Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 21 : 20 ห้องพยาบาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 805
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 108 ครั้ง
    1 มิ.ย. 62

20 ห้องพยาบาล

 


แฮร์รี่ไม่รู้ว่าตอนนี้ตัวเองทำหน้ายังไงอยู่ บางทีคนอื่นอาจจะคิดว่าเขากำลังกลัวที่จะใช้คาถาไร้เสียงไม่สำเร็จ—ใช่ หน้าเขาซีดมาก และมันกำลังทำให้เขาดูเหมือนคนที่กำลังจะเป็นลมล้มพับได้ตลอดเวลา


แฮร์รี่รู้สึกปวดขมับ เป็นครั้งแรกที่ในห้องเรียนป้องกันตัวภาคปฏิบัติจะเงียบกริบแล้วทุกคนหน้าดำคร่ำเครียดอยู่กับปลายไม้กายสิทธิ์ของตัวเอง มีบางคนที่เริ่มเห็นประกายแสงริบหรี่ที่ปลายไม้แล้ว แต่เพราะไม่กล้าที่จะใช้มันโจมตีใส่คู่ตัวเองแม้จะเป็นต่างบ้านก็ตาม


เขารู้สึกว่าในหัวปวดจี๊ดจนอยากเดินออกไปจากห้อง แฮร์รี่ไม่ได้จ้องที่ปลายไม้กายสิทธิ์ก็จริง เขามองเห็นแค่ปลายเท้าของมัลฟอย ภาพตอนที่อีกฝ่ายตัวเปื้อนเลือดและผิวหนังโดนกรีดลอยซ้ำไปมาในหัวไม่หยุด


ตอนนั้นมันเกิดขึ้นที่ไหนนะ?—ใช่ ในห้องน้ำที่เมอร์เทิลอยู่  มัลฟอยใช้คาถาไร้เสียงได้คล่องแคล้วไม่มีสะดุดจนน่าสงสัยว่านี่อาจไม่ใช่ครั้งแรกที่อีกฝ่ายฝึกใช้คาถาก็ได้


“ฉันกำลังสงสัยว่าแกแค่เหม่อหรือใช้คาถาไม่ออกกันแน่ พอตเตอร์” น้ำคำกระแนะกระแหนลอยเข้ามากระทบ อีกฝ่ายไม่ได้ตั้งท่าด้วยซ้ำ


สเนปเหลือบตามาทางนี้รอบหนึ่ง ซิเรียสเดินไปให้คำแนะนำกับคู่ของรอนที่กำลังหน้าบึ้งตึงได้ที่ ธีโอดอร์ น็อตต์กำลังยืนกอดอกมองรอนที่หน้าแดงก่ำ จ้องไม้กายสิทธิ์ตัวเองอย่างคาดโทษที่คาถาไม่ยอมออกมาสักที


“ฉันแค่ไม่มีสมาธิ” แฮร์รี่แก้ตัว และเชื่อเถอะว่าอีกฝ่ายจับได้ เขาไม่รู้ว่ามาก่อนเลยว่ามัลฟอยช่างสังเกตขนาดไหน แต่หมอนั่นแค่ส่งเสียงเหอะในลำคอเท่านั้น


“ได้ งั้นฉันเริ่มก่อน” มัลฟอยชี้ไม้กายสิทธิ์ใส่หน้าเขา “จะใช้ทริคอะไรก็ได้ป้องกันคาถาของฉัน เท่านี้ก็ถือว่าฉันทำสำเร็จแล้วไม่ต้องโดนแกลากไปร่วมรับโทษด้วย”


สังเกตว่ารอบด้านคล้ายจะให้ความสนใจอยู่ในที มันเป็นเรื่องปกติที่สุดท้ายที่เขากับมัลฟอยจะทะเลาะกันในทุกรูปแบบเท่าที่เคยมีมา สเนปไม่ได้สนใจเท่าที่ควรและซิเรียสก็มองมันเป็นสีสันของชีวิตในช่วงวัยรุ่นหากไม่ถึงขั้นคอขาดบาดตาย


นั่นทำให้แฮร์รี่เริ่มเพ่งสมาธิบ้าง มัลฟอยเชิดใบหน้าขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าคาถาในใจของอีกฝ่ายคืออะไร


เนวิลล์ยืนอยู่อีกทาง กำลังชี้ไม้กายสิทธิ์ใส่เบลส ซาบินี่ที่เหมือนจะใช้คาถาป้องกันแทน ส่วนแพนซี่กับเฮอร์ไมโอนี่ดูจะได้เรื่องมากที่สุด สองคนนั้นจ้องกันไม่วางตาอย่างกินเลือดกินเนื้อ


“ฉันไม่รู้ว่าแกกำลังโดนใครหักอกมานะพอตเตอร์ แต่อย่ามาดูถูกฉันให้มากจะดีกว่า”


สิ้นคำพูด คาถาสายหนึ่งก็พุ่งออกมาจากปลายไม้ของอีกฝ่ายทันที!


แฮร์รี่ตวัดไม้ขึ้นกันได้ทันท่วงที ด้วยคาถาไร้เสียงที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีใครหลุดคำพูดออกมาเลยสักคน มัลฟอยสาดคาถามาอีก ย่นระยะเข้ามาจนเขาต้องถอยไปครึ่งก้าว ข้อมือของอีกฝ่ายเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหล ตวัดปล่อยคาถา ไม่ได้องอาจเกินไปหรือเหยาะแหยะไร้ความแข็งแรง ทุกอย่างอยู่ในความพอดีอย่างเหมาะเจาะ


เป็นอย่างที่คิด มัลฟอยใช้มันเป็นก่อนที่สเนปจะสอนในห้องเรียนจริงๆ ด้วย


แต่การโจมตีไม่ได้หมดแค่นั้น และแฮร์รี่รู้ตัวว่าเขาไม่ใช่คนที่จะยอมถูกรุกใส่เพียงอย่างเดียว มัลฟอยเบิกตากว้าง เปลี่ยนจากคาถาโจมตีเป็นป้องกันทันทีเพียงแค่เห็นเขาเปลี่ยนท่าทาง


แฮร์รี่จ้องลึกลงไปในดวงตาสีเทาของอีกฝ่าย น่าแปลกที่เขาไม่เห็นม่านหมอกปกคลุมอีกแล้ว—มัลฟอยกำลังสนุก


เด็กหนุ่มเผลอยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว


แฮร์รี่ใช้คาถาโต้ตอบ คราวนี้ฝ่ายถอยคือมัลฟอยที่ต้องป้องกันคาถาจากเขา โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังโดนมองอย่างชื่นชมจากซิเรียสที่อยู่ไกลๆ หรือความพึงพอใจจากสเนป ในวินาทีนั้นแฮร์รี่รู้สึกว่ามีแค่เขากับมัลฟอยที่อยู่บนเวที มองกันแค่คนเดียวแล้วอ่านทุกท่วงท่าของร่างกายของอีกฝ่ายให้ออกในเสี้ยววินาที


จนกระทั่งเสียงร้องอุทานมาจากรอบนอก “เฮ้ย ระวัง!


เป็นความผิดพลาดของคู่อื่นที่ปลายไม้เผลอชี้พลาดเป้า และบังเอิญเหลือเกินว่าคาถานั้นพุ่งไปโดนเข้าที่ไหล่ของรอนที่กำลังจะร่ายคาถาโจมตีใส่ธีโอดอร์พอดี ทิศทางคาถาถูกเบี่ยงเบน ตัวต้นเรื่องใช้คาถาโจมตีที่ดูท่าจะคิดขึ้นมามั่วๆ --มันปลิวไปโดนคนอื่นด้วยจนวุ่นวายไปหมด


และต่อให้แฮร์รี่จะเร็วแค่ไหน เขาก็หลบไม่ทันอยู่ดี ร่างของเขาปลิวกระเด็นไถลไปกับพื้นอย่างแรง สติวิงเวียนอยู่สักพัก ทันเห็นว่ามัลฟอยเองก็โดนไปอีกหนึ่งคาถา ปลิวไปอีกทางก่อนที่สเนปจะตวาดลั่นให้ยุติการสอนเพียงเท่านั้น


เห็นรอนกับเฮอร์ไมโอนี่วิ่งเข้ามาหา จากนั้นแฮร์รี่จะไม่รับรู้อะไรอีก

 

 



“เป็นความผิดของนาย!


“ว้าว พวกกริฟนี่พัฒนาจนเห็นอุบัติเหตุเป็นการจงใจงั้นสิ!?”


“ใครจะไปรู้ว่าพวกงูคิดอะไรอยู่ในหัวกันล่ะ บางทีนายอาจจะจงใจพลาดก็ได้!


แล้วเสียงเย็นๆ ติดยานคางก็ดังมาอีกทาง ใกล้กับเตียงที่เขานอนอยู่ว่า “สมองมีก็หัดคิดบ้างนะว่าฉันก็โดนลูกหลง วีสลีย์—แล้วเพื่อนนายก็ไม่เห็นว่าอะไรสักคำ นายจะเดือดร้อนจนเนื้อเต้นไปก่อนทำไม?”


“แฮร์รี่สลบอยู่ นายคิดว่าเขาจะลุกขึ้นมาเอาโทษเพื่อนนายได้ไหมล่ะ!?”


“เหอะ!


เสียงเรียบเย็นของสเนปแทรกขึ้นจากห้องประตูทางเข้าว่า “หยุด ใครที่ไม่ได้บาดเจ็บก็ไสหัวออกไปให้หมด”


เยี่ยมเลย—แฮร์รี่คิดในใจ เขาปวดหัวจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว แฮร์รี่ไม่แน่ใจเท่าไรว่าผลของคาถาทำให้กล้ามเนื้อเขาเมื่อยล้าด้วยหรือเปล่า แต่ตอนนี้แฮร์รี่ไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตาขึ้นมามองรอบข้างด้วยซ้ำ


เขาได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินอย่างเร่งรีบสองคู่เข้ามาด้านใน ได้ยินเสียงย่ำเท้าเอื่อยเฉื่อยอีกคู่ที่เดินตามหลังเข้ามา


“นี่ไงผลของการสอนที่ไร้ความรับผิดชอบของนายสเนป” เป็นเสียงของซิเรียสที่ว่าขึ้น เขาอยู่ใกล้กับเตียงของแฮร์รี่มาก ในขณะที่สเนปอยู่ข้างเตียงของมัลฟอย


กับทอมที่ยืนอยู่ห่างๆ แถวปลายเตียง “ที่จริงผมก็มีส่วนผิดด้วยนิดหน่อยที่สกัดกั้นคาถาไม่ทัน แต่ดูแล้วเด็กพวกนี้ไม่น่ามีอันตรายถึงชีวิตหรอกครับ”


แต่เท่าที่ประเมินตามความสามารถของทอม ริดเดิ้ล แฮร์รี่ขอลงความเห็นว่าอีกฝ่ายเลือกที่จะไม่ทำมากกว่า


“แต่ก็เจ็บตัว!


“เรื่องปกติ”


แฮร์รี่แทบเห็นภาพสองคนนั้นที่กำลังจะทะเลาะกันอีกแล้ว และมันคงเกิดขึ้นถ้าไม่มีมาดามพอร์มฟีย์เข้ามาห้ามทัพอย่างเข้มงวด


“ในห้องพยาบาล ฉันไม่อยากให้พวกคุณส่งเสียงรบกวนเด็กๆ หรอกนะ” หล่อนว่า “เดรโก เธอยังรู้สึกเวียนหัวอยู่ไหม?”


“มีบ้าง—แต่ผมไม่เป็นไร”


“ที่รัก ฉันเกรงว่าเธอจะได้นอนค้างที่นี่คืนหนึ่ง” หล่อนว่าเสียงเรียบนุ่มและเด็ดขาด “ไม่ต้องห่วง มีอีกสามสี่คนที่ได้นอนที่นี่”


แฮร์รี่ได้ยินเสียงฮึดฮัดไม่พอใจจากอีกฝ่าย เสียงมาดามพอร์มฟีย์ไกลออกไปก่อนที่เขาจะจมสู่ห้วงนิทราอีกรอบ


ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะร่างกายที่เหนื่อยล้าหรือเปล่า แต่เขาถูกความทรงจำของตัวเองกวนจนอยู่ไม่สุข แฮร์รี่เห็นอดีตผู้เสพความตายที่นอนจมกองเลือด เห็นเดรโกที่ยืนเหนือร่างนั้นด้วยใบหน้าเย็นชา เส้นผมสีบลอนด์ซีดยาวเปียกลู่มาตามโครงหน้าก่อนที่จะสลายกลายเป็นกลุ่มควัน


เห็นความโกรธเกรี้ยวของลูน่า ทอมสัน เขาเห็นไดอา มูนส์ก่อนตายที่เอาตัวเข้าบังคาถา หล่อนมองมาที่เขาอย่างเจ็บปวด ริมฝีปากพูดบางอย่างที่ไม่ชัดเจน

อย่าปล่อยเด็ดขาด


เขาเห็นจินนี่ที่อยู่ในอ้อมกอดของมัลฟอย เสียงของหล่อนชัดเจนราวกับคมดาบที่กรีดแทงลงบนอก


พี่มาช้าไป


แฮร์รี่อยากยกมือปิดหู แต่ต่อมาเขาก็เห็นนาร์ซิสซาเดินเข้ามาหา ใบหน้าหยิ่งทะนงของหล่อนจดจ้องมาอย่างเย็นชา ลูกชายฉันปกป้องเธอ เขาเสียสละเพื่อปกป้องเธอ พอตเตอร์


เขารู้—แฮร์รี่คิดอย่างขมขื่น—เขารู้


แฮร์รี่มองเห็นปลายเท้าของใครคนหนึ่ง มันเป็นรองเท้าหนังชั้นดีราคาแพงคุ้นตา ใจของเขาเต้นตุบจนปวดไปทั้งหน้าอก ดวงตาสั่นไหวค่อยๆ เงยมองเรื่อยขึ้นไปจนไปเจอเข้ากับใบหน้าซีดขาวของมัลฟอยในช่วงอายุยี่สิบกว่า


มัลฟอยถอยหลังไปตอนที่เขาคิดจะเอื้อมมือไปจับ นายไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ พอตเตอร์


ไม่ เขาเกี่ยว—แฮร์รี่วอนขอ เขาก้าวเข้าไปใกล้ แต่ระยะทางเหมือนจะถูกยืดออก มัลฟอยเดินหันหลังออกไป ออกเดินไปไกลในขณะที่เขาถูกตรึงไว้ที่เดิม


มันไม่เกี่ยวกับนาย

 


แฮร์รี่สะดุ้งพรวด และถ้าไม่ติดว่ามีคนกำลังกดเขาไว้กับเตียง เขาคงลุกพรวดออกไปแล้ว แฮร์รี่รู้สึกเปียกชุ่มไปทั้งตัว มือข้างหนึ่งของเขาจับไปที่ข้อมือของคนที่กำลังกดเขาไว้กับเตียง เด็กหนุ่มกระพริบตาพยายามปรับสายตาในความมืด เพ่งมองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงตัวเองดีๆ ก่อนจะพบว่าเป็นมัลฟอยที่มองมาด้วยความไม่สบอารมณ์


แขนที่ไม่คาดคิดว่าจะมีแรงมากมายขนาดนั้นแทบทำให้เขาเบ้หน้า แฮร์รี่พบว่าเขากำลังพยายามผลักมือของอีกฝ่ายออกตอนที่ตัวเองอาจละเมอ มัลฟอยแรงเยอะจนเขาเจ็บหัวไหล่


มัลฟอยดูไม่เหมือนคนที่กำลังตื่นนอนใหม่ๆ อย่างน้อยเสื้อผ้ามันก็ไม่ให้เขาคิดแบบนั้น อีกฝ่ายสวมผ้าคลุมเรียบร้อยเหมือนกำลังจะออกไปไหนสักที่ และเขาอาจจะส่งเสียงรบกวนจนต้องหยุดเอาไว้ก่อนที่คนอื่นๆ ในห้องพยาบาลจะตื่นขึ้นมา


“นายจะไปไหน?” เขาเกือบจะเผลอพูดว่า นายจะออกไปห้องต้องประสงค์เหรอ? ขึ้นมาแล้ว


แต่มัลฟอยไม่ตอบคำถาม หมอนั่นดึงมือกลับแล้วหมายจะเดินออกมาไม่สนใจเขาอีก

 



ฉับพลันที่เสียงลั่นเอี๊ยดยาวๆ ของประตูจะดังแทรกผ่านเสียงกรนจากเตียงอื่น มัลฟอยชะงักฝีเท้าแทบจะทันที


แฮร์รี่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่เพราะผ้าม่านกั้นที่บดบังตัวเองกับอีกคนไว้อยู่จึงเห็นเป็นแค่เงาลางๆ ในความสลัวเท่านั้น เงานั้นดูสูงไม่เท่าไร ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเป็นนักเรียนปีเดียวกับตัวเองหรือเปล่า อีกฝ่ายเดินโงนเงนไปที่เตียงที่อยู่ติดประตูที่สุด หายลับเข้าไปหลังผ้าม่านพึมพำไม่ได้ศัพท์เสียงเบา


มัลฟอยก้าวถอยหลังมา คล้ายจะรับรู้ความผิดปกติเช่นเดียวกัน


กับเสียงที่ลอยละเมอมา


“แฮร์รี่ พอตเตอร์”


ไม่ปกติแล้ว แฮร์รี่จำไม่เห็นได้เลยว่าเขาจะเจอเหตุการณ์แบบนี้ด้วย


เด็กหนุ่มเอื้อมมือไปที่โต๊ะหัวเตียง แทบจะตะโกนขอบคุณใครก็ตามที่เอาผ้าคลุมล่องหนมาให้—อาจจะเป็นรอนไม่ก็เฮอร์ไมโอนี่ที่กลับไปเอามาให้เขาพร้อมกับเสื้อผ้าที่ต้องเปลี่ยน เพียงแต่ตอนนี้เขาอยากรู้มากกว่าว่าไม้กายสิทธิ์ของตัวเองวางไว้ตรงไหน มาดามพอร์มฟีย์น่าจะวางไว้แถวนี้


“มัลฟอย—คนทรยศ”


ปลายนิ้วสะกิดเข้ากับไม้แข็งๆ แต่ยังไม่ทันที่แฮร์รี่จะได้หยิบมันทัน ไม้ฮอลลี่ของเขาก็ตกพื้นเสียงดังก้อง!


พระเจ้า!


เด็กหนุ่มแทบได้ยินเสียงชะงักกึกของกล้ามเนื้อบนร่างกายของตัวเองกับมัลฟอย หรืออาจจะรวมทั้งใครก็ตามที่มีท่าทางผิดปกติที่พูดพึมพำเหมือนคนโดนคาถาคนนั้นด้วย


เสียงเท้าลากพื้นก้าวพรวดพราดตรงมาทางนี้ เด็กหนุ่มทำอะไรไม่ได้นอกจากซ่อนตัว แต่มัลฟอยคิดที่จะเล่นลอบกัดในที่มืด บรรยากาศเย็นยะเยือกที่เกาะสันหลังเขาไม่แนะนำให้ทำแบบนั้น บางอย่างบอกแฮร์รี่ว่ามันอันตราย


เขาดึงอีกฝ่ายลงมาด้วย มุดเข้าไปใต้เตียงที่ยกสูงพอตัวแล้วใช้ผ้าคลุมล่องหนคลุมทับตัวเองอีกทีก่อนหน้าที่ปลายเท้าคู่หนึ่งจะเดินมาถึงเตียงที่พวกเขาซ่อนอยู่พอดิบพอดี


แขนแฮร์รี่ดันอยู่ที่ข้างศีรษะมัลฟอย ห่างแค่ไม่เท่าไรที่สัมผัสได้แม้แต่ลมหายใจออก


ในความมืด แฮร์รี่แทบมองเห็นมัลฟอยถลึงตามาให้จากด้านล่างในระยะประชิด อีกคนหายใจติดขัดไม่ต่างจากเขาและแฮร์รี่ก็แทบจะสาปแช่งอะไรก็ตามที่ไม่เคยเข้าข้างตัวเองในเวลานี้


เท้าคู่ด้านนอกเตียงเหยียบเข้ากับชายผ้าคลุมที่แล่บออกไปนอกเตียง


ร่างกายเขาแข็งทื่อ มองหน้ากับมัลฟอยที่กลั้นหายใจไม่ต่างกัน อย่างน้อยในเวลานี้พวกเขารู้ดีว่าตัวเองควรหนีจากอะไรมากกว่าจะมาทะเลาะกันเหมือนเด็กๆ เงาที่อยู่ด้านนอกส่งเสียงแปลกใจ มันยกเท้าขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ


ในช่วงจังหวะนั้นที่มัลฟอยขยับตัว ขยับมือขึ้นมาแตะที่เอวเขาเป็นเชิงบอกให้หลีก ด้วยเพราะอีกฝ่ายอยู่ด้านล่าง มันสะดวกกว่าที่จะค่อยๆ ใช้เท้าค่อยเหยียบเอาชายผ้าส่วนที่เหลือเข้ามาด้านในอย่างเงียบงัน


แฮร์รี่เบี่ยงใบหน้าหลบแค่เล็กน้อย ปลายจจมูกเขาเฉียดอยู่แค่ที่ข้างขมับของมัลฟอยเท่านั้น แขนรู้สึกเมื่อยไปหมดเมื่อต้องดันตัวเองไม่ให้ล้มทับอีกฝ่ายไปทั้งตัว


แต่รองเท้าหนังด้านนอกกลับเดินเบี่ยงออกด้านข้าง ลากเท้ามายังข้างเตียงที่ไม้เขายังกลิ้งโคโล่อยู่แถวนั้น มันเก็บไม้กายสิทธิ์เขาขึ้นไป


เด็กหนุ่มใจหายแวบทันทีที่มันส่งเสียงพึมพำเลื่อนลอยว่า “แฮร์รี่ พอตเตอร์—มัลฟอยคนทรยศ”


เขาคิดว่ามันเจอพวกเขาแล้ว


พอตเตอร์ มัลฟอยกระซิบเสียงเบาที่ข้างหู ก้มลงมา


เด็กหนุ่มทำตามอย่างว่าง่าย ร่างกายตอนนี้แทบจะไม่ต่างจากกตุ๊กตาหุ่นกระบอกที่ชักกระตุกเพราะความผิดพลาดของคนที่ชักใย เขาโน้มตัวลงไปในขณะที่มัลฟอยเอื้อมมืออยู่ที่รอบหลังคอ ชี้ไม้กายสิทธิ์ของตัวเองไปทางนอกเตียง


ร่างของแฮร์รี่แนบลงบนตัวมัลฟอย เขาเลื่อนใบหน้าลงมาอยู่แถวๆ บริเวณอกของอีกฝ่าย แทบได้ยินเสียงเต้นของหัวใจที่กระหน่ำด้วยความกลัวกับกล้ามเนื้อที่เกร็งเครียดไม่ต่างอะไรจากตัวเอง


ร่างด้านนอกค่อยๆ ก้มลงมา ปลายเส้นผมสีดำขลับระลงมาก่อนจะตามด้วยมือขาวซีดที่เท้ากับพื้น แฮร์รี่มองด้วยความระทึก นึกสาปแช่งตัวเองที่ทำไม้กายสิทธิ์หล่นจนมันจับได้ มัลฟอยกลืนน้ำลายอึกใหญ่กับภาพที่เห็น


แต่ก่อนที่จะได้ร่ายคาถาอะไรออกไป แสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้นจากมุมมองด้านบนที่มองไม่เห็นเข้าเสียก่อน ร่างที่ยังก้มลงมาใต้เตียงไม่สุดล้มฟุบลงไป พร้อมๆ กับรองเท้าหนังสีดำเนื้อดีที่ก้าวเข้ามาอยู่ใกล้พวกเขากว่าเก่ากับชายผ้าคลุมสีดำสนิทที่บดบังทัศนียภาพทั้งหมดของแฮร์รี่


ส้นรองเท้าอีกคู่เดินเข้ามา ประคองร่างที่สลบไปแล้วขึ้น เป็นเสียงคุ้นหูของไดลานาน “เด็กคนนี้ปลอดภัยดีหรือเปล่า?”


“เธอโดนคาถา—อย่ามองผมแบบนั้นสิ” เป็นเสียงเรียบนุ่มของทอม “มีคนแอบลอบเข้ามาในโรงเรียนแล้ว”


“คุณไม่รู้ตัวเหรอ?”


“น่าอายที่ต้องพูดแบบนั้น ผมแค่ไม่คิดว่ามันจะเข้ามาทางเด็กนักเรียนแบบนี้ และเท่าที่ผมคิด คงไม่ได้มีแค่นักเรียนคนนี้คนเดียวที่โดนคาถาแน่ๆ”


“...เราควรบอกดัมเบิ้ลดอร์”


“ดัมเบิ้ลดอร์ไม่อยู่ กว่าจะกลับก็อีกหลายสิบวัน” อีกฝ่ายค้าน “เก็บเรื่องนี้ไว้ก่อน อย่าพึ่งบอกใคร”


“คุณ—แต่นี่มัน...”


“ผมเอาอยู่”


“...ได้”


ไดลานานลุกขึ้นแล้ว คล้ายเธอจะส่งเด็กคนนั้นให้ทอมเป็นคนอุ้ม


“พาเธอไปส่งที่หอ แล้วบอกแค่ว่าโดนจับได้จนตกใจสลบไป” หญิงสาวว่า “คงยังไม่ลืมทางไปหอฮัฟเฟิลพัฟใช่ไหม?”


“คุณก็มาด้วยกันสิ”


เงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนที่หญิงสาวจะถอนหายใจออกมาพรวดใหญ่ “ได้ ตามมา”


เสียงฝีเท้าละออกไปไกลแล้ว แฮร์รี่รอจนกระทั่งมันหายลับไปจากห้องพยาบาลที่มืดสลัว เสียงประตูแง้มปิดเป็นสัญญาณ ก่อนที่ตัวเองจะพ่นลมหายใจออกมาจนหมดปอด ไม่คิดว่าตัวเองจะรู้สึกโล่งอกขนาดนี้ที่ไม่โดนจับได้หรือเจอเข้ากับคาถาอะไรก็แล้วแต่ที่เด็กคนนั้นคิดจะร่ายใส่


แขนของมัลฟอยละลงข้างตัว พ่นลมหายใจออกมาไม่ต่างกัน เด็กหนุ่มค่อยๆ ดึงผ้าคลุมล่องหนออก ยังไงก็ตามแต่ สิ่งที่เขาเจอในคืนนี้ไม่อาจมองข้ามไปได้เฉยๆ แฮร์รี่ได้ยินเต็มสองหูว่ามันต้องการอะไร


มัลฟอยคนทรยศ


ยังไม่มีใครในเวลานี้ที่รู้ว่ามัลฟอยเป็นสายให้ภาคี ความกังวลของเขาพุ่งถึงขีดสุดเมื่อมองไปยังใบหน้าขาวซีดที่เคร่งเครียดไม่ต่างกันของคนข้างใต้


แจ็กสัน ฮัตสันอยู่ที่นี่


+++++++++++

ขมก่อนหวานตามพล็อต เเต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนบรรยากาศจากหน้าเป็นหลังนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 108 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #205 earnnaruk (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 11:03
    ยอดเยี่ยมมาก...
    #205
    0
  2. #146 สาววายฟินทะลุจอ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 13:35

    อ่านรวดเดียวเลยค่ะ อยากจะบอกว่าไรท์เก่งมาก อ่านช่วงแรกๆ งงนิดหน่อย แตาพอชินสำนวนแล้วแบบ กรี้ดดดด อยากจะกรี้ดดังๆ เรื่องนี้มันเจ๋งมาก


    จะรอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ

    #146
    1
    • #146-1 Tiaros(จากตอนที่ 21)
      20 มิถุนายน 2562 / 15:51
      อาจจะงงๆ ตอนเเรกสินะคะ เเต่ชอบเราก็ดีใจมากเเล้วล่ะค่ะ!
      #146-1
  3. #145 pped (เป็ด) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2562 / 03:34
    หลังจากอ่านตั้งแต่เกือบๆจีหนึ่งครึ่งจนตอนนี้ตีสามครึ่งถึงได้มาเมนท์ ขอโทษด้วยนะคะ

    เป็นแฮร์รี่อีกมุมมองที่เราอยากอ่านมากๆค่ะ ซึ่งครต.นั้นมีทั้งความยคล้ายกับตลค.ของป้าเจและก็มีความแตกต่างอยู่พอสมควรเลยค่ะ นั้นจึงเป็นสเน่ห์ของเรื่องนี้ให้น่าติดตามเป็นอย่างมากค่ะ และที่ขาดไปไม่ได้ แน่นอนก็คือหนูเดรกของเรา ในนิยายฉบับของป้าเจคือนิจามไว้ว่าเป็นคนขี้ขลาด ในมุมแฮซคือคนยิ่งยโสและร้ายกาจ แต่เพราะเราได้อ่านแค่จากมุมๆเดียวจึงเชื่อว่าเป็นแบบนั้น แต่พออ่านไปอ่านมาทำให้เราคิดได้อีกแบบว่าที่จริงเดรกเป็นคนฉลาดและกล้าหาญ สังเกตจากการที่เดรกสามารถซ่อมตู้อันตรธานและสามารถสะกัดใจได้ นางมีความดีอยู่ในตัว แต่แค่ด้วยวิถีความเชื่อ และการเลี้ยงดูฉบับมัลฟอย จึงทำให้กลายเป็นเดรโก มัลฟอยิย่างที่เราเห็น เราชอบเรื่องนี้อีกแบบคือไม่ใช่แค่การพรีเซนต์มุมมองที่โตขึ้นของฝีงแฮซ แต่เป็นการพรีเซนต์มุมมองครส.นึกคิดของเดรโก ผ่านการเป็นสปาย มันเป็รอะไรที่เราอยากเห็นจากตัวเดรโกจริง

    และสิ่งที่ขาดไม่ได้คือเนื้อเรื่อง ชอยการที่เราเล่นกับเวบาและทอม ริดเดิ้ล มันเป็นเรื่องสนุกและลุ้นมากๆ ในฐานะนักอ่านที่อยากตะเห็นว่าทอมในตอนนี้จะทำอะไร คิดอะไร และวางแผนอะไรอยู่

    อีกทั้งแฮซจะทำยังไงให้เดรโกรอด และสิ่งสพคัญคือสองคนนี้จะลงเอยกันยังไง เพราะตอนนี้คือเป็นไปได้ยากมาก 55555 แต่เราก็หวังว่าเร่จะพยเจอฉากหวานๆ ของสองคนนี้ซักทีนะคะไรท์ 5555

    ปล. รอมาต่ออยู่นะคะ อยากเห็นเรื่องราวในตอนต่อไปแน้ววววว
    #145
    1
    • #145-1 Tiaros(จากตอนที่ 21)
      14 มิถุนายน 2562 / 17:46
      ดีใจจังค่ะที่ชอบขนาดนี้ ขอบคุณที่ติดตามงานนี้นะคะ!//ซึ้งใจจัง
      #145-1
  4. #144 Maerd_ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 20:25

    ในที่สุดก็ทันตอนล่าสุดแล้วค่ะ!!!
    ตอนนี้ลุ้นมากเลยค่ะ กลั้นหายใจตามไปแล้ว +ฟีลลิ่งที่อยากกรี๊ดแต่ตอนนั้นมันกรี๊ดไม่ได้แง (เพราะงั้นจะมาหวีดตอนนี้แทน อุแงงง น่ะร่ะอ่ะ ฮือ เขินจะตายแล้วแม่ ช่วยหนูด้วย55555)
    ชอบตอนเดรกมาจับไหล่แฮร์รี่ไว้ตอนฝันร้ายจัง เย็นๆเงียบๆมืดๆ แต่ละมุนมาก

    ปล. ลืมไปแล้วนะเนี่ย ว่าเรื่องนี้มันมีตัวร้ายด้วย...

    #รอตอนต่อไปนะคะ!!
    #144
    1
    • #144-1 Tiaros(จากตอนที่ 21)
      11 มิถุนายน 2562 / 20:57
      เป็นบรรยากาศหม่นๆ ที่โคตรฟินสินะคะ
      ปล. อย่าพึ่งลืมตัวร้ายสิคะ เเหม
      #144-1
  5. #135 rathm (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 18:22
    จะลุ้นกับบรรยากาศก็ลุ้น จะตายกับท่าคล่อมนั้นก็..... ไม่ไหวค่ะ ไรท์ทรมานใจมากกกกกกกก>< แต่ก็ชอบมากๆเลยค่ะ (., .) รอออเเสมอนะคะ :))))))
    #135
    1
    • #135-1 Tiaros(จากตอนที่ 21)
      4 มิถุนายน 2562 / 11:37
      ต้องเลือกเอาสักอย่างเเล้วล่ะค่ะ//ฮา
      #135-1
  6. #134 Hayeon22 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 10:52

    ตอนนี้มัน​ อ่านยากมากเลยค่ะ​ เลือกอารมณ์ไม่ถูก

    ระหว่างกลัวเด็กคนนั้น​ หรือจะโฟกัสกับท่าล่อแหลมนั้น(​ใจบางกว่ากระดาษแล้ว)​ พอตเตอร์ก็หาเรื่องมาคล่อมน้้องได้ทุกสถานการณ์​เลยสิน่า... แต่เราชอบ5555555​ และชอบตอบนี้มากๆ​ตั้งแต่เปิดตอน​ กลางตอน​ ปิดตอน​ ตอนนี้งานดีย์มากเลยเจ้าค่ะ!
    #134
    1
  7. #133 เรือนุสุดยอด (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 08:02

    บางทีสองคนนี้อาจจะรักกันแบบทฤษฎีสะพานแขวนก็ได้ 555555

    #133
    1
  8. #132 wan (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 01:18

    ตอนนี้มันมากค่ะ บรรยายได้ตื่นเต้นมากเลย ตอนแรกนึกว่าแฮรี่จะทักทอมและไดอานาซะอีก

    #132
    1
  9. #131 Mamorudes (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:33

    โหย ไรท์แต่งได้หลอนมากอ่ะ ฉากนั้นคือกลั้นใจตาม//แล้วพวกเขายังชิดกันอีก คือจะกรี๊ดก่กรี้ดไม่ได้เพราะต้องกลั้นใจ ทรม้านนนนนนนนน //////.,//////

    #131
    2
  10. #130 Hydran (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 19:33

    กลัวฉากตอนนักเรียนที่โดนสะกดจิตก้มลงใต้เตียงจังคะ บรรณยายเหมือนหนังผีเลย ตอนมโนตามนี้บอกตรงๆว่าโครตกลัวเลยคะ ฮืออออ แต่ว่าคร่าวนี้พวกจอมมาร(เวอร์ชั่นไร้ดี้ง)ก็รู้แล้วสิว่าพวกมัลฟอยทรยศ แม้เดรฏกจะอันตราย แต่ลูเซียสที่ใกล้ชิดจอมมารน่าจะอันตรายกว่ารึเปล่าคะ กลัวแค่พ่อแม่ของเดรโกโดนจับ นั้นคือจุดอ่อนอันใหญ่หลวงของเดรโกเลยนะ!

    #130
    1
  11. #129 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 19:04
    งื้อออออชอบตอนเขาใกล้ชิดกันจังค่ะ กรี้ดดดดด ถึงเเม้จะเสี่ยงๆตายยยู่นิดหน่อยก็เถอะะ 555555 อ่านไปก็กลั้นหายใจไปค่ะ ตื่นเต้นแทนนน สู้ๆนะคะ รอติดตามค่ะอิอิ
    #129
    1
  12. #128 buaholly (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 18:19
    ตอนนี้เจ้มจ้นมากค่ะฮรึกฟินมากตอนที่เเฮซต้องนอนมับเดรโกด้วย;_;
    #128
    1