Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 16 : 15 เวลาที่ย้อนกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 829
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    3 พ.ค. 62

15 เวลาที่ย้อนกลับมา

 


แฮร์รี่คิดว่าเขากำลังฝันไป—มันคงเป็นอย่างทุกทีที่จะตื่นขึ้นมาจากฝันเพ้อเจ้อของตัวเอง ลุกขึ้นมาบนเตียงอันเย็นชืดก่อนจะต้องลุกไปทำงาน เทเรียสคอยเอาแต่พูดกรอกหูเรื่องงานตั้งแต่เช้า ปลีกเวลาไปจับตาดูมัลฟอยในช่วงบ่าย นั่งอยู่ที่เก้าอี้หน้าห้องทำงานแล้วดูผู้บำบัดทำงานงกๆ อยู่ในห้อง


ชีวิตก็วนเวียนอยู่แค่นั้น


แต่เขาไม่ควรหลอกตัวเองเป็นรอบที่ร้อย ตั้งแต่ลืมตาตื่นมาอีกทีที่กริมโมเพลสที่เสียงดังอึกทึกด้วยเจ้าของบ้านคนสุดท้าย แฮร์รี่จำบรรยากาศอันน่าหดหู่ได้ เขายังจำได้ว่ามันไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาก่อน เขาควรจะกลับไปยังพรีเวทที่พวกเดอร์สลีย์ไม่ต้อนรับทุกครั้งที่เขาอยู่ที่นั่นด้วย เขาต้องทะเลาะกับดัมเบิ้ลดอร์ใหญ่โต ถูกความโศกเศร้ารุมเร้ามากกว่าความสับสนมึนงง—ใช่ มันควรจะเป็นอย่างนั้นแหละ กับความทรงจำของเขา


แต่ไม่กี่นาทีประตูก็เปิดเข้ามา ร่างสูงของซิเรียสที่ดูดีขึ้นกว่าเดิมพิงอยู่ที่ประตู เลิกคิ้วแล้วส่งยิ้มมาให้เขาอย่างอ่อนโยน “ไง กว่าจะตื่นนะ”


แฮร์รี่ปลุกตัวเองขึ้นมาจากเตียง ผ้าห่มเขาร่วงอยู่ที่ปลายเตียง กับตัวเองที่สภาพที่กลับไปเป็นเด็กหนุ่มอีกครั้งนั้น เขาไม่รู้ควรจะเรียกตัวเองว่ายังไงดีแล้ว—เด็กหนุ่มเหรอ? ก็คงใช่


ที่สำคัญกว่านั้นคือซิเรียสต่างหาก แฮร์รี่ใช้เวลาในการจดจ้องอีกฝ่ายเนิ่นนาน ในสมองของเขาเล่นภาพซ้ำตอนที่อีกฝ่ายโดนคาถาพิฆาตเข้าไปหลายรอบสลับกับความจริงตรงหน้า เขารู้สึกว่าหัวใจเต้นไม่เป็นส่ำจนเจ็บหน้าอก แต่ไม่ใช่เพราะเศร้าอีกต่อไปแล้ว


ซิเรียสยังไม่ตาย—แฮร์รี่บอกกับตัวเอง ดวงตาเขาร้อนผ่าว รู้ตัวอีกทีก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วพุ่งเข้าไปกอดอีกฝ่ายแน่น


“ขอบคุณ..” เด็กหนุ่มพึมพำไม่ได้ศัพท์


“โว้ว เธอฝันร้ายเหรอ แฮร์รี่?”


“อันที่จริงก็ใช่ครับ ฝันร้ายมากๆ—ดีใจที่ตื่นขึ้นมาเจอคุณ”


ซิเรียสลูบหลังเขา “ฉันยินดีช่วยเธอเสมอ”


ใช่—แฮร์รี่ไม่ได้ฝันร้ายแล้ว มันผ่านไปแล้ว


และเขากำลังจะเริ่มทุกอย่างใหม่


“ขอบคุณครับ” เด็กหนุ่มว่า หัวเราะออกมาหน่อยๆ “ขอบคุณที่คุณกลับมา ซิเรียส”


ไม่ว่าทอมจะทำแบบนี้เพื่ออะไร เขาค้นพบว่ามันไม่ได้เลวร้ายอย่างที่ตัวเองกลัวเอาไว้ แฮร์รี่ไม่สนอีกแล้วว่าอีกฝ่ายจะมีแผนร้ายอีกไหม หรือคิดจะเป็นจ้าวแห่งศาสตร์มืดด้วยวิธีไหน—เขาไม่สนอีกแล้ว


เงามืดหายไปตั้งแต่ตอนไหนไม่อาจทราบ


และคราวนี้ แฮร์รี่ได้ครอบครัวของเขาคืน แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

 

 





“ขอบคุณที่นายปลอดภัย แฮร์รี่!


เฮอร์ไมโอนี่พุ่งเข้ากอดเขาทันทีที่เธอมาถึงกริมโมเพลส เด็กสาวแทบจะน้ำตานองหน้าด้วยความดีใจ รอนเองก็เดินมาด้านหลังด้วยเช่นกัน แฮร์รี่ไม่เคยคิดว่าเขาจะสูงสู้รอนได้เลย ไม่ว่าจะตอนอายุยี่สิบสามหรือสิบห้า ใบหน้าอ่อนวัยของแต่ละคนคือสัญลักษณ์ของความใสซื่อตอนเป็นเด็ก และเขาคิดถึงมัน


พวกเขาใช้เวลาตลอดทั้งเช้าไปกับการสนทนาที่ห้องนั่งเล่น แม้ว่าโซฟาตัวใหญ่จะยังเกรอะไปด้วยฝุ่น ทุกครั้งที่ขยับเปลี่ยนท่า เสียงลั่นของสปริงดังเอี๊ยดอ๊าดฟังดูสยองขวัญ  เฮอร์ไมโอนี่นั่งอยู่ข้างๆ รอน นั่นทำให้เขานึกไปถึงตอนที่สองคนนี้คบกันเป็นแฟนและเรื่องราวที่ผ่านมา เป็นเรื่องที่ออกจะไม่คาดคิดสักนิดที่พวกเขาสองคนจะคบกัน—ใช่ แฮร์รี่คงตาถั่วเองนั่นแหละที่มองไม่เห็นว่ารอนแอบแสดงอาการตั้งแต่ปีสี่ และเรื่องที่เลวร้ายที่สุดที่จะเกิดขึ้นในช่วงปีนี้กับปีเจ็ด


เห็นแบบนี้ก็พานคิดถึงจินนี่—แฮร์รี่เหลือบมองไปยังห้องครัว (ซึ่งเอาจริงๆ ก็มองไม่เห็นหรอก) เด็กสาวผมแดงกำลังช่วยนางวีสลีย์ แม่ของเธอทำอาหารอยู่ในนั้น แฮร์รี่จำกลิ่นอาหารได้ มันเป็นกลิ่นเดียวกับที่เขาทานอาหารฝีมือของเธอมาตลอดที่เราคบเป็นแฟนกัน


มันทำให้เขานึกถึงตอนที่เธอตาย—แฮร์รี่หลุบตาต่ำ เธอไม่ควรเจอเรื่องแบบนั้น จินนี่ควรมีอนาคตที่ดีกว่านั้น เธอใฝ่ฝันว่าจะเป็นนักกีฬาควิดดิชมืออาชีพ มีเพื่อนฝูงที่ดีและแฟนที่คอยดูแลเอาใจใส่เธอได้ตลอดเวลา


เด็กหนุ่มเผลอหัวเราะออกมา


“มีอะไรเหรอ แฮร์รี่?” เพื่อสาวของเขาถาม


“ไม่มีอะไรหรอก คิดอะไรเพลินๆ น่ะ” เขาบอกปัด ละสายตาออกมาจากห้องครัวและเพ่งสมาธิมาที่กลุ่มตัวเอง


เหมือนจะได้ยินเสียงของซิเรียสอยู่ด้านบน กำลังตะคอกด่ากับครีเชอร์ เขาดูหัวเสียตลอดเวลาที่ต้องคุยกับเอลฟ์แก่ตนนี้ ครีเชอร์ดูไม่พอใจเหลือเกินที่เจ้านายของตนกลับมา มันหวังว่าอีกฝ่ายจะตาย เอาแต่พร่ำพูดตลอดว่านายหญิงเบลลาทริกซ์ไม่น่าพลาด และนั่นทำให้ซิเรียสโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ


แฮร์รี่หวังแค่ว่าซิเรียสจะไม่ไล่มันออกจากบ้าน เขาเคยพลาดมาแล้ว และเจ้าเอลฟ์น่าสงสารตนนี้ก็เอาเรื่องของภาคีไปบอกกับนาร์ซิสซาร์จนหมด—แม้ว่าหล่อนจะเป็นฝ่ายภาคีก็ตามเถอะ แต่เห็นได้ชัดว่าครีเชอร์พร้อมจะทรยศตลอดเวลาจนกระทั่งแฮร์รี่มอบล็อกเก็ตของปลอมให้มันในอนาคต


ยังอีกนานกว่าที่ครีเชอร์จะซื่อสัตย์กว่าเขา แต่ครั้งนี้แฮร์รี่ควรหาทางให้มันรับใช้ซิเรียสมากกว่า กริมโมเพลสมีเจ้าของของมันแล้ว และนั่นไม่ใช่เขา


แต่พอนึกถึงนาร์ซิสซาร์ ใครบางคนที่ตอนนี้กำลังโดนอะไรบ้างไม่รู้ก็เด้งขึ้นมาในหัว


“จะว่าไปแล้วนายคิดว่าพวกมัลฟอยจะโดนอะไรบ้าง?” เป็นรอนที่เปิดประเด็นขึ้นมาได้อย่างถูกเวลา “นายเห็นสภาพลูเซียส มัลฟอยแล้วนี่ ทำงานพลาดขนาดนี้ฉันคิดว่าคงโดนหนักไม่น้อยเลยล่ะ”


ในน้ำเสียงคือความสะใจ แต่แฮร์รี่กลับไม่ใช่ เขาเป็นห่วงลูเซียส มัลฟอย แฮร์รี่ไม่ได้บอกใครว่าแผลเป็นของเขาปวดตลอดเวลา โวลเดอร์มอร์กำลังโกรธ เขาโกรธแน่ๆ ที่สมุนคนสนิททำงานพลาดตั้งสองอย่าง ลูกแก้วพยากรณ์แตกและเด็กชายผู้รอดชีวิตยังคงรอดมาได้อีกครั้ง


และมันเป็นสาเหตุให้มัลฟอยต้องเข้ารับตรามาร


“นายเคยคิดไหมว่าบางที—บางทีนะ ฉันรู้สึกว่าลูเซียส มัลฟอยกำลังจงใจแพ้”


รอนทำหน้าตกใจที่สุดเท่าที่อีกฝ่ายจะทำได้ “อะไรนะ แฮร์รี่—ไม่!” และลดเสียงลง แม้แต่เฮอร์ไมโอนี่ยังต้องขมวดคิ้วมุ่นไม่เห็นด้วย “นายจะบ้าเหรอ ไปเอาความคิดไร้สาระนี่มาจากไหน!?”


มันไม่ได้ไร้สาระ!—เด็กหนุ่มอยากตะโกนออกไปอย่างนั้น เขาควรจะลองทำอะไรสักอย่าง อะไรก็ได้ที่จะเป็นการตอบแทนหรือช่วยเหลือครอบครัวที่คอยช่วยตัวเขามาโดยตลอด


อย่างเช่นไปที่วิลเชียร์?—ไม่หรอก เขาจะไปโดยไม่มีเหตุผลไม่ได้ แฮร์รี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าในตอนนี้โวลเดอร์มอร์ใช้ที่ไหนเป็นที่มั่นหลัก


ที่น่าเจ็บใจที่สุดคือเขาไม่รู้ว่ามัลฟอยอยู่ที่ไหน


“ฉัน—ไม่รู้สิ” เขายอมแพ้ เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครเชื่อเขาแน่ๆ “แต่นายไม่ลองคิดดูบ้างเหรอว่าตอนนี้จอมมารอยู่ที่ไหน บางทีเพราะแผนคราวนี้ที่ผิดพลาดอาจทำให้โวล—“


รอนร้อง “แฮร์รี่ อย่า!


“โอเค—คนที่นายก็รู้ว่าใครโกรธ”


“เขาโกรธแน่ล่ะ” เฮอร์ไมโอนี่ว่า “ประเด็นอยู่ตรงไหนกัน แฮร์รี่?”


“และถ้าเขาโกรธ เขาจะต้องหาคนทำพลาดมาลงโทษ”


รอนว่า “ก็ลูเซียสแน่ล่ะ! เขาทำพลาดครั้งใหญ่เลย มันสมควรแล้ว!


แฮร์รี่พยายามระงับความขุ่นข้องใจของตัวเอง นี่ไม่ค่อยเป็นตัวเขาเลยสักนิด เขากำลังโกรธรอนเพราะอีกฝ่ายกำลังดีใจที่พวกมัลฟอยโดนทำโทษ


“ถ้า—จะเป็นไปได้ไหมที่คนที่นายก็รู้ว่าใครจะไม่ใช้แค่คาถาเพื่อทรมานอย่างเดียว?”


เป็นเฮอร์ไมโอนี่ที่ถามขึ้นอย่างข้องใจ เธอเริ่มจะจับได้แล้วว่าเขากำลังคิดบางอย่างที่มันออกจะ ไม่สมควร


“เธอกำลังคิดว่า—จอมมารอาจจะใช้วิธีอื่นลงโทษคนที่ทำผิดโดยไม่ทรมานเขาเหรอ?”


“ไม่มีทาง ยังไงมันก็ต้องทรมานคนอยู่ดี นั่นคนที่เธอก็รู้ว่าใครเชียวนะ เฮอร์ไมโอนี่”


“ใช่” แฮร์รี่ว่า “มันจะเป็นไปได้ไหมว่าเขาอาจจะอยากทรมานลูเซียสเหมือนตายทั้งเป็น—อย่างเช่นใช้คนที่รักมาเป็นตัวประกัน”


“เป็นไปไม่ได้!


เขารู้ว่าทุกคนจะพูดแบบนี้—แฮร์รี่คิด มองสีหน้าของทั้งรอนที่เฮอร์ไมโอนี่ที่มองเขาเหมือนบ้าไปแล้ว


แต่แฮร์รี่ไม่ได้บ้า เขาบอกไม่ได้ว่าเขามาจากอนาคต เขาบอกไม่ได้ว่าความจริงแล้วพวกมัลฟอยคือสายของภาคี...และถึงบอกไปใครเขาจะเชื่อกันล่ะ


เพราะแบบนั้น นายถึงทำทุกอย่างคนเดียวมาตลอดเลยสินะ มัลฟอย


“ฉันแค่คิด!” เขาพยายามหว่านล้อม “ถ้าเกิดว่าโวล—คนที่นายก็รู้ว่าใครทำแบบนั้นจริงๆ มันก็มีไม่กี่อย่างไม่ใช่เหรอ!?—อย่าง อย่างมัลฟอยน่ะ!


สายตาดูแคลนเริ่มทำให้แฮร์รี่กลัวขึ้นมา รอนแสดงมองออกมาชัดเจนทั้งความเกลียดและดูถูกเมื่อพูดถึงมัลฟอย


สายตาเดียวกับเขาเมื่อตอนเด็กๆ –เหมือนกันไม่มีผิดกับที่ใช้มองมัลฟอยตลอดมา แฮร์รี่ไม่โทษรอนเลย ไม่เลยสักนิด แต่เขากำลังรู้สึกว่าตัวเองน่ารังเกียจ เป็นพวกโลกคับแคบที่มองทุกอย่างแค่ด้านเดียวมาโดยตลอด


“ฟังฉันนะ นั่นไม่มีทางเป็นไปได้หรอก แฮร์รี่” รอนพูดเน้นย้ำ เต็มไปด้วยความมั่นใจ “เพราะฉันเชื่อเลยว่ามัลฟอยจะเดินเข้าไปรับใช้จอมมารด้วยตัวมันเอง นายก็รู้ว่าบ้านนั้นเป็นยังไง ชั่วร้าย ฝักใฝ่ศาสตร์มืด คลั่งเลือดบริสุทธิ์ เห็นแก่...”


“มัลฟอยไม่ใช่คนแบบนั้น รอน!


แฮร์รี่รู้ว่ามันหยาบคาย—ใช่ เขาหยาบคายไปแล้วที่เผลอทุบที่เท้าแขนบนโซฟาจนมันส่งเสียงดัง เผลอตะคอกเสียงดังใส่เพื่อนคนแรกของเขา เผลอมองทั้งรอนและเฮอร์ไมโอนี่ด้วยความโกรธเกรี้ยวจนสองคนนั้นสะดุ้ง


มันอดไม่ได้—อดไม่ได้จริงๆ


พวกเขากล้าพูดได้ยังไง กับมัลฟอยที่ช่วยเขาลับหลังมาตลอด


กับมัลฟอยที่ยอมเป็นตัวล่อเพื่อเบี่ยงความสนใจจากเขาจนตัวเองต้องตาย


รอนไม่ได้มาเห็นเหมือนเขานี่ รอนไม่ได้สัมผัสบาดแผลฉกรรจ์ที่เลือดไหลไม่หยุดของมัลฟอย รอนไม่ใช่เขาที่เป็นคนเลือกหันหลังให้แล้วปล่อยให้มัลฟอยต้องตายเพื่อมาทำเรื่องบ้าๆ นี่


รอนไม่รู้อะไรเลย


“นาย—นายแปลกไปนะแฮร์รี่”


เขาผ่อนลมหายใจลงนิดหน่อย ว่าเสียงอ่อนอย่างสำนึกผิด “โทษที ฉันแค่เครียดน่ะ”


“นายพึ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มา แฮร์รี่ คิดว่าพักอีกสักหน่อยมันคงจะดีขึ้น” เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มให้เขา เธอยื่นมือมาบีบหลังมือของเขาเพื่อให้กำลังใจ “เรื่องนี้ไม่มีใครรู้หรอก แฮร์รี่ เธอไม่ควรคิดมากนะรู้ไหม?”


กลิ่นอาหารโชยมาจากในครัว ตลบอบอวลไปทั่วทั้งบ้าน ดึงให้คนที่อยู่ด้านบนกำลังเดินลงมาด้วยความหิวโซ


“ใช่ เพื่อน ไม่มีใครรู้หรอกว่าฝั่งนั้นจะเป็นยังไง นายก็ไม่ควรคิดมาก” รอนเกาหัวตัวเองนิดๆ “แล้วเมื่อกี้ฉันก็ขอโทษด้วยที่พูดอะไรไม่คิด”


“ไม่เลย ฉันต่างหาก” เขาว่า ยกมือขึ้นนวดข้างขมับที่เริ่มรู้สึกปวดตุบๆ “ช่วงนี้ฉันคงเหนื่อยไปจริงๆ นั่นแหละ”


จินนี่เดินเข้ามา เธอมัดรวบผมสีแดงของตัวเองเป็นหางม้าง่ายๆ “แม่ให้มาตามไปทานข้าว—เมื่อกี้คุยเรื่องอะไรกันเหรอ เสียงดังมากเลย”


แฮร์รี่มองอีกสองคน พวกเขาต่างส่ายหัวให้แล้วบอกปฏิเสธ ด้วยความที่บรรยากาศเริ่มจะอึดอัดขึ้นทุกที แฮร์รี่เป็นคนแรกที่ลุกแล้วไปยังห้องครัวเป็นคนแรก


ซิเรียสเดินลงมาจากชั้นสาม เขาคุยอะไรบางอย่างอยู่กับลูปิน


แฮร์รี่มองหลังพ่อทูนหัวหายเข้าไปในห้องครัวจนลับตา—อย่างน้อยถ้าเขาเปลี่ยนชะตาของซิเรียสได้ บางทีกับคนอื่นๆ ก็คงไม่ต่างกัน


นั่นอาจรวมถึงความตายของมัลฟอยด้วย

 



ใช้ชีวิตให้เต็มที่ แล้วฉันจะไปหาเธอเอง แฮร์รี่ พอตเตอร์

 



หรือบางทีทอมอาจจะหมายถึงแบบนี้—เด็กหนุ่มเดินเข้าไปในห้องครัว นั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งที่อยู่ข้างๆ ซิเรียส เขาไม่ได้จ้องมามองจินนี่ที่อยู่ถัดไปอีกสองตัว กำลังล้อเล่นอยู่กับเฟร็จและจอร์จ รอนกับเฮอร์ไมโอนี่นั่งอยู่ข้างกัน ลูปินกับท็องค์และคนอื่นๆ ก็น้องล้อมเป็นวงกลมวงใหญ่ ส่งเสียงดังท่ามกลางกลิ่นอบอวลของอาหารและกลิ่นอับในตัวบ้าน



แฮร์รี่ตัดสินใจแล้ว ครั้งนี้เขาจะเดินตามเกมของอีกฝ่าย


กับเส้นทางเวลาที่ย้อนกลับมาอีกครั้ง—เขาจะเปลี่ยนมันอย่างที่บอกกับมัลฟอยเอาไว้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #192 earnnaruk (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 08:10
    เปลี่ยนได้แต่ถ้าทำเดรโกเสียใจหรือเดรโกตายอีกนายโดนฉันสาปแน่พอตเตอร์
    #192
    0
  2. #139 Maerd_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 18:59
    โอ้ ทอมบอกจะกลับมา? กลับมาหาแฮร์รี่? โอ้... ขอโทษค่ะ ใจบาปมากค่ะแงง5555555
    ชอบที่แฮร์รี่ปกป้องเดรกจัง แง ต้องช่วยเดรกได้แล้วมั้ยแบบนี้;-;
    บ้านสุขสันต์มาก อยากเห็นป๋าเซฟกับซีเรียสทะเลาะกันจังเลย5555555
    #139
    0
  3. #99 Konix (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 20:32

    เอาจริงๆมันก็น่ากลัวนะ เห็นคนที่ตายไปแล้วกลับมามีชีวิตอีกครั้ง แล้วเราต้องทำยังไงก็ได้ไม่ให้เขาตายไปอีกรอบอะ ฮือ

    #99
    1
  4. #98 Hayeon22 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 18:06
    ขอเพียงช่วยเดรโกให้ได้​ ต้องได้สิพอตเตอร์
    #98
    1
  5. #95 GuNeVer. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 04:20

    เอาลูเซียสเป็นเมียเหรอ ทอม ริดเดิ้ล แกมันเก่งมาก!!! 1000แต้มสำหรับคุณริดเดิ้---- //ล้อเล่น แต่ภาวนา55555555555

    #95
    2
    • #95-1 Tiaros(จากตอนที่ 16)
      5 พฤษภาคม 2562 / 09:25
      ทอมคู่้ผู้หญิงจ้าา
      #95-1
    • #95-2 GuNeVer.(จากตอนที่ 16)
      9 พฤษภาคม 2562 / 05:15
      เราล้อเล่น แต่เราพอเดาได้แล้วแหละว่าใคร แต่อาจจะไม่ใช่ที่เราเดาก็ได้
      #95-2
  6. #94 remi0097 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 20:59
    พึ่งมาเจอเรื่องนี้เป็นครั้งแรก ฮือออ สนุกมากๆๆๆเลยค่ะ สนุกจนหยุดอ่านไม่ได้เลย เราอ่านรวดตั้งแต่ต้นมาจนถึงตอนนี้คือตื่นเต้นมากๆ อยากรู้เลยว่าทอมวางแผนอะไรอยู่ แล้วแฮร์รี่คิดจะทำอะไรต่อ ชอบนิยายเรื่องนี้มากๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ!!
    #94
    1
    • #94-1 Tiaros(จากตอนที่ 16)
      5 พฤษภาคม 2562 / 09:26
      ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานค่ะ!
      #94-1
  7. #93 wan (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 04:37

    ช่วยเดรกให้ได้ค่ะ >\\\<

    #93
    1
    • #93-1 Tiaros(จากตอนที่ 16)
      4 พฤษภาคม 2562 / 12:19
      เอาใจช่วยเเฮร์รี่กันค่ะ
      #93-1
  8. #92 buaholly (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 01:16
    เจ็บปวดอะคือแฮซนางมาจากอนาคตแล้วมาเจอกับรอนกับเฮอร์มในอดีตที่แต่ละคนยังไม่รู้ความจริงว่ามฟ.เป็นสายให้เเล้วสงสารยิ่งตอนหันไปมองจินนี่เเล้วนึกถึงอนาคตที่ใกล้รุ่งโรจน์แต่ตายก่อนเเล้วมันเศร้าT^T
    #92
    1
    • #92-1 Tiaros(จากตอนที่ 16)
      4 พฤษภาคม 2562 / 12:20
      เพราะฉะนั้น แฮร์รี่ต้องเเหกกฏเเล้วล่ะค่ะ!
      #92-1
  9. #90 Mamorudes (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2562 / 23:45

    ทำไมฉันสังหรณ์ไม่ดี ทำไมฉันสังหรณ์ไม่ดี—

    #90
    1