Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 17 : 16 ความโชคดี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    12 พ.ค. 62

16 ความโชคดี

 


ไม่มีใครรู้ว่าทอม ริดเดิ้ลกำลังคิดอะไรตอนที่หมุนแหวนในมือเล่นไปมาเป็นเวลาสิบนาทีหลังจากหย่อนตัวลงบนเก้าอี้เก่าๆ ตัวหนึ่ง


มองออกนอกหน้าต่างไปเห็นเป็นเนินตี้ยๆ ที่ถูกถางเป็นทางเดินเล็กๆ ที่ไม่มีแม้แต่ช่างวิศวกรทีมไหนเข้ามาสำรวจทำถนน รั้วเตี้ยๆ ที่ถูกทำด้วยไม้เป็นท่อนเอียงกระเท่เร่ไร้ความสวยงามเป็นแนวยาวไปตลอดจนถึงบ้านหลังหนึ่งที่ถูกตั้งไว้โดดเดี่ยวและร้างมาตั้งแต่ที่เจ้าของบ้านถูกฆ่าตาย และลูกชายของเขาถูกจับไปขังคุกตั้งแต่ปี 1942


นั่นเป็นบ้านตระกูลก๊อนท์ นามสกุลเก่าของเมโรเพ แม่ของทอมกับครอบครัวแสนน่าชังของมาโวโล ก๊อนท์


และที่ไดลานานกับทอมกำลังอยู่คือบ้านเก่าของทอม ริดเดิ้ล บ้านพ่อของอีกฝ่ายเช่นเดียวกัน


หญิงสาวไม่เคยเดาออก—หรืออันที่จริงคือเธอเลือกจะไม่คาดเดาอะไรทั้งนั้นจากชายหนุ่มที่เดินทางก้าวผ่านเวลามาด้วยกัน ทอมไม่เคยบอกว่าตัวเองกำลังทำอะไร เช้ามาไดลานานอาจจะพบว่าเขาทิ้งเธอไปแล้วขึ้นยึดอำนาจในโลกเวทมนต์ก็ได้ถ้าอีกฝ่ายต้องการ


เพราะฉะนั้น เดาไปก็ป่วยการเปล่า


“ผมกำลังรอให้คุณถามว่าต่อจากนี้เราจะทำอะไรกันต่อ”


ถึงแม้จะถูกอีกฝ่ายเซ้าซี้แค่ไหนก็ตาม


“ฉันไม่ชอบเป็นตัวตลกใคร เห็นได้ชัดว่าคุณกำลังสนุกที่เห็นฉันสับสน ริดเดิ้ล”


เธอเรียกให้อีกฝ่ายหันมาสนใจสำเร็จ ใบหน้าหล่อเหลาที่ได้มาจากพ่อนั้นถือว่าร้ายกาจ แต่น่าเสียดายที่ความประทับใจแรกสำหรับไดลานาน ยังไงก็ยังคงเป็นใบหน้าขาวซีดไร้จมูกของลอร์ดวอลเดอร์มอร์มากกว่าที่ติดตา


ทอมสวมแหวนที่หมุนเล่นลงในนิ้วมือข้างซ้าย อำนาจของมันทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้—ไม่ แม้แต่จะทำให้ทอมตกอยู่ใต้มนสะกดของหินชุบวิญญาณ  


“บางทีคุณอาจจะลองเดาว่าผมอาจจะเบื่อแล้ว และอยากอยู่ที่นี่ไปจนตาย”


“ไม่มีใครอยู่ในบ้านที่ตัวเองลงมือฆ่าพ่อตัวเองหรอก” ไดลานานว่า และทอมยิ้มพึงใจ “และถ้าอยากอยู่สงบๆ จริงคุณจะไม่ขโมยฮอครัทซ์อันนั้นตัดหน้าดัมเบิ้ลดอร์”


“เหมือนมีหนังสือชีวประวัติของตัวเองฉบับติดตาม” ชายหนุ่มหัวเราะหึๆ ในความมืด ดวงตาสีดำของเขาคล้ายจะสะท้อนออกมาเป็นแสงสีแดง “แต่ก็ถูก ผมบอกไปแล้วว่าจะเป็นจ้าวแห่งศาสตร์มืด”


“ในอนาคตคุณก็เป็น จนกระทั่งถูกพอตเตอร์ฆ่าตาย” เป็นไดลานานที่ยิ้มบ้าง “อยากให้เล่าไหม มันใช้ได้เลยล่ะ”


“ผมบอกว่า ผมจะเป็นไม่ใช่ ผมในอนาคตสักหน่อย” ทอมว่ามาแบบนั้น เขาพูดด้วยความสุขุม สายตาไม่ละไปจากการจ้องตากับเธอเลยสักวินาทีเดียว “โปรดเข้าใจด้วย คุณเดอ ราโรส”


ไดลานานกลอกตาเล็กน้อย เป็นเธอที่ต้องหลบตาเขาอีกแล้ว “ก็ได้—ต่อจากนี้คุณจะทำอะไรต่อ?


ทอมกำลังพอใจ เขาเอนตัวไปกับพนักเก้าอี้เก่าๆ ที่เขรอะฝุ่น ทำให้ชุดคลุมตัวนอกของเขาเปื้อนเป็นจุดๆ ดูน่าเกลียด น่าแปลกที่คนที่ดูสะอาดสะอ้านอย่างนี้ไม่สนใจมันเลยสักนิด


คราวนี้ทอมไม่ได้มองออกไปนอกหน้าต่างอีกต่อไปแล้ว


“ชิ้นต่อไปที่พอตเตอร์ไปหาคืออะไร?”


“ล็อกเก็ตสลิธีริน” ไดลานานส่ายหัว “แต่ตอนนี้มันอยู่ที่ครีเชอร์--เรกูลัส แบล็กสละชีวิตเพื่อเอามันออกมาจากที่ซ่อน สุดท้ายก็ถูกอินเฟอไรลากลงไปในน้ำ”


“ในอนาคตเขียนประวัติศาสตร์ละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ?”


“ก็ไม่” ไดลานานขมวดคิ้ว “แล้วจากนี้คุณจะทำยังไงต่ออีก ล็อกเก็ตไม่ได้อยู่ที่ซ่อนเดิมแล้ว”


ทอมฮึมฮัมในลำคอ ไดลานานรู้ว่าเขากำลังใช้ความคิด แต่ก็ไม่นานเหมือนเขาไม่คิดใส่ใจกับมันแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้ “ล็อกเก็ตอยู่ไกลตัวเกินไป เราคงต้องรอดูว่า—“ สายตาคล้ายจะหรี่ลงเล็กน้อย เป็นประกายเย็นยะเยียบมากขึ้น “ดัมเบิ้ลดอร์จะทำยังไงกับมัน จากนั้นค่อยวางแผนอีกที”


“แล้วชิ้นอื่นๆ?”


“ค่อยๆ ตามเก็บไป”


ทอมเดินนำออกไปแล้ว ไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญ แต่ท่ามกลางความมืดที่สว่างแค่ปลายไม้กายสิทธิ์ในมือของชายหนุ่มแล้ว ไดลานานจำเป็นต้องเดินตามเขาไปติดๆ จนแทบจะต้องเกาะชายชุดคลุม


“ขอถามหน่อย”


เท้าก้าวลงบันไดขั้นแรก ทอมไม่ได้ลดฝีเท้ารอเธอเลยสักนิด แสงสว่างกำลังลอยออกไปไกล มือที่รูดกับราวบันไดเปื้อนไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ


ชายหนุ่มส่งเสียงในลำคอเป็นเชิงถาม


“ทำไมคุณต้องมาที่นี่?”


“ผมกำลังคิดว่าจะหาที่ไหนเป็นที่พักของเราดี” อีกฝ่ายว่าเสียงนุ่ม “มาคิดๆ ดูให้ดีๆ แล้ว—ถึงบ้านผมจะแคบไปหน่อย แต่สภาพก็คงดีกว่าหลังนี้ อีกอย่างตอนนี้มันก็น่าจะยังเป็นชื่อผมด้วย”


“เพื่ออะไรกัน?”


“ให้คุณมาอยู่ด้วยไง”


ไดลานานเกลียดความไหลลื่นของหมอนี่ชะมัด โดยเฉพาะรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์นั่น


“ไม่ค่อยมีใครรู้จักชื่อของผมแล้วจริงไหม?” ในน้ำเสียงคล้ายจะมีความพอใจแฝงอยู่ไม่น้อย


เพียงแค่สะบัดไม้กายสิทธิ์ครั้งเดียว ฝุ่นที่เกาะที่มือหรือตามตัวของทั้งเธอและเขาก็ปลิวหายไปในอากาศจนหมด ไดลานานมองมือที่ยื่นมาให้ตัวเอง


หญิงสาวเอื้อมมือไปวางไว้บนมือใหญ่เบาๆ ทอมจับไว้มั่นก่อนที่ทั้งสองจะหายตัวไป เหลือไว้แค่ความวังเวงของบ้านทรุดโทรมที่ครั้งหนึ่งเคยมีการฆาตรกรรมเกิดขึ้นที่นี่


 

 



ใครๆ ต่างก็บอกว่าเขาโชคดี แม้แต่มัลฟอยก็เคยเหน็บเขาตลอดว่าเป็นคนที่มาพร้อมโชค—เรื่องนั้นคงทำให้แฮร์รี่ปฏิเสธไม่ออก


ใช่ เขามาพร้อมโชค


โชคครั้งแรก คือเขารอดจากคาถาพิฆาต แล้วพ่อกับแม่ตายแทน


โชคครั้งที่สอง คือเขารอดจากวอลเดอร์มอร์อีกรอบ แล้วเซดดริกตายแทน


โชคครั้งที่สาม คือรอดจากผู้เสพความตายที่ยกโขยงมาจับเขาพร้อมลูกแก้วพยากรณ์ แล้วซิเรียสตาย


โชคครั้งที่สี่ คือถูกสเนปช่วยมาตลอด และเขาตายเพื่อปกปิดความจริงอันยิ่งใหญ่


อะไรอีกนะที่โชคดี--โอ้ใช่ ครั้งที่ห้าคือเขาไปทำงานจับลอซ์เซอร์เรียส และจินนี่ถูกฆ่าปิดปากและข่มขู่


ครั้งที่หกก็ใช่ แฮร์รี่โชคดีจริงๆ ที่มัลฟอยตายแทนเขา แล้วมอบโอกาสให้เขากลับไปแก้ไขอดีตไม่ให้ตัวเองตายอีกรอบ


และคงอีกสารพัดโชคดีที่แฮร์รี่ไม่อยากจะนับสักเท่าไรอีกมากมายที่ทำให้รอดมาได้โดยที่คนอื่นตายแทน


ในบางครั้งแฮร์รี่ก็อยากจะถามเหลือเกินว่าเขาโชคดีจริงๆ น่ะเหรอ?


ไม่—ไม่เลย มันคือความทรมานต่างหาก และเป็นความทรมานที่ถูกมอบให้ด้วยความหวังดีเสียด้วย


เขาทำได้--แฮร์รี่ พอตเตอร์ทำได้อยู่แล้ว—ใช่ เพราะเป็นแฮร์รี่ พอตเตอร์ถึงจะทำได้


เขาอยากจะลองเอามือก่ายหน้าผากตัวเอง ถอนหายใจออกมากับคำสรรเสริญพวกนั้นที่ได้ยินจนชินชา อยากจะลองถามกลับไปเหลือเกิน


ว่านั่นเป็นคำสรรเสริญหรือแค่ถ้อยคำเห็นแก่ตัวที่เขาต้องรับไว้กันแน่

 



หลักๆ ที่ทำให้ชีวิตของแฮร์รี่เบี่ยงไปจากเดิม คือซิเรียสรับเขาเป็นลูกบุญธรรมอย่างเต็มตัว คอร์นีเลียส ฟัดจ์เห็นเต็มตาที่กระทรวงแล้วว่าปีเตอร์ เพ็ตตตริกูรอยู่ฝั่งไหน นั่นทำให้เมื่อสองสามวันก่อนเกิดการรื้อถอนคดีเก่าขึ้นมา แล้วศาลตัดสินอีกรอบให้ซิเรียสเป็นผู้บริสุทธิ์ในที่สุด


ข่าวดีที่สุด คือแฮร์รี่ไม่ต้องไปอยู่ที่บ้านเดอร์สลีย์แล้ว สองอาทิตย์ระหว่างที่รอดัมเบิ้ลดอร์มาหา แฮร์รี่ใช้เวลากับซิเรียสอยู่ที่กริมโมเพลสทั้งวันทั้งคืน—นั่นอาจจะฟังดูน่าเบื่อไปสักหน่อย เขาต้องนั่งฟังครีเชอร์บ่นทุกครั้งที่มันเดินผ่าน ต้องคอยกันไม่ให้ซิเรียสของขึ้นเพราะคำดูถูกของเอลฟ์ชราตัวนี้ แต่การอยู่กับคนที่รักทำให้แฮร์รี่ลืมเวลา กลายเป็นช่วงที่แสนวิเศษที่เขาใช้ร่วมกับคนในภาคี


ลูปินกับท๊องส์อาจจะแวะเวียนมาบ้างเป็นครั้งคราว แฮร์รี่คิดถึงมูดดี้ ครั้งหนึ่งที่เด็กหนุ่มเอาแต่นั่งจ้องพวกเขาตลอดมื้ออาหาร ไม่ปฏิเสธว่านั่งหน้ายิ้มไปเพราะถูกมูดดี้พูดเหน็บกับอาการแปลกๆ ของตัวเอง โดนท๊องส์ถามด้วยความไม่แน่ใจว่าเขาสบายดีหรือเปล่าและมีความสุขที่เห็นว่าเขายังสามารถเห็นภาพมิตรภาพระหว่างซิเรียสกับลูปินหลังจากปีห้า


เป็นช่วงเวลาที่อาจจะชดใช้รอยแผลในใจไม่ได้ แต่มันก็ค่อยๆ เยียวยาแฮร์รี่ทีละนิดด้วยความอ่อนโยน


อีกหนึ่งบุคคลที่แฮร์รี่อยากพบมากที่สุด เด็กหนุ่มพยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้ตอนที่ดัมเบิ้ลดอร์เข้ามาที่นี่ เขาคิดถึงเคราสีเงินยาวของดัมเบิ้ลคอร์ คิดถึงสายตาอ่อนโยนของอาจารย์ใหญ่คนนี้ ดัมเบิ้ลดอร์ในตอนที่ยังไม่ถูกคำสาปของแหวน เขายังคงเปี่ยมไปด้วยพลัง


ซิเรียสสวมกอดเขาก่อนจะผละออก “ไว้เดี๋ยวถ้าไปถึงบ้านโพรงกระต่ายแล้วก็ติดต่อมาหาด้วยนะ”


“ฮะ”


แม้จะน่าเป็นห่วงที่ปล่อยให้ซิเรียสอยู่กับครีเชอร์แค่สองคนในบ้าน แต่แฮร์รี่เชื่อว่าด้วยอิสระภาพที่ได้กลับคืน ซิเรียสอาจจะใช้เวลาส่วนตัวของตัวเองตระเวนด้านนอกบ้าง เหมือนตอนที่เขาแปลงเป็นหมาสีดำไปหาแฮร์รี่เมื่อตอนปีสาม


“แฮร์รี่ ฉันคิดว่าเธอคงยังไม่เคยหายตัว” ดัมเบิ้ลดอร์เริ่มเกริ่นทันทีที่เขาเดินออกมาถึงประตูบ้าน ยื่นแขนมาให้เหมือนอย่างในความทรงจำ


แฮร์รี่ยิ้มน้อยๆ เขาจับแขนอีกฝ่าย ทันใดนั้นความรู้สึกอันคุ้นเคยก็บังเกิดขึ้น และจบลงที่อาการวิงเวียนอย่างเคย


เพราะร่างกายนี้ยังเป็นของเด็กอายุสิบหก ดัมเบิ้ลดอร์ให้เวลาเขาพักนิดหน่อยก่อนจะเดินต่อ บนทางฟุตบาทที่ทอดยาวและแสงไฟจากไฟกิ่งข้างทาง


แฮร์รี่มองรอยต่อของก้อนอิฐบนพื้นราวกับมันเป็นงานศิลปะ สิ่งที่แตกต่างไปจากเดิมคือครั้งนี้เขาไม่ได้ตื่นเต้นที่จะได้ทำงานร่วมกับดัมเบิ้ลดอร์อีกแล้ว--ไม่เลย ไม่มีการพูดเจื้อยแจ้วอย่างเด็กกำลังตื่นเต้น ไม่มีการถามว่าตอนนี้กำลังจะไปที่ไหน แฮร์รี่รู้ดีว่าเขาจะไปหาซลักฮอร์น พูดคุยและตลกไปกับคำยอของอีกฝ่าย มองดูนักเรียนดีเด่นของเขาและจบลงที่ซลักฮอร์นตกลงที่จะกลับไปสอนวิชาการปรุงยาอีกครั้ง


แต่เมื่อบรรยากาศเงียบเกินไป คนที่เปรยขึ้นมากลับเป็นดัมเบิ้ลดอร์เสียเอง “หากฉันไม่ได้คิดไปเอง แฮร์รี่ ฉันคิดว่าเธอกำลังคิดหนัก”


“ไม่เชิงฮะ” อันที่จริงคือ ใช่ “ผมแค่นึกถึงตอนที่คุณกับวอลเดอร์มอร์สู้กันที่กระทรวง”


“นั่นเป็นการต่อสู้ที่น่ากลัวและอันตรายกับทุกคน” สายตาอีกฝ่ายมีแววขอโทษจากใจ


“เรื่องเมื่อปีที่แล้วฉันต้องขออภัยเธอด้วยที่เมินเฉยต่อเธอ และในตอนสุดท้ายที่ฉันเกือบไปไม่ทันที่วอลเดอร์มอร์เกือบจะครอบงำเธอได้แล้ว นี่ยังน้อยนิดมากที่จะทำให้เธอหายคิดมากเกี่ยวกับฉันแฮร์รี่”


“ไม่หรอก ผมไม่โทษคุณ—ผมไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยเรื่องนั้นด้วยซ้ำ”


“ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขออภัย” ดัมเบิ้ลดอร์ยิ้มจนเคราของเขาโค้งตามรูปปาก “บอกฉันได้หรือเปล่าเรื่องที่เธอไม่สบายใจตอนนี้”


“แค่นึกถึงพวกผู้เสพความตายน่ะครับ”


คล้ายจะเห็นแววแปลกใจจากชายชราข้างตัว


“น่าแปลกใจ”


“แค่คิดว่าพวกเขาจะต้องเจอกับอะไรถ้าทำงานพลาด—โดยเฉพาะ ลูเซียส มัลฟอย”


ในวูบหนึ่งที่แฮร์รี่สังเกตเห็นความกระวนกระวายใจอยู่ในดวงตาหลังแว่นรูปจันทร์เสี้ยวของดัมเบิ้ลดอร์—ใช่ ไม่มีทางเลยถ้าเขาจะไม่เป็นห่วงพวกของตัวเอง แต่ที่ผ่านมาไม่เคยมีใครถามด้วยซ้ำ ดัมเบิ้ลดอร์เป็นคนเก็บความลับเก่ง เพราะแม้กระทั่งเรื่องของสเนป หากเจ้าตัวไม่ยกความทรงจำสายนั้นให้แฮร์รี่ เขาก็คงไม่มีทางรู้ไปตลอดชีวิตว่าใครคือคนที่ปกป้องตนมาโดยตลอด


“วอลเดอร์มอร์ไม่เคยปรานีคนที่ทำพลาด ฉันก็หวังว่าเขาจะไม่โหดเหี้ยมไปมากกว่าเก่า—น่าแปลกใจที่เธอเป็นห่วงพวกเขาแฮร์รี่ ฉันนึกว่าเธอกับมัลฟอยไม่ถูกกันเสียอีก”


แฮร์รี่รู้สึกจุกหน้าอกขึ้นมานิดๆ “อาจจะเป็นอย่างนั้นฮะ แต่ผมก็แค่—ไม่พอใจหมอนั่นเท่านั้นเอง”


เห็นได้ชัดว่านั่นสร้างความประหลาดใจให้กับดัมเบิ้ลดอร์ได้ไม่น้อย


“ไม่ชอบใจที่มัลฟอยหยิ่งผยอง มองผมจากที่สูงตลอดเวลา ชอบทำเหมือนผมเป็นเด็กอมมือ—เอาจริงๆ ผมไม่เข้าใจมากกว่าว่าทำไมมัลฟอยถึงชอบแกล้งผม หมอนั่นทำเหมือนอยากกันผมออกมาจากชีวิตตัวเองงั้นล่ะ—บางทีผมอาจจะเกลียดหมอนั่นหรือเปล่า?”


ใช่ กับมัลฟอยที่ตั้งแต่ครั้งแรกที่แฮร์รี่เผลอทิ้งน้ำใจของอีกฝ่ายไป หรือการกลั่นแกล้งต่างๆ ที่ทำให้เขากับเพื่อนๆ เสียหน้า


มัลฟอยที่ชอบเก็บทุกอย่าง ทุกความจริงเอาไว้กับตัวเองแล้วระบายทุกอย่างออกมาด้วยการกลั่นแกล้ง มัลฟอยที่เอาแต่หันหลังให้เขา แล้วผลักไสใครก็ตามที่อยากจะเข้าไปช่วยตัวเอง แบกรับหน้าที่ที่หนักอึ้งด้วยบ่าสองข้างเอาไว้มาตลอดหลายปี


แฮร์รี่เกลียดมัลฟอยที่เป็นแบบนั้น


ผ่านไปไม่กี่วินาที คนฟังยกยิ้มเอ็นดูขึ้นมา “ฉันนับถือข้อสงสัยของเธอนะแฮร์รี่ แต่ฉันคิดว่าเราคงพูดถึงมัลฟอยคนละคนกัน”


แทบจะทันทีที่ทำให้แฮร์รี่หน้าแดงก่ำขึ้นมา ดัมเบิ้ลดอร์มองเขาด้วยความเอ็นดู เป็นครั้งแรกที่เห็นประกายความหวังบางอย่างถูกจุดขึ้นมาในดวงตาของเขา


“และฉันเชื่อว่าด้วยความใจกว้างและเมตตาของเธอ แฮร์รี่—เธอสามารดึงใครก็ตามที่จมปลักอยู่ในความมืดขึ้นมาได้อย่างแน่นอน”


พวกเขาหยุดลงแล้ว ด้านหน้าคือบ้านของฮอเรซ ซลักฮอร์น


บทสนทนาถูกหยุดลงแค่นั้น ก่อนที่พวกเขาจะก้าวเข้าไปในบ้าน


+++++++++++++

ค่อยเป็นค่อยไป อะไรเปลี่ยนก็ต้องค่อยๆ เปลี่ยน เนื้อเรื่องเท่าที่เราวางพล็อตไว้ก็จะเกิดขึ้นในปีที่หกนะคะ เพราะต้องใช้สมาธินิดนึงในการเขียน จากนี้อาจจะมาอัพช้าลงค่ะ

เนื้อเรื่องจะดำเนินสองด้านไปเรื่อยๆ เเละกว่ามัลฟอยจะออกก็น่าจะเป็นตอนหน้าเเล้วค่ะ อดใจรอกันสักนิด เนื้อเรื่องใกล้จะมาถึงครึ่งทางเเล้วค่ะทุกท่าน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #200 earnnaruk (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 09:50
    ดัมเบิลดอร์เห็นเดรโกคนไหนหรอคะะะ อิอิ
    #200
    0
  2. #140 Maerd_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 19:16
    โอ้ ทอมกับไดลาตรงนั้น ฉันชิปได้สินะ? ตรงดัมเบิลดอร์ทักว่าเราพูดมัลฟอยคนละคนกันนี่เขินแทนแฮร์รี่เลยค่ะ น่ารักกกก
    #140
    0
  3. #104 Hayeon22 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 10:46

    คือดีมาก​ ตอนนี้คือเรื่องมาประติดประต่อกับเรื่องจริงของเจเคด้วย​ มีออกทะเล​ไปช่วงทอมริดเดิลแต่ทำให้เนื้อเรื่องดูมีมิติมากๆเลยค่ะ​ ตอนอ่านก็จินตาการไปถึงฟิลเตอร์ในหนัง​ ควาทสีเทา​ ความหม่นเขียวของภาค6มาเต็มในตอนนี้มากๆๆๆ​

    อยากอ่านต่อแล้ว555555555​ ไรต์ไม่สนใจรวมเล่มทำปกเท่ๆบ้างหรอคะ
    #104
    1
    • #104-1 Tiaros(จากตอนที่ 17)
      15 พฤษภาคม 2562 / 12:15
      อาจจะอิงบ้าง เปลี่ยนบ้างในช่วงฮอกวอตส์นะคะ เราคิดถึงโรงเรียนนี้!
      แต่เรื่องรวมเล่มเราคงทำไม่ได้เเหละตัว มันเป็นลิขสิทธิ์ของเจเค ค่ะ
      #104-1
  4. #103 Liana-milky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 16:47
    ไง ไรท์ ยังตามอยู่นะถึงจะไม่ได้เม้นท์มาหลายตอนก็เถอะ โวลเดอมอร์ เขียนงี้มั้ยอ่ะ แล้วเมื่อไรเดรกจะกลับมา จริงๆพออ่านเรื่องนี้ชักจะปลื้มไดลานะ จากที่เมื่อก่อน...เกลียดสุดๆไปเรยย
    #103
    1
    • #103-1 Tiaros(จากตอนที่ 17)
      15 พฤษภาคม 2562 / 12:13
      หวัดดีค่ะ ไม่ได้เจอกันซะนานเลย เเค่รู้ว่าตามอยู่ก็ดีใจมากเเล้วล่ะค่ะ
      ปล. ขอบคุณเรื่องคำผิดนะคะ ไว้เดี๋ยวจะเเก้รวดเดียวทีหลังค่ะ
      #103-1
  5. #102 Mamorudes (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 08:44

    รอเดรกออกค่ะ กื๊สสสสสสสส ช่วยน้องด้วยนะแฮร์รี่ TT

    สงสารแฮร์รี่นะ อะไรๆสำหรับมันคือปุบปับไปหมด แบ้วก็ชอบโดนคนอื่นคาดหวังตลอดอ่ะ น่าสงสาร

    ทอมกับไดลานานนี่หวังได้ใช่มั้ยไรท์ แค่มีโมเม้นท์แบบนี้ไปเรื่อยๆก็ได้ Y///Y


    #102
    1
    • #102-1 Tiaros(จากตอนที่ 17)
      13 พฤษภาคม 2562 / 21:57
      ทอมกับไดลานานคงเป็นอย่างนั้นไปเรื่อยๆ เเหละค่ะ
      มาลุ้นคู่หลักดีกว่าว่าจะลงเอยยังไง
      #102-1
  6. #101 Fuyu Asawaphithaya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 00:11
    รอเดรกออกมาอย่างใจจดใจจ่อ
    #101
    1
    • #101-1 Tiaros(จากตอนที่ 17)
      13 พฤษภาคม 2562 / 21:58
      รอการมาของนายเอก!
      #101-1
  7. #100 remi0097 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 23:26
    ตื่นเต้นเลยค่ะะ ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆเลย แล้วทอมก็ยังเป็นคนที่อ่านยากเหมือนเดิมเลย อยากรู้จริงๆว่าเขาคิดอะไรอยู่ แล้วก็แอบเอ็นดูตอนแฮร์รี่หน้าแดงด้วย555555 เป็นกำลังใจให้นะคะ!
    #100
    1