Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 19 : 18 เปิดเทอมวันแรก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 781
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 102 ครั้ง
    21 พ.ค. 62

18 เปิดเทอมวันแรก

 


แฮร์รี่พึ่งได้รับการติดต่อจากซิเรียสสองวันก่อนที่เขาจะต้องไปที่สถานีรถไฟคิงครอสต์ เด็กหนุ่มค่อนข้างแปลกใจไม่น้อยเมื่อรอบนี้ซิเรียสไม่ได้จะมาส่งเขา เจ้าตัวบอกแค่ว่า เดินทางปลอดภัย แล้วเราจะได้พบกัน


แฮร์รี่ออกจะเป็นห่วงนิดๆ ว่าบางทีซิเรียสอาจจะแอบเข้ามาหาเขาที่ฮอกวอส์ตเหมือนครั้งปีสามหรือเปล่า อีกฝ่ายอาจจะแปลงเป็นหมาสีดำตัวใหญ่เพื่อลอบเข้ามาอย่างเก่าก็ได้—แต่ก็นั่นแหละ แฮร์รี่ไม่ได้ห่วงมากอย่างเก่า อย่างน้อยความสะดวกสบายที่ได้กลับมาหลังจากศาลวินเซ็นต์การ์ม็อตตัดสินให้ซิเรียสบริสุทธิ์ก็ไม่ทำให้คนอื่นกลัวแล้ว ดัมเบิ้ลดอร์คงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก...คิดว่านะ


และมีอีกอย่างที่แฮร์รี่คิดว่าเขาน่าจะหลีกหนีสักหน่อย เฮอร์ไมโอนีหูตาไวพอจะเห็นว่าเขาเอาแต่มองซ้ายขวาตลอดตั้งแต่เข้ามาที่ชานชลาที่ 9 เศษ ¾ ได้สักพัก ในขณะที่รอนกำลังมองหาจินนี่คลาดกันเมื่อห้านาทีก่อน


“เธอมองหาใครหรือเปล่า?”


แฮร์รี่ส่ายหัว ซึ่งเขาโกหก “เปล่า”


“แต่เธอมองซ้ายชวาอย่างนี้มาเกินห้ารอบแล้วนะ” เฮอร์ไมโอนีหรี่ตามอง สายตาของเด็กสาวส่อแววตำหนินิดๆ “ที่จริงฉันควรจะเตือนในฐานะเพื่อน เรื่องจินนี่...”


โอ้ ให้ตาย หล่อนเข้าใจผิดแล้ว!


“ไม่ใช่!” เสียงของเขาเกือบจะทำให้รอนหันมาสนใจซะแล้ว


และไกลออกไปไม่กี่เมตร ใช่ จินนี่พร้อมกับนางและนายวีสลีย์กำลังเดินเข้ามาหาหลังจากที่พวกเขาคลาดกันเมื่อครู่ แฮร์รี่ขยับเข้าไปใกล้เฮอร์ไมโอนีอีกหน่อย ลดเสียงให้ได้ยินกันแค่สองคน


“ฉันพยายามหลีกเลี่ยงศาสตราจารย์ซลักฮอร์นอยู่” เขาส่งสายตาจริงใจไปให้เด็กสาวมากที่สุด


จินนี่ใกล้เข้ามาแล้ว และรอนถามแค่ว่า “เธอคงไม่ได้แอบไปอี๋อ๋ออยู่กับเจ้าโทมัสนั่นหรอกนะ”


“ฉันไม่ทำอย่างนั้นหรอกน่า!” จินนี่หน้าแดง “ก็เห็นอยู่ว่าฉันอยู่กับพ่อแม่!


เฮอร์ไมโอนีส่งสายตาจับผิดเขาอีกแล้ว “แต่ดัมเบิ้ลดอร์ต้องการให้เธอเข้าใกล้เขานี่?—และเอาจริงๆ นะ จินนี่มีเจ้าของแล้ว”


“ให้ตายเฮิร์ม! ฉันไม่ได้หึงจินนี่ โอเค! ฉันยังไม่พร้อมเจอศาสตราจารย์ซลักฮอร์นจริงๆ!


และที่เขามองหาแบบนี้เพราะว่าจินนี่จะต้องพาเขาไปที่งานเลี้ยงเล็กๆ บนขบวนรถไฟนี้แน่ๆ เธอเองก็ถูกชวน เหมือนกับคนอื่นๆ ที่มีแววรุ่งและครอบครัวร่ำรวยมั่นคง


แต่แฮร์รี่ยังไม่พร้อมจริงๆ ไม่รู้ทำไมเขาถึงอยากหาที่นั่งเงียบๆ ในโบกี้ธรรมดาๆ เหมือนเก่า รอบนี้มีมือปราบมารหลายคนร่วมขบวนไปด้วยเพื่อความปลอดภัยของเด็กนักเรียน เขาคิดว่าไปคุยกับท๊องส์คงทำให้สบายใจกว่าเท่านั้นเอง


และนั่นไง—จินนี่เห็นหลังของเขาแล้ว


“เอาเป็นว่าฉันไม่ค่อยสบาย แล้วไม่อยากให้ใครรบกวน โอเค? ไม่ก่อนล่ะ” โดยไม่รอให้เฮอร์ไมโอนีได้พูดอะไรต่อ แฮร์รี่เดินออกมาโดยทันที


เขาพยายามเมินเสียงที่ร้องเรียกตัวเองจากด้านหลัง จินนี่พยายามเบียดเสียดฝูงชนเข้ามาหาเขา “แฮร์รี่!” เธอพยายามร้องเรียก “เฮ้!


แต่ขอโทษจริงๆ ฉันยังไม่พร้อม—เด็กหนุ่มขอโทษขอโพยอยู่ในใจ ให้ตายเถอะ ทำไมเขาต้องเดินหนีเธอด้วยนะ แฮร์รี่ไม่อยากหันไปมองหน้าจินนี่เลย เขาจับน้ำเสียงปนด้วยอาการที่ใกล้จะร้องไห้จากหล่อนได้ และรู้ด้วยว่าสาเหตุมาจากตัวเอง


แต่ขาของแฮร์รี่ไม่ยอมหยุดเดิน—ให้ตายเถอะ! เขาไม่รู้ว่าทำไมต้องห้ามหยุดเดิน นี่มันบ้าบอสิ้นดี!


แฮร์รี่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขากำลังเดินไปขึ้นโบกี้ของพวกเรเวนคลอ เขาไม่เห็นสายตาของโช แชงที่มองมาที่ตัวเองในขณะที่กลุ่มเพื่อนของหล่อนกำลังกระซิบกระซาบบางอย่างที่ไม่น่าจะเป็นเรื่องที่ดีให้ฟัง แฮร์รี่ทักทายลูน่าเล็กน้อยตอนที่เดินผ่าน ดูเหมือนหล่อนจะมีปัญหาในการเลือกที่นั่งอีกแล้ว


จินนี่เดินตามมา “แฮร์รี่ ศาสตราจารย์ซลักฮอร์น--!


ประจวบเหมาะพอดีที่ไมเคิล คอร์เนอร์ถอยหลังมาชนเด็กสาวเข้าพอดี ใบหน้าของอีกฝ่ายฉายแววประหลาดใจอยู่สักหน่อยก่อนจะตามมาด้วยความกระอักกระอ่วน “ไง จิน”


“โทษทีนะไมเคิล ฉันรีบน่ะ” ก่อนจะเดินตามเขาต่อ “แฮร์รี่ ให้ตายสิ! พี่รอฉันก่อน!


ให้ตายเถอะ เขาเหมือนไอ้บ้าที่หนีน้องสาวเพื่อนไม่มีผิด


แฮร์รี่เปิดไปอีกโบกี้หนึ่ง แซคคาไรอัส สมิททักทายเขาด้วยน้ำเสียงไม่จริงใจอย่างเคย “ไง พอตเตอร์ ตามหาคนร้ายอยู่เหรอ?”


“หุบปากแล้วเข้าที่นั่งนายไปเถอะ สมิท”


การรับมือกับฝีปากและทัศนคติที่โคตรจักรวาลหมุนรอบตัวเองของแซคคาไรอัสไม่ใช่สิ่งที่แฮร์รี่อยากจะลองเป็นครั้งที่สอง มีคนคุ้นหน้าคุ้นตาที่ทักทายเขาไปตลอดทางจนเด็กหนุ่มทนไม่ไหว—อันที่จริงเขาก็ไม่ได้รำคาญหรอก แต่พวกแบดเจอร์อัธยาศัยดีเกินไป และพวกเขากำลังชี้ไม้ชี้มือมาทางนี้ให้กับจินนี่


แฮร์รี่อยากลองเอาความเจ้าเล่ห์ของพวกสลิธีรินมาใส่ให้พวกนี้บ้าง—พวกเขาไม่จำเป็นต้องใสซื่อเกินไปหรอก


บางทีเขาต้องหาห้องน้ำ—ใช่! ห้องน้ำ โบกี้หน้านี่แหละ!


ว่าแล้วก็เปิดผวะเข้าไปทันที ก่อนจะต้องมาสะดุดลงอีกรอบเมื่อเจอเข้ากับพวกสลิธีรินที่หันมามองเขาเป็นตาเดียว


ไม่—อันที่จริงก็ไม่ได้หันมามองทั้งหมดหรอก เพราะที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขามีแค่มัลฟอยแค่คนเดียว


“พอตเตอร์?” อย่างแรกที่ทำคือการชักสีหน้าใส่


เบลส ซาบินีไม่อยู่ในโบกี้เหมือนกับแพนซี่ พาร์กินสัน ด้านหลังที่เป็นที่นั่งของพวกปีสูงสลิธีริน แครบกับกลอยย์ยึดโต๊ะไปหนึ่งชุดเต็มๆ ส่วนธีโอดอร์ น็อตต์ที่ตัวซีดเซียวนั่งคนเดียวอยู่ แฮร์รี่เบนสายตากลับมาที่มัลฟอยอีกรอบ ดูเหมือนอีกฝ่ายจะกำลังเดินเข้าห้องน้ำ


จินนี่กำลังเดินมาถึงแล้ว


“ฉันจะใช้ห้องน้ำ” เขาว่า แต่ถูกมองกลับมาด้วยสายตาเหยียดหยาม


“นายเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า กลับไปเข้าห้องน้ำที่โบกี้นายสิ”


“ไม่” บ้าเอ้ย—แฮร์รี่คิดในใจ เขาพูดขอร้องมัลฟอยไม่ได้จริงๆ


เสียงจินนี่ใกล้เข้ามาอีกว่า แฮร์รี่ อยู่ไหนน่ะ!?


“โห่?” มัลฟอยหรี่ตา คราวนี้เปลี่ยนจากชักสีหน้าเป็นแสยะยิ้มร้ายแทน มัลฟอยเหลือบไปยังด้านหลังของเขา “ยัยจิ๋ววีลีย์มาตามกลับบ้านแล้ว—และหลีก ฉันจะใช้ห้องน้ำ”


สถานการณ์บ้าไรวะเนี่ย!?—แฮร์รี่อยากจะสบถเหลือเกิน เขาพยายามข่มอารมณ์ร้อนๆ ของตัวเองที่โดนมองแบบดูถูกนั่นสุดๆแล้ว แต่มัลฟอยจะผลักไสเขาแบบนี้ไม่ได้! อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนที่เขาหลีกเลี่ยงการไปนั่งเบื่อในงานเลี้ยงของซลักฮอร์น


ในตอนที่เด็กสาวกำลังจะหันมาเห็นเขาในไม่กี่วินาทีข้างหน้า ช่วงจังหวะเดียวกับที่มัลฟอยกำลังจะเปิดประตูห้องน้ำเข้าไปเมื่อหมดความสนใจจากเขา แฮร์รี่กัดฟันแล้วตัดสินใจผลักประตูห้องน้ำออกสุดแรง ท่ามกลางความตกใจและเสียงร้องโวยวายของมัลฟอย เขาใช้แรงทั้งร่างผลักอีกฝ่ายเข้าไปด้านในก่อนจะปิดประตูดังปัง!


“เป็นบ้าอะไร พอตเตอร์!


เออ นั่นแหละ เขาเป็นบ้าอะไร?—แฮร์รี่ก็อยากจะถามตัวเองแบบนี้เหมือนกัน นี่มันสถานการณ์ที่โคตรบ้าเลย แฮร์รี่ พอตเตอร์กับเดรโก มัลฟอยกำลังอยูในห้องน้ำแคบๆ นี่ด้วยกันเนี่ยนะ!?


“นายเงียบก่อนได้ไหม!?” แฮร์รี่คิดว่าเขาได้ยินเสียงเปิดประตูโบกี้เข้ามาแล้ว นั่นไม่ดีเลยสักนิด


และมัลฟอยคงเป็นคนสุดท้ายที่จะให้ความร่วมมือแต่โดยดี “พอกันที ฉันจะออกไป”


“ไม่” เด็กหนุ่มแทบจะคำรามออกมาไม่เป็นภาษา ให้ตายสิ!


“แล้วไง ธุระฉันเหรอ? ก็ไม่นะ พอตเตอร์”


แต่มันธุระเขา!—แฮร์รี่ถลึงตามองอีกฝ่าย เขาควรจะทำอะไรสักอย่าง อะไรสักอย่างที่จะหลบสายตาจากจินนี่ได้สักพัก...ซึ่งในนาทีต่อมาเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น และมัลฟอยกำลังจะเอื้อมมือไปเปิดมัน


ไม่ได้!


ทันความคิดนั้นโดยไม่มีการไตร่ตรองอะไรสักอย่าง แฮร์รี่วางสองแขนคร่อมมัลฟอยเอาไว้ดัง ปัง!’


เสียงดังนอกดังลอดเข้ามา เป็นเสียงจินนี่ไม่ผิดแน่ “แฮร์รี่ พี่อยู่ในนั้นหรือเปล่า?”


ภาพตอนนี้มันตลกชะมัด มือข้างหนึ่งของมัลฟอยค้างอยู่ที่กลอนประตู ในขณะที่มือของเขาดันอยู่ที่บานประตู แฮร์รี่พยายามหาเหตุผลล้านแปดที่จะเอามาเป็นข้ออ้างให้กับตัวเอง อะไรก็ได้ที่จะไม่บอกว่าเขาจะไม่ไปหาซลักฮอร์นเพราะเหตุผลบางอย่าง


มัลฟอยค่อยๆ หันหน้ามา ในอาณาเขตที่เล็กจ้อยนี่มันทำให้พวกเขาอยู่ใกล้กันจนแฮร์รี่เห็นอีกฝ่ายชัดเจน หมอนี่ซีดลงกว่าครั้งล่าสุดที่พบกันอีกแล้ว ข้อมือที่ยกขึ้นมากอดอกก็เล็กลงด้วย มันเป็นอาการอัตโนมัติของคนที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังไม่ปลอดภัย มัลฟอยกำลังก้มลงมองเขา


และให้ตายเถอะ—หมอนี่คงอยากสาปเขาแล้วถ้าเขายังไม่หยุดกักบริเวณอีกฝ่ายสักที


“ฉันไม่รู้ว่าแกผิดใจอะไรกับแม่นั่นนะ ละครก็สนุกดีแต่ฉันกำลังรีบ” มัลฟอยหรี่ตาลง ในระยะแค่นี้แฮร์รี่มองเห็นเฉดสีเทาอมฟ้าในดวงตาของอีกฝ่ายชัดเจน “และโคตรไม่ปลื้มเลยวะกับที่แกกำลังทำอยู่นี่”


คิดว่าเขาชอบงั้นสิ?


แต่แฮร์รี่รู้สึกพูดไม่ออก จู่ๆ เขาก็รู้สึกน้ำท่วมปากกับการหาเหตุผลมารับรองการกระทำของตัวเอง


ที่จริงเมื่อกี้เขาจะผลักมัลฟอยออกก็ได้ ถ้าทำแบบนั้นแต่แรกพวกเขาก็คงไม่ต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้แล้ว


เสียงเคาะดังขึ้นอีกรอบ “แฮร์รี่ ฉันรู้ว่าพี่ลำบากใจ แต่ศาสตราจารย์ซลักฮอร์นอยากเชิญพี่ไปจริงๆ นะ พี่ก็รู้ว่าเขาคาดหวังว่าจะได้ร่วมคุยงานเลี้ยงน้ำชากับพี่น่ะ”


มัลฟอยส่งเสียงในลำคอ ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น แววเย็นชาเหมือนจะเคลือบลงบนใบหน้าของอีกฝ่ายทันที “โอ้ เรียกร้องความสนใจหรอกเหรอ?” และกำลังมองเขาด้วยความไม่พอใจมากพอจนแฮร์รี่ตัวแข็งทื่อ


ไม่ใช่แบบนั้น—แต่มันก็ไม่ทันเสียแล้ว แม้ว่าจะอยู่ใกล้กันมากเท่าไร แต่มัลฟอยเบือนหน้าไปทางอื่น เขาเห็นความอับอายของอีกฝ่ายที่ไม่ได้รับเชิญจากซลักฮอร์น นั่นเป็นเพราะลูเซียสตกที่นั่งลำบากตั้งแต่เมื่อปีก่อน และมันทำให้ความสนใจในตัวของทายาทมัลฟอยถูกปัดตกไป


“มัล...”


“ฉันหมดธุระกับละครของแกแล้วพอตเตอร์” ใบหน้าของอีกฝ่ายโน้มลงมาใกล้ เน้นย้ำคำพูดจนแฮร์รี่ไม่กล้าขัด “ถอย”


และเขาคงตัวแข็งทื่อเกินกว่าจะทำอะไรได้หรืออาจจะลืมไปแล้วแม้แต่วิธีการพูดคุย


มัลฟอยผลักเขาไปด้านข้างเบาๆ ด้วยข้อมือผอมๆ นั่นมีแรงมากกว่าที่ตาเห็น (อันที่จริงหมอนี่ก็ยังสูงกว่าเขาไปหลายเซนอยู่ดี) ก่อนจะเปิดประตูผวะออกไป แฮร์รี่กลั้นเสียงร้องของตัวเองเอาไว้แทบไม่ทันเมื่อบานประตูฟาดเข้าที่แว่นของเขาจนเจ็บ


ได้ยินเสียงจินนี่พูดขึ้นมาว่า “มัลฟอย?”


และเสียงหัวเราะเยาะจากเจ้าของชื่อ “แล้วคิดว่าฉันเป็นพ่อยอดยี้ของเธอหรือไง?”


ก่อนที่ประตูห้องน้ำจะปิดดัง ปัง!’ เสียงดังจนเกือบจะหลุดติดมือคนปิดซะแล้ว


แฮร์รี่ลูบจมูกตัวเองป้อยๆ เขาแทบจะได้ยินเสียงฮึดฮัดจากจินนี่ที่อยู่ด้านนอก และแทบเดาสีหน้าดูถูกดูแคลนของมัลฟอยได้ สองคนนี้ไม่เคยคุยกันแล้วจบลงได้ด้วยดีสักครั้ง


“อยากหาพอตเตอร์ก็ไปหาโบกี้อื่น ถ้าเธอยังไม่โง่พอจะคิดว่าพ่อพระเอกนั่นจะเสร่อมานั่งในโบกี้ของพวกฉันนะ ยัยจิ๋ววีสลีย์”


เห็นได้ชัดว่ากำลังด่า


“ฉันหาแน่—แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีคนแถวนี้อิจฉาที่แฮร์รี่ได้รับเชิญไปงานเลี้ยง แต่ตัวเองกลับถูกเมินเป็นหมาหัวเน่าจนมาพาลลงที่ฉันหรอกนะ”


“ฉันไม่เสียเวลากับงานเลี้ยงกิ๊กก๊อกที่แค่คุยโวโอ้อวดโดยอาศัยบารมีคนอื่นมายกยอตัวเองหรอก—แล้วเธอได้รับเชิญด้วย? ไม่ใช่ว่าเพราะสนิทกับพอตเตอร์เหรอที่ทำให้ซลักฮอร์นสนใจในตัวเธอน่ะ”


“มัลฟอย!


“ฉันจำนามสกุลของตัวเองได้ ขอบคุณ”


จากนั้นก็เกิดเสียงฮึดฮัดขึ้นอีกรอบ จินนี่คงอารมณ์เสียเกินกว่าจะมาหาเขาในโบกี้นี้แล้ว เพราะไม่นานก็ได้ยินเสียงเปิดประตูก่อนจะปิดเสียงดัง มัลฟอยแค่นหัวเราะอยู่ตรงนั้นก่อนที่แฮร์รี่จะสะดุ้งเมื่อบานประตูเหมือนถูกเตะจากด้านนอกอย่างแรง


โมโหร้ายชะมัด


เสียงฮูดของรถไฟดังขึ้นแล้ว ก่อนที่ตัวขบวนจะเริ่มเคลื่อนออกจากสถานี แฮร์รี่ไม่เคยดีใจที่ได้ยินเสียงนี้มาก่อน เขานั่งรออยู่ในห้องน้ำอีกไม่กี่นาทีก่อนจะเอื้อมมือไปเปิด—แต่ปรากฏว่ามันเปิดไม่ได้


“หมอนั่น...ให้ตายสิ!” เขาคงมองโลกในแง่ดีเกินไปที่คิดว่ามัลฟอยช่วยเขาไว้


มันล็อกจากด้านนอก!


แฮร์รี่ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา แตะไปที่กลอนประตูเบาๆ ด้วยอารมณ์เบื่อหน่าย “อาโลโฮโมร่า”


ประตูเปิดออกช้าๆ—เอาเถอะ ก็ยังดีกว่ารอบที่แล้วที่โดนเพ็ตตริพิคัส โททารัสเข้าไปล่ะนะ


คิ้วเรียวขมวดมุ่นกับความคิดของตัวเองเล็กน้อย—รอบที่แล้วเหรอ?


เด็กหนุ่มสะบัดหัวไล่ความคิดเพ้อเจ้อออกไป สงสัยเขาคงจะเบลอมากเกินไปหน่อยแล้ว

 

 




และความเซอร์ไพรส์ก็ไม่ได้จบลงแค่นั้น แฮร์รี่พยายามที่จะไม่ให้ตัวเองแสดงอาการดีใจจนเป็นที่สังเกต นั่นก็พอๆ กับรอนและเฮอร์ไมโอนีที่จับจ้องไปที่ที่นั่งอาจารย์ที่เพิ่มมาหนึ่งที่ข้างๆ สเนปไม่วางตา


ซิเรียสนั่งอยู่ตรงนั้นและดัมเบิ้ลดอร์ก็กำลังจะแนะนำศาสตราจารย์และเหล่ามือปราบมารที่มาที่นี่ด้วยน้ำเสียงปกติ


ซิเรียสโดดเด่นเมื่อเขาไม่ได้เป็นนักโทษ เขาแทบจะกลับไปเหมือนตอนที่ตัวเองยังเด็กและได้รับความนิยมจากสาวๆ เพราะตอนนี้เหล่านักเรียนหญิงในห้องโถงกำลังกรี้ดกร้าดและกระซิบกระซาบกันระงม ชนิดที่ว่าใบหน้าซีดเซียวและน่ากลัวของสเนปที่นั่งอยู่ข้างๆ ซิเรียสไม่มีผลต่อการได้จ้องมองอีกฝ่ายเลยสักนิด


“ปีการศึกษานี้เรามีอาจารย์คนใหม่เพิ่มมาสองคน—คนแรกพวกเธออาจจะรู้จักเขาดีแล้ว เขาจะมาเป็นผู้ช่วยศาสตราจารย์สเนปในการสอนวิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืด”


ซิเรียสลุกขึ้นพร้อมๆ กับสเนป เห็นได้ชัดกับบรรยากาศที่เป็นเหมือนหยินกับหยางในตัวสองคนนี้


รอนกำลังอ้าปากค้าง “พระเจ้า สเนปสอนป้องกันตัวจากศาสตร์มืด!” แล้วก็ทำหน้าปุเลี่ยน “ฉันหวังว่าเราจะปลอดภัยนะ ซิเรียสก็อยู่ด้วยนี่ บางทีดัมเบิ้ลดอร์อาจจะส่งให้เขามาคอยคุมสเนปไม่ให้สาปเราก็ได้”


แฮร์รี่ไม่มีความเห็นกับเรื่องนี้ ที่เขาเป็นกังวลคืออาจารย์สองคนจะตีกันตายมากกว่า—เด็กหนุ่มหันไปมองที่เก้าอี้ศาสตราจรย์อีกตัวที่นั่งอยู่ข้างมักกอนนากัล


ก่อนที่ลมหายใจแทบสะดุดเมื่อเห็นหญิงสาวผมสีดำคุ้นหน้าคุ้นตา แม้ว่าหล่อนจะดูแปลกตาไปบ้างในชุดคลุมแม่มดก็ตาม แต่แฮร์รี่ไม่มีทางจำคนผิดแน่ๆ


“ขอแนะนำอาจารย์วิชามักเกิ้ลศึกษาคนใหม่ ไดลานาน เดอ ราโรส”


มาอยู่นี่เอง—แฮร์รี่คิด ไดลานานเพียงแค่ยิ้มนิดๆ  กวาดตาไปรอบๆ โดยไม่เจาะจงที่ใครเป็นพิเศษ ไม่แม้แต่เขา


หล่อนมาอยู่ในช่วงเวลานี้?—ได้ยังไงล่ะ แฮร์รี่เป็นคนเดียวที่ทอมผลักออกมานะ


แต่ในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังสับสน ดัมเบิ้ลดอร์ก็เรียกมือปราบมารมาด้านหน้าแล้ว


“และในปีการศึกษานี้เราจะได้รับการดูแลอย่างดีจากทางมือปราบมาร อลาสเตอร์ มูดดี้ พวกเธอคงจำเขาได้ ส่วนนี่นิมฟาดอร่า ท๊องส์ และสำหรับมือปราบหน้าใหม่ที่ฝีมือร้ายกาจ--ทอม เดอ ราโรส”


ไม่จริง—แฮร์รี่แทบจะลุกพรวดขึ้นชี้หน้าคนสุดท้ายที่ยืนยิ้มโปรยเสน่ห์เรี่ยราดไปทั่ว—ทำไมดัมเบิ้ลดอร์ถึงยอมให้หมอนี่เข้ามา


ให้ตายเถอะ ไอ้หมอนี่...


และเหมือนอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขากำลังมองตัวเองราวกับอยากจะยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นมาสาปแช่งอีกฝ่าย ทอม เดอ ราโรสหันมามองแฮร์รี่พร้อมยิ้มให้ด้วยท่าทางที่เขามองออกทันทีว่ามันเสแสร้งสิ้นดี ความคิดเขาเริ่มสับสนไปหมดแล้ว นี่มันมุกตลกบ้าอะไรกัน


รอยเป็นของแฮร์รี่ร้อนผ่านขึ้นนิดหน่อย และอารมณ์ของอีกฝ่ายสื่อมาเลือนลางว่ากำลังอารมณ์ดี


ทอม ริดเดิ้ลเป็นมือปราบมารเนี่ยนะ?


แถมหน้าด้านขโมยนามสกุลของไดลานานมาใช้ซะด้วย ดัมเบิ้ลดอร์รู้จักหน้าอีกฝ่ายดีนี่ ทำไมเขาไม่เดือดร้อนอะไรเลยล่ะ?


และเสียงของอาจารย์ใหญ่ที่ปิดท้ายไว้ว่า


“มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น พวกเธอสามารถขอความช่วยเหลือจากพวกเขาได้”


บ้าไปแล้ว

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 102 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #203 earnnaruk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 10:25
    ทอมว้อย555
    #203
    0
  2. #142 Maerd_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 19:51
    โอ้555555 ตอนนี้สนุกมากเลยค่ะ เหมือนพักจากเรื่องเครียดๆตอนที่แล้วมาฮากับตอนนี้เลยค่ะ ตอนที่แฮร์รี่หนีจินนี่มาเจอมัลฟอยแถมยังขังตัวเองในห้องน้ำกับมัลฟอยอี- (คาเบะด้งนั่นด้วยแง เรามันคนใจบาปค่ะ)

    คู่หยินหยางซีเรียสสเนป55555555555555

    ตอนที่แฮร์รี่บอกเบลอๆตอนนึกถึงเรื่องคราวที่แล้วนี่ยังไงกัน.. ความทรงจำเป็นอะไรรึเปล่านะ..
    เรื่องดัมที่อนุญาตให้ทอมมาสอนในรร.ก็ด้วย วู้ว น่าติดตามมากเลยค่ะะ
    #142
    0
  3. #116 Liana-milky (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 18:10
    ไง ไรท์ ไม่เจอกันนาน...รึเปล่า ขอโทษที่มาคอมเม้นท์ช้า ไปล่ะบายย
    #116
    1
    • #116-1 Tiaros(จากตอนที่ 19)
      24 พฤษภาคม 2562 / 20:28
      ตามอํธยาศัยเลยค่ะ
      #116-1
  4. #115 Hayeon22 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2562 / 02:35
    อือหือ.. ลุ้นอยู่นานกับฉากห้องน้ำ... พยายามบอกตัวเองให้คิดดีๆ... 55555​ สงสัยตรงพอตเตอโดนล๊อคในห้องน้ำดีกว่าโดยสาปเพทิพิคัสโททาลัส

    ทำไมพอตเตอถึงคิดว่า​ อีกแล้ว​ เป็แค่​ ความสับสนละคะ​ ก็มันเคยเกิดขึ้นจริงในอีกโลกนึงนี่น่าาาา​ หรือพอตเตอี์ลืมมม,,?
    #115
    1
    • #115-1 Tiaros(จากตอนที่ 19)
      23 พฤษภาคม 2562 / 12:11
      เรื่องนี้มีเงื่อนงำ โปรดใช้สติในการอ่าน//ฮา เราเองก็ด้วย
      #115-1
  5. #114 wan (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 23:05

    เวลาทอมออกมาทีไรจะชอบมีประโยค

    “นังทอมร้ายกาจ” “นังทอมหน้ามั่น” ตลอดเลยค่ะ555

    แฮรี่ นายต้องรู้จักหลอกล่อใส่เดรกบ้างนะ สู้ๆ

    #114
    1
    • #114-1 Tiaros(จากตอนที่ 19)
      22 พฤษภาคม 2562 / 13:24
      ทอมมันร้ายกาจ//ขนาดเรายังคิดเเบบนั้นเลยค่ะ!
      #114-1
  6. #113 remi0097 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:21
    ทอมเข้ามาเป็นมือปราบมารได้ไงงงง อยากลองเขาไปอยู่ในหัวคุณเขาดูจัง เผื่อจะได้รู้สักนิดว่าเขาคิดอะไรอยู่ ทำให้แปลกใจได้ทุกตอนจริงๆ ส่วนแฮร์รี่ ฉันเป็นกำลังใจให้นายนะ! ในทุกๆเรื่องเลย แล้วสุดท้ายนี้ เป็นกำลังใจให้คุณคนเขียนนะคะ รอติดตามอยู่เสมออ
    #113
    1
    • #113-1 Tiaros(จากตอนที่ 19)
      22 พฤษภาคม 2562 / 13:26
      คิดว่าถ้าให้ไปคุยกับดัมเบิ้ลดอร์พี่เเกคงทำหน้าเหมือนกลืนยาขมเเน่ค่ะ
      ปล. ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้นะคะ!
      #113-1
  7. #112 Mamorudes (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 19:30

    นังทอมร้ายกาจ! เนียนใช้นามสกุลเขาเลยอ่ะ แหมๆๆๆๆ//เบะปาก

    ฉากในห้องน้ำดีต่อใจจังคะ เดรกก็ยังเป็นเดรก 5555555

    #112
    1
    • #112-1 Tiaros(จากตอนที่ 19)
      22 พฤษภาคม 2562 / 13:28
      เเหมให้ยาวไปถึงดาวอังคารสำหรับทอมนะคะ//ฮา
      เดรกก็คือเดรก เเฮร์ร่ี่งานหนักเเล้วล่ะ!
      #112-1
  8. #111 janniaom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 16:30
    น่าติดตามมากๆเลยค่ะ แแงงงงงงงง
    #111
    1
    • #111-1 Tiaros(จากตอนที่ 19)
      22 พฤษภาคม 2562 / 13:29
      ขอบคุณค่ะ!
      #111-1
  9. #110 Hydran (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 16:30

    นังทอมมันร้ายกาจนะคะทุกคน ส่วนตัวคิดว่าทอมเนี้ยน่าจะคู่กับไดลานาเนี้ยแหละ ส่วนเรื่องที่ทอมเข้ามาสอนได้....ตัดเรื่องสะกดจิตดับเบิ้ลดอร์อกไปได้เลย เป็นไปได้ว่าอาจเอาตำแหน่งมาใช้ ไม่ก็อาจไปคุยกันมาแล้ว(เป็นข้อที่เหมือนจะมีโอกาศสูง แต่คิดว่าน้อยมากเช่นกัน เพราะทอมคงไม่ชอบใจเท่าไหร่) และสุดท้าย แฮรี่! นายนี้มันไร้ศิลปะในการพูดและชักจูงจริงๆ แต่ละอย่างแต่ละโอกาศที่นายไปพูดกับเดรโกนี้เหมือนซ้ำเติมเขาอะ ดึงความฉลาดในการจับผิดเดรโกมาใช้สิย่ะ!

    #110
    1
    • #110-1 Tiaros(จากตอนที่ 19)
      22 พฤษภาคม 2562 / 13:30
      ให้คุยกับดัมเบิ้ลดอร์คิดว่าทอมคงต้องเบ้หน้า//ฮา
      ส่วนแฮร์รี่...ถ้าเป็นเเบบนี้ต่อไปคงตามจีบยากซะเเล้ว
      #110-1