Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 22 : 21 ไม่ใช่เรื่องง่าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 95 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62

21 ไม่ใช่เรื่องง่าย

 


ดูเหมือนห้องของอิซาเบลล่าจะจัดปาร์ตี้อีกแล้ว จังหวะเพลงส่งเสียงลอดออกมาจากห้องของหล่อนสอดประสานไปกับเสียงทะเลาะกันเรื่องเดิมๆ ของอีกห้องหนึ่ง มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งที่ไดลานานกลับห้องมาเพื่อทำความสะอาดช่วงวันศุกร์จนถึงวันอาทิตย์


เที่ยวรถไฟจากฮอกวอตส์มาที่นี่ทำให้เธอเหนื่อยพอแล้ว แต่คนพวกนี้ยิ่งทำเธอประสาทเสียเข้าไปอีกขั้นหนึ่ง สิ่งที่พอจะเปิดสู้เสียงมลพิษได้ก็คงมีแต่โทรทัศน์ในห้องตัวเอง ไดลานานไม่มีความเกรงใจเลยสักนิดถ้าเธอจะเปิดจนพวกเขานอนไม่ได้


ทอมไม่ได้กลับมา เขาอยู่ที่กระทรวงและคงเดินเตร่อยู่ด้านนอกแทนที่จะเข้ามานอนร่วมกับเธอ ห้องของเขาปิดไว้ตลอดนั่นแหละ ที่โปรดปรานของอีกฝ่ายมีแค่โซฟาริมหน้าต่างกับชุดโต๊ะน้ำชาเล็กๆ เท่านั้น ด้านนอกคือวิวของลอนดอนที่ถูกบดบังด้วยตึกอีกแห่งที่สูงและสวยกว่า


ในข่าวกำลังรายงานข่าวการเสียชีวิตของครอบครัวหนึ่งในเขตชนบท พวกเขาบอกว่าเป็นอาการหัวใจวายเฉียบพลันที่แปลกประหลาดที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ พวกเขาตายในเวลาไล่เลี่ยกันไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ เดาได้ไม่ยากเลยว่านั่นไม่ใช่การตายตามธรรมชาติของพวกมักเกิ้ล


ไดลานานเตรียมวัตถุดิบสำหรับมื้อค่ำของคืนนี้ มันเป็นเมนูง่ายๆ สำหรับผู้หญิงที่ต้องการคุมน้ำหนักตัวเองและป้องกันไม่ให้ปวดหัวเพราะทานเยอะเกินไป แต่ก่อนที่เธอจะได้หั่นผักบนเขียง เสียงเคาะประตูดังลั่นอย่างเสียมารยาทก็เรียกความสนใจไปซะก่อน


เสียงเคาะรัวเร็วและดังจนเกรงว่าประตูใกล้จะหลุดเต็มที


เปิดออกมาสิ่งแรกที่เจอคือใบหน้าโกรธจัดของชายร่างท้วมมีขนรุงรังเต็มตัว เขาสวมใส่แค่เสื้อกล้ามสีขาวเปื้อนคราบเหงื่อวงใหญ่ดูสกปรก ไดลานานนิ่วหน้าทันทีเมื่อได้กลิ่นเหล้าเหม็นโฉ่จากอีกฝ่าย


เขาชี้หน้าเธอ “มารยาทการอยู่ร่วมสังคมไม่มีหรือไง หนวกหูโว้ย!


“ต้องขอโทษด้วย—“ หญิงสาวหรี่ตาน่ากลัว เริ่มมีน้ำโหบ้างแล้ว “ฉันไม่ค่อยมีมารยาทกับคนไม่มีการศึกษาเท่าไร หวังว่าคุณจะยังเข้าใจสิ่งที่ฉันพูดนะคะ”


“แกด่าฉัน!” ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วแทบจะเปลี่ยนเป็นสีคล้ำ และด้วยสติที่ไม่มีอยู่แล้ว อีกฝ่ายทำท่าจะปรี่เข้ามาลงไม้ลงมือกับเธอ


ไดลานานเบิกตากว้างอย่างตกใจ ในตอนนั้นเองที่จู่ๆ ก็มีคนเข้ามาช่วยไว้ทันพอดี อีกฝ่ายเป็นชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ แต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกับแว่นตาทรงกลมโตบนใบหน้า ผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งฟูเหมือนรังนก ดูแล้วก็เป็นแค่คนเนิร์ดคนหนึ่งเท่านั้น


“ใจเย็นๆ ก่อนนะครับคุณ”


แต่ก็ไม่ได้ผล สิ่งที่ชายอ้วนคนนั้นตอบกลับมากลับเป็นการสะบัดแขนอย่างรุนแรงจนชายหนุ่มถูกเหวี่ยงเซไปหลายก้าว ไดลานานขมวดคิ้วด้วยความไม่ชอบใจ อีกฝ่ายกำลังทำเรื่องไร้มารยาทต่อหน้าเธอ


“มีหลายองค์กรที่พร้อมจะเข้ามาสอบสวนคุณทันทีที่ฉันกดโทรศัพท์รายงานว่าคุณทำตัวยังไงบ้างต่อภรรยาและลูกของตัวเอง”


ทันทีที่ได้คำเตือนแบบนั้น อีกฝ่ายก็เหมือนจะสร่างเมาขึ้นมาบ้างแล้ว ถึงได้ยอมข่มความโกรธและมองเธออย่างแค้นเคืองแทน


“ปากดีนักนะ!—ถ้ารอบหน้าฉันเจอหน้าแกอยู่ที่นี่อีกจะไม่จบแค่นี้แน่!


ก็ขอให้โชคดีถ้านายมาเจอฉันแทนเจ้าของห้องอีกคนที่ยังไม่กลับมาสักทีล่ะนะ—ไดลานานมองท่าทางกระฟัดกระเฟียดที่เดินกลับไปยังห้องของตน เสียงเพลงจากห้องของอิซาเบลลายังคงดังออกมาแบบไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น หล่อนคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นที่หน้าห้องของตัวเอง


ไดลานานหันมาหาคนที่ช่วยตัวเองไว้ “ขอบคุณที่ช่วยนะคะ แต่วันหลังอย่าทำอย่างนี้อีกดีกว่าถ้าคุณไม่อยากเดือดร้อนซะเอง”


“มันอดไม่ได้น่ะครับ เมื่อกี้เห็นชัดๆ ว่าคุณกำลังจะโดนทำร้าย” อีกฝ่ายหัวเราะแห้งๆ ไร้พิษสงอะไรซะจนไดลานานต้องถอนหายใจออกมา


“ผมทอม เรนเดลครับ—เป็นครูสอนภาษาน่ะ พึ่งย้ายมาอยู่ที่นี่วันแรก”


ไดลานานมองมือที่ยื่นมาให้อย่างหวังดี เธอจับมืออีกฝ่ายกลับไปพร้อมแนะนำตัว


“ไดลานาน เดอ ราโรส”


ทอมยิ้มแฉ่ง เป็นรอยยิ้มที่เหมือนเด็กหนุ่มวัยรุ่นที่ยิ้มโดยปราศจากความคิดด้านลบแต่อย่างใด


นั่นทำให้ไดลานานผ่อนท่าทีลงแล้วยิ้มตอบ อย่างน้อยในห้องพักบัดซบพวกนี้เธอก็ยังมีเพื่อนบ้านดีๆ อยู่คนหนึ่งล่ะนะ

 

 






ทุกคนยังทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เราจะไม่เปลี่ยนแผน ทางนั้นมีความเคลื่อนไหว?


เดรโกจำลายมือของพ่อได้ และเอาจริงๆ ข้อความในนี้ถอดความได้ว่า


ยังไม่มีใครรู้ ทำไมลูกถึงถามแบบนั้น เกิดอะไรขึ้นที่โรงเรียนหรือเปล่า?


แสดงว่าเมื่อคืนก็ไม่ใช่ฝีมือของท่านผู้นั้นเหรอ?—เด็กหนุ่มอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นขึ้นมาอีกรอบ เขายังจำน้ำเสียงเหม่อลอยที่เสียดแทงเข้ามาในกระดูกได้ หล่อนถูกคาถาแน่ๆ เดรโกไม่รู้ว่าทำไมมือปราบคนนั้นกับศาสตราจารย์เดอ ราโรสต้องทำเหมือนทุกอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วย พวกเขาไม่แม้แต่จะรายงานดัมเบิ้ลดอร์ด้วยซ้ำเหมือนกำลังปกปิดบางอย่างไม่ให้ใครรู้


 เหมือนที่พอตเตอร์มันรู้อะไรบางอย่างที่เขาไม่ได้บอกใครด้วย


ถูกจับได้เหรอ?—เดรโกหวาดกลัว—ถ้าเขาถูกจับได้จะเกิดอะไรขึ้นล่ะ?


ไม่ใช่แค่พ่อกับแม่ที่อาจถูกท่านผู้นั้นฆ่า แต่เขาอาจมีจุดจบที่อัซคาบันและจบชีวิตลงที่นั่นอย่างอดสู เดรโกไม่อยากเป็นแบบนั้น ชีวิตของเขาไม่ควรเป็นแบบนั้น บางทีดัมเบิ้ลดอร์อาจจะมีสำนึกบ้างที่ใช้งานพวกเขาอย่างกับไม่มีความรู้สึก


แต่เดรโกจะว่าอะไรได้ล่ะ ในเมื่อเขาเต็มใจทำมันมาตั้งแต่ต้น


ทำมาตั้งแต่ชื่นชมแฮร์รี่ พอตเตอร์เหมือนที่เด็กคนอื่นๆ ทำ มาจนตอนนี้ที่หมอนั่นเกลียดขี้หน้าเขาอย่างกับอะไรดี


เดรโกมีแต่จะต้องทำต่อไปเท่านั้น

 

 





“นายควรเลิกสนใจโต๊ะนั้นแล้วรีบไปช่วยฉันซ้อมควิดดิชได้แล้ว”


แฮร์รี่หันหน้ามา อดที่จะหน้าแดงเล็กน้อยไม่ได้เมื่อรู้ตัวว่าตัวเองเอาแต่จ้องที่นั่งยาวๆ ของพวกสลิธีรินจนไม่ได้ฟังที่รอนพูดเลยสักคำ ต้องขอบคุณที่เฮอร์ไมโอนียังไม่มา หล่อนกำลังธุระคุยอะไรบางอย่างประสาผู้หญิงกับจินนี่ ไม่อย่างนั้นเขาอาจถูกซักแล้วก็ได้ว่าทำไมช่วงนี้ถึงได้เหม่อนัก


“ว่ากันตามตรงนะแฮร์รี่ ช่วงนี้เหมือนนายกำลังจับผิดมัลฟอย” รอนหรี่ตา มีบางอย่างในน้ำเสียงที่แฮร์รี่รู้สึกว่าอีกฝ่ายอยากผสมโรงร่วมกับเขาด้วย “หรือนายจะไปรู้ความลับบางอย่างว่ามัลฟอยกำลังวางแผนร้ายอยู่?”


แผนร้าย? ไม่!—เขาตะโกนร้องในใจ


ทำไมท่าทางของเขามันถึงแสดงออกแบบนั้นกันล่ะ แฮร์รี่สาบานได้ว่าเขาไม่ได้มองมัลฟอยแบบนั้นแน่ๆ ตั้งแต่เปิดเทอมมาปีนี้—ไม่เลยสักนิด แม้แต่จะชักสีหน้าใส่


เด็กหนุ่มรู้สึกสิ้นหวัง บางทีการที่เขากับมัลฟอยแค่จ้องตากันก็คงทำให้คนอื่นรอบข้างตัดสินใจกันไปแล้วว่าพวกเขาจะต้องทะเลาะกันแน่ๆ ตลอดมามันเป็นแบบนั้น แฮร์รี่ไม่เคยกลับไปคิดเลยจนกระทั่งช่วงนี้ที่เขาถูกทอมโยนกลับมาอยู่ในร่างของตัวเองตอนสิบหก มันไม่มีช่วงไหนเลยจริงๆ ที่เขากับมัลฟอยจะไม่ทะเลาะกัน


ทั้งที่มันไม่ใช่แบบนั้นแท้ๆ—ไม่ใช่เลย รวมทั้งบางครั้งในอดีตที่ผ่านมาด้วย


แต่รอนไม่ได้คิดแบบนั้น


“ตอนอยู่ที่ร้านตัดเสื้อฉันยังจำได้ว่านายพูดกับมัลฟอยว่าให้ เลิกทำ ซะ—เลิกทำที่ว่านั่นมันคืออะไรล่ะ ยิ่งช่วงหลังๆ มานี้นายพูดถึงมัลฟอยบ่อยขึ้นอย่างกับอะไรดี เพื่อน—ถึงตอนแรกฉันจะไม่รู้ว่านายสงสัยมัลฟอยได้ยังไงก็เถอะ แต่ตอนนี้ฉันเริ่มจะเชื่อนายแล้ว”


แฮร์รี่หน้าชา เขาลืมไปเลย—แต่นั่นก็เรื่องจริง มัลฟอยกำลังพยายามพาผู้เสพความตายเข้ามา แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่หมอนั่นต้องการทำจริงๆ นี่


แฮร์รี่ไม่ได้สื่อว่ามัลฟอยเป็นพวกชั่วร้าย—เขาไม่ต้องการสื่อแบบนั้นนะ


“ฉันลืมไปแล้ว ช่วงนั้นคงเพราะกำลังเบลอๆ ล่ะมั้ง” เด็กหนุ่มเปลี่ยนเรื่อง “เราควรไปเตรียมตัวกันได้แล้ว”


แฮร์รี่ไม่อยากคุยเรื่องนั้นอีก ตอนที่พวกเขากำลังเดินออกไปทางสนามซ้อมที่ตอนนี้ว่างและไม่มีทีมไหนมาใช้ มันเป็นพื้นที่สาธารณะที่แฮร์รี่สามารถช่วยรอนซ้อมเพื่อเตรียมตัวสำหรับวันคัดเลือกตำแหน่งที่ใกล้เข้ามานี้ได้


ดีน โทมัสเดินสวนเข้ามา ทักด้วยน้ำเสียงร่าเริง “ไง พวก”


เพราะช่วงนี้อีกฝ่ายกำลังคบหาอยู่กับจินนี่ ทันทีที่รอนเห็นว่าใครที่เดินสวนกับตัวเองจึงได้ชักสีหน้าทันที แฮร์รี่แสร้งทำเป็นไม่เห็นก่อนจะทักไปตามปกติ


“ไง”


“ฉันนึกว่านายอยู่กับพวกสาวๆ ซะอีก” เห็นได้ชัดว่า พวกสาวๆ ที่ดีนหมายถึงคือจินนี่กับพวกของหล่อน


“ฉันเองก็นึกว่านายอยู่กับจินนี่ตลอด”


ดีนยกมือขึ้นเกาท้ายทอย ดูพอใจและกังวลอยู่ในเวลาเดียวกัน “ไม่รู้สิพวก ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้จินนี่ดู—แปลกไปนิดหน่อย”


“ยังไง?” รอบนี้เป็นรอนที่ถาม


“ก็แบบ—เธอดูร้อนแรงกว่าปกติ”


“ดีน โทมัส!” รอนหน้าแดงก่ำ


“ก็ฉันพูดจริง!” ดีนว่า “นายอาจไม่รู้ แต่ส่วนใหญ่ฉันอยู่กับเธอ แล้วก็แบบ—ให้ตาย! ถึงจะน่าอายก็เถอะ แต่เธอรุกฉันตลอดเวลาที่มีโอกาสเลย!


“ฉันไม่อยากฟังแล้ว!” รอนว่า บางทีถ้าไม่ใช่เพราะแฮร์รี่ยืนอยู่ตรงนี้ เขาคงกระโจนเข้าไปกระชากดีนแล้วก็เป็นได้ “นายอย่ามาทำรุ่มร่ามกับน้องฉันอีก!


“โอเคๆ –แต่ถ้านายเจอจินนี่ก็ถามให้ทีว่าช่วงนี้เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า โอเค? ฉันคิดว่าเธอกำลังเครียดอะไรบางอย่าง อย่างกับคนประชดรักเลย”


แล้วดีนก็เดินจากไป ปล่อยให้รอนกระฟัดกระเฟียดอยู่อย่างนั้นคนเดียวจนกระทั่งเดินมาถึงสนามและเปลี่ยนเครื่องแบบนั่นแหละ แฮร์รี่พยายามที่จะไม่ออกความเห็นอะไร บางทีดีนอาจพูดถูก เธออาจจะกำลังประชดอยู่จริงๆ


ตั้งแต่ที่แฮร์รี่เดินหนีเมื่อตอนเปิดเทอมเขาก็เห็นหลายรอบแล้วว่าจินนี่มองตัวเองด้วยความรู้สึกยังไง มันทำให้เขาไม่กล้าสู้หน้า—บางทีอาจเป็นความรู้สึกผิดเล็กๆ ที่ฝังอยู่ในใจปะปนไปกับความอิจฉาที่ยังไม่หมดไปสักทีก็ได้


แฮร์รี่เคยหลงรักจินนี่ เขาปฏิเสธไม่ได้ว่าเคยเกือบจะได้แต่งงานกับเธอจนกระทั่งเธอตาย มาจนตอนนี้เธอก็ยังเป็นที่รักของเขาไม่เปลี่ยน แฮร์รี่แน่ใจ


แต่ตอนนี้เขากลับไปไม่ได้แล้ว มันกำลังไม่เหมือนเดิม


เพราะใครบางคนที่พยายามหลบอยู่ในเงามืดมาตลอดที่เขาพึ่งสังเกตเห็น คนที่พยายามหลบเขามาตลอดหลายปีจนแฮร์รี่พยายามลากอีกฝ่ายออกมาเผชิญหน้ากับตัวเองไม่ได้สักที


แฮร์รี่ควรย้ำเตือนตัวเองทุกครั้งว่าจินนี่ในตอนนี้ไม่ใช่จินนี่ของเขา เธอคนนั้นตายไปแล้ว


เหมือนกับมัลฟอยในตอนนี้ที่ไม่ใช่มัลฟอยที่หมดอาลัยและพร้อมทิ้งทุกอย่างไว้ด้านหลังอย่างเย็นชา มัลฟอยในตอนนี้ที่เขายังพอช่วยได้ มัลฟอยที่ยังไม่เปลี่ยนไปจนเขาไม่อาจตามทันได้อีก


ผลการฝึกในวันนี้ของรอนเรียกได้ว่าไม่ได้เรื่องเลยจนกระทั่งพวกเขาเลิกซ้อม นั่นทำให้อีกฝ่ายหมดอาลัยตายอยากและบ่นพึมพำตลอดทางที่ไปหาอะไรทานที่ห้องโถงรวม เฮอร์ไมโอนีรออยู่ที่นั่นแล้ว พร้อมกับดีนและจินนี่ที่นั่งใกล้ชิดกันจนไม่มีช่องว่าง


เธอดูแปลกไปจริงๆ นั่นแหละ—แฮร์รี่เดินเข้าไปนั่งด้วยสีหน้าเรียบเฉย


ไม่วายที่จะมองไปยังโต๊ะสลิธีรินอีกครั้งก่อนจะพบกับความว่างเปล่าอย่างเคย และมันช่างบังเอิญแบบตลกร้ายที่รอนเลือกจะนั่งตรงข้ามกับเฮอร์ไมโอนีและเขาได้นั่งตรงข้ามกับจินนี่พอดี


พวกเขาอยู่ห่างกันนิดเดียว ใกล้กันชนิดที่ว่าถ้าแฮร์รี่แค่เหยียดขา เท้าของเขากับเธอจะชนกัน


แฮร์รี่ได้สบตากับหล่อนอีกครั้ง—ใช่ เขายังเห็นความรู้สึกเล็กๆ นั่นฝังแน่นอยู่ในดวงตาสวยของจินนี่ เหมือนตอนครั้งแรกที่พวกเขาพบกันตอนสิบเอ็ดไม่มีผิด


แฮร์รี่ตักอาหารใส่จานตัวเอง เพียงแค่ยิ้มทักทายเป็นมารยาทให้คู่รักตรงหน้าโดยไม่มีความรู้สึกใดแอบแฝง เห็นว่าจินนี่ชะงักไปนิดๆ ตอนที่เขาไม่ได้สนใจเธอเหมือนกับช่วงใกล้ปิดเทอมของปีที่แล้ว


“ดัมเบิ้ลดอร์นัดเธอคืนนี้นี่ แฮร์รี่” เฮอร์ไมโอนีเตือนอย่างใสซื่อ “เธอควรรีบไปก่อนจะสายนะ”


“ก็แบบนั้นแหละ” เขารีบตักอาหารใส่ปากอย่างรวดเร็ว ขอบคุณเฮอร์ไมโอนีในใจ


ไม่นานอาหารก็หมดโดยที่แฮร์รี่ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองใครทั้งนั้น


ทันทีที่แฮร์รี่กินเสร็จ จินนี่กลับลุกขึ้นมาเสียดื้อๆ “ฉันไปทำการบ้านก่อนนะ”


และก้มลงจูบดีนที่ตรงนั้นในตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นกำลังจะพูดบอกลาพอดี เขาเบิกตากว้างแล้วก็เสหลบไปมองข้างๆ


แฮร์รี่รู้สึกเสียใจจริงๆ—แต่เขาไม่ควรให้ความหวังใดๆ ทั้งสิ้นกับเธออีกแล้ว หวังว่าสักวันเธอจะผ่านจุดนี้ไปได้และเริ่มต้นใหม่ได้จริงๆ สักที


รอนอึ้งจนทำไก่หลุดออกจากมือ แม้แต่ดีนเองก็คล้ายจะช็อกไปแล้วกับการกระทำที่ประเจิดประเจ้อเกินไปหน่อยนี้ ส่วนเฮอร์ไมโอนีเบือนหน้าไปทางอื่น ใบหูแดงแปร๊ด


“แล้วเจอกันนะ” สุดท้ายก็หันมาบอกทุกคนที่มองเธอเป็นตาเดียว กลับไปเป็นสาวมั่นอย่างเก่าโดยไม่แคร์สายตาใครทั้งนั้น


รอจนกระทั่งเด็กสาวเดินออกไปแล้วสักพัก แฮร์รี่จึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเอง กล่าวลากับคนอื่นเงียบๆ แล้วก็เดินออกไป เลี้ยวไปอีกทางไปยังห้องของดัมเบิ้ลดอร์ทันที


มันเป็นโอกาสที่ดีที่เขาจะลองปรึกษากับอีกฝ่ายเรื่องของทอม ริดเดิ้ล หรือบางทีเขาอาจจะลองหยั่งเชิงดัมเบิ้ลดอร์ไปว่าคิดยังไงกับอีกฝ่าย ยังไงซะทอมก็มาพร้อมกับพวกเขา แฮร์รี่ไม่คิดว่าแผนการของอีกฝ่ายที่โยนเขาออกมาจากการไหลของเวลาจะอยากให้มีศัตรูของตัวเองรู้เรื่องด้วยแน่ๆ


ถึงอย่างน้อยมันจะทำให้ดัมเบิ้ลดอร์ไม่บาดเจ็บจากการถูกคำสาปของแหวนก็เถอะ—มาตรงนี้แฮร์รี่ก็สงสัยเช่นกันว่าจะเป็นอีกฝ่ายหรือเปล่าที่ชิงตัดหน้าขโมยฮอครัทซ์ชิ้นนั้นก่อนที่ดัมเบิ้ลดอร์จะได้ไปจนไม่สามารถทำลายวิญญาณของโวลเดอร์มอร์ได้สักชิ้นเดียว


เขาไม่ได้คิดไปเอง อดีตกำลังค่อยๆ เปลี่ยนอย่างช้าๆ


แต่พอแฮร์รี่เปิดประตูเข้าไปด้านในห้อง สิ่งที่ทำให้เขาต้องทำหน้าสงสัยออกมานั้นไม่ใช่ดัมเบิ้ลดอร์ที่พึ่งจะกลับมาได้ไม่นาน แต่เป็นรัดเกล้าคุ้นตาที่เขาสาบานได้ว่ามันไม่ควรมาอยู่ตรงนี้ในเวลานี้วางไว้บนโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย


มันคือรัดเกล้าของเวโรน่า เรเวนคลอ


“ขอโทษทีที่ฉันมาสายเล็กน้อย แฮร์รี่” ดัมเบิ้ลดอร์ยังคงพูดด้วยน้ำเสียงแบบเดิมของเขา ยังไม่มีส่วนไหนบนร่างกายที่เป็นรอยคำสาปร้ายแรง “แต่บทเรียนแรกของเราในค่ำคืนนี้ยังทันอยู่”


แฮร์รี่คิดว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง


ไม่สิ...


“นั่นคือ...”


ดัมเบิ้ลดอร์ยิ้ม “สิ่งที่เรากำลังตามหาอยู่ยังไงล่ะ โชคดีเหลือเกินที่ฉันได้มาแล้วหนึ่ง”


เขาควรคิดเผื่อไว้ว่าอดีตไม่ใช่สิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆ โดยเฉพาะกับผู้บุกรุกกาลเวลาอย่างตัวเอง


++++++++++

ช่วงนี้เริ่มไม่ว่างเเล้วล่ะค่ะ เราคงมาอัพให้ทุกอาทิตย์ไม่ได้เพราะยังมีฟิคเรื่องอื่นด้วย เเต่จะพยายามไม่ให้เกินสามอาทิตย์หรือหนึ่งเดือนนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 95 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #365 Em.S.End (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2563 / 08:22
    เรื่องสนุกมาก แต่ตัวละครoc ชื่อคล้ายๆกันไปหมดเลยแอบมึนเล็กน้อย
    #365
    0
  2. #206 earnnaruk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 12:13
    ฮืออ ขอบคุณ​ที่แต่งให้อ่านจนถึงตอนนี้เลยนะคเเ
    #206
    0
  3. #153 Hayeon22 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 22:36
    ลุ้นเรื่องน้องเดรมากนะคะ​ น้องเริ่มสงสัยว่าแฮร์รี่จะรู้เรื่องของน้อง​ แง​ 😢
    #153
    1
    • #153-1 Tiaros(จากตอนที่ 22)
      7 กรกฎาคม 2562 / 13:23
      ต้องรอว่าเมื่อไรน้องจัเชื่อใจจริงๆ ค่่ะ
      #153-1
  4. #152 Maerd_ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 10:42
    ทอม เรนเดล? ชื่อคล้ายกันเกินไปน้า เป็นใครกันแน่เนี่ย
    อดีตค่อยเปลี่ยนไปทีละน้อยทีละน้อย.. สงสารแฮร์รี่เรื่องจินนี่จัง มันคงหน่วงๆเจ็บๆ;-;
    #รอตอนต่อไปนะคะ
    ปล. เรื่องอัพไม่ถี่ไม่มีปัญหาค่า ขอแค่ไม่ทิ้งกันก็พอค่ะ ทั้งเรื่องเรียนเรื่องงานเรื่องนิยายก็สู้ๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ!
    #152
    1
    • #152-1 Tiaros(จากตอนที่ 22)
      22 มิถุนายน 2562 / 20:27
      ความสัมพันธ์ของจินนี่นี่เราเองก็หนักใจเหมือนกันค่ะ มันไม่ง่ายจริงๆ ที่จะตัดได้เเล้วจู่ๆ ก็หันไปหาเดรโกเลยทันที//เรียกได้ว่างานช้างเลย
      ปล. ขอบคุณที่ติดตามเราเเละฟิคเรื่องนี้นะคะ!
      #152-1
  5. #151 สาววายฟินทะลุจอ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 00:56

    ดีใจที่เห็นเรื่องนี้อัพนะคะ ส่วนเรื่องอาจไม่ได้อัพบ่อยเหมือยกัน อันนี้เราเข้าใจค่ะ ทุกคนต่างมีภาระหน้าที่ที่ต้องทำทั้งนั้น เราขอแค่อย่าทิ้งเรื่องนี้และอย่าหายไปนานก็พอค่ะ แบบว่าลงแดง 5555

    #151
    1
    • #151-1 Tiaros(จากตอนที่ 22)
      22 มิถุนายน 2562 / 20:28
      ขอบคุณค่ะ! ทางนี้เองก็ไม่อยากทิ้งเรื่องที่เเต่งไปสักเรื่องเดียวเลย!
      #151-1
  6. #150 rathm (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 11:15
    ทอมเรนเดล ชื่อเหมือนกันเลยเปลี่ยนแค่สระเท่านั้นเองงง มันต้องอะไรแน่ๆกับเจ้าทอมเรนเนี่ยย แต่เค้าอยู่เรือทอมริ้ดน้าา///จับไม้พายแน่นแน้วว เจ้ารี่นายต้องแข็งใจไว้นะ จินนี่ตอนนี้ไม่ใช่ของนาย ถูกแล้ว ส่วนน้องเดรกอะใช่ ไปหาน้อนสิ ไป๊!!! เรื่องรัดเกล้าเลาว่าต้องเป็นแผนเจ้าทอมหรือไม่ก็แจ๊กสันนี่ละ มันต้องใช่ซี่ ฮึ่มๆ-ปวงหัว- รอติดตามเสมอๆนะคะไรท์ //ส่งกะลังใจจ//
    #150
    2
    • #150-1 Tiaros(จากตอนที่ 22)
      21 มิถุนายน 2562 / 17:55
      ตัวละครใหม่จะมีบทหรือเปล่าน้าา//ยิ้ม
      เอาเป็นว่าเรามาเชียร์พร้อมถีบให้เเฮร์รี่พุ่งเข้าหาเดรกดีกว่าค่ะ!
      #150-1
  7. #149 Mamorudes (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 05:21

    อ่อย นังทอมต้องวางแผนอะไรไว้แน่ๆ แล้ว-หนุ่มที่มาทักไดลานานเป็นครั้ยยยยยยย//เกาะเรือทอมไดลาแน่นมาก

    จินนี่คือนางแซ่บจริงๆปีนี้ สงสารดีนอ่ะ เสียดายเพราะเขาหล่อ w///ฟฟฟฟ

    อ่ะ นังแฮร์มาถึงขั้นนี้แล้ว คิดตรงๆเลยสิว่าจะเปลี่ยนมาแต่งงานกับน้องเดรกแทน!! *ทุบโต๊ะ*

    #149
    1
    • #149-1 Tiaros(จากตอนที่ 22)
      21 มิถุนายน 2562 / 17:47
      เรือจะโคลงเคลงหรือเปล่าเอ่ย? //ขำ
      มาเอาใจช่วยแฮร์รี่กับน้องเดรกกันต่อค่ะ!
      #149-1
  8. #148 buaholly (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 01:19
    เห็นที่น้องเดรกบอกว่าทำมาตลอดตั้งเเต่ชื่นชมพอตเตอร์เหมือนเด็กคนอื่นๆจนกระทั่งเกลียดอ่านเเล้วจุกมากเลยฮืออออ
    #148
    1
    • #148-1 Tiaros(จากตอนที่ 22)
      21 มิถุนายน 2562 / 17:47
      จุกกว่าตัวเดรกก็คงนักอ่านนี่เเหละค่ะ
      #148-1
  9. #147 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 23:44
    ดีใจมากเลยค่ะที่เห็นฟิคอัพเเล้ววว รอไรท์มาอัพตลอดเลยค่ะ แอบสงสารเดรโกจังค่ะ(อีกแล้วว) ความรู้สึกของการแอบช่วยเขาเงียบๆโดนที่เขาไม่รู้แล้วกลายเป็นเขาเกลียดเราถึงตอนนี้แฮร์รี่จะรู้แล้วก็เถอะ เฮ้อออออออ สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะ รอติดตามค่ะ
    #147
    1
    • #147-1 Tiaros(จากตอนที่ 22)
      21 มิถุนายน 2562 / 17:48
      แหะๆ เราหายไปซะนานต้องขออภัยจริงๆ ค่ะ//ขอบคุณที่ยังติดตามกันอยู่นะคะ!
      อยู่เอาใจช่วยเดรโกกันก่อนค่ะ!
      #147-1