Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 12 : 12 ข้อเสนอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 790
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    23 เม.ย. 62

12 ข้อเสนอ

 


เดรโกคิดมาตลอดว่าถ้าเขาพลาดท่าอย่างในวันนี้ ตัวเองจะมีสภาพเป็นยังไง—ไมอากับแจ็กสันไม่เคยมีในประวัติการค้นหามาก่อน และข้อสันนิษฐานเรื่องการใช้ความรุนแรงก็มีความเป็นไปได้เมื่อเขาเห็นแล้วว่าแจ็กสันดูผิดปกติแค่ไหนตอนที่เสกคำสาปใส่เขาจนต้องร้องออกมา


“เอาล่ะ ไปบ้านแกกัน มัลฟอย”


เดรโกคิดว่าเขาอาจะโดนทรมาน—คำสาปกรีดแทงก็เป็นอะไรที่เข้าท่าสำหรับการทรมานคน ไม่งั้นก็อาจจะเป็นอาวุธของพวกมักเกิ้ลที่พวกนี้ชอบใช้ ศพที่ผ่านๆ มาที่เขาไปช่วยไม่ทัน นอกจากรอยถูกยิงแล้ว ยังมีบางศพที่ต้องตายเพราะแผลถูกฟันทั่วร่าง มันเป็นการทรมานที่เหยื่อจะต้องถูกรีดเลือดออกไปช้าๆ และทนต่อความเจ็บปวดเป็นเวลานาน


และล่าสุดที่ตายก็คงไม่พ้นลูน่า ทอมสันที่เขาพึ่งเซ็นต์ปล่อยตัวออกจากโรงพยาบาลเมื่อเกือบๆ สามอาทิตย์ที่แล้ว


แต่เดรโกก็คิดผิดอีกนั่นแหละ แจ็กสันไม่ได้คิดทรมานเขาด้วยเครื่องทรมานพวกนั้น


“แค่ของเล่นพวกนั้นคงไม่ทำให้แกคายข้อมูลออกมาหรอก จริงไหม?”


และตรงหน้าเขาคือแม่


โดยที่ไม่ต้องมีอะไรมาทำร้ายร่างกาย เดรโกก็รู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็นแค่เห็นแม่ถูกจับนั่งนิ่งๆ โดยมีไมอา ฮัตสันจ่อปลายไม้กายสิทธิ์ที่ข้างศีรษะของเธอแล้ว


เดรโกนั่งอยู่ตรงข้ามแม่ โดยที่ด้านหลังของพวกเขาคือเพชฌฆาตเตรียมลงดาบ


“เอาล่ะ ทีนี้ก็น่าจะคุยกันง่ายหน่อย” ไมอาว่า “นาฬิกาอยู่ที่ไหน มัลฟอย?”


“ฉันไม่รู้”


หนึ่งอย่างที่ควรระวังไว้ การพูดไม่เข้าหูไม่ใช่เรื่องที่ดี


“กรี๊ดด!


“แม่!


ไมอาดึงนาร์ซิสซาร์ให้กลับมานั่งดีๆ คราวนี้จิ้มไม้กายสิทธิ์แทบจะฝังลงไปในลำคอของหล่อน ไมอาดูมีความสุข ผิดจากเขาที่ขอบตาแดงก่ำอยากจะเข้าไปต่อยอีกฝ่ายสักหมัด เดรโกกำหมัดแน่น แน่นเสียจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ


“ปล่อยเธอไป แกต้องการแค่ฉันไม่ใช่หรือไง ไอ้พวกสารเลว!


“มันก็ใช่ แต่แกก็ดันปากแข็งแถมหนีเร็วด้วยนี่สิ เอาล่ะ เรามาเริ่มกันใหม่ดีกว่า...”


เขาเกลียดฮัตสัน ไอ้เวร


“นาฬิกา—อยู่—ที่ไหน?”


“ฉัน...”


“กรี๊ดด!


แม่ล้มลงไปอีกครั้ง คู้ตัวอย่างเจ็บปวดเมื่อคำสาปกรีดแทงแล่นไปทั่วร่าง


“ฉันจะพูดอยู่นี่ไง!


“ฉันว่าไม่นะ” ไมอากระชากหญิงสาวขึ้นมาอีกรอบ “เอาล่ะ เริ่มใหม่”


นาร์ซิสซาส่ายหัว แต่เดรโกทนไม่ไหวแล้ว


เขาควรจะนิ่งเฉยเหรอ? เหมือนกับมองพ่อในตรอกวันนั้นที่ค่อยๆ โดนทรมานจนตายต่อหน้าต่อตา หรือยืนมองนิ่งๆ เหมือนอย่างตอนที่มองโวลเดอร์มอร์ทรมานมักเกิ้ลก่อนจะโยนให้นากีนีเป็นมื้อเย็นเหรอ?


ไม่—มันต้องไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว


ทั้งเนื้อทั้งตัวของเดรโกไม่มีอะไรสักอย่าง ไม้กายสิทธิ์ของเขาไม่ได้แค่โดนยึด แจ็กสันหักไปแล้ว แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้โดนคาถาสะกดนิ่งเหมือนอย่างที่พ่อร่ายใส่


แล้วยังมีอะไรอีกที่จะมีเป็นข้ออ้างให้เดรโกเอาครอบครัวของตัวเองแลกกับนาฬิกาล่ะ


พอตเตอร์—คำตอบมันก็ชัดอยู่แล้วว่าเดรโกควรโกหกออกไป อย่างน้อยก็ต้องบอกคำโกหกที่ใกล้เคียงมากที่สุด


“นาฬิกา--” ไมอาเริ่ม


และในหัวของเดรโกกำลังคิดแต่เรื่องที่ซ่อนของมัน—ที่ซ่อนที่เขาพึ่งจะเปลี่ยนไปไม่นานมานี้ ที่ซ่อนที่ถ้าสองคนนี้หาเจอคงทำให้เด็กๆ โดนลูกหลงและเขาคงโดนสาปแช่ง


เดรโกมองนาร์ซิสซาร์แล้วขอโทษ เธอส่ายหน้า “ไม่ เดรโก—ลูกแม่ อย่าพูดมันออกมา”


เขาหลับตา “ขอโทษครับแม่”


วินาทีนั้นเองที่ไมอา ฮัตสันรู้ว่าตัวเองจะได้คำตอบเสียที จากหัวขโมยที่เหน็ดเหนื่อยมามากกับการหลบหนี


“ฮอกวอส์ต ห้องต้องประสงค์”


ชายหนุ่มพุ่งเข้าไปหามารดา สวมกอดเธอแน่นจนแทบจะหายเข้าไปในกอดของเขา “แม่เจ็บไหม?” เสียงเขาสั่น ตัวนาร์ซิสซาร์สั่นเทาไปหมด เดรโกไม่สนว่าไมอากับแจ็กสันกำลังจะฆ่าเขาปิดปากเป็นรายต่อไป ไม่สนว่าปลายไม้กายสิทธิ์จะชี้มาที่ตนเองถึงสองด้าน


เขาหลับตา—พยายามที่สุดที่จะไม่ให้ตัวเองกลัว


และอย่าคิดว่าจะมีใครมาช่วยตัวเอง—ไม่มีใครทั้งนั้น


“ลาก่อน มัลฟอย”

 



ปัง!


“สตูเปฟาย!


เดรโกเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ ทันเห็นร่างของของไมอาปลิวกระเด็นไปกระแทกผนัง เสียงของพอตเตอร์แทบจะเป็นคำรามอย่างโกรธแค้น “ไอ้เลว!” และหมอมูนส์ก็วิ่งตรงเข้ามาทางนี้ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด


ยังเหลืออีกคนที่จ่อไม้มาที่หลังศีรษะของเขา เป็นโชคร้ายที่คนมาช่วยมีเป็นพ่อมดมีแค่คนเดียว


“อะวาดา เคดาฟ-รา!


แสงสีเขียวพุ่งเข้าใส่เดรโก แต่เรื่องที่น่าตกใจที่สุดไม่ใช่การที่เขารอดมาจากความตายที่ใกล้เพียงไม่กี่เมตรได้


ไดอา มูนส์เข้ามาบังเขาไว้ ร่างของเธอกระตุกก่อนจะล้มลงกับพื้นเหมือนตุ๊กตาเส้นเอ็นขาดอยู่บนร่างของเดรโกที่ทันแค่หันไปรับร่างไร้ชีวิตของเธอ


ใบหน้าของหญิงสาวไร้ซึ่งแววของชีวิต


“นังผู้หญิงโง่เง่า!” แจ็กสันสบถ ตั้งท่าใหม่อีกรอบที่จะฆ่าเขา


พอตเตอร์ตะคอกกลับมา “หยุดนะ!” แล้วพยายามวิ่งกลับเข้ามา ไม่สนว่าตัวเองอาจจะโดนคาถาจากไมอาที่กำลังลุกขึ้นมาด้วยความโมโห


“เดรโก!” นาร์ซิสซาร์กรีดร้อง หล่อนกระโจนขึ้นมากอดเขา “อย่าทำลูกฉัน!


และก่อนที่คำสาปพิฆาตจะได้คร่าชีวิตใครไปอีก เสียงคำรามร้องของคนแปลกหน้าก็ดังขึ้นจากระเบียงชั้นสอง เป็นชายหนุ่มกับหญิงสาวคู่หนึ่งที่สภาพตัวเปียกปอน เดรโกไม่รู้ว่าพวกเขามาที่นี่ได้ยังไง แต่ชายคนที่ตะโกนร้องกำลังกระโดดลงมาจากชั้นระเบียง


ด้วยอำนาจของบางอย่าง ร่างของเขาพุ่งเข้าใส่แจ็กสันจนล้มระเนระนาดลงไปทั้งคู่


“สารเลวเอ้ย! แกฆ่าน้องฉัน!” อีกฝ่ายกระหน่ำหมัดใส่แจ็กสันไม่หยุด ไม่มีโอกาสแม้แต่จะร่ายคาถาด้วยซ้ำ


เดรโกพยุงแม่ออกมาให้ห่าง เขาหันไปหาพอตเตอร์ เห็นว่าด้านหลังคือไมอา ฮัตสันที่จ่อชี้ไม้กายสิทธิ์มาทางอีกฝ่าย “พอตเตอร์ ข้างหลัง!


แต่ช้าไปก้าวหนึ่ง


“ครูซิโอ้!


พอตเตอร์ล้มลงไปกับพื้น ไมอา ฮัตสันลุกขึ้นมาได้แล้ว ในลำดับต่อมาที่เขาตวัดไม้ไปทางชายหนุ่มที่กำลังรัวทุบญาติของตัวเองอยู่ ส่งผลให้ร่างนั้นปลิวไปอีกทางและแจ็กสันลุกขึ้นมาได้


ไม่จำเป็นที่จะต้องอยู่ที่นี่อีก พวกเขากำลังหายตัว เกิดเสียงสะนั่นภายในห้องก่อนที่ร่างของสองผู้เสพความตายจะหายไป


ทิ้งความเละเทะเอาไว้เบื้องหลัง


“เดรโก แม่ไม่เป็นไร” นาร์ซิสซาร์ว่า เธอยืนได้ด้วยตัวเองแม้ว่าใบหน้าจะยังซีดขาวอยู่ “ไปดูคนอื่น”


เดรโกรู้สึกว่ามือตัวเองกำลังสั่น มันไม่น่าเกิดขึ้นได้กับคนเป็นผู้บำบัด หรือแม้แต่อาการหูอื้อเพราะความกลัวและช็อกจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สองขาของเขาก้าวไปหาคนที่กำลังพยุงตัวเองลุกจากพื้น พอตเตอร์ไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ผลของคาถาก็ส่งผลให้อีกฝ่ายสาหัสไม่น้อย


แต่เห็นได้ชัดว่าพอตเตอร์ไม่ได้สนใจตัวเองเท่าที่ควร เพราะอีกฝ่ายเอาแต่สำรวจตัวเขาไม่หยุด “นายเป็นอะไรไหม?” น้ำเสียงฟังดูหวาดกลัว


เดรโกส่ายหัว “อย่าพึ่งลุก” เขาว่าเสียงเข้ม น่าเจ็บใจที่ไม้กายสิทธิ์ของเขาหัก เดรโกดูอาการคนเจ็บไม่ได้ “นายพึ่งโดนคาถากรีดแทงมา”


“ฉันไม่เป็นไร” อีกฝ่ายลุกขึ้น และก่อนที่ดวงตาสีเขียวจะเปลี่ยนเฉดเป็นเข้มขึ้น พอตเตอร์เอื้อมมือจับไหล่ทั้งสองข้างของเขา “มัลฟอย นายต้องบอกฉันว่านาฬิกาอยู่ที่ไหน”


เขาชะงักแทบจะทันที “นายรู้?”


“ใช่”


เดรโกพยายามขืนตัวออกมา แต่ปรากฏว่ามือของพอตเตอร์ไม่ต่างอะไรจากคีมเหล็ก หมอนี่แทบทำให้เขานิ่วหน้าด้วยความเจ็บเมื่ออารมณ์กำลังพุ่งสูงและมองเขาปนด้วยความโมโห “นายเลิกเก็บเงียบสักที จินนี่ตายไปแล้วหนึ่งคน ตอนนี้ก็หมอมูนส์!


เสียงตวาดทำให้เดรโกสะดุ้งในใจ เขาไม่เคยต้องมารับรู้อารมณ์ร้ายๆ แบบนี้มาก่อน—อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในช่วงหลังๆ มานี้ที่ได้รับแต่คำสบถสาปแช่งล่ะนะ


แต่พอพูดถึงไดอา มูนส์—ชายหนุ่มแทบจะหันไปยังร่างที่นอนนิ่งอยู่บนพื้น แต่ปรากฏว่าร่างของหล่อนกลับหายไป


ไร้ร่องรอย


“หล่อนหายไปไหน?” คำพูดนั้นเรียกให้พอตเตอร์หันไปมองเช่นกัน อีกฝ่ายขมวดคิ้วไม่ต่างจากเขา


ท่าทางของชายหญิงตัวเปียกโชกอาจจะบอกพวกเขาได้ คนที่ต่อยกับแจ็กสันไม่ได้คุ้มคลั่งอีกแล้ว เขากำลังมองมาที่เดรโกด้วยความกรุ่นโกรธที่ยังไม่จางหายไปจากดวงตา นั่นทำให้เดรโกพึ่งรู้ตัวว่าเมื่อครู่ หล่อนตายเพราะเขา


“ผมไม่เข้าใจ” ท่าทางของชายหนุ่มฟังดูสับสน “เธอไม่ควรมาสละชีวิตเพื่อคนมีประโยชน์ร่วมกันแบบผม”


“ฉันรู้ว่าคุณกำลังสับสน มัลฟอย” แต่ท่าทางของคนพวกนี้ที่ดูรู้จักกับไดอาดีไม่ได้โกรธเขาอย่างที่คิด หญิงสาวที่หน้าตาคล้ายกับหล่อนก้าวเข้ามาหาอย่างสงบ “มีหลายเรื่องที่คุณไม่เข้าใจว่าเราทำไปทำไม ที่ไดอาทำไปเมื่อกี้เธอไม่ได้แค่ปกป้องคุณหรอก แต่แม่ของคุณด้วย—พวกคุณมีความหมายต่อพี่สาวของฉัน”


พอตเตอร์มายืนอยู่ข้างเขา แต่เห็นได้ชัดว่าเหตุผลมันยังไม่หนักแน่นพอ แม่ไม่รู้จักกับไดอาด้วยซ้ำ ทำไมเธอต้องมาปกป้องพวกเขาล่ะ


“ถึงจะไม่มีเวลามากนัก แต่คงจะมากพอให้พวกคุณอธิบายว่าพวกคุณเป็นใคร คุณเดอ ราโรส—และคุณมูนส์...” พอตเตอร์เกริ่น “คุณบอกว่าชื่อจริงของหล่อนคือไดอา ฮัตสัน”


“ใช่” ชายหนุ่มพยักหน้า “ผมชื่อวลอฟ และนี่ไดลานาน และสำหรับไดอา—ถึงเธอจะนามสกุลฮัตสันแต่เราคือสายเลือดเดียวกัน—เราไม่ใช่คนของที่นี่คุณพอตเตอร์ คุณคงเห็นจากใบมรณะบัตรแล้ว นั่นเป็นของไดอา มูนส์กับวลอฟ มูนส์ตัวจริง มีเรื่องเกิดขึ้นกับคนสำคัญของเรา สาเหตุมันมาจากนาฬิกาย้อนเวลาที่พวกคุณกำลังครอบครองอยู่”


เดรโกไม่เข้าใจ—อย่างน้อยถ้าตัดเรื่องซับซ้อนน่าเหลือเชื่อที่วลอฟกำลังเล่าอยู่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่านาฬิกาที่พวกฮัตสันอยากได้มันเกี่ยวอะไรกับคนสำคัญของพวกเขา


“โวลเดอร์มอร์” ไดลานานกล่าว น้ำเสียงของเธอฟังดูเย็นชา


เดรโกเห็นว่าพอตเตอร์เองก็ตัวเกร็งไปนิดหน่อยกับชื่อของคนๆ นี้ “เขาตายไปแล้ว”


“และกำลังจะกลับมา เพราะฮัตสันกำลังจะกลับไปฆ่าคุณผ่านนาฬิกาย้อนเวลา—นั่นแหละปัญหา”


“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคนสำคัญของพวกคุณ” เดรโกถาม


“มันเป็นผลกระทบในอนาคต มัลฟอย แต่มันเกิดขึ้นกับพวกฉันไปแล้ว” ไดลานานขมวดคิ้ว “พวกเขาหายไป และฉันอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ทุกๆ อย่างกลายมาเป็นแบบนี้”


“หมายความว่ายัง—“ เดรโกเบิกตากว้าง


พวกเขาบอกว่าพวกเขาไม่ใช่คนของที่นี่


แล้วถ้าที่นี่ที่คนพวกนี้หมายถึงไม่ได้หมายถึงประเทศล่ะ? เดรโกมองหน้าของวลอฟกับไดลานาน นึกไปถึงคำพูดราวกับรู้อนาคตของไดอา มูนส์ นึกไปถึงครั้งแรกที่หล่อนปรากฏตัวขึ้นแล้วอาสาเป็นคนช่วยเขาด้วยตัวเอง


หล่อนรู้ทุกอย่าง แม้แต่อดีตที่ไม่มีใครรู้ของเขา


“พวกคุณเป็นคนที่ไหน?” เดรโกถามเสียงแผ่ว และคิดว่าคำถามนี้พอตเตอร์ก็คงอยากถามเหมือนกัน


“ลอนดอน วลอฟมาจากอเมริกา”


“แล้วคุณจบจากที่ไหน?”


ไดลานานตอบชัดเจน “ฮอกวอส์ต”


เป็นไปไม่ได้


“ที่นี่?”


“ไม่ใช่ฮอกวอส์ตที่นี่—และใช่ ฉันคิดว่าคุณรู้แล้วว่าที่ฉันหมายถึงคืออะไร”


เดรโรคิดว่ามือไม้ของตัวเองกำลังสั่น—ไม่สิ มือของเขาเย็นเฉียบไปแล้วต่างหาก ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ “...งั้นผมถามได้ไหมว่าคนสำคัญคุณมูนส์—ฮัตสันที่เคยบอกเอาไว้ เขาเป็นใคร?”


ในตอนนั้นที่ความเงียบอยู่ในช่วงที่อึดอัดที่สุด


“เดรโก มัลฟอย—คือคนสำคัญของไดอา คุณมัลฟอย”


ลมหายใจของเขากับพอตเตอร์ขาดห้วงขึ้นมาพร้อมๆ กัน รวมถึงแม่ที่ยกมือขึ้นปิดปาก


นี่มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดในชีวิตเขาเลย

 

 




“เรื่องมันเริ่มที่การเปลี่ยนแปลงอนาคตของพี่สาวฉัน เธอเปลี่ยนบางอย่างในช่วงสงคราม และใช่ พวกเราฆ่าโวลเดอร์มอร์ได้ แต่ใครจะรู้ล่ะว่าผลของการเปลี่ยนอนาคตจะทำให้บางอย่างเปลี่ยนแปลงไปหมด ไม่มีใครรู้ว่าพี่สาวของฉันเปลี่ยนอะไรไปมากน้อยแค่ไหน ฉันคิดว่าเธออาจจะเปลี่ยนแค่อนาคตของครอบครัวเรา—เห็นได้ชัดว่ามันมีมากกว่านั้น”


หญิงสาวที่นั่งอยู่หัวโซฟากำลังเล่าเสียงเรียบ “ผลกระทบนั้นทำให้พวกฉันต้องมาที่นี่ แต่อย่าถามลึกกว่านี้เลย เพราะเราเองก็ไม่รู้เหมือนกัน”


“แล้วแผนของคุณคือแค่การมาช่วยแบบเดาสุ่มอย่างนั้นเหรอ?” แฮร์รี่แทบจะคลำหาเสียงของตัวเองไม่เจอ อันที่จริงสมองเขาแทบไม่ทำงานไปแล้วตั้งแต่ได้ยินชื่อของเดรโก มัลฟอยหลุดออกมาจากปากของไดลานาน


“ไม่” หญิงสาวพูด “เราพอจะมีแผน...อย่างน้อยก็คิดว่ามันจะเป็นแผน”


“คิดว่า?” แฮร์รี่ขมวดคิ้ว “ผมไม่คิดว่ามันจะน่าเชื่อถือได้หรอกนะถ้าคุณพูดว่า คิดว่า


“แต่มันมีเหตุผลให้ฉันลอง ถ้าเกิดว่าฮัตสันได้นาฬิกาของมัลฟอยไปจริงๆ ซึ่งฉันคิดว่าเขาจะได้มันแน่นอน” ไดลานานเถียง “เราจะขอความช่วยเหลือจากทอม ริดเดิ้ล”


“อะไรนะ? ไม่!


เป็นมัลฟอยที่ตวาดขึ้น อีกฝ่ายขยับจนโซฟายุบยวบข้างเขา และถ้าแฮร์รี่ไม่จับแขนอีกฝ่ายไว้ ก็คาดว่าเจ้าตัวคงผุดลุกขึ้นยืนแล้ว


ที่จริงแล้วเขาก็ไม่เห็นด้วย ทอม ริดเดิ้ลที่เขาเคยเจอในห้องแห่งความลับเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและเจ้าเล่ห์ แม้จะอายุน้อยกว่าดาร์กลอร์ด แต่ด้วยสมองอันชาญฉลาดก่อนที่เขาจะฉีกวิญญาณของตัวเองจนไม่สมประกอบนั้นน่ากลัวกว่าหลายเท่า


“ให้เขามาฆ่าตัวเองในอนาคตเหรอ?” แฮร์รี่ถาม “คุณไปเจออะไรมา ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นว่าเขาจะช่วย?”


“เขาคือคนเดียวที่จะฆ่าตัวเองได้” หญิงสาวว่า “คุณไม่มีเสี้ยววิญญาณของเขาแล้ว คงจะเข้าใจนะว่าตัวเองคงฆ่าโวลเดอร์มอร์ไม่ได้”


แฮร์รี่ปฏิเสธข้อนี้ไม่ได้


“ฉันกับวลอฟตกลงกับไดอาไว้ก่อนแล้วว่าเราจะชิงนาฬิกาทั้งสองเรือนมาแล้วทำลายทิ้ง แต่ตอนนี้คงต้องเปลี่ยนแผนนิดหน่อย เราจะเข้าไปเอานาฬิกาที่กระทรวงเก็บไว้เอง ในกรณีที่เลวร้ายที่สุดคือใช้มันย้อนเวลากลับไปตอนที่ทอม ริดเดิ้ลกำลังศึกษาฮอครักทซ์”


เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ต้องใช้แผนสำรองนั้นเร็วกว่าที่คิด แม้มัลฟอยจะมีท่าทีไม่ยอมยังไง แต่เขาไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว “ฉันโกหกฮัตสันว่ามันอยู่ที่ห้องต้องประสงค์ แต่ที่จริงฉันซ่อนไว้อีกที่หนึ่ง”


“นายเอาไปซ่อนไว้ที่ไหน?”


สีหน้าของมัลฟอยดูไม่ดีเลยสักนิด “หลังรูปของซัลลาซาร์ในหอสลิธีริน”


“คุณควรรีบไปเอา ทางนี้ผมจะจัดการกับทางกระทรวงเอง” วลอฟหันมาหาแฮร์รี่ จดจ้องเขาด้วยดวงตาสีดำสนิทที่ลึกไร้ก้น “ว่ายังไงล่ะพอตเตอร?”


“เราจะกลับไปเจรจากับทอม ริดเดิ้ล ให้เขามาฆ่าตัวเองในอนาคต คุณจะเอาด้วยไหม?”


นี่มันเป็นข้อเสนอที่ห่วยแตกสิ้นดีเลย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 กรกฎาคม 2563 / 17:56
    เดี๋ยวนะ!!! อย่าบอกนะเรื่องนี้กับเรื่องนั้นเป็นแบบ เอ่อ เชื่อมกันปะ? เฮ้ย! จะพีคไปแล้วนะให้ตายเถอะไม่ว่าเรื่องไหนไรท์ก็ช่างทำรีดเดอร์ตัวน้อยๆคนนี้น้ำตาตกทุกเรื่อง! แอแง้
    #346
    0
  2. #232 N เอ็น (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 02:08
    ช็อคมากแม่
    #232
    0
  3. #201 Malika1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 09:52
    ช็อคในช็อคอีดทีนึง อุ้บบร้ะ
    #201
    0
  4. #187 earnnaruk (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 00:12
    ... พีคมากแม่
    #187
    0
  5. #79 jeon__jimin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 10:26
    ให้ตายเถอะเราช็อคมาก omg คนสำคัญของไดอาคือเดรโก ไหนจะย้อนไปให้พี่ทอมฆ่าตัวเอง หวังว่าพี่ทอมจะยอมร่วมมือนะคะ
    #79
    0
  6. #75 Hayeon22 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 09:57

    ฟีลเหมือน​ "เด็กต้องคำสาป"

    หน่อยๆใช่ป่ะคะ​ ถ้าคนอ่าน​"เด็กต้องตำสาป" ไม่น่าจะงง​ แต่ความกลับไปเอาทอม​​ริดเดิลกลับมาฆ่าตัวเอง​ มันจะเป็นไปได้หรอ?.. ยังไง? แบบเอารูปในอนาคตไปให้ดูแล้วบอกว่าถ้าแบ่งวิญญาณ​ใส่ฮอครักซ์แล้วหน้าตาจากหล่อๆจะกลายเป็นแบบนั้นนะ​ ถ้าไม่อยากเป็นแบบนั้นอย่าถะหลำลึกไปมากกว่านี้​ งี้? 555555​ แซวเล่นนะคะ​

    อย่าปารองเท้ามาาาาาาาาาา
    #75
    1
    • #75-1 Tiaros(จากตอนที่ 12)
      26 เมษายน 2562 / 12:19
      ต้องยอมรับเลยค่ะว่าเรื่องนาฬิกาเราเอามาจากเด็กต้องคำสาปจริงๆ ก็เเหม อัลกับสกอร์เล่นย้อนไปย้อนมาเมามันขนาดนั้นนี่เนอะ//หัวเราะ
      เเต่จะให้ทอมมาฆ่าตัวเองยังไงคงต้องค่อยๆ คลายทีละนิดค่ะ ฟิคนี่หาสาระเหตุผลไม่ค่อยเจอหรอก อย่าคิดเยอะค่ะ
      #75-1
  7. #74 Fuyu Asawaphithaya (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 19:46
    โอยยย ความหักมุมนี้ ไม่เคยต้องตั้งใจอ่านอะไรขนาดนี้มาก่อนเลยเนี่ย
    #74
    1
    • #74-1 Tiaros(จากตอนที่ 12)
      25 เมษายน 2562 / 10:34
      ต้องใช้สมาธิเเละสติขั้นสูงค่ะ
      #74-1
  8. #73 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:23
    อยากบอกงงจ้าาา งงไปเรียบร้อยเเล้ววววว5555555 แต่ท้าทายมากกก นี่เดี๋ยวถ้ามีเวลาเราจะมาอ่านทวนตั้งแต่ตอนที่หนึ่งใหม่เลยย เพราะรู้สึกเหมือนเรายังเข้าไม่ถึงแก่นน 55555 แอบช๊อกตรงคนสำคัญของไดอาคือเดรโกนี่แหละจ้าา เอาล่ะ ญ ตายกันหมดเเล้วว ผช เขาต้องได้กันเองแล้วล่ะะ กรี้ดดๆๆ ><
    #73
    1
    • #73-1 Tiaros(จากตอนที่ 12)
      24 เมษายน 2562 / 18:03
      ต้องค่อยๆ อ่านค่ะ เรื่องนี้ต้องใช้สติเเละสมาธิสูงพอควร//หมายถึงเราตอนเเต่งนะ ฮ่า!
      #73-1
  9. #72 Mamorudes (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 17:20

    แงงงงง มันเชื่อมกับที่ไดแอนทำอ่ะเหรอ ;-; แล้วไดอาตายด้วยอ่ะ ฮือ เฮ้ย แบ่บ ที่ผ่านมานางคอยช่วยเหลือเดรโกเงียบๆไม่เผยครสอะไรเลยอ่ะ เศ้า

    #72
    1
    • #72-1 Tiaros(จากตอนที่ 12)
      24 เมษายน 2562 / 18:03
      เป็นอย่างที่คิดค่ะ
      #72-1
  10. #71 Hydran (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 17:16

    พระเจ้า พระเจ้าๆๆ! นี้มันอะไรกันเนี้ย! จู่ๆก็เจอนาร์ซิสซาร์ แล้วก็คนสำคัญของไดอาคือเดรโก จากนั้นคือย้อนเวลาไปหาทอม ริดเดิ้ล? หวังว่าจะไม่ผิดแผน ไม่งั้นฉิบหายวายป่วงแน่นอน ซับซ้อนเรื่อยๆ โอ้ยมึน//เป็นลมหนีความจริงแม่ง

    #71
    1
    • #71-1 Tiaros(จากตอนที่ 12)
      24 เมษายน 2562 / 18:04
      ขอให้ไม่พลาดอีกก็พอค่ะ เรานี้พลิกเยอะเกินไปเเล้ว
      #71-1