Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 10 : 10 สุสานแด่เธอคนสำคัญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    2 มี.ค. 62

10 สุสานแด่เธอคนสำคัญ

 


แฮร์รี่เคยเห็นคนมากมายที่เคยพูดว่าตัวเองเสียใจแค่ไหนกับการสูญเสีย พวกเขามักฟูมฟาย ร้องไห้เสียงดังราวกับจะประกาศให้คนทั้งโลกรับรู้ความเศร้าโศรกของตัวเอง—ครั้งหนึ่งเขาก็เคยเป็นแบบนั้น—เผชิญหน้ากับความสูญเสียครั้งใหญ่ มันเป็นความรู้สึกเหมือนถูกหักหลัง


พวกเขาเหล่านั้นหักหลังเขาโดยการทิ้งเขาเอาไว้บนโลกใบนี้คนเดียว ดัมเบิ้ลดอร์ทิ้งภาระอันใหญ่หลวงเอาไว้ กับสเนปที่คิดจะตายไปพร้อมกับความรักอันบริสุทธิ์ของตัวเอง


ไม่มีใครอยากจะเผชิญหน้ากับมันอีก—แต่ความตายเป็นเหมือนเพื่อนรัก มันมักพรากคนสำคัญของเขาไปเสมอ


และครั้งนี้ก็เช่นกัน—แฮร์รี่อยากจะคิดว่าเธอกำลังหลับลึกอยู่ใต้พื้นดินที่อุดมสมบูรณ์ผืนนี้ หลบหนีจากความวุ่นวายที่รุมเร้าแล้วรอวันเวลาให้แฮร์รี่ไปปลุกเธอ แต่เขาควรจะเลิกหลอกตัวเองได้แล้ว นางวีสลีย์ร้องไห้ราวกับจะสิ้นใจตั้งแต่วันที่รู้ข่าวมาจนกระทั่งวันฝังศพลูกสาวของหล่อน อีกฝ่ายเป็นคนเดียวที่แฮร์รี่ไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไปหาด้วยความละอายและรู้สึกผิด


ผมจะดูแลเธอ


แฮร์รี่พิสูจน์ให้นางวีสลีย์เห็นว่าเขามันเป็นไอ้คนโกหกที่มาไม่ทันเห็นแม้แต่วินาทีที่เธอถูกใครบางคนฆ่าตาย ยังมีคนอื่นๆ ในบ้านวีสลีย์ที่แฮร์รี่ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตา ใช่—โดยเฉพาะกับรอน ไหล่ของเขารู้สึกหนักทุกครั้งที่มองเห็นแผ่นหลังของเพื่อนสนิทที่ทรุดอยู่หน้าสุสาน รอนเคยตบบ่าข้างซ้ายของเขาแล้วฝากฝังจินนี่เอาไว้ด้วยใบหน้าเปี่ยมสุขในวันที่จอมมารจากไป


นายจะทำให้เธอมีความสุขไปจนแก่ตาย


แล้วมาดูตอนนี้สิ—แฮร์รี่เป็นคนยืนอยู่เหนือศพของคนสำคัญอีกแล้ว


เขาไม่ควรอยู่กับใครเลย


ผู้เป็นที่รักของคนตายไม่เคยมีคนเคียงข้าง ความตายคงรักเขามากเกินไปที่จะยอมให้ใครมามีความสำคัญกับเขา


นางวีสลีย์ยังคงร้องไห้ด้วยเสียงที่เปล่งออกมาจากลำคอได้เพียงลมหายใจ หล่อนอ่อนแรงอยู่ในอ้อมกอดของนายวีสลีย์ ใบหน้าของพวกเขาหมองคล้ำและซีดเซียวเหมือนศพ แม้แต่เฟลอร์ที่มาร่วมงานศพพร้อมกับสามีของเธอก็ยังส่งเสียงสะอื้นออกมาเป็นระยะ


แฮร์รี่ไม่อาจอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไป เขาไม่ควรมาอยู่ตรงนี้—ที่ๆ คนที่เขาไม่อาจปกป้องได้นอนหลับอยู่


รอนพูดขึ้นมาแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงติดแค้นเคือง “นายจะไปไหน?” เขายังคงคุกเข่าอยู่หน้าหลุมศพของเธอ “นายจะลากตัวไอ้เลวนี่ที่มันฆ่าน้องสาวฉันมาให้ได้ใช่ไหม?”


แฮร์รี่กำมือแน่น เขาสาบานกับตัวเอง “ใช่”


เขาตอบ


“ฉันจะเป็นคนฆ่ามันกับมือ”


จนกว่าโลกที่เขามองเห็นจะไม่เป็นสีเทาอีกต่อไป แฮร์รี่สาบานว่าเขาจะไม่ปล่อยคนร้ายเอาไว้อย่างแน่นอน

 

 





เดรโกชอบสัมผัสของเปลือกไม้ มันเป็นสัมผัสทื่อๆ แข็งๆ ไร้ความเป็นระเบียบและสกปรกไปด้วยฝุ่นผงทุกครั้งที่แนบมือลงไป—และนั่นเป็นสัมผัสเดียวที่จะย้ำเตือนเขาเสมอว่าเขายังไม่ได้หน้ามืดวูบล้มลงไปเสียก่อน


จากตรงนี้ยังคงมองเห็นเนินเตี้ยๆ ไปจนสุดลูกหูลูกตา เดรโกใช้ดวงตาสีเทาที่หม่นแสงกว่าปกติจับจ้องไปยังป้ายสุสานใหม่ที่ยังมีเศษดินที่ถมไม่เข้าที่เปื้อนอยู่รอบๆ จากตรงนี้เขามองไม่เห็นแม้แต่ใบหน้าของครอบครัววีสลีย์ที่ยังคงมุงอยู่รอบหลุมศพของลูกสาวคนเล็กของบ้าน เดรโกได้ข่าวว่าเธอกำลังจะได้เป็นนักควิดดิชโด่งดัง อีกสามวันข้างหน้าเธออาจจะมีสิทธิ์เข้าคัดเลือกเป็นตัวจริงในทีมของตัวเอง


เดรโกน่าจะรู้ว่าอีกสามวันข้างหน้าที่เขาว่า มันไม่เกิดขึ้นอีกแล้วเมื่อเขาเผลอเรอให้หล่อนเข้ามาเกี่ยวข้องกับตัวเอง เดรโกอดคิดไม่ได้ว่าถ้าเขาไม่สั่งมูนส์กักหล่อนไว้ในความดูแลเพื่อกันพอตเตอร์เข้ามายุ่งกับตัวเอง จินนี่ วีสลีย์อาจไม่ต้องฉุนขาดมาหาหมอสาวตอนดึก บังเอิญเจอโทรศัพท์ของอีกฝ่ายหมอสาวที่มีข้อความจากเครื่องเขาส่งเข้ามา


เธอกลายเป็นแพะให้กับคำขู่ถึงเขา


ข่มขู่ว่าหากไม่ยอมจำนนแต่โดยดี จะมีคนอีกมากที่ไม่ใช่ตัวเองต้องสังเวยชีวิต


เดรโกมองแผ่นหลังของชายหนุ่ม พอตเตอร์กำลังเดินจากออกมา อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะเฉียดใกล้หลุมศพของคนรักเลยสักก้าวเดียว เป็นครั้งแรกที่เดรโกอยากจะมองหน้าพอตเตอร์ชัดๆ แต่เขากลับรู้สึกสิ้นหนทางที่จะไปต่อเสียแล้ว


หมอนั่นต้องแค้นแน่ๆ –แต่จะแค้นใครล่ะ?


ไดอา มูนส์คงเพ้อพกไปคนเดียวที่ให้เขาร่วมมือกับอีกฝ่าย


เดรโกล่ะมือออกจากเปลือกของต้นไม้ใหญ่ เสียงร้องไห้ของนางวีสลีย์เสียดเข้ามาถึงใจของเขา เดรโกรู้สึกเหมือนหล่อนกำลังจ้วงมีดเข้าใส่อก กระหน่ำแทงลงมาด้วยความแค้นและเศร้าเสียใจให้เขากระอักตาย ชายหนุ่มละออกมาจากสุสาน หันเดินไปคนละทางกับที่พอตเตอร์เดินออกไปด้วยความหนักหน่วงที่ถาโถมเข้าใส่


ขาเหมือนจะถูกถ่วงด้วยตะกั่วหนักหลายตัน จนกระทั่งเดรโกหายตัวออกไปยังอพาร์ทเมนต์ของตัวเองที่ไม่มีใครรู้ เขาล้มลงบนเตียง หลับตาลงเพื่อหวังให้หลับได้สักงีบก่อนจะตื่นขึ้นมาเป็นเดรโก มัลฟอยคนเดิมที่พร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์


และบางที--เดรโกก็อยากจะกำจัดความคิดที่ดังขึ้นในหัวตลอดเวลาว่าเขาไม่ควรตื่นขึ้นมาอีกเลยเพื่อทุกคนที่มีชีวิตอยู่

 

 





เอานี่ไป


เขามองนาฬิกาในมือด้วยความสับสน สลับกับเงยมองใบหน้าของลูเซียสที่ซีดเซียวและตัวสั่นราวกับอีกฝ่ายต้องการจะหนีออกไปจากตรงนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แขนของเดรโกรู้สึกเจ็บตอนที่พ่อกระชากแขนเขาให้หลบเข้าตรอกสกปรกแห่งหนึ่ง


เดรโกไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน—อันที่จริงก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองยังอยู่ที่อังกฤษอยู่หรือเปล่า เขาจำได้ลางๆ ว่าต้องหายตัวหลายสิบรอบ และทุกครั้งที่หายตัวมายังสถานที่ใหม่ เขาก็ยังเจอกับภาพเดิมๆ ที่ผู้เสพความตายหายตัวมาดักหน้าเขาได้ทุกครั้ง


และทุกครั้งที่เดรโกหายตัว ก็เป็นชายหนุ่มผมสีทองซีดคู่กับดวงตาสีน้ำเงินเย็นยะเยือกทุกครั้งไปที่ตามพวกเขาสองพ่อลูกมาทัน


ชายที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมา กราดยิงคาถาพิฆาตใส่พวกเขาพร้อมกับกองกำลังของผู้เสพความตายที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าครั้งที่ยังมีจอมมารอยู่ พวกนั้นกระหายที่จะฆ่าคนทรยศ—จะฆ่าพวกเขา


ส่งมันมาเถอะ


เดรโกเกือบจะส่งเสียงร้องออกไปด้วยความกลัวที่เกาะกุมจิตใจ แต่พ่อเอื้อมมือมาปิดปากเขาไว้ทัน ปลายนิ้วที่แนบแก้มลามมาจนถึงกรามนั้นเย็นเฉียบ พ่ออาจจะกลัวจนกะแรงไม่ถูก เดรโกเหมือนโดนบีบกรามจนเจ็บและคาดว่ามันคงช้ำแน่ๆ ที่ลูเซียสยังไม่ปล่อยมือ


เสียงรองเท้าดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และเดรโกกับลูเซียสต่างรู้ดีว่าครั้งนี้พวกเขาไม่มีแรงแม้แต่จะหายตัวอีกแล้ว เด็กหนุ่มรู้สึกคลื่นไส้ มันเป็นอาการตื่นตระหนกของคนที่ใกล้จะแพนิคหรือเปล่าเดรโกไม่แน่ใจ ยังไงก็แล้วแต่ พ่อก็กลัวพอๆ กับเขา


ภาษาร่างกายไม่เคยโกหก ลูเซียสมีท่าทีเงอะงะหลายครั้งที่คิดจะปล่อยเดรโก ปลายเท้าที่กดสลับกับยกทุกๆ นาทีบอกเดรโกว่าพ่อพร้อมที่จะหายตัวหนีทุกเมื่อหากเขาจนตรอก


และพ่อคงจะหนีเขาไปแน่ๆ ถ้าคนพวกนั้นหาพวกเขาเจอจริงๆ


ลูเซียสก็เป็นแบบนี้—เดรโกไม่เคยโทษอีกฝ่าย บางทีการทิ้งใครไว้สักคนก็อาจจะส่งผลดีตราบเท่าที่นาฬิกาเรือนนี้จะไม่นำจอมมารในอดีตกลับมา


เดรโกคืนนาฬิกาให้ลูเซียส พ่อชะงักแล้วใช้ดวงตาล่อกแล่กเบิกมองมาที่เขาด้วยความดีใจปนตื่นตระหนก


เด็กหนุ่มอยากจะตะโกนใส่อีกฝ่ายว่าเห็นแก่ตัว  “พ่อไปเถอะ”


ลูเซียสเบิกตากว้าง อึ้งไปนานจนเดรโกว่าต่อว่า “เอานาฬิกาไปซ่อน อย่างน้อยผมก็จะถ่วงเวลาไว้ให้--”


ไหล่ของเดรโกกระแทกเข้ากับผนังอิฐอย่างแรง มองหน้าคนทำด้วยความไม่เข้าใจปนโกรธเคือง “แกคิดว่าฉันจะหนี”


ปกติก็เป็นคนแบบนั้น—เด็กหนุ่มคิดในใจ


“ใช่ ฉันคิดหนี—โดยไม่มีแกที่เป็นภาระด้วย”


ในอกเขาเหมือนถูกบีบจนแหลกคามือพ่อตัวเอง ลูเซียสพูดออกมาได้ยังไงกันที่คิดจะทิ้งเขา?


แต่ไหล่ของเดรโกกลับถูกบีบซะแน่น ดวงตาสีเดียวกันจ้องกันหลายวินาที เขาเจอแต่ความสิ้นหวังอยู่ในดวงตาของอีกฝ่าย


ไม่มีแม้แต่ความเกลียดชัง “แต่แกไม่เคยเข้าใจหรอกเดรโก—สักวันถ้าแกมีสิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าโลกใบนี้หรือไอ้นาฬิกาเฮงซวยนี่”


ลูเซียสดันนาฬิกามาไว้ในมือเขาดังเดิม เดรโกไม่เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายจะทำจนกระทั่งเขาโดนดันเข้ามาอยู่แถวๆ กองขยะมากมาย


“พ่อ...!” เขาคัดค้านด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก และลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ เสียงของเขาส่งผลให้ผู้ล่ารู้ว่าตัวเองซ่อนตัวอยู่ที่นี่


แต่ในเวลานี้ลูเซียสไม่แม้แต่จะแสดงสีหน้าหวาดกลัวออกมา เขาดันเดรโกจนลงไปนั่งในกองขยะ เสกคาถาใส่จนขยับไม่ได้ ดวงตาของเด็กหนุ่มเบิกกว้าง จ้องค้างอยู่ที่ใบหน้าราบเรียบของพ่อตัวเอง


ตัวเขาถูกบดบังด้วยถุงขยะมากมายที่ลูเซียสหยิบมาทับถมใส่ สุดท้ายแล้วก็ถูกผ้าสีดำขาดๆ ผืนใหญ่คลุมทับอีกที รอยขาดวิ่นมีน้อยนิดให้เดรโกเห็นแค่ชายเสื้อของพ่อเท่านั้น


“อยู่ตรงนั้นไปจนกว่าจะขยับได้ซะเถอะ” พ่อบอก “แล้วอย่าทำให้มันเสียเปล่า”


เดรโกรู้ความหมายของมันดี—เด็กหนุ่มพยายามต่อต้าน แต่มันก็สูญเปล่า


ในใจกรีดร้องทุกครั้งที่ลูเซียสห่างออกไป หูของเขาอื้ออึงเมื่อฝีเท้ามากมายมาถึงที่ซ่อน พวกมันล้อมพ่อเขาไว้ ไม่พูดพร่ำทำเพลง ชี้ปลายไม้กายสิทธิ์ใส่เป็นอย่างแรก


แล้วหลังจากนั้นก็กลายเป็นภาพนรกที่ฝังแน่นไว้ในความทรงจำของเขามาจนถึงทุกวันนี้

 




--และนั่นก็ผ่านไปแค่สามสิบนาที


น้อยไปสำหรับการนอนหลับ แต่ชายหนุ่มก็จำใจลุกขึ้นมานั่งด้วยท่าทางที่ออกจะหลังค่อมไปสักนิดอย่างคนหมดแรง ผมของเดรโกยุ่งเล็กน้อยเมื่อเขาไม่ได้ปล่อยเปียที่ถักไว้อย่างดีตอนที่หัวถึงหมอน ในหัวว่างเปล่าเกินกว่าที่จะมีกะจิตกะใจจะไปทำงานที่เซนต์มังโกในวันนี้


น่าแปลกที่ตอนนี้เขาอยากกลับไปที่สุสานนั่นอีกรอบ เดรโกมั่นใจว่าตอนนี้ครอบครัววีสลีย์คงจะกลับไปกันหมดแล้วเป็นแน่ ในเวลาบ่ายสามที่เกือบจะสี่โมง ไม่มีใครที่อยากจะอยู่ในที่ๆ คนตายนอนในเวลานี้หรอก


เดรโกเก็บโทรศัพท์อันเป็นต้นเหตุที่ทำให้วีสลีย์ต้องตายลงในกระเป๋า คงไม่มีใครนอกจากไดอารู้ตัวว่าหลักฐานสำคัญของรูปคดีหายไป


ชายหนุ่มเปิดประตูออกไปอีกรอบ รอบนี้ปรากฏตัวขึ้นที่สุสานอีกครั้งพร้อมกับช่อดอกไม้สีสะอาดช่อใหญ่ที่ซื้อไว้ตั้งแต่ตอนเช้า บนป้ายสุสานที่ยังดูใหม่เอี่ยมมีดอกไม้วางไว้แล้วมากมาย เดรโกมองเห็นคราบน้ำตามากมายของพี่น้องของหล่อน


ชายหนุ่มวางช่อดอกไม้ลงไป นิ่งค้างอยู่อย่างนั้นก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างสมเพช


“เธอมันจอมจุ้นจริงๆ วีสลีย์”


ตั้งแต่ตอนเรียนที่ฮอกวอส์ตแล้ว เพราะเป็นคนเจื้อยแจ้วน่ารำคาญที่แข็งกร้าวกว่าที่คิด ดูมีความกล้าหาญมากกว่าพี่ชายของมันเสียอีกเวลาออกตัวปกป้องคนอื่นแบบไม่คิดชีวิต เดรโกเคยชอบดวงตาสีฟ้าสดใสที่เต็มไปด้วยประกายแห่งชีวิตของอีกฝ่าย หล่อนเป็นคนเดียวที่เขาคิดว่าจะยังไม่มีจุดจบแบบนี้ในเร็ววัน


เพราะพอตเตอร์มักเต็มไปด้วยความสุข หล่อนเองก็เป็นหนึ่งในความสุขเหล่านั้นเช่นกัน—ความสุขที่ต่อให้เดรโกอิจฉา แต่ในขณะเดียวกันเขากหลงรักมันเช่นกัน


สิ่งที่เขาไม่สามารถเป็นได้—เธอเหมาะที่จะเป็นที่สุด


แต่เพราะความจุ้นไม่เข้าเรื่องของหล่อนแท้ๆ...


เดรโกเปรยเบาๆ เพื่อส่งไปถึงคนที่นอนหลับอยู่ข้างใต้ “ทั้งๆ ที่ที่ตรงนี้มันควรจะเป็นของฉันมากกว่าแท้ๆ”


ใต้ดินในโลงอันเย็นเฉียบนั้นไม่มีใครเหมาะไปกว่าเขาอีกแล้ว

 

 




นาร์ซิสซาร์จำต้องวางถ้วยน้ำชาของตัวเองลงเมื่อได้ยินเสียงโวยวายของเอลฟ์ประจำบ้านกว่าสี่ห้าตัวมาแต่ไกลๆ ในห้องอันหม่นหมองนี้เหมือนจะถูกรบกวนขึ้นมากะทันหันเมื่อเธอเห็นว่าเป็นใครที่กล้าบากหน้ากลับเข้ามาที่นี่


“ฉันไม่รับแขก”


“จินนี่ตายแล้ว”


มือที่กำลังจะยกถ้วยชาชะงักลงชั่วคราว เธอเงยมองคนที่ยืนค้ำหัวตัวเองด้วยใบหน้านิ่งเรียบ “โอ้?”


“เพราะคนที่ตามล่าลูกคุณ คุณนายมัลฟอย” ในน้ำเสียงอันแข็งกระด้างของแฮร์รี่นั้นเจือปนด้วยความเกรี้ยวกราดเอาไว้


นาร์ซิสซาสัมผัสได้—มันเป็นความข้นแค้นที่รุนแรง


“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับลูกชายของฉันงั้นเหรอ พอตเตอร์?”


“ถ้าหมอนั่นยอมร่วมมือแต่แรกก็อาจจะไม่ออกมาเป็นแบบนี้” พอตเตอร์ว่าเสียงเย็น เขาไม่ยอมแม้แต่จะนั่งลงบนโซฟาฝั่งตรงข้ามเธอ “ผมต้องการรู้ว่าไอ้คนที่มันฆ่าแฟนผมเป็นใคร—และผมไม่สนว่ามัลฟอยจะเห็นด้วยหรือไม่อีกต่อไปแล้ว บอกทุกอย่างที่คุณรู้มาซะ”


นาร์ซิสซามองคนตรงหน้าแล้วได้แต่รำพึงในใจ—อา ช่างแตกต่างเหลือเกินกับเดรโกที่น่ารักของเธอ แฮร์รี่ พอตเตอร์ช่างเป็นเด็กไร้มารยาทที่เปี่ยมไปด้วยความรุนแรงของอารมณ์อันแรงกล้าที่แผ่ออกมาให้ทุกคนมีความรู้สึกร่วมไปกับเขา


หญิงสาวหมุนถ้วยชาในมือของเธอไปมา มันยังกรุ่นกลิ่นหอมของดอกไม้ แต่รสชาติกลับฝืดเคืองเสียแล้วเมื่อเธอนึกถึงสิ่งที่ตัวเองปกปิดเอาไว้


นานเท่าไรแล้วนะที่เธอไม่ได้พบหน้าลูกชาย?


พอตเตอร์ในตอนนี้ทำให้เธอนึกถึงลูกชายที่รักเสียเหลือเกิน เสี้ยวหนึ่งที่นาร์ซิสซาปรารถนาให้เดรโกแสดงความรู้สึกแบบนี้ออกมาบ้าง—อย่างน้อยใบหน้าสิ้นหวังนั้นเธอก็ไม่อยากเห็นอีกต่อไปแล้ว


“นั่งสิ” บอกไปพอเป็นพิธี เพราะพอตเตอร์ยังยืนอยู่ที่เดิม


“ถ้าฉันบอกไปแล้ว เธอจะปกป้องลูกฉันหรือเปล่า พอตเตอร์?”


“มันเป็นงานที่ผมได้รับ”


“นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ” นิ้วหมุนวนอยู่ที่ขอบถ้วย กดเสียงต่ำเพื่อไม่ให้เผลอตะคอกใส่ “ไอ้คนเห็นแก่ได้”


ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงราบเรียบดังเดิม “นาฬิกาย้อนเวลา ถ้าฮัตสันได้มัน คนรักของเธอก็คงไม่ต้องตาย--ลูกชายฉันเก็บเอาไว้”


มันคือความจริง—และนั่นคงเป็นความจริงที่จะทำให้ทั้งเจ้าเด็กอวดดีนี่กับเดรโกโกรธไม่น้อย


“แล้วพวกมันต้องการไปทำไม?”


นาร์ซิสซาเงยหน้ามองคนพูด มือของเธอเผลอกำแน่น นึกถึงสามีที่เหลือเพียงร่างเย็นชืดตอนที่เธอไปถึงกับลูกชายตัวเองที่ช็อกไปแล้วนั่งอยู่ข้างๆ มือกุมไว้ที่มือของผู้เป็นพ่อทั้งที่ที่ผ่านมาก็ไม่เคยคิดที่จะทำแบบนั้นมาก่อน


ลืมแม้แต่น้ำตาที่ควรจะหลั่งออกมา


มันอาจจะเป็นความคิดไม่เข้าท่า—แต่นาร์ซิสซากลับคิดว่าดีแล้วถ้าเธอจะบอกออกไป


“เพื่อพาจอมมารกลับมายังไงล่ะ โดยการกลับไปฆ่าเธอตอนปีสุดท้ายที่ฮอกวอส์ต”


+++++++

อาจจะเลทๆ บ้างนะคะ งานเริ่มเยอะเเละเข้าสู่ช่วงปลายภาคเเล้วค่ะ 

เราจะพยายามมาอัพให้ได้นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #340 didijupiter (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2563 / 13:29
    ลูเซียสคือพ่อแบบที่เราไม่ค่อยเจออะ แต่เค้าก็เป็นพ่อ เค้ารักลูก ชั้นแบบไห้อ๋า;___;
    #340
    0
  2. #231 N เอ็น (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 01:59
    ถ้าย้อนเวลากลับไปจินนี่จะกลับมาป่ะ?
    #231
    0
  3. #199 Malika1 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 09:40
    แงงงงง

    เดรกก อะฮือ
    #199
    0
  4. #185 earnnaruk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:54
    เดรโก.. แม่น้ำตาไหลแล้วลูก
    #185
    0
  5. #63 jeon__jimin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 16:20
    คือเราพึ่งมาเจอเรื่องนี้อ่านรวดเดียว เลยค่ะ เป็นเรื่องที่มีเงื่อนงำเยอะเเยะเต็มไปหมดเลยค่ะ โอ้ยยย เเต่เราชอบมากเลย ติดตามต่อไปนะคะ
    #63
    1
    • #63-1 Tiaros(จากตอนที่ 10)
      20 มีนาคม 2562 / 18:21
      ดีใจที่ชอบนะคะ
      #63-1
  6. #62 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 16:08

    อ๊ากกกกกกกกกก มาม่าชามใหญ่เกินไปแล้ว!!!

    #62
    1
    • #62-1 Tiaros(จากตอนที่ 10)
      6 มีนาคม 2562 / 15:10
      ชามใหญ่สั่งพิเศษค่ะ!
      #62-1
  7. #61 NoonCharunda (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 18:00
    ฮือออออ แอบน้ำตาซึมม
    #61
    1
    • #61-1 Tiaros(จากตอนที่ 10)
      4 มีนาคม 2562 / 09:10
      ได้เวลาเข้มข้นเเล้วค่ะ
      #61-1
  8. #60 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 19:47
    โอ้ยยยยสแบบนี้ก็แปลว่าสิ่งที่เดรโกทำมาตลอดก็คือปกป้องแฮร์รี่นิ? ใช่มั้ยย? ฮือออออ สงสารเดรโกมาก-ต่อหน้าเลยย -หัวทองซีดตาน้ำเงินนี่มันเป็นไผนิตามเดรกกะลูเซียสกันเก่งจังง รอติดตามนะคะ แอบมามองทุกวันเลยย สู้ๆนะคะเป็นกำลังใจให้ค่ะ

    ปล.แฮร์รี่แกต้องสำนึกนะยะเดรกปกป้องแกขนาดเน้เลยนะ!!!!!!
    #60
    2
    • #60-1 Yoseop~Ah :)(จากตอนที่ 10)
      2 มีนาคม 2562 / 19:51
      โดยเซนเซอร์เฉยเลย5555 คือจะสื่อความว่า *ลูเซียสตายต่อหน้าเลย *แล้วพี่หัวทอง
      #60-1
    • #60-2 Tiaros(จากตอนที่ 10)
      4 มีนาคม 2562 / 09:14
      ถ้าจะพูดตรงๆ ก็คือมันมีผลประโยชน์หลายๆ ด้านเข้ามาเกี่ยวค่ะ

      เเต่ถ้าเอาเหตุผลหลักๆ ของเดรกก็...ตามนั้นเลย
      #60-2
  9. #59 Mamorudes (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 12:20

    โอ๊ยยยยยยยยยยยย

    #59
    2
    • #59-1 Mamorudes(จากตอนที่ 10)
      2 มีนาคม 2562 / 12:21
      ไม่รจะเม้นยังไงจริงๆ5555555555555//ในเลขห้ามีนั้มตาและความปวดตับ…
      #59-1
    • #59-2 Tiaros(จากตอนที่ 10)
      4 มีนาคม 2562 / 09:14
      เราเห็นน้ำตาของคุณค่ะ//โอ๋ๆ อย่าพึ่งร้องนะคะ
      #59-2
  10. #58 Hayeon22 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 11:19
    สิ่่งที่เดรโกปกป้องอาจจะเป็นสิ่งที่กำหนดชะตาชีวิตเเฮร์รี่ได้...สู้ๆนะคะ
    #58
    1
  11. #57 Verxus 🎧 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 08:20
    เขียนดีมากๆ หน่วง เข้าใจถึงความเจ็บปวดของเดรโกเลย จินนี่เองก็ไม่ให้ตายแต่ถ้าไม่ตายแล้วคู่นี้คงไปต่อยาก สู้ๆ
    #57
    1
  12. #56 เพลิงเจ้าหญิงซาตาน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มีนาคม 2562 / 04:44
    หน่วงงง กรี๊ดดดด
    อยากจะแทะๆๆพอตเตอร์ให้หายเครียด
    #56
    1