Fic Harry potter : Traitor END

ตอนที่ 1 : 01 ยามเมื่อทุกอย่างเติบโต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 221 ครั้ง
    18 พ.ย. 61

01 ยามเมื่อทุกอย่างเติบโต

 

 

 

เงามืดยังคงตามหลอกหลอนเขา มันยังไม่หายไปไหน—และมันอยู่ข้างๆ เขาตลอดเวลา

 

เมื่อครั้งที่เขาก้าวเท้าลงเหยียบที่ฮอกวอท์ต เงาร้ายของคนที่เสียชีวิตหลอกหลอนเขา

 

เด็กชายผู้รอดชีวิต

 

เงามืดของผู้เสพความตายจ้องมองเขา

 

แฮร์รี่ พอตเตอร์

 

และเมื่อเขาก้าวเท้าลงที่กริมโมเพลส ซิเรียสกำลังรอให้เขากลับไป

 

แฮร์รี่

 

แม้แต่ที่ๆ ทำให้เขาอบอุ่นมากที่สุดอย่างบ้านโพรงกระต่าย แฮร์รี่เห็นเฟร็ดกำลังร้องไห้อยู่ข้างๆ จอร์จที่เอาแต่เศร้า

 

ทุกคนทำเพื่อนาย

 

มันตามติดอยู่กับเขา ตั้งแต่ดาร์คลอร์ดหายไป ตั้งแต่ที่ทุกคนร้องอย่างดีใจที่สงครามจบ ความมืดที่เคยประจันอยู่ด้านหน้า เห็นอย่างชัดเจนว่าอยู่อีกฟากฝั่งของแม่น้ำที่ดำสนิทกลับมายืนอยู่เคียงข้างเขาราวกับสหายรัก คอยกระซิบอยู่ทุกหนทุกแห่งที่เขาเคยอยู่ ทุกๆ ที่ๆ เป็นความทรงจำดีๆ ของเขา

 

พวกเราอยู่ที่นี่ เพื่อเธอ

 

มันคอยลูบหลัง หัวร่อต่อกระซิกเมื่อเขามีความสุข ปลอบประโลมทุกครั้งเมื่อเข้าล้ม แผ่นหลังของเขาราวกับมีมือเย็นชืดคอยลูบปลอบตลอดเวลา และมันจะกระซิบอีกครั้งและอีกครั้ง

 

เด็กชายผู้พิชิตจอมมาร

 

มันพูด

 

นายทำได้ เพื่อทุกคน

 

มันบอก และเมื่อเขาตอบมันไป

 

“ฉันไม่ได้ทำเพื่อทุกคน”

 

มันจะหัวเราะ

 

แต่นายต้องทำ และต้องทำตลอดไป

 

แสยะยิ้มกว้างกุมชัยชนะ

 

นายหนีมันไม่พ้นหรอก เพราะนายเลือกที่จะเข้าข้างมันเอง

 

 

แฮร์รี่หลับตา พาให้ตัวเองจมดิ่งลงไปในถ้อยคำล่อลวงนั้น ตรงปลายทางเขาเห็น รอน วิสลี่ย์ กับ เฮอร์ไมอานี่ เกรนเจอร์ กำลังส่งยิ้มให้เขา รวมทั้งเพื่อนมากมายที่เคยอยู่บ้านเดียวกันที่ฮอกวอส์ต พวกเขาบอกและร้องโห่อย่างยินดี นายทำได้ แฮร์รี่! พวกเขาพูด พวกเราภูมิใจในตัวนาย! และพวกเขาเข้ามารุมล้อม นายทำเพื่อพวกเรา!

 

แฮร์รี่ยิ้ม เขาจมลงไปจนถึงก้น เพื่อนและคนอื่นๆ รอเขาอยู่ตรงนั้น ยื่นมือออกมาแล้วร้องเรียก ใบหน้าแย้มยิ้มยินดี และตรงกลางท่ามกลางเหล่าคนที่สำคัญ ดัมเบิ้ลดอร์ส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ มันช่างอบอุ่นและอ่อนโยนจนขอบตาเขาร้อนผ่าว

 

ทำได้ดีมาก

 

เขาร้องไห้ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาแล้วจับมือพวกนั้นเอาไว้ เมินเสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งของความมืดที่ยืนอยู่ด้านหลัง เมินเสียงสาปส่งที่เลวร้ายที่มันกำลังด่าเขา

 

แฮร์รี่ยิ้ม “นี่คือสิ่งที่ผมเลือก”

 

ไม่ว่าอย่างไร แฮร์รี่ พอตเตอร์ ก็ไม่เหมาะสมที่จะมีความมืดมิดยืนอยู่ข้างๆ เลยสักนิด

 

 

+++++++++++++++++++++

 

 

รองเท้าบูทของเขากำลังเหยียบลงพื้นไม้เก่าดังเอี๊ยดอาดก้องไปทั่วทางเดินที่เงียบกริบ ผนังแคบๆ สีขาวเกรอะคราบเก่าตามกาลเวลาส่งกลิ่นอับชื้นของเชื้อราและเฟอร์นิเจอร์ตกแต่งที่บวมอืด

 

เสียงกรีดร้องดังออกมาไม่ไกล มันอยู่ที่หัวมุมทางขวามือ

 

ผู้นำด้านหน้าสุดเริ่มให้สัญญาณ พวกเขาเคลื่อนไหวกันอย่างเงียบเชียบ แฮร์รี่กำไม้กายสิทธิ์ในมือแน่น มือทั้งชื้นเหงื่อและเกร็งเจ็บ

 

“ใจเย็นๆ เด็กใหม่” วิลเลี่ยมสันกระซิบ “นายทำได้น่า พอตเตอร์”

 

เสียงกำลังใจกระซิบปลอบอยู่ข้างหู แฮร์รี่กระชับไม้กายสิทธิ์ในมือแน่นและพยายามไม่ให้มันสั่น ชายหนุ่มพยายามอย่างมากที่รวบรวมสมาธิให้กลับมาครบพร้อม นี่เป็นครั้งแรก – ใช่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะปลอบตัวเองอีกครั้งหนึ่งว่า มันง่ายกว่าการเผชิญหน้ากับโวลเดอร์มอล์

 

เสียงกรีดร้องเริ่มแผ่วลงแล้ว และตามมาด้วยเสียงหายใจผะแผ่ว แฮร์รี่ได้ยินเสียงตะคอกถามหยาบคายจากใครอีกคน มีเสียงตุบตับดังขึ้นคล้ายคนโดนซ้อม ชายหนุ่มถลาเข้าไป เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ

 

ในหัวกำลังสั่งกับเขาว่า ต้องรีบเข้าไปช่วยเขา มีคนกำลังเดือดร้อน

 

แต่วิลเลียมสันห้ามเขาเอาไว้

 

“เธอกำลังจะตาย” ชายหนุ่มกระซิบอย่างโกรธเกรี้ยว “เราต้องเข้าไปแล้วนะครับ!

 

“ไม่ รอก่อน” วิลเลี่ยมสันว่า “เราต้องรอให้เธอคายข้อมูลออกมาก่อน”

 

แต่เธอกำลังจะตาย – แฮร์รี่ร้องในใจ เขาเห็นเงาที่ทาบทับมาบนผนัง มันเคลื่อนไหวไปมาราวกับปีศาจร้ายที่กำลังกัดกินเหยื่อ มือยืดยาวของมันกำลังตวัดหวดใส่เงาเล็กจ้อยที่กำลังร้องครวญคราวอยู่บนพื้น

 

มันตะคอกถามอีกรอบและอีกรอบ

 

“มันอยู่ที่ไหน!?”

 

มันระบายความเกรี้ยวกราด ครูซิโอ!

 

“ไอ้พวกที่เหลือ มันอยู่ที่ไหน!?”

 

และมันก็ตะคอกอีกครั้ง

 

เหยื่อที่น่าสงสารกำลังร้องอ้อนวอน แฮร์รี่พยายามรออย่างใจเย็น ปลายนิ้วทั้งสิบของเขากำลังจะกลายเป็นน้ำแข็งและร้อนรุ่ม

 

วิลเลี่ยมสันยังคงบอกให้รออย่างใจเย็น เขายืนอยู่ตรงนี้ ด้านหน้าแฮร์รี่ด้วยใบหน้าทะมึนไปกว่าครึ่งแถบ

 

“ลอนดอน—พวกทรยศ คนของภาคี—ได้โปรด ปล่อยฉัน”

 

ปีศาจร้ายยังคงเกรี้ยวกราด มันตะคอกอีกครั้ง ครูซิโอ! และเหยื่อก็กรีดร้องออกมา

 

“มันเป็นใคร!?”

 

 

ในตอนนั้นเองที่วิลเลี่ยมสันสั่งเสียงเฉียบ “ลงมือ!

 

แฮร์รี่ก้าวโผล่พรวดออกไปอย่างรวดเร็ว ในหูส่งเสียงวิ้งๆ น่ารำคาญตอนที่ตะโกนคาถาออกไป “สตูเปฟาย!

 

คาถาเข้าเป้า เงามืดค้างนิ่ง มันไม่สามารถทำร้ายเหยื่อที่นอนคู้ตัวอยู่บนพื้นได้อีกต่อไปแล้ว

 

แฮร์รี่มองไปอีกคนที่สลบไม่ได้สติ หล่อนเป็นเพียงหญิงสาววัยกลางคนที่ถูกห่อหุ้มด้วยเสื้อผ้าชิ้นบางท่ามกลางฤดูหนาว เปลวเพลิงกำลังแผดเผาในหัวของแฮร์รี่ เขาหันไปมองปีศาจร้ายที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้า มือทั้งสองถูกไพล่ ชุดคลุมสีดำสนิทและหน้ากากเก่าๆ ที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของความน่ากลัวดูเก่าและขาดวิ่น หัวของมันถูกจับกดให้ก้มหน้า

 

“อลันทาต์ส สแตงเกอร์ลอยด์—ถูกจับกุมในฐานะผู้เสพความตายหลบหนีและข้อหาก่อกบฏต่อโลกเวทมนต์”

 

แต่มันกลับหัวเราะ—หัวเราะอย่างบ้าคลั่งและเกรี้ยวกราดราวกับพายุ

 

“ฉันจำแกได้!” มันตะคอก “แฮร์รี่ พอตเตอร์ ไอ้เด็กเวร! มันยังไม่จบหรอก! ทุกคนที่แกกำลังให้การคุ้มครอง ทุกคนที่ทรยศท่านลอร์ด—เราจะไม่หยุดจนกว่ามันทุกคนจะตาย!

 

แฮร์รี่มองกลับด้วยความเกรี้ยวกราดไม่แพ้กัน มือเขาสั่นเทา ในหัวเต็มไปด้วยคำสาปมากมายที่จะสามารถทรมานผู้เสพความตายตรงหน้าได้

 

ครูซิโอ เอาให้เครื่องในร้อนราวกับโดนแผดเผา

 

อวาดาเคดาฟ-รา ที่สังหารภายในเสี้ยววินาที

 

หรือว่าจะเป็น เซ็กตัมเซมปรา ที่ครั้งหนึ่งเคยกรีดบาดแผลมากมายไว้บนร่างกายของเด็กสลิธีรินคนหนึ่ง

 

 

แต่เขาทำไม่ได้ คนอื่นๆ กำลังห้ามปราม อย่าทำ ทุกคนบอก นายไม่จำเป็นต้องทำ

 

มันผิด แฮร์รี่ตะโกนก้อง แต่มือเขากลับนิ่งอยู่กับที่ มันสมควรตาย

 

ผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกหามออกไปมีสภาพไม่ต่างจากกระดาษยับๆ หล่อนถูกซ้อมแทบปางตายโดยฝีมือของมันที่ไม่มีแม้แต่ความสำนึกผิด แฮร์รี่ไม่อาจยกโทษให้ได้

 

แต่มือเขากลับนิ่งงันและไร้การร่ายคาถา วิลเลี่ยมสันที่เป็นพี่เลี้ยงเขาเดินมาตบบ่าพร้อมลากผู้เสพความตายคนนั้นออกไปกับแฮร์รี่ที่ตามออกมาทีหลัง

 

“ทำได้ดี” วิลเลี่ยมสันเอ่ยคนที่เห็นเขาเดินออกมา

 

“แต่ก็ไม่มากพอ” ชายหนุ่มเถียง “ทำไมเราไม่บุกเข้าไปตั้งแต่ต้นล่ะครับ ถ้าเข้าไปตั้งแต่แรกล่ะก็ผู้เคราะห์ร้ายคงไม่บาดเจ็บขนาดนี้หรอกครับ!?”

 

ชื่อของเธอคือ ลูน่า ทอมสัน เป็นหนึ่งในผู้เสพความตายที่ได้รับการคุ้มครองจากกระทรวงเวทมนต์ เมื่อสองวันก่อนเธอมามอบตัวที่กระทรวงพร้อมของการคุ้มครองจากคนที่เหลือ มันเป็นงานแรกของแฮร์รี่ที่จะลงสนามทำคดีเกี่ยวกับผู้เสพความตาย

 

ชื่อที่แค่เรียกก็กระตุ้นความทรงจำที่เป็นแผลสดใหม่ของเขาได้ชะงัด

 

ลูน่ามีข้อมูล เธอมีรายชื่อของผู้หลบหนีกว่าครึ่งที่จะทำให้เธอหลุดรอดจากความผิดได้ คิงส์ลีย์คิดว่ามันเป็นจังหวะที่ดีที่จะออกตามจับคนที่เหลือ คดีต่างๆ ที่เกิดในช่วงนี้ล้วนมีสาเหตุมาจากคดีนี้ทั้งนั้น

 

เหมือนกับเนื้อร้าย—แม้โวลเดอร์มอล์จะตายไปแล้ว แต่เจตนารมณ์ของเขายังคงฝังอยู่ในสมุนทุกคนและมันไม่มีวันจางหายถ้าไม่ถอนรากถอนโคน

 

“ใจเย็นๆ เด็กใหม่” วิลเลี่ยมสันว่าอย่างไม่หยี่ระ “เป้าหมายของเราคือรู้ข้อมูลที่อีกฝ่ายได้ไป—ซึ่งก็เห็นได้ชัดว่ามันได้บางอย่างไป”

 

“คุณหมายถึงคนทรยศคนอื่นๆ?” แฮร์รี่ขมวดคิ้ว “มีไม่กี่คน แต่เราส่งคนที่คุ้มครองหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?”

 

“เรื่องนี้ฉันไม่รู้หรอก แต่ได้ยินข่าววงในมาเหมือนกันว่าข้อมูลเรารั่วหลาย”

 

“หนอนบ่อนไส้?”

 

“ใช่” หนุ่มใหญ่ยกบุหรี่ขึ้นจุดสูบ

 

แฮร์รี่มองขึ้นไปบนท้องฟ้า มันทั้งขมุกขมัวและมืดมน—ท้องฟ้าแบบเดียวกับวันนั้นที่ฮอกวอส์ต วันที่โวลเดอร์มอล์บุกเข้ามาและทุกอย่างก็วุ่นวายไปหมด

 

แฮร์รี่ได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาอีกครั้ง นายคิดถึงมันอย่างนั้นเหรอ? มันหัวเราะ ไอ้คนน่าสมเพช

 

และแฮร์รี่ก็ตอบกลับไป หุบปาก

 

“ใช่” วิลเลี่ยมสันว่า ในขณะนั้นเองที่มือปราบมารรุ่นพี่อีกคนร้องเรียกให้ไปรวมที่เซ็นต์มังโก

 

“ลูน่า ทอมสัน ฟื้นแล้ว เธอรู้ว่าใครเป็นหนอน”

 

แฮร์รี่ใช้เวลาไม่นานในการหายตัวไปที่เซ็นต์มังโก หล่อนที่พวกเขาพึ่งช่วยไว้เมื่อครู่นอนนิ่งอยู่บนเตียงสีขาว ดวงตาเบิกค้างฉายแวววาวโรจน์และบ้าคลั่ง

 

วูบหนึ่งที่เขาสัมผัสได้ว่าเธอกำลังจะกลับไปเป็นผู้เสพความตาย และพอวิลเลี่ยมสันเดินเข้าไปหา แววตาของเธอก็กลับมาเป็นปกติ

 

คิงส์ลีย์ ชัคเคิ้ลโบล ยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว เขาออกคำสั่งให้คนที่มาถึงกระจายกำลังออกไปที่ไหนสักแห่ง รวมทั้งตรวจตราที่โรงพยาบาลให้ถี่ถ้วน

 

“แฮร์รี่ฉันคิดว่าเธออยากจะรู้” คิงส์ลีย์เอ่ยเรียกเขาเข้าไป “มันอาจจะเกี่ยวกับเธอโดยตรง ฉันจะไม่ฝืนใจถ้าเธออยากจะถอนตัวจากคดีนี้”

 

ลูน่าเอ่ยสาปแช่ง “ไอ้ขี้ขลาดนั่น!เธอว่า “มันหนีเอาตัวรอด!

 

ชายหนุ่มมองอย่างงุนงง “เกิดอะไรขึ้นครับ?”

 

“เรื่องหนอนบ่อนไส้น่ะ”

 

เขาได้ยินเสียงกระซิบกระซาบอีกครั้ง คราวนี้ใกล้กว่าทุกครั้งที่ข้างหู มันหัวเราะ แกไม่อยากได้ยินหรอก

 

“ใครครับ?”

 

เงามืดนั้นหัวเราะอีกครั้งและอีกครั้ง สัมผัสเย็นยะเยียบแผ่อยู่ที่ด้านหลังของแฮร์รี่ราวกับเขากำลังนอนอยู่บนพื้นซีเมนต์ท่ามกลางหิมะเย็นเฉียบ

 

ก่อนที่มันจะถอยออกไปและไม่ออกมาอีก เสียงกระซิบแผ่วลงเรื่อยๆ ว่า ฉันเตือนแกแล้ว

 

แฮร์รี่ไม่สน—ฉันต้องการรู้ตัวการ และจะจับมัน

 

คิงส์ลีย์ที่ยืนอยู่ถอนหายใจ

 

 

 

“เดรโก มัลฟอย เป็นสปายของพวกนั้น”



++++++++++++

Talk : อนึ่งฟิคนี้จะเป็นฟิครายเดือนจนกว่าฟิคอีกเรื่องจะจบนะคะทุกท่าน ผิดพลาดประการใดก็ขออภัยไว้ล่วงหน้า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 221 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #191 Malika1 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กันยายน 2562 / 08:04
    ไม่จริงน้าาาา

    เดรก แงงงง
    #191
    0
  2. #178 earnnaruk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 22:04
    เดรโกเอ้ยย
    #178
    0
  3. #32 Hayeon22 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:32
    เอาแล้ว... ไหงกลายเป็นน้องเดรก์...
    #32
    0
  4. #5 Yoseop~Ah :) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 23:47
    หนูเดรกกกก!! หนูโดนอีกเเล้ววนะหนู!! ทำไมเป็นแบบนี้อีกแบ้ววว แง้ๆๆ เนื้อเรื่องน่าติดตามมาก แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือกลัวใจคนแต่งมากๆค่ะ 55555

    หวังว่าหนูเดรกเขาจะทำไปเพราะความจำเป็นนะ มองในแง่ดี555555 สู้ๆนะค่าาาาาาา
    #5
    1
    • #5-1 Tiaros(จากตอนที่ 1)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 09:24
      โอ้ยยยย ใจเย็นๆ ค่ะทุกท่าน พึ่งตอนแรก//ฮา
      อย่ากลัวเราเลยค่ะ พล็อตเราวางมาเเล้ว!
      #5-1
  5. #4 Nira18 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 23:02

    เนื้อเรื่องน่าสนใจมาก ถ้าเดรเคะก็จะติดตามต่อไป รออ่านตอนเดือนหน้าอยู่นะ สู้ๆ

    #4
    1
    • #4-1 Tiaros(จากตอนที่ 1)
      25 พฤศจิกายน 2561 / 11:46
      ขอบคุณที่ติดตามนะคะ!
      #4-1
  6. #3 Aksi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 16:58
    เนื้อเรื่องอย่างนี้ ต้องตามไปยาวๆแล้ว✨
    #3
    1
    • #3-1 Tiaros(จากตอนที่ 1)
      22 พฤศจิกายน 2561 / 23:01
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ!
      #3-1
  7. #2 Maerd_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 20:50
    เดรกกกก ;;-;;
    หวังว่าเรื่องนี้พระเอก(รึนางเอก?) ของเราจะได้ค่าตัว5555555

    'เงาสีดำ' นี่ประมาณความคิดภายในจิตใจของแฮร์รี่ไรงี้สินะคะ..?

    #รอตอนต่อไปนะคะ
    #2
    1
    • #2-1 Tiaros(จากตอนที่ 1)
      19 พฤศจิกายน 2561 / 22:00
      อย่าล้อเขาเรื่องค่าตัวสิคะ!
      ปล. เงาคืออุปทานของผลกระทบของคนที่ผ่านเรื่องร้ายๆ มาค่ะ
      #2-1
  8. #1 จุ้กกู้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 18:23
    น่าติดตามมากเลย รอน้าาา
    #1
    1
    • #1-1 Tiaros(จากตอนที่ 1)
      19 พฤศจิกายน 2561 / 21:21
      ขอบคุณค่ะ!
      #1-1