม่ทันไรก็เจอเข้ากับคนที่ตัวเองไม่อยากเจอต้อนรับรุ่งเช้าที่ไม่ค่อยจะสดใสเท่าไรในความคิดของเขาเสียแล้ว


“ศาสตราจารย์ดัมเบิ้ลดอร์” ชายหนุ่มยิ้มนิดๆ ให้กับชายชราตรงหน้า


ช่วงนี้เริ่มเข้าหน้าหนาวแล้ว แต่ตามเนื้อตัวของพวกเขาทั้งคู่เหมือนไม่ใช่มนุษย์หากจะเทียบกับจำนวนเสื้อผ้าที่คนอื่นใส่กัน ทอมมองดัมเบิ้ลดอร์ที่ยังคงยิ้มอ่อนโยนมาให้ด้วยดวงตาพราวระยับ บอกไม่ได้ว่าตัวเองกำลังอยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่ที่ต้องเปิดปากพูดกับอีกฝ่าย


“คุณเดอ ราโรส” ดัมเบิ้ลดอร์ว่า “ตื่นเช้าจังเลยนะวันนี้”


“เป็นปกติ” เขาว่า “วันนี้จะกลับไปรับไดลานานน่ะครับ”


“คุณหมายถึงศาสตราจารย์เดอ ราโรส” อีกฝ่ายว่าเสียงกระจ่าง “ที่จริงเรามีที่พักในปราสาทให้พวกคุณได้”


ทอมเพียงแค่ส่ายหน้าเท่านั้น “ไดลาเป็นคนติดบ้าน ผมก็ไม่ค่อยอยากขัดความชอบส่วนตัวของเธอเท่าไรเลยไม่ได้ห้าม”


ทอมไม่ใคร่จะชอบสายตาที่แสดงความนับถือจากคนๆ นี้สักเท่าไร ดัมเบิ้ลดอร์กำลังทำให้เขารู้สึกขนลุกทุกครั้งที่อีกฝ่ายแสดงความห่วงใยออกมามากกว่าการจับผิดอย่างเช่นครั้งที่เขาเคยเรียนที่ฮอกวอส์ต


ไม่สิ—อันที่จริงตอนนี้ก็ยังถูกสงสัยอยู่ไม่เปลี่ยนต่างหาก ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ทอม ริดเดิ้ลก็ยังคงเป็นบุคคลที่อีกฝ่ายจะต้องจดจำไปตลอดชีวิต


น่าเสียดายที่ไดลานานบอกว่าเขาไม่ได้เป็นคนลงมือกับอีกฝ่ายโดยตรง และทอมคงไม่ได้ลิ้มรองรสชาติตอนที่เขาใช้ไม้กายสิทธิ์ฆ่าดัมเบิ้ลดอร์อีกแล้วเป็นแน่—หากอีกฝ่ายได้ยินความนึกคิดของเขาตอนนี้คงตลกน่าดู แต่ทอมเชี่ยวชาญการสะกัดใจพอๆ กับชอบเข้าไปล้อเล่นกับจิตใจของคนอื่น ปราการในใจเขาหนาเกินกว่าที่ใครจะเข้ามาได้


อ้อ ตอนนี้คงต้องยกเว้นให้กับพ่อพอตเตอร์นั่นไว้สักคนก็แล้วกัน เสียงหึ่งๆ น่ารำคาญและความคิดว้าวุ่นใจตลอดเวลาถึงเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่งในอาณัติของเขาจนทอมรำคาญ


“ครอบครัวแบบคุณถือว่าหายาก”


กลับเข้ามาที่หัวข้อสนทนาที่ควรระมัดระวังของพวกเขาทั้งสอง ทอมก้าวเดินอย่างเชื่องช้าไปตามทางเดินที่ตอนนี้ยังไม่มีใครออกมาเดิน นาฬิกากำลังชี้ไปที่เลขสี่และวันนี้ก็เป็นวันอาทิตย์ ย่างก้าวของเขาลงจังหวะเดียวกับดัมเบิ้ลดอร์ราวกับว่าในเวลานี้มีเพียงคนแค่คนเดียวเท่านั้นที่ออกมาเดินเตร่ที่นี่


ชายผ้าคลุมสีดำของทอมปลิวตามการก้าวเท้า “ถึงไดลาจะเป็นสควิปแต่ผมนับถือความสามารถของเธอ”


“น้อยมากที่จะมีคนคิดแบบนั้นกับสมาชิกในครอบครัวที่เกิดมาเป็นสควิป”


ดัมเบิ้ลดอร์กำลังชื่นชมจากใจจริง แต่ทอมกำลังเย้ยหยันอีกฝ่ายอยู่ในใจ


“ขอบคุณ” ที่จริงแล้วเขาเป็นพวกคนส่วนใหญ่—ทอมพูดในใจ


ทอมหันไปสบตาอันสงบราบเรียบของอีกฝ่าย มันอ่านยากพอๆ กับสายตาของเขา ทอมรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกทดสอบว่าตัวเองจะเผยไต๋ให้อีกฝ่ายรู้เมื่อไร


น่าสนุก


“ว่างๆ เราไม่ลองมานั่งคุยยามว่างกันสักหน่อยดีไหม?” ดัมเบิ้ลดอร์ยิ้ม “กับศาสตราจารย์คนใหม่เรายังไม่ได้ทำความรู้จักกันเท่าที่ควร หวังว่าพวกคุณสองคนจะชอบดื่มชา”


“เชิญได้ทุกเมื่อที่คุณว่างเลย”


แล้วพวกเขาก็เดินมาถึงทางแยกพอดี ดัมเบิ้ลดอร์เหมือนมีบางอย่างอยู่ในใจตลอดเวลาภายใต้อัธยาศัยอันดีที่ยื่นมาให้ ทอมรู้ถึงมันดีว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับอะไร


ความสับสน อยากพิสูจน์ความจริงที่สงสัย—ทั้งหมดทั้งมวลนั้นคือความคลาแคลงที่ทำให้ชายชราคนนี้ว้าวุ่นใจ เห็นแบบนั้นแล้วก็นับว่าความพยายามของเขาคุ้มค่าอย่างยิ่งที่อาศัยโอกาสนี้ปั่นหัวอีกฝ่าย


ทอมพยายามจินตนาการหลายรอบว่าดัมเบิ้ลดอร์จะทำหน้ายังไงเมื่อเห็นใบหน้าของเขาอีกครั้งทั้งๆ ที่ตอนนี้ลอร์ดมืดก็กำลังอาละวาดไปทั่ว นั่นบันเทิงทีเดียวจนเขายิ้มไม่หยุด


“ต้องไปแล้ว แล้วพบกันใหม่ครับ”


กระดากที่ต้องพูดเหลือเกิน—ขายาวก้าวอย่างไม่รีบร้อนให้พ้นเขตที่ลงอาคมห้ามหายตัว ทันทีที่พ้นเขตฮอกวอส์ตแล้วร่างของชายหนุ่มก็หายลับไปทันที


เสียง ป็อบ!’ ดังขึ้นในห้องเช่าที่ลอนดอน


กลิ่นหอมจางๆ ของชาลอยมาแตะจมูกเป็นอย่างแรก ฮีทเตอร์เครื่องเก่าที่เป็นของเจ้าของคนก่อนส่งเสียงหึ่งๆ มาจากในห้องนั่งเล่นรวม ทอมถอดผ้าคลุมตัวยาวแขวนไว้อย่างเรียบร้อย อากาศในนี้อบอุ่นพอที่สเวตเตอร์ตัวเดียวจะรับไหว


ที่มาของกลิ่นคือชาร้อนกลุ่นที่ยังมีควันลอยจางๆ วางทับกระดาษมากมายที่วางเกลื่อนบนโต๊ะและบริเวณพื้นรอบๆ ชุดโซฟา ไดลานานเหมือนกำลังนั่งนิ่งและหลับไป เพียงแต่ท่าทางที่ดูไม่เหมือนคนหลับอย่างหลังที่ตั้งตรงและมือที่วางไว้บนตักนั้นทาบลงไปกับกระดาษ เนื้อกระดาษสีขาวนั้นว่างเปล่าไม่มีแม้แต่หยดหมึกสักหยดหรือแม้แต่รอยดินสอสักเส้น


ทอมเดินไร้เสียงลงนั่งที่เก้าอี้ที่ติดริมหน้าต่าง เขาหันเก้าอี้กลับมาด้านในมองคนที่ไม่มีท่าทีว่าจะลืมตาขึ้นมาง่ายๆ ความคิดปริศนาอยู่ในหัวของเขายามจ้องมองการเคลื่อนไหวเพียงน้อยนิดของหญิงสาว


ไดลานานทิ้งกระดาษหนึ่งแผ่นลงจากตัก ยังไม่ได้ลืมตาขึ้นมาแต่อย่างใด


บทสนทนาเมื่อครู่ที่ได้คุยกับดัมเบิ้ลดอร์ลอยกลับเข้ามาในหัวจนต้องเผยรอยยิ้มออกมา ไดลานาน เดอ ราโรสไม่มีส่วนไหนที่ใกล้เคียงกับคำว่าสควิปเลยสักอย่าง เธอแค่ใช้เวทมนต์ออกมาได้ไม่เหมือนคนอื่นเท่านั้น


ก่อนที่รอยยิ้มจะเหือดแห้งลงทันทีเมื่อพบเข้ากับอาหารเย็นชืดที่วางไว้บนโต๊ะ ไดลานานไม่เคยหาคัพเปอร์แวร์มาใส่อาหาร อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าถ้าเขาไม่กลับบ้านก็หมายความว่าเธอไม่ต้องทำเผื่อส่วนของเขา โนตเล็กๆ พับเรียบร้อยวางอยู่เคียงคู่กันด้วย ทอมไม่ได้อยากรู้ว่าในนั้นเขียนไว้ว่าอะไร


ดูเหมือนระหว่างที่เขาไม่อยู่ที่นี่ เพื่อนบ้านแสนเลวแถวนี้จะมีอะไรเปลี่ยนแปลงเสียแล้ว

 

 






“วันนี้พี่เหม่อพอๆ กับที่รอนเล่นห่วยเลย”


แฮร์รี่สะดุ้งเป็นรอบที่สาม มองจินนี่ที่ขมวดคิ้วมุ่นมาให้ “โทษที...”


อีกฝ่ายเพียงส่งเสียงฮึดฮัดแล้วสะบัดหน้าไปอีกทางอย่างอารมณ์เสีย ท่าทางแข็งกร้าวอย่างชัดเจนผิดกับวันก่อนลิบลับจนแฮร์รี่อดยิ้มอ่อนๆ ออกมาไม่ได้ ดีแล้วที่จินนี่เป็นแบบนี้ อย่างน้อยความอึดอัดระหว่างพวกเขาสองคนก็ไม่ได้มากเท่าแต่ก่อนแล้ว


แฮร์รี่หันกลับไปมองที่ในสนามต่อ เป็นความจริงที่ว่ารอนเล่นไม่ดีเอาเสียเลยในวันนี้ นั่นคงเพราะคอร์แม็ก แม็คลากเก้นเหมือนเดิมที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกเหมือนเป็นที่สองอยู่ตลอดเวลา หรือไม่ก็คงเป็นเพราะอีกฝ่ายคือโจทก์คนที่สองต่อจากวิกเตอร์ ครัมที่เข้าไปตามตื้อเฮอร์ไมโอนีจนหล่อนไม่ได้สนใจตัวเอง


แฮร์รี่ไม่ได้เดือดร้อน เพราะยังไงรอนก็ยังเป็นผู้เล่นที่เก่งกาจอยู่ดีเวลาลงสนาม เขาเพียงแค่ต้องรอเวลาเท่านั้น


สนามอีกฝั่งใกล้ๆ กันนั้นคือพวกสลิธีรินที่พึ่งมาถึง แฮร์รี่ขมวดคิ้วมุ่นนิดหน่อยระหว่างที่มองคนพวกนั้นเตรียมตัวเพื่อฝึกซ้อมไม่ก็อะไรสักอย่างที่เขาจำไม่ได้ว่าเคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย นักกีฬาหน้าใหม่หลายคนที่แฮร์รี่ไม่คุ้นหน้าไม่ได้เขม็งมองมาทางนี้ จะมีก็แต่รุ่นเดียวกับเขาขึ้นไปเท่านั้นที่เหน็บแนมพอเป็นพิธีแล้วเริ่มประชุม


แครบกับกลอยย์เดินอืดอาดเข้าไปสมทบอยู่วงนอก ไม่รู้ทำไมแฮร์รี่จะต้องเงี่ยหูฟังด้วยว่าพวกนั้นกำลังคุยอะไรกันอยู่ ปล่อยให้จินนี่เป็นคนดูการซ้อมของทีมแทน


“รอบนี้เราจะคัดซีกเกอร์ใหม่”


มีเสียงฮือฮาขึ้น ก่อนจะเงียบไปเมื่อถูกรุ่นพี่ใหญ่ของบ้านว่าเสียงเย็นเสียง “มัลฟอยถอนตัวเพราะมีเรื่องจำเป็น ยังไงก็ตามวันนี้หมอนั่นจะมาช่วยเลือกด้วยตัวเองว่าใครจะมารับตำแหน่งแทน”


แฮร์รี่เงยหน้าไปมองทางอัธจรรย์ทันที มัลฟอยอยู่ตรงนั้นจริงๆ อย่างที่ได้ยินมา หมอนั่นโน้มตัวมาด้านหน้าพิงแขนทั้งสองเข้ากับราวกั้นเตี้ยๆ เหมือนคนเอื่อยเฉื่อย บนใบหน้าซีดเซียวนั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน


แฮร์รี่ใช้เวลาอยู่นานในการมอง มัลฟอยเหมือนถูกลากมาที่นี่มากกว่าจะมาด้วยตัวเอง ทั้งเนื้อทั้งตัวของอีกฝ่ายสวมใส่แค่สเวตเตอร์สีเทาหม่นทับเชิ้ตสีอ่อนด้านในและกางเกงสแลคเท่านั้น ไม่มีแม้แต่ชุดคลุมกันหนาวตัวนอกด้วยซ้ำ ใบหน้าที่ปกติก็ชวนหาเรื่องอยู่แล้วดูบูดบึ้งยิ่งกว่าเก่า ดูพร้อมที่จะเกรี้ยวกราดใส่ทุกคนที่เดินเข้ามาหา


“ฉันเริ่มจะเริ่มเชื่อขึ้นมานิดๆ แล้ว” จู่ๆ จินนี่ก็พูดขึ้น


แฮร์รี่เลิกคิ้วฉงน ในอากาศรอนกับคอร์แม็กยังคงแข่งกันทำแต้มโดยมีสายตาของเฮอร์ไมโอนี่มองมาจากที่นั่งคนดู


“พี่กำลังจับผิดมัลฟอย” แต่สายตาของจินนี่ดีกว่านั้น รวมทั้งไหวพริบในการอ่านคนด้วย เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย ดูเป็นปฏิปักษ์ชัดเจน “หรือไปก็กำลังตามติดเป็นเงาตามตัวเหมือนตอนที่ตามตื้อแชงไปงานเต้นรำ”


แฮร์รี่ยิ้มขมขื่นขึ้นมา “ไม่ใช่แบบนั้นหรอก”


“บางทีพี่ก็ลืมไปแล้วว่าเราเกือบตายที่กองปริศนาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน” จินนี่ไม่สนใจรอนแล้ว ใบหน้าของเธออัดอั้นไปด้วยอารมณ์โกรธ “เราเกือบโดน—“


จินนี่เว้นวรรคไปเล็กน้อย เขารู้ว่าเธอจะพูดว่า พวกผู้เสพความตายออกมา


“--ฆ่า และพี่ก็เกือบเอาตัวไม่รอดถ้าดัมเบิ้ลดอร์ไม่เข้ามาช่วย”


“ก็ถูก” แฮร์รี่เหนื่อยที่จะต้องมาเถียงกับคนอื่นแล้ว “แต่มัลฟอยไม่ได้อยู่ในนั้นด้วย และพี่ก็ไม่ได้จะจับผิดอะไร”


จินนี่ทำหน้าไม่เชื่อ แต่ก็ถอนหายใจฮึดฮัดแล้วใช้สายตาไม่พอใจมองไปยังมัลฟอยที่เท้าคางมองทีมของตัวเองอย่างเอื่อยเฉื่อยแทน แฮร์รี่ไม่รู้ว่ามัลฟอยรู้ตัวหรือเปล่าว่าถูกมองอยู่ นานวันเข้าอีกฝ่ายเหมือนเฉื่อยชาต่อสิ่งรอบข้างจนน่าเป็นห่วงแล้ว


มันทำให้แฮร์รี่นึกกลับไปถึงมัลฟอยที่เขาจากมา มัลฟอยที่เขานั่งมองผ่านกระจกกั้นห้องทำงานที่เซ็นต์มังโก กำลังนั่งเท้าคางมองเอกสารในมือของตัวเองพลางใช้นิ้วมือเคาะเป็นจังหวะอย่างไม่มีจุดหมาย เมินเสียงก่นด่าแสดงความหวาดระแวงหรือไม่พอใจอะไรก็แล้วแต่ที่คนไข้ของตัวเองพ่นออกมาจากปาก นั่นน่าสงสัยเหลือเกินว่ามัลฟอยใช้เวลานานเท่าไรกว่าจะกลายเป็นคนแบบนั้นได้


กลายเป็นมัลฟอยที่ไม่แยแสแม้แต่ความรู้สึกของตัวเอง


แฮร์รี่สายตาสั้นอยู่แล้ว เขามองไม่เห็นมือที่ซ่อนอยู่หลังข้อศอกของอีกฝ่าย แต่จากการเคลื่อนไหวที่เป็นจังหวะของกล้ามเนื้อก็พอเดาได้ว่ามัลฟอยกำลังเคาะนิ้วลงกับราวกันตก นั่นเป็นนิสัยติดตัวของอีกฝ่ายเวลาที่กำลังปิดกั้นตัวเองออกจากเรื่องที่ไม่อยากรับรู้


“เราพักสักหน่อยไหม?” แฮร์รี่ดึงความสนใจจากจินนี่มาที่ตัวเอง


รอนคำรามอย่างเจ็บใจอยู่หน้าห่วง คอร์แม็กเหมือนจะทำคะแนนได้อีกแล้ว


จินนี่เบ้หน้านิดหน่อย “ก็ได้” ก่อนจะเดินนำออกไปจากสนามแล้วก็ขี่ไม้กวาดขึ้นไปหาเฮอร์ไมโอนี่ที่ตอนนี้ข้างๆ กันนั้นคือลูน่าที่มาพร้อมหมวกทรงสิงโตของตัวเอง


แต่ยังไม่ทันที่แฮร์รี่จะได้ออกจากสนาม บางอย่างกลับร้องเตือนในหัวของเขาจนชะงัก


เหมือนตอนที่เขาเจอกับอันตราย—มันคือสัญชาตญาณเตือนภัย


เด็กหนุ่มหันขวับกลับไป รอบด้านเขาไม่มีอะไร แต่สายตาของแฮร์รี่กลับไปหยุดอยู่ที่บนอัธจรรย์ฝั่งที่พวกสลิธีรินออกันอยู่ พวกนั้นไม่ได้สนใจอะไรไปมากกว่าคนที่อยู่ในสนาม แต่ม้านั่งตัวหลังสุดนั้นถูกจับจองโดยเด็กปีสองคนหนึ่ง เป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่นั่งด้วยท่าทางที่แข็งทื่ออย่างประหลาด


ใบหน้าของหล่อนตรงแน่วไปยังหลังของมัลฟอยที่ยืนห่างจากกลุ่มนิ่ง แฮร์รี่มองไม่เห็นว่าอีกฝ่ายทำท่าขมุบขมิบปากเหมือนท่องคาถาหรือเปล่า แต่จู่ๆ ในหัวสมองของเขากลับคิดถึงครีเรลล์ขึ้นมาแปลกๆ แฮร์รี่นึกถึงตอนที่ไม้กวาดของเขาโดนสาป


อุบัติเหตุในสนามซ้อม กับคอร์แม็กที่กำลังหวดตีลูกควัฟเฟิลเข้าใส่รอน


แฮร์รี่ใจหายแวบ ปากพลั้งพูดไปก่อนที่ร่างกายจะกระโจนขี่ไม้กวาดซะอีก


“มัลฟอยระวัง!


แฮร์รี่เห็นว่าใครหลายคนมองที่ทางเขาที่ตะโกนเป็นบ้าเป็นหลังอยู่คนเดียว แฮร์รี่เห็นมัลฟอยที่หลุดจากภวังค์หันมามองเขา ลืมตัวเผยสีหน้าฉงนออกมาอย่างใสซื่อและไม่เข้าใจ เห็นว่ามัลฟอยที่ตอนแรกกำลังจะเบ้หน้าและผรุสวาทใส่ชะงักกับท่าทางแตกตื่นของตัวเอง


ด้วยการสังเกตที่มองมาเอาใจใส่ในตัวแฮร์รี่ทุกอย่าง ท่าทางของมัลฟอยชัดเจนมากว่าอ่านน้ำเสียงตื่นตระหนกของเขาออกทำให้อีกฝ่ายหันกลับไปมองในสนามอีกครั้ง


แต่มันก็สายเกินไปแล้ว—แฮร์รี่ได้ยินเสียงหวดตีจากคอร์แม็ก เขาเห็นทิศทางของลูกควัฟเฟิลที่พุ่งผิดทิศทางเหมือนถูกตั้งระบบมาที่ตัวมัลฟอย คนที่ตกเป็นเป้าหมายเบิกตากว้างตกใจ มือที่หมายจะคว้าไม้กายสิทธิ์ออกมาควานเจอแต่ความว่างเปล่า


แฮร์รี่ก่นด่าไม้กวาดที่เร็วที่สุดในโลกเวทมนต์ ณ ปัจจุบันว่ามันเชื่องช้า เขาเข้าประชิดตัวมัลฟอยอย่างไร้ความนิ่มนวล ด้วยแรงส่งที่มากเกินจำเป็นกลับกลายเป็นว่ามัลฟอยต้องรับร่างของแฮร์รี่ที่เหวี่ยงตัวเองมาบังให้แทน


ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่มองมา แฮร์รี่คิดเป็นเสียงเดียวกันกับพวกเขาเลยว่า


เมอร์ลิน ท้องฟ้าต้องถลมแน่ๆ แฮร์รี่ พอตเตอร์กำลังทำอะไรอยู่?


แต่รอจนเนิ่นนานก็ไม่มีความเจ็บปวดใดๆ เกิดขึ้น ก่อนที่ลูกควัฟเฟิลจะกระแทกโดนตัวเขาจริงๆ มันกลับถูกบางอย่างหักเหทิศทางของมันในมุมหักโค้ง ต่อมาแฮร์รี่ได้ยินเสียง เปรี้ยะ!’ แล้วก็ตามด้วยเสียงของหนักตกพื้น


ไดลานานยืนสะบัดมือระบายความเจ็บ แทบเท้าของเธอคือเจ้าตัวปัญหาที่แน่นิ่งไปแล้ว มัลฟอยผลักเขาออกเมื่อได้สติ ปรี่เข้าไปหาหญิงสาวรวดเร็วด้วยใบหน้าเครียดขึง “ศาสตราจารย์เดอ ราโรส”


แฮร์รี่ไม่ได้ตามเข้าไป เขารีบหันไปมองเด็กปีสองแต่ก็พบแค่ความว่างเปล่า ในหัวร้อนจนแทบระเบิดเมื่อคิดว่าใครที่ช่างกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ไม่เว้นให้หายใจ แจ็กสันจำเป็นด้วยเหรอที่จะต้องจัดฉากให้มัลฟอยแค่ถูกทำร้ายเล็กๆ น้อยๆ เพื่อแก้แค้นที่ตัวเองโดนขัดขวางแผนการ มันไม่มีเหตุผลเอาซะเลยถ้าอีกฝ่ายจะคิดได้แค่นั้น


เพราะต่อให้แฮร์รี่เจ็บตัวขึ้นมาจริงๆ หรือไดลานานใช้มือเปล่ารับลูก อย่างมากสุดพวกเขาก็แค่ไปที่ห้องพยาบาลแล้วให้มาดามพอมฟีย์จัดการรักษา ไม่กี่นาทีก็หายแล้วแท้ๆ


ไดลานานพูดอะไรกับมัลฟอยสักอย่าง เหมือนว่าหล่อนจะถูกสเนปวานมาเรียกให้มัลฟอยไปพบด่วน แต่ฟังไปฟังมาแฮร์รี่คิดว่าหล่อนคงต้องการให้มัลฟอยไปจากที่นี่มากกว่า


เมื่อลับร่างของคนที่โดนจ้องทำร้ายแล้ว ข้างตัวของแฮร์รี่พลันถูกกดดันด้วยความเย็นยะเยือกและความตายที่โอบล้อมจนอยากอาเจียน ทอมก้าวมายืนข้างเขาด้วยใบหน้าที่ไม่ต่างไปจากทุกทีผิดกับบรรยากาศรอบตัวที่ติดลบ


ตอนนั้นเองที่แฮร์รี่พึ่งสังเกตเห็นว่าไดลานานไม่ได้สะบัดมือเพราะเจ็บ ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงเรื่อยๆ เมื่อเดินเข้ามาใกล้ถึงได้ยินเสียงชัดเจนว่าอีกฝ่ายกำลังกัดฟันแน่นจนกรามลั่น ข่มความเจ็บปวดเอาไว้


ทอมใช้ความสูงและร่างกายของตัวเองบดบังสายตาที่มองมายังเธอของหญิงสาวจนมิด ดึงมือของเธอออกมาจนเกือบจะกลายเป็นกระชาก ตอนนั้นเองที่แฮร์รี่ถึงกับหน้าถอดสี มองรอยคำสาปสีดำบนมือของเธอที่กัดกินจนเกือบขึ้นมาถึงข้อมือแล้วหากไม่ได้ทอมช่วยยับยั้งเอาไว้


เขาคิดผิดว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุเล็กๆ รอยคำสาปนี้เหมือนกับที่เขาเคยเห็นบนมือของดัมเบิ้ลดอร์ไม่มีผิด แตกต่างแค่รอบนี้คนที่โดนเป็นหญิงสาวที่มาจากต่างที่เท่านั้น


“หมอนั่นคิดจะสาปมัลฟอย” แฮร์รี่ว่าอย่างเกรี้ยวกราด “เราเปลี่ยนอดีตไม่ได้ง่ายๆ ดัมเบิ้ลดอร์เคยมีคำสาปแบบนี้ตอนที่พยายามทำลายแหวน แต่ตอนนี้เขาไม่มีแหวนแต่กลับได้รัดเกล้าของเวโรนามาแทน”


เพื่อนของเขาเข้ามาหาไม่ได้เพราะถูกบรรยากาศที่ทอมแผ่ออกมาทำให้หวาดหวั่น มาตอนนี้ความกดดันก็ถูกแฮร์รี่กระตุ้นเข้าไปอีกขั้นจนไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้แล้ว


ไดลานานดูไม่มีท่าทีทุเลาลงได้เลย ทอมทำหน้าน่ากลัวยิ่งกว่าเก่า



ในที่สุดว่าที่เจ้าแห่งศาสตร์มืดก็พูดออกมา “ดูเหมือนการเปลี่ยนอดีตจะไม่ง่ายอย่างที่คิดเสียแล้ว”


อีกฝ่ายหันมามองหน้าแฮร์รี่


“ส่วนเรื่องของคนที่พวกเธอตามล่าอยู่--เล่าสิ่งที่เธอรู้มาให้หมด แฮร์รี่”


               น้ำเสียงนั้นช่างน่าขนลุก มันแทบจะกลายเป็นโทนเดียวกับที่โวลเดอร์มอร์ใช้เรียกเขาแล้ว
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 121 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #370 19542559 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 14:17
    นังทอม แหมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #370
    0
  2. วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 19:41
    แหม่ คุณทอมค่ะ ห่วงโหดนะคะเนี่ย ย //แฮรี่จะกลายเป็นร่างเงาของเดรโกเข้าไปทุกทีแล้วนะคะเนี่ย
    #349
    0
  3. #235 N เอ็น (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 03:49
    ชิปคู่นี้ได้มั้ยเนี่ย ทอมไดลานาน
    #235
    0
  4. #209 Hayeon22 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 10:50

    ยังสนุกเหมือนเดิม​ ช่วงยุ่งๆที่ผ่านเข้ามาทำให้เราไม่ได้กลับมาอ่านบ่อยๆแบบเมื่อก่อน​ ขอโทษไรต์ด้วยนะคะ​ พอมีเวลาเรากลับมาอ่านแล้วก็ยังสนุกเหมือนเดิมเลย​ ชอบตอนนี้จัง​ อ่านไปก็ยังเห็นผ่านอยู่เหมือนเดิม​ สนุกมากฮะ!
    #209
    0
  5. #158 VtecBigc (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 14:14

    สู้ๆค่ะไรท์รออ่านตอนต่อไปอยู่คร้าบบ:)
    #158
    1
    • #158-1 Tiaros(จากตอนที่ 23)
      14 กรกฎาคม 2562 / 19:45
      ขอบคุณที่ให้กำลังใจนะคะ!
      #158-1
  6. #157 rathm (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 09:48
    คุณริ้ดเดิลห่วงเขาล่ะสิ •///•ชั้นชอบคู่นี้ๆๆๆๆๆๆ >< หนูเดรกก หนูต้องไม่เป็นไรนะ น้องรี่จะคอยดูหนูเป็นบ้าเป็นหลังคนเดียวเอง5555((ชอบที่คุณริ้ดเดิลรำคาญเจ้ารี่เพราะมัวคิดถึงแต่คนบางคน อุ๊ปส์><)) ภาษายังสวยเหมือนเดิมเลยนะคะ รอติดตามเสมอๆ ช่วงนี้หน้าฝนดูแลสุขภาพด้วยนะคะะะ //จะรอตอนต่อไปเร็วๆนี้นะคะ ;-;
    #157
    1
    • #157-1 Tiaros(จากตอนที่ 23)
      14 กรกฎาคม 2562 / 19:46
      คุณริดเดิ้ลหวงโหดมากค่ะ ในขณะที่แฮร์รี่ก็เเทบจะกลายร่างเป็นเงาของเดรโกเข้าไปทุกทีซะเเล้ว//หัวเราะ
      #157-1
  7. #156 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 14:50
    โอ้ไม่นะ!! ถึงกับจะสาปเลยหรอ แง้! นี่กะเอาถึงตายเลยนี่นาาา เดรกต้องเจออะไรอีกเนี่ยยย โธ่!! จิงๆแล้วมันควรเป็นแฮรี่ไม่ใช่หรอที่โดยหมายหัวอ่ะ คู่ทอมกะไดลานานนี่จะเป็นไรมั้ยอ่า รอลุ้นกันต่อไปค่ะ5555 สู้ๆนะคะ
    #156
    3
    • #156-2 Tiaros(จากตอนที่ 23)
      14 กรกฎาคม 2562 / 19:46
      มรสุมชีวิตเยอะมากจริงๆ ค่ะเเต่ละคน //ไม่เว้นเเม้เเต่จอมมาร
      ส่วนแฮร์รี่ก็ต้องพยายามกันต่อไปค่ะ พระเอกของเรา!
      #156-2
    • #156-3 earnnaruk(จากตอนที่ 23)
      18 กันยายน 2562 / 12:28
      ดูออกนะทอม มีคนตกหลุมรัก 1 ea
      #156-3
  8. #155 pped (เป็ด) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 11:39
    เดรกลูก หนูต้องเผชิญอีกกี่พายุจนกว่าหนูจะมีความสุขเนี่ย
    #155
    1
    • #155-1 Tiaros(จากตอนที่ 23)
      14 กรกฎาคม 2562 / 19:47
      มรสุมหลายลูกเหลือเกินค่ะ
      #155-1
  9. #154 Mamorudes (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 06:47

    แหมคุณทอม นี่คือห่วงไดลาใช่ปะคะ--//แค่กๆ

    ชอบความหนูเดรกหลุดหน้าใสซื่อออกมา และความเป็นห่วงของหนูแฮร์จังเลย นี่สิที่เราต้องการในหนังสือ!!

    #154
    1
    • #154-1 Tiaros(จากตอนที่ 23)
      14 กรกฎาคม 2562 / 19:47
      เดรโกก็ใช่ว่าจะร้ายซะหน่อยเนอะ!
      #154-1