Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 15 : 14 ท่องเวลากลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 101 ครั้ง
    1 พ.ค. 62

14 ท่องเวลากลับ

 

 

“เพราะว่ากลับมาด้วยสภาพวิญญาณไม่สมบูรณ์ ก็เลยแพ้อย่างนั้นเหรอ? ทฤษฎีนี้น่าสนใจทีเดียว”


แฮร์รี่มองนิ้วมือของอีกฝ่ายที่เคาะลงที่พักแขนเป็นจังหวะเหมือนคนกำลังครุ่นคิด ชายหนุ่มทำแบบนั้นตลอดเวลาที่พวกเขากำลังคุยกัน ดวงตาจดจ้องอยู่ที่บานหน้าต่างเปื้อนคราบไขมันและเป็นฝ้า มองเห็นด้านนอกแค่จุดแสงไฟสลัวๆ เท่านั้น


แฮร์รี่มักจะได้ยินเสียงนกฮูกร้องเป็นบางครั้ง นั่นย่อมหมายถึงว่ากำลังมีคนส่งจดหมายออกไปสักที่ แต่ด้วยเวลานี้ที่ดึกเกินกว่าที่ใครจะตื่น ช่างเหมาะเจาะสำหรับคนที่ต้องคุยเรื่องส่วนตัวที่ห้ามไม่ให้ใครได้ยิน


“แล้วจะทำยังไงต่อล่ะ? มาหาฉันที่อดีตเพื่อให้ไปฆ่าตัวเองในอนาคต สุดท้ายฉันก็กลับมามีตัวตนอีกรอบอยู่ดี” ก่อนเสียงจะเปลี่ยนเป็นเย็นชา “นอกจากว่าพวกเธอจะกลับไปฆ่าฉันอีกรอบในอดีตที่ไกลกว่านี้ มีอะไรรับประกันได้บ้างว่าพวกเธอจะไม่ทำอย่างที่ฉันว่ามา”


“ข้อแรกคือ คุณรู้แล้วว่าตัวเองจะเป็นยังไงในอนาคต” ไดลานานว่า “เป็นโอกาสที่ดีที่จะไม่เดินซ้ำรอยเดิม”


“แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าพวกเธอจะไม่กลับมาอีกรอบ” ชายหนุ่มเถียง “ที่รัก เธอรู้ว่าตัวฉันกำลังสนใจอะไร และในอนาคตเธอก็รู้ว่าผมฉีกวิญญาณออกไปกี่ชิ้น และนี่—“


ทอมชี้มาที่แฮร์รี่ “น่าสนใจทีเดียวที่วิญญาณของฉันไปอยู่ในตัวเธอด้วย คุณพอตเตอร์ ไม่รู้มาก่อนว่าการถูกสะท้อนคาถาจนร่างแหลกสลายจะสามารถโดนดึงวิญญาณไปฝังไว้ในร่างคนได้ด้วย”


แฮร์รี่อดไม่ได้ที่จะขยับตัว ในชีวิตไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้ยินคำว่า คุณพอตเตอร์ จากปากของคนที่เคยคิดจะฆ่าตัวเอง


ทอมดูสุขุม—ใช่ เขาเป็นแบบนั้นแหละ เจ้าแผนการ เจ้าเล่ห์และคำพูดเชื่อถือไม่ได้ แฮร์รี่จำความทรงจำที่เขาเคยเข้าไปดูของซลักฮอร์นได้ ตอนนั้นอีกฝ่ายอายุเท่าไรกันเชียว? ไม่ถึงสิบเจ็ดด้วยซ้ำมั้งที่คิดใช้ความไว้ใจของซลักฮอร์นหลอกถามเรื่องฮอครัทซ์


“ทางนี้ก็ไม่มีอะไรรับประกันเหมือนกันว่าคุณจะไม่ร่วมมือกับตัวเองในอนาคต”


“ข้อแรกนะ คุณพอตเตอร์” อีกฝ่ายว่าเสียงเรียบรื่น “ฉันไม่ปลื้มกับสภาพไร้หัวคิดของตัวเองสักเท่าไร ข้อสอง ตัวฉันในอนาคตวางแผนได้เละเทะสิ้นดี และข้อสาม—การที่ฉันในอีกกี่ปีไม่ทราบกระวนกระวายเพราะเด็กยังไม่เกิดเป็นเรื่องน่าอัปยศเกินไปที่ฉันจะยอมให้เกิดขึ้น สรุปง่ายๆ คือ ฉันไม่ปลื้ม


“ใช่ งั้น—เอาอะไรมารับประกันคำพูดของคุณ ดี?” แฮร์รี่ตอบกลับอย่างเผ็ดร้อน “โอ้ ใช่ เหมือนจะไม่มีนะ ตรงนี้เรามีส่วนเหมือนกัน คุณไม่ไว้ใจเรา เราเองก็ไม่ไว้ใจคุณ--รู้ไว้ด้วยว่าผมจะฆ่าคุณแน่ถ้าคุณเล่นตุกติกอะไร”


วูบหนึ่งที่ทอมละสายตาจากบานหน้าต่างนั่นมามองพวกเขาสักที แฮร์รี่เห็นประกายเย็นเยียบและโกรธเกรี้ยวในดวงตาของอีกฝ่าย เขาเห็นความเย่อหยิ่งที่ไม่ยอมให้ใครขึ้นมาเทียบเคียงตัวเองอยู่ในนั้น ทอมมองเขาเหมือนเป็นคนๆ หนึ่งที่อยู่ต่ำกว่า


“การที่เธอเคยเชื่อมต่อกับฉันในอนาคตไม่ได้แปลว่าเธอจะรู้ความคิดของฉันในตอนนี้นะ พอตเตอร์” ทอมไม่มีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้า “แต่ฉันคิดว่าเมื่อกี้เรามีความเห็นตรงกัน”


“พักเรื่องไว้ใจ ไม่ไว้ใจเอาไว้ก่อน” ไดลานานขัดขึ้น “อย่างแรกที่เราต้องทำคือฆ่าโวลเดอร์มอร์—“


พูดถึงตรงนี้ ทอมกลับไปมองด้านนอกใหม่แล้วเริ่มใช้ความคิด แฮร์รี่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายยังฟังที่หญิงสาวพูดอยู่หรือเปล่า แต่ไดลานานยังคงพูดไม่หยุด


“ส่วนเรื่องที่จะตามมาหลังจากนั้นเราค่อยคิดทีหลัง—แจ็กสันคิดจะกลับไปฆ่าพอตเตอร์ แต่เราไม่รู้ว่าเป็นช่วงเวลาไหน ถ้าเราย้อนไปฆ่าโวลเดอร์มอร์ก่อนเวลาที่เขาไปก็จบ ส่วนคุณ--” ไดลานานหันไปหาชายหนุ่ม “ฉันรู้ว่าคุณฉลาดพอว่าอะไรควรไม่ควร ฉันจะไม่ขวางสิ่งที่คุณทำหรอก แต่หวังว่ามันจะเปลี่ยนสิ่งที่เกิดขึ้นในอนาคตได้ก็พอ แบบนั้นตกลงไหม?”


ทอมหันมา เหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจ “นี่สิ คนที่คุยกันรู้เรื่อง--ฉันตกลง

 

 



แฮร์รี่กำลังถามตัวเองอีกรอบว่าเขาจะวางเดิมพันไว้กับทอม ริดเดิ้ลได้มากน้อยแค่ไหน เขารู้ว่าริดเดิ้ลในตอนนี้ไม่ใช่โวลเดอร์มอร์ ดวงตาเขายังไม่แดงด้วยซ้ำ เพียงแต่สภาพซีดเซียวของสีผิวและบรรยากาศที่เริ่มแผ่ไอความมืดออกมาก็เพียงพอที่จะให้เขาจ้องอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวงแล้ว


คนที่สาปเขาจนเกือบตาย คนที่สั่งให้ผู้เสพความตามล่าเขา คนที่ทำให้หลายๆ คนต้องตาย คนที่ฆ่าพ่อแม่เขาคือทอม ริดเดิ้ลที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า ส่งยิ้มเย็นๆ อ่านไม่ออกมาให้และกำลังยื่นมือมาจับนาฬิกาเรือนเดียวกับพวกเขาอยู่ตอนนี้—แฮร์รี่ควรต้องรู้สึกยังไงดีล่ะ ดีใจเหรอ? หรือว่าชิงชังเหมือนอย่างเมื่อก่อน?


ไม่—ริดเดิ้ลในตอนนี้ นอกจากความไม่น่าไว้ใจแล้ว แฮร์รี่ไม่รู้สึกอะไรต่ออีกฝ่ายเลย ในหัวพยายามบอกตัวเองหลายครั้ง เตือนเขาทุกวินาทีว่า นี่เป็นแค่ชายหนุ่มที่ยังไม่รู้ประสา ยังไม่มีความผิดติดตัว เขายังไม่ได้เริ่มฆ่าคนด้วยซ้ำ เป็นแค่ตัวตนที่เกลียดมักเกิ้ลและแสวงหาอำนาจที่ไร้ที่สิ้นสุดเท่านั้น


“จนกว่านาฬิกาจะหยุดเดิน อย่าปล่อยมือเด็ดขาด” ไดลานานเอ่ยเตือนเป็นครั้งสุดท้าย “เพราะเราเอาตัวตนในอดีตมาด้วย ถ้าเผลอหลุดไปอยู่ในกาลเวลา ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”


ในครั้งสุดท้ายก่อนที่หญิงสาวจะเริ่มกดนาฬิกากลับไปยังอนาคต แฮร์รี่เห็นว่าทอมกำลังยิ้ม


การกลับครั้งนี้ไม่ได้กลับไปอย่างรวดเร็วเหมือนขามา แฮร์รี่มองเห็นรอบข้างที่เริ่มกลายเป็นเส้นสีขาวที่เคลื่อนที่ผ่านตัวพวกเขาไปด้านหลัง เร็วบ้างช้าบ้าง  เขารู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกหน่วงอยู่หน่อยๆ ถูกยืดบ้าง ถูกบีบอัดบ้างตามการควบคุมนาฬิกาของไดลานาน


ทอมดูทุกอย่างด้วยความสนใจ “นี่น่ะเหรอ การไหลของกระแสเวลา”


“เราจะลองแวะดูปีที่แฮร์รี่เกิดก่อน”


บรรดาเส้นสายถูกชะลอลง กลายเป็นก็อดดริกฮอล์โลว์ที่เงียบสงัด พวกเขาอยู่ที่บ้านของพ่อของเขา


แฮร์รี่ยืนอยู่ตรงนี้ หน้าบ้านที่ไร้วิญญาณที่ชอบลอยเพ่นพ่านอย่างทุกที พวกนั้นราวกับรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในคืนนี้ ความหวาดกลัวปกคลุมไปทั่วสารทิศ


และในที่สุดเขาก็เห็นทอม—ลอร์ดโวลเดอร์มอร์เดินมาตามทางฟุตบาท ร่างกายของพวกแฮร์รี่ถูกพรางไว้ด้วยมนต์พรางตา ทอมมองตัวเองในอนาคตเดินผ่านหน้าไปด้วยความสนใจ ดวงตาของเขาหรี่ลงแล้วมองตัวเองเดินเข้าไปในบ้านของเจมส์และลิลลี่ ดูไม่ออกว่ากำลังพอใจหรือไม่พอใจกับสภาพตัวเองในตอนนี้กันแน่


เสียงกรีดร้องและแสงสีเขียวดังขึ้น—แฮร์รี่หันหน้าหนี เขากำมือแน่นด้วยความเจ็บปวด รู้ดีว่าท้ายที่สุดจะเกิดอะไรขึ้น


ทอมหัวเราะออกมาเบาๆ—และเขาเกลียดเสียงนั่น


แฮร์รี่ต้องยืนแข็งเป็นหินอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานจนกระทั่งทุกอย่างจบลง ไดลานานเปรยขึ้นมาเบาๆ ว่า “คงไม่ใช่เวลานี้ และเราก็คงฆ่าโวลเดอร์มอร์ไม่ได้ เพราะเขาคงตายไปหลังจากนี้อีกสิบเอ็ดปี”


“ฉันไม่ค่อยปลื้มเท่าไร” ทอมออกความเห็น “ข้ามไปตอนที่ฉันกลับคืนมาเลยก็ได้”


“ได้ ตอนนั้นพอตเตอร์คงอยู่ปีสี่”


เวลาเริ่มเดินอีกครั้ง ก่อนมันจะมาหยุดอยู่ที่งานประลองเวทไตรภาคี แฮร์รี่จดจำเรื่องราวในครั้งนี้ได้ดี พวกเขาโผล่ออกมาไม่ค่อยจะอยู่ในมุมที่เหมาะสักเท่าไร ใบหน้าของเซดดิก ดิกกอรีวิ่งผ่านหน้าแฮร์รี่ไป เขาเกือบจะยกมือขึ้นฉุดอีกฝ่ายไว้เสียแล้ว


แฮร์รี่อยากจะตะโกนบอกเซดดิกว่า อย่าจับถ้วยนะ!’


แต่ก็ทำไม่ได้ เซดดิกจับแล้ว จับพร้อมกับเขาในวัยสิบสี่ปี จากนั้นภาพก็เปลี่ยนไป โผล่มาที่สุสานที่ถูกเตรียมไว้สำหรับการคืนชีพลอร์ดโวลเดอร์มอร์


ปีเตอร์ เพ็ตตริกูวอยู่ที่นั่น พร้อมกับลูเซียส มัลฟอยอีกคนที่มองแฮร์รี่เหมือนเห็นสมบัติล้ำค่า แฮร์รี่ที่ซ่อนตัวอยู่พยายามจ้องลูเซียสอย่างที่ตัวเขาในอดีตไม่เคยจ้องชัดขนาดนี้มาก่อน


“ฉันทำเอง!” เห็นได้ชัดว่าลูเซียสพยายามที่จะทำด้วยตัวเองจนเหมือนเขาเสียสติไปแล้ว


แสดงได้อย่างแนบเนียนจนแฮร์รี่เห็นว่าตัวเขาเองกำลังสบถด่าอีกฝ่ายออกมาอย่างเกลียดชัง มองลูเซียสอย่างมาดร้าย—แต่แฮร์รี่ที่ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ได้คิดแบบนั้น...ไม่แล้ว เขารู้สึกละอายใจเหลือเกินที่มองไม่เห็นความหวังดีของอีกฝ่าย


ทอมที่ยืนอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นว่าการคืนชีพนี้ ลูกน้องของตัวเองทำอย่างเร่งรีบ “วัตถุดิบน้อยนิดแบบนั้น ช่างโง่เขลาเสียจริงๆ” ก่อนจะมองทารกไม่สมประกอบอย่างขยะแขยง ไม่สนว่านั่นคือสภาพตัวเองในอนาคตอันไกล


“ฮอครัทซ์เสียไปหนึ่งกับการคืนชีพไม่สมประกอบนี่”


ไดลานานว่า “เราจะไปกันต่อแล้ว แจ็กสันไม่ได้อยู่ที่นี่ เขาคงเว้นช่วงนี้ไว้เพื่อให้คุณได้เก็บประสบการณ์”


“ใช้คำได้น่ารักดี” แฮร์รี่ประชด


เวลาเริ่มเดินอีกครั้ง คราวนี้ช้าลงครึ่งหนึ่ง เป็นช่วงเวลาปีห้าที่แสนน่าอึดอัด การมาของโดโรเรส อัมบริดจ์ครอบงำทุกคน การขอความร่วมมือของเด็กบ้านสลิธีรินของหล่อนทำให้คนบ้านงูกลายเป็นพวกชั่วร้ายอย่างเต็มตัว ตอนที่แฮร์รี่ก่อตั้งกองทัพดัมเบิ้ลดอร์และการที่เขาโดนดัมเบิ้ลดอร์เมินในเทอมนี้ มันค่อยๆ เกิดขึ้นอีกครั้ง


และในช่วงที่เขาถูกมัลฟอยจับได้ คาถาสะดุดล้มจนตัวเขาหน้าทิ่มลงไป แฮร์รี่เผลอมองใบหน้ากระหยิ่มนั้นนานกว่าปกติ ในขณะที่ทอมวิจารณ์พฤติกรรมของดัมเบิ้ลดอร์อยู่เพียงคนเดียว


“อย่างนี้นี่เอง...” ชายหนุ่มพึมพำ มองมาทางเขาที่ยังคงมองการทะเลาะในห้องของอัมบริดจ์ไม่เลิก เหยียดยิ้มขึ้นมา “นั่นลูกของลูเซียสเหรอ?”


แฮร์รี่หันหน้ามา ขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ “มีปัญหาหรือไง?”


“ฉันกำลังคิดว่าเธอเหมือนมีอะไรในใจ—ขอถามได้ไหมว่าแผนนี้ที่จริงเป็นของใคร?” แล้วก็เป็นทอมที่ตอบคำถามตัวเอง มองไปที่มัลฟอย “เด็กคนนี้สินะ?”


“ส่วนหนึ่ง” ไดลานานว่า


“อย่างนี้นี่เอง เขาตายเหรอ?”


แฮร์รี่ไม่ตอบ กำมือแน่นจนเจ็บไปทั้งฝ่ามือกระทั่งเวลาเดินไปในเหตุการณ์อื่น ย้ายมาที่ห้องเก็บลูกแก้วพยากรณ์ที่เริ่มมีการต่อสู้กันเกิดขึ้น


แต่นั่นก็เพียงพอให้ทอมเหยียดยิ้มร้ายแล้ว “ฉันเห็นว่าเธอมีอะไรในใจนะ คุณพอตเตอร์--ตอนนี้ฉันก็มีอะไรในใจเหมือนกัน”


“คุณอ่านใจผม ริดเดิ้ล...”


“ฉันเปล่า แต่หน้าเธอมันบอกหมดแล้ว” ทอมเป็นต่อ “การสนทนาของเราหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาทำให้ฉันรู้แล้วว่าเราคงไม่มีทางร่วมอุดมการณ์เดียวกันได้ แต่สุดท้ายเป้าหมายของเราก็มีเพียงอย่างเดียว”


“คุณไม่จำเป็นต้องพูดหลายรอบ”


“ได้ ฉันจะไม่พูดหลายรอบ”


แฮร์รี่รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมาแปลกๆ เขามองรอยยิ้มไม่น่าไว้ใจนั้นแล้วเกือบจะยกไม้กายสิทธิ์จ่อเข้าที่หน้าของอีกฝ่าย แต่ทอมไม่หวั่นเลยสักนิดว่าตัวเองกำลังทำให้เขาหรือไดลานานระแวง สิ่งเดียวที่อยู่ในความคิดของอีกฝ่ายคือตัวเอง เรื่องนี้แฮร์รี่ไม่เถียงเลย


“ฉันมีวีธีของฉันแล้ว คุณพอตเตอร์”


ทอมแสยะยิ้ม ขับให้ใบหน้าซีดขาวของเขาดูน่ากลัวมากกว่าเก่า “ฉันนี่แหละ จะเป็นจ้าวแห่งศาสตร์มืดเอง”


ไม่ทันที่แฮร์รี่จะใช้คาถา ทอมยิงคาถาใส่อกเขาโดยแรง แฮร์รี่ถลึงตามองด้วยความไม่เชื่อสายตา มือของเขาหลุดจากนาฬิกา ในเสี้ยววินาทีก่อนที่ภาพจะตัด ทอม ริดเดิ้ลพูดกับเขาว่า


“ใช้ชีวิตให้เต็มที่ แล้วฉันจะไปหาเธอเอง แฮร์รี่ พอตเตอร์”

 .

.

“มีแค่นี้เหรอ เบลล่า! เธอมันมีดีแค่นี้เอง ญาติที่รักของฉัน!


นั่นเป็นเสียงที่แฮร์รรี่คิดถึง--เสียงของซิเรียส แบล็กที่กำลังกระหยิ่มในชัยชนะของตัวเองที่กำลังจะมาถึง ดวงตาสีเขียวของแฮร์รี่ยังจดจ้องอยู่ที่อีกฝ่าย เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้ตัวเองหยุดวิ่งไปเสียแล้ว


แฮร์รี่คิดว่าเขากำลังฝัน รีมัส ลูปินกับนิมฟาดอร่า ท๊องส์ก็อยู่ที่นี่ พวกเขาวิ่งกลับมาหาแฮร์รี่หมายจะพาเขาหนี


แล้วส่วนสูงเขาลดลงด้วยเหรอ? ทำไมมุมมองมันเตี้ยลงจังเลย


แฮร์รี่จ้องซิเรียสตาไม่กระพริบ ร่างกายของเขาแข็งทื่อ ความหวาดกลัวที่กดลึกมาเนิ่นนานไหลทะลักออกมาอย่างกับเขื่อนแตก รวมทั้งความคิดถึงและความรู้สึกผิดด้วยเช่นกัน หากนี่เป็นฝัน มันคงเป็นฝันร้ายที่แฮร์รี่ไม่ปรารถนาที่จะเห็นมัน


เสียงกรีดร้องของเบลลาทริกซ์ยังคงบ้าคลั่ง หล่อนมองซิเรียสมาจากอีกด้านของกระจก มองซีเรียสที่กำลังจะชนะด้วยความแค้น


แต่แฮร์รี่รู้ว่าซิเรียสไม่เคยชนะ เพราะในอีกนาทีต่อมาเขาจะโดนฆ่า

 


“เอ็กเปลิอามัส!

 


รวดเร็ว เหนือการไตร่ตรอง ไม้กายสิทธิ์อันคุ้นมือร่ายคาถารวดเร็วเกินกว่าใครจะตั้งตัว ร่างของเบลลาทริกซ์ปลิวกระเด็นไปอีกด้านหนึ่ง คนละทางกับไม้กายสิทธิ์ของหล่อนที่เกือบจะได้ใช้คาถาสังหารชายหนุ่มญาติตัวเอง


ถ้าเป็นฝัน มันจะต้องเป็นฝันที่วิเศษที่สุดที่แฮร์รี่เคยฝันมาเลย


ซิเรียสหันมาหาเขา เหมือนจะยังอึ้งไม่หายกับความตายที่ลอยเฉียดหัวตัวเองไปเมื่อครู่ เสียงร้องของลูปินดังใกล้หู เรียกสติอันเลื่อนลอยของแฮร์รี่ให้กลับสู่ความจริง


“แฮร์รี่”


ไม่—นี่ไม่ใช่ความฝัน


ซิเรียสไม่มีวันรอด แต่ตอนนี้พ่อทูนหัวของเขากำลังวิ่งมาทางนี้ ลากเขาออกไปให้พ้นทางต่อสู้ ใช้ไม้กายสิทธิ์ปัดเป่าผู้คุมวิญญาณอย่างดุเดือด—เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้น


เป็นอีกครั้งที่แฮร์รี่เกิดความรู้สึกกลัว—เป็นอีกครั้งที่เขาพึ่งรู้ตัวว่ารอยแผลเป็นของเขากลับมาเจ็บอีกครั้ง


ไม่จริง


ซิเรียสกอดเขา “พระเจ้า ขอบคุณเถอะที่เธอช่วยฉันไว้ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า แฮร์รี่!


ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความชั่วร้ายของทอมก่อนที่เขาจะโดนอีกฝ่ายผลักออกมาจากการเดินทางข้ามเวลากลับเข้ามาในหัว เขาพบว่าตอนนี้ตัวเองเป็นแค่เด็กชายอายุสิบห้าปี ไม่ใช่มือปราบมารอายุยี่สิบสามอีกต่อไป


ลูปินกับท๊องส์ก็อยู่ด้วย ในห้องนี้ที่แผลเป็นของเขาเจ็บถึงขีดสุด ในห้องนี้ที่ในไม่ช้าโวลเดอร์มอร์กำลังจะมา—กับซิเรียสที่ไม่เคยมาได้ถึงตรงนี้ มาบัดนี้พ่อบุญธรรมของเขามีชีวิตรอดมาจากเงื้อมมือของความตายแล้ว


“แฮร์รี่ เธอเป็นอะไรหรือเปล่า?”

 


ทอม ริดเดิ้ล นายทำอะไรลงไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 101 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #368 19542559 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2564 / 12:05
    อิหยังวะ
    #368
    0
  2. #275 Natacha_i-sen (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มกราคม 2563 / 19:16

    เรามองว่าการกระทำแบบนี้ของทอมเป็นการชดเชยได้มั้ย?ถึงแม้ว่าเราจะรู้อยู่เต็มอกก็เถอะว่าทอมไม่ได้ใจดีขนาดนั้น หรือจะสร้างเด็กชายผู้รอดชีวิตเวอร์ชั่นใหม่?

    #275
    0
  3. #234 N เอ็น (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 03:00
    อู้ว ทอมที่มีสติกว่าเดิม จะเป็นยังไงล่ะเนี่ย
    #234
    0
  4. #190 earnnaruk (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 08:01
    นายคิดอะไรอยู่ริดเดิลลล
    #190
    0
  5. #138 Maerd_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2562 / 18:46
    โอ้... อู้ว อห ตื่นเต้นจัง ทอม คิดจะทำอะไรน่ะ แต่ฉันชอบที่เธอพูดว่า'ฉันไม่ปลื้ม'จังฮือ55555 (รับไม่ได้ที่ตัวเองในอนาคตไม่มีจมูกงี้อ่---ผิด)
    แงงงง ฉากแฮร์รี่ช่วยซีเรียสได้นี่เหมือนฝันไว้เลยค่ะ หนึ่งในAUที่ชอบเลย ว่าถ้าซีเรียสไม่ตาย แฮร์รี่คงแฮปปี้ๆกว่านี้แน่
    #138
    0
  6. #97 Hayeon22 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 17:30
    ต้องช่วยน้องนะ
    #97
    0
  7. #91 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 00:08
    แง้ๆๆ ทอมนี่นายทำอารายยย!! ผลจะดีหรือร้ายเนี่ยยย

    คือตอนนี้เหมือนแฮรี่หลุดมาอยู่ในกาลเวลานี้แล้วนะ ใจนึงคือแอบหวังนะว่าบางทีความสัมพันธ์ของเดรโกกะแฮรี่อาจจะเปลี่ยนไปเพราะนางมาจากอนาคตนางรู้หลายๆอย่างสิ่งที่เดรกทำเพื่อนางง แต่เราก็ไม่อยากให้เดรโกในอนาคตตายนะ ตอนเราอ่านเราจำได้นะว่าไรท์เขียนแค่ว่าหลับไปแล้ววอ่ะ

    ความหวังยังคงมี งื้ออออออ
    #91
    1
    • #91-1 Tiaros(จากตอนที่ 15)
      4 พฤษภาคม 2562 / 12:22
      โอ้ยย อยากเม้นหลายอย่างจังค่ะ เเต่มันจะสปอย ดังนั้นอยากให้รีดโฟกัสที่ความเอาเเต่ใจของทอมไปก่อนเนอะ!
      #91-1
  8. #88 Sea_mon (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 20:56
    อีทอมมมมมม
    #88
    1
    • #88-1 Tiaros(จากตอนที่ 15)
      2 พฤษภาคม 2562 / 13:08
      มาเหนือเมฆต้องยกให้คนนี้ค่ะ
      #88-1
  9. #87 Mamorudes (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 17:06

    โอ๊ยยยยย -ทอมคิดทำไรเนี่ย ไม่นึกว่ามันจะทำอ่ะ มีแผนอะไรในใจเรอะถึงได้เปลี่ยนเวลา เดาไม่ออก หนูโง่555555

    #87
    1
    • #87-1 Tiaros(จากตอนที่ 15)
      2 พฤษภาคม 2562 / 13:09
      มาฉากนี้แฮร์รี่คงเเช่งชักหักกระดูกไปร้อยรอบเเล้วล่ะค่ะ
      #87-1
  10. #86 janniaom (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 16:23
    ติดตามอยู่นะคะ สู้ๆค่าาา
    #86
    1
    • #86-1 Tiaros(จากตอนที่ 15)
      2 พฤษภาคม 2562 / 13:09
      ขอบคุณมากที่ติดตามเราค่ะ
      #86-1