Fic Hakuouki : Shiro Tsubaki End.

ตอนที่ 17 : 17 สิ้นสุดการล้างแค้นให้เผ่าพันธุ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    15 ก.ย. 61

17 สิ้นสุดการล้างแค้นให้เผ่าพันธุ์

 

 

 

“โลกใบนี้ไม่เคยมีที่ยืนสำหรับคนดี” คาโนะเหลือบจ้องมองไปยังปราสาทหลังเก่าที่ตั้งอยู่กลางป่า

 

กลิ่นของโยเซเบาบางพาเขามาที่นี่

 

และกลิ่นสาปยักษ์กับของเทียมพวกนั้นก็ฉุนจนต้องย่นจมูก

 

“คราวนี้ข้าคงเป็นฝ่ายถูกแล้วล่ะชิซุน” อดหัวเราะออกมาแผ่วเบาไม่ได้ ตัวเขาในตอนนี้ซ่อนเร้นจากการรับรู้ของทุกสรรพสิ่ง

 

แฝงเร้นในเงามืดเพื่อรอเวลาเหยื่อผยอง...ถึงตอนนั้นเขาจะเป็นคนลงมือปลิดชีพมันเอง

 

ทั้งยูคิมูระ โดโค เจ้ายักษ์สารเลว

 

ทั้งเจ้า ที่ทรยศข้าไปเข้าข้างพวกมัน

 

มือกำขวดแก้วบรรจุของเหลวสีแดงประกาย หมุนมันเล่นในมือในขณะที่ครุ่นคิดอย่างเพลิดเพลิน

 

จะเป็นยังไงถ้าเขาจะฆ่ามันด้วยสิ่งที่มันสร้าง?

 

จะเป็นยังไงถ้าเขาจะฆ่าพวกมันด้วยพลังที่ทัดเทียมกัน?

 

ชายหนุ่มหลุดเสียงหัวเราะออกมา ความคิดนี้ช่างน่าสนุกเหลือเกิน ตัวเขาในตอนนี้ไม่เกรงกลัวเลยสักนิดที่จะดื่มน้ำที่น่าชังนี่เข้าไป

 

เพื่อที่จะล้างแค้นให้พวกเจ้าแล้ว...เพื่อที่จะล้างแค้นให้เผ่าพันธุ์แล้ว

 

เรื่องแค่นี้น่ะ...

 

“เป็นค่ำคืนที่ดีจริงๆ”

 

มือหนาเปิดจุกขวดยา ก่อนจะยกดื่มอย่างเชื่องช้า ลิ้มรสทุกรสสัมผัสที่ไหลผ่านลิ้นลงลำคอไปด้วยอารมณ์ที่นิ่งสงบ

 

รับรู้ได้ถึงพลัง

 

รับรู้ได้ถึงตัวตนของตัวเอง

 

“เลือดทุกหยดที่พวกเจ้าเสียไป...”

 

ดวงตาสีแดงเพลิงถูกเจือปนด้วยสีแดงเลือดจ้องมองไปยังปราสาท มองเห็นเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลสั้นในชุดตะวันตกกำลังลักลอบเข้าไป เห็นร่างของโคโดกำลังยืนย้อนแสงจันทร์อยู่บนชั้นสูงสุดของปราสาท

 

หรือแม้แต่กลิ่นไอของชายหนุ่มอีกคนที่กำลังใกล้เข้ามาทางนี้

 

คาโนะเหยียดยิ้ม...มันช่างเหมาะจะเป็นการละเลงเลือดของเขาเหลือเกิน

 

“อีกไม่นานหรอก”

 

 

 

 

 

โยเซคนที่เคยอยู่ห้องขังข้างๆ ถูกยกออกไปทิ้งอีกแล้ว อีกฝ่ายเป็นแค่เด็กชายอายุแค่สิบสอง ชิซุนจำไม่ได้แม้แต่ชื่อของเด็กคนนั้นด้วยซ้ำ

 

แล้วพอเหลือบไปมองคนที่เหลือ พวกเขาต่างไม่มีแรงพอที่จะมีชีวิตอีกต่อไป

 

หญิงสาวหลับตา พยายามลบภาพตรงหน้าออกไป ตัวเธอเองตอนนี้แม้แต่แรงจะยืนก็ไม่รู้ว่าจะไหวหรือเปล่าด้วยซ้ำ ผิวหนังเองตอนนี้ก็คงจะซีดยิ่งกว่ากระดาษเสียแล้วกระมัง

 

“ดูสิว่าเราพาใครมาหา”

 

เสียงของนางุโมะ คาโอรุอยู่ที่หน้าห้องขัง เด็กหนุ่มฉีกยิ้มหวานพร้อมกับดึงใครคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างๆ

 

ชิซุนเบิกตากว้าง เช่นเดียวกับเด็กสาวที่มองเธอด้วยความตกใจไม่ต่างกัน

 

“ท่านพี่!” จิซึรุถลันเข้ามาเกาะที่ลูกกรง ใบหน้าของเด็กสาวมีแต่รอยเปื้อนคราบฝุ่น เสื้อผ้าตะวันตกที่สวมใส่เองก็ดูยับเยิน นางหันไปเขม็งมองฝาแฝดตัวเองด้วยความกรุ่นโกรธ “ทำไมถึงทำแบบนี้!?”

 

คาโอรุเพียงแค่หัวเราะเท่านั้น ไม่มีคำตอบให้แก่ใครทั้งนั้น

 

ชิซุนรู้สึกตาพร่าเหลือเกิน

 

“เห็นแก่ที่เจ้าจะถึงขีดจำกัด จิซึรุจะอยู่ห้องขังข้างๆ เจ้าก็แล้วกันนะ”

 

ประตูเก่าๆ ถูกเปิดออก ห้องที่เคยเป็นของเด็กคนนั้นถูกแทนที่ด้วยเด็กสาวที่ถูกยึดอาวุธไปจนหมด จิซึรุเอื้อมมือลอดช่องว่างเข้ามา ลากตัวเธอให้เข้าไปใกล้แล้วประคองให้ลุกนั่ง หญิงสาวพยายามฝืนยิ้มให้แต่ก็ทำได้ยากเหลือเกิน ตัวเธอถูกแขนเล็กๆ นั่นโอบกอดอย่างสั่นเทา

 

มีเสียงสะอื้นลอดออกมา แต่ก็ไม่ได้ร้องดังเป็นเด็กๆ

 

ชิซุนเอียงคอซบกับแขนที่ยังกอดเธอไว้หลวมๆ

 

“ไม่ร้องนะ”

 

อย่าร้องด้วยเรื่องแค่นี้

 

“ข้าไม่เป็นอะไรหรอก”

 

ยัง...ตราบเท่าที่เธออยากมีชีวิตอยู่

 

ตอนนี้น่ะ...ยังไม่ถึงเวลาที่จะตาย

 

“เจ้าค่ะ...”

 

อ้อมกอดหลวมๆ ยังคงอยู่อย่างนั้นเกือบทั้งคืน

 

จิซึรุไม่ปริปากถาม ไม่ปริปากบอกว่าเกิดอะไรขึ้นด้านนอก ไร้บทสนทนาใดๆ เกิดขึ้นระหว่างพวกเธอทั้งสอง ด้วยชิซุนก็ไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะพูดคุยเช่นเดียวกัน

 

การมาของเด็กสาวในค่ำคืนนี้ไม่ได้อยู่ในแผนการปกติของโคโด โยเซทุกคนจึงได้รับการยกเว้นถูกโดนลากตัวออกไปรีดเลือด

 

ชิซุนอาศัยช่วงเวลานี้พยายามฟื้นคืนร่างกาย แม้จะทีละนิดแต่ก็ค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ

 

จนกระทั่งมีเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้น สะท้อนกับคบเพลิงสลัวที่หน้าประตูทางเข้า คืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ จนอยู่ในครองสายตาของทั้งสอง

 

ชิซุนเผลอยิ้มออกมาไม่ได้...เด็กสาวคนนี้มักมาพร้อมกับโชคดีเสียยิ่งกว่าอะไร

 

เป็นโทโด เฮย์สึเกะที่แอบเข้ามาในนี้ อีกฝ่ายบอกให้พวกเธอรอเวลา ส่วนเจ้าตัวไปหลบซ่อนอีกมุมหนึ่ง ค่อยๆ จัดการเหล่าทหารไปเรื่อยๆ จนหมดสิ้น

 

เฮย์สึเกะมองโยเซที่ถูกขังพร้อมกำมือแน่น “เจ้าหมอนั่น...” ก่อนจะเงื้อมดาบขึ้นฟันแม่กุญแจทิ้งทุกห้อง “พวกเจ้าออกไปได้แล้ว”

 

เป็นคนที่จิตใจซื่อตรงจนไม่คิดว่าจะมาเป็นซามูไร

 

แต่ถึงจะพูดแบบนั้น ก็ใช่ว่าพวกเขาจะสามารถลุกขึ้นมาแล้ววิ่งออกไปได้เลยเสียที่ไหน บางคนไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะยกศีรษะขึ้นมาด้วยซ้ำ ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้ชิซุนอยากจะเบือนหน้าหนี

 

หญิงสาวปลุกร่างกายตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของเด็กสาว ค่อยๆ ลุกขึ้นจนยืนหยัดได้แล้วหันไปหาจิซึรุ “เจ้าไปก่อน”

 

“ไม่!

 

ครั้งนี้คงไม่ยอมง่ายๆ เป็นแน่

 

หญิงสาวเม้มปากแน่น ตัวเธอไม่อาจไปกับเด็กสาวแล้วทิ้งพวกพ้องเอาไว้แบบนี้ได้เลย และไม่สามารถให้เด็กสาวเข้ามาเกี่ยวได้อีกด้วย

 

“ไปกับเฮย์สึเกะซะ จิซึรุ”

 

“ไม่!” น้ำเสียงแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน แม้ว่าน้ำตาจะคลอแล้วแต่ดูเหมือนความอดทนของนางจะมาถึงขีดกำจัดก่อน “ท่านเอาแต่พูดแบบนี้...ทำเหมือนตัวเองรับไหวอยู่ตลอดเวลา ท่านทิ้งข้าเอาไว้ด้านหลังตลอดท่านพี่! แล้วที่ผ่านมาก็เป็นท่านที่ต้องเสี่ยงชีวิตเพราะข้ามาตลอด...ไม่ ครั้งนี้ข้าจะไม่ยอมทิ้งท่านอีกแล้ว!

 

อย่าเลย...อย่าทำแบบนั้น—หญิงสาวคิดในใจ—คนที่ทำให้เด็กสาวต้องเดือดร้อนเห็นทีจะเป็นเธอเสียมากกว่า

 

เธอทำให้เด็กคนนี้ต้องเข้ามาพัวพันกับกลุ่มคนอันตราย

 

เธอทำให้เด็กคนนี้กลับคืนสู่ความวุ่นวาย

 

ไม่หรอก...จิซึรุไม่ได้ทำให้เธอเดือดร้อน แต่เป็นเธอต่างหากที่ลากให้ทุกอย่างมันเลวร้ายลง

 

โยเซอะไร? ภูตแห่งความสุขอะไร? นี่มันตัวหายนะชัดๆ

 

“ครั้งนี้ข้าจะไม่หนีเหมือนกัน” เด็กสาวว่าเสียงหนักแน่น กุมมือทั้งสองข้างของเธอไว้ “ท่านก็อย่าหนีไปจากคนที่รักท่านเลยนะเจ้าคะ”

 

ดวงตาสีน้ำแข็งเบิกกว้าง เงยมองเด็กสาวที่ยิ้มบางเบามาให้คล้ายกับเข้าใจบางอย่างที่เธอพยายามเก็บซ่อนเอาไว้

 

ไม่สิ จะว่าเก็บซ่อนก็ไม่ถูก ในเมื่อตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอแสดงมันออกมาทุกครั้ง

 

“ก่อนที่ข้าจะถูกลักพาตัวมาที่นี่ ข้าได้คุณคาซามะช่วยไว้และกำลังเดินทางไปที่เอโสะเจ้าค่ะ...เขากำลังตามหาท่านอยู่นะคะ ท่านพี่ชิซุน”

 

แม้จะไม่รู้ว่าเป็นความจริงหรือเปล่า แต่ในอกเริ่มรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาทุกที เรี่ยวแรงเหมือนค่อยๆ กลับมาพร้อมแรงใจที่เหมือนได้รับการเติมเต็ม

 

เขา...ออกตามหาเธออย่างนั้นเหรอ?

 

ทั้งๆ ที่ไม่จำเป็นแท้ๆ

 

ทั้งๆ ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกันอย่างเมื่อก่อน...ก็ยังออกตามหาเธออย่างนั้นเหรอ?

 

จิซึรุคล้ายจะรู้ว่าเธอจะไม่ปฏิเสธแล้ว เด็กสาวยิ้มอีกครั้ง

 

“ท่านพาพวกของท่านไปซ่อนตัวตรงหัวมุม ข้ากับเฮย์สึเกะจะขึ้นไปจัดการด้านบนก่อนแล้วเราจะหนีไปด้วยกัน”

 

ร่างบอบบางของเด็กสาวในตอนนี้ ช่างดูแข็งแกร่งราวกับจะปกป้องเธอได้จริงๆ

 

ชิซุนนิ่งไปครู่หนึ่ง ละมือลงข้างลำตัว “ตกลง”

 

ไม่แน่ใจว่าทำไมถึงใจอ่อนกะทันหัน พอรู้ตัวอีกทีชิซุนรวมทั้งพวกพ้องอีกไม่กี่คนก็มาหลบซ่อนรอสองคนที่ขึ้นไปด้านบนเสียแล้ว

 

เธอได้ยินเสียงดาบ เสียงร้องอย่างเจ็บปวด มันดังสะท้อนจนบางคนเริ่มสั่นกลัว หลายคนในนี้ยังเป็นแค่เด็กเท่านั้น โคโดคงไปลักพาตัวเด็กพวกนี้มาอย่างลับๆ แน่ๆ เพราะเธอเป็นเพียงคนเดียวที่อายุเยอะที่สุดในนี้

 

“อย่ากลัว” หญิงสาวว่า ดึงคนที่เริ่มร้องไห้มากอดเบาๆ “อีกเดี๋ยวก็ได้ออกไปแล้วล่ะ”

 

อย่างน้อยเฮย์สึเกะก็ไม่ได้อ่อนแอ เด็กหนุ่มคนนั้นเป็นถึงหนึ่งในหัวหน้ากลุ่มชินเซ็นกุมิเชียวนะ—เขาไม่มีทางแพ้อยู่แล้ว

 

สัมผัสที่ปลายนิ้วเองก็เริ่มจะอุ่นขึ้นมาทีละนิดแล้วเหมือนกัน ไม่นานที่เรี่ยวแรงพอจะกลับมาได้ เฮย์สึเกะกับจิซึรุก็วิ่งมาทางนี้พอดี เด็กสาวปรี่เข้าไปอุ้มเด็กขึ้นมาสองคน ที่เอวของเธอมีดาบสั้นคู่ใจแหนบไว้อย่างเดิม ในขณะที่ชิซุนก็อุ้มเด็กที่ไม่มีแรงวิ่งเอาไว้ในอ้อมแขนเช่นเดียวกัน ใครที่พอเดินไหวก็พยายามเดินตามหลังกันมาติดๆ

 

เฮย์สึเกะคอยเป็นคนจัดการพวกราเซ็ตสึที่กรูกันเข้ามาไม่หยุดหย่อน แม้เด็กหนุ่มจะเป็นราเซ็ตสึเช่นเดียวกันแต่ด้วยจำนวนศัตรูที่มากขนาดนี้ เพียงไม่นานร่างกายก็เริ่มล้าอย่างเห็นได้ชัด

 

“ไหวหรือเปล่า?” อดไม่ได้ที่จะต้องถาม เพราะตอนนี้คนที่พอสู้ไหวมีแค่อีกฝ่ายคนเดียวเท่านั้น

 

น่าสมเพชในความอ่อนแอของตัวเองเหลือเกิน

 

เธอพยายามมองหาหนทางรอด ช่องว่างที่อาจจะไม่มีใครสังเกตเห็น แต่ศัตรูกรูกันเข้ามาเยอะเหลือเกินจนกลัวว่าอาจจะมีอีกกลุ่มโผล่มาจากด้านหลัง

 

และในที่สุด เฮย์สึเกะก็มาถึงขีดจำกัดจริงๆ เด็กหนุ่มมองไม่เห็นศัตรูอีกคนที่โผล่มาด้านข้าง มันเงื้อมดาบขึ้นรวดเร็วแล้วฟันลงมา หมายตำแหน่งลำคอให้ขาดเป็นสองท่อน!

 

“ระวัง!

 

ฉึก!

 

หญิงสาวเอื้อมมือไปดึงชายเสื้อซามูไรหนุ่มให้เสียหลักถอยมาด้านหลัง ปล่อยเด็กสองคนในอ้อมแขนให้หลบอยู่หลังตัวเอง

 

แต่ในขณะเดียวกันร่างนั้นก็ถูกใบดาบแทงทะลุจากด้านหลัง เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนเสื้อผ้าของเธอบางส่วน

 

ชิซุนเบิกตากว้าง ร่างไร้วิญญาณนั้นถูกเขี่ยทิ้งอย่างไม่ใยดี เผยให้เห็นคนลงมือที่ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดด้วยดวงตาสีแดงวาวโรจน์

 

เขาหันมามองเธอเป็นอันดับแรก

 

“คุณคาซามะ!” เด็กสาวเอ่ยอย่างงุนงง ในน้ำเสียงปนไว้ด้วยความยินดี

 

แต่ผู้มาใหม่เหมือนไม่ได้สนใจรอบข้างเลยนอกจากจ้องมองมาที่ชิซุนด้วยดวงตาที่อ่านไม่ออก เธอราวกับโดนสำรวจตามตัวก่อนมี่ใบหน้าอีกฝ่ายจะโกรธขึง ร่างสูงก้าวเข้ามาหา มือหนายกขึ้นแตะบริเวณใบหน้าที่แสนจะมอมแมม ลูบเบาๆ เหมือนจะลบรอยเปื้อนที่เปรอะเต็มใบหน้าออกให้หมด

 

ชิซุนไม่ได้ปัดมือออก เธอในตอนนี้ก็มองแค่คาซามะท่านั้น

 

ไม่อาจรับรู้ได้ว่ากำลังยินดี ไม่อาจรับรู้ได้ว่ากำลังดีใจ

 

ในวินาทีแรกที่เห็นว่าอีกฝ่ายปรากฏตัวขึ้นมา ในอกเหมือนถูกความอบอุ่นแทรกแทนความหนาวเหน็บตลอดเวลาที่ถูกจับมาอยู่ที่นี่...ไม่รับรู้แม้แต่ความเจ็บปวดตามร่างกาย

 

ทุกอย่างหายเป็นปลิดทิ้ง

 

“มันทำเจ้า...”

 

โดยไม่รอให้ชายหนุ่มได้ว่าอะไรต่อ หรือรอให้สำนึกของตัวเองกลับมาสมบูรณ์พร้อม

 

ไม่สนแม้แต่รอบข้างที่เงียบสงบลง ไม่มีแม้แต่ราเซ็ตสึสักตัวที่ลุกขึ้นมาเงื้อมดาบใส่อีกต่อไป

 

ชิซุนโถมตัวเข้าหา สองแขนอันแสนปวกเปียกของเธอโอบรอบคอของเขา กอดร่างสูงเอาไว้แน่นเท่าที่ตัวเองจะทำได้

 

เป็นครั้งแรกที่อยากจะซุกเข้าหาความอบอุ่นจากร่างกายของคนอื่น...บางทีคงเพราะเธออยู่กับความหนาวเย็นจนเกินไปแล้วก็ได้

 

และมันคงไม่ใช่เพียงแค่เธอเท่านั้น

 

ชิซุนรับรู้ได้...ว่าแผ่นหลังของตัวเองกำลังโดนโอบกอดเช่นกัน คาซามะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ดึงตัวของเธอให้แนบชิดกว่าเก่า

 

ชิดจนได้ยินเสียเต้นหัวใจอีกดวงที่ไม่ใช่ของตัวเอง

 

มือข้างหนึ่งของคาซามะลูบศีรษะของเธอเบาๆ

 

“กลับกันเถอะ”

 

ชิซุนหลับตาซึมซับทุกอย่างเอาไว้ให้หมด ริมฝีปากเผลอระบายยิ้มออกมาอย่างสั่นระรัว น้ำตาหนึ่งหยดไหลลงข้างแก้ม

 

“อืม”

 

 

 

 

 

นี่มันผิดพลาด...ยูคิมูระ โคโดคิดแบบนั้นในขณะวิ่งลัดเลาะไปตามทางหินอับชื้น มันเป็นทางที่จะนำเขาออกไปจากที่บ้าๆ นี่

 

โคโดกำลังถามคำถามกับตัวเอง บางทีเขาก็ไม่ควรเอาตัวหญิงสาวโยเซคนนั้นมาเลยสักนิด แล้วยิ่งไม่ควรอย่างยิ่งที่คิดนำพาลูกสาวบุญธรรมของตัวเองมา

 

ใครจะไปคิดว่าตัวอันตรายหลายคนจะตามมาทวงพวกนางเร็วขนาดนี้กันล่ะ...หมอวัยชราคิดอย่างตื่นตระหนก กับจิซึรุนั้นเขาไม่แปลกใจเท่าไร เด็กสาวคนนี้ถือว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มของเหล่ามิบุไปแล้ว โคโดไม่ค่อยจะแปลกใจเท่าไรที่เห็นโทโด เฮย์สึเกะกับซันนันจะพาตัวเด็กสาวหนี

 

แม้จะน่าเสียดายที่รองหัวหน้าอีกคนมาถึงขีดจำกัดขอชีวิตแล้ว แต่นั่นก็เป็นหนทางให้เขารอดชีวิตออกมาด้วยเช่นกัน

 

คาโอรุกำลังติดตามจิซึรุไปอยู่ หากโชคดีเขาคงได้ตัวทดลองไม่ก็ใครสักคนกลับมาบ้าง โคโดกำลังคิดที่จะมุ่งหน้าไปยังฐานทัพใหม่ที่ตั้งอยู่อีกเมืองหนึ่ง แผนการของเขาไม่ควรมาล่มแบบนี้!

 

 

แต่แล้ว...

 

 

 

ฉึก!

 

ราวกับทุกอย่างกำลังถูกแผดเผาด้วยเปลวเพลิงของปีศาจร้าย ร่างของราเซ็ตสึที่เดินนำหน้าเขากว่าสิบคนกลายเป็นเถ้าธุลีภายในพริบตา...เพียงพริบตาเดียวเท่านั้น

 

โคโดยังไม่ทันได้สูดหายใจด้วยซ้ำ

 

“วะ—เหวอ!

 

ตกใจ ตื่นตระหนกและใกล้สติแตก

 

“ใครกัน!?” ถามถึงเงามืดที่อยู่เบื้องหลังเถ้าธุลีเหล่านั้น มันยืนนิ่ง ฉีกยิ้มขวางอยู่หน้าทางออกที่จะนำเขาไปสู่ความสำเร็จ

 

ชายหนุ่มผมสีแดงเพลิงปริศนา ช่างน่าหวาดหวั่นตั้งแต่ที่ได้สบดวงตาสีแดงเพลิงแล้ว บรรยากาศบางอย่างที่แผ่ออกมาบอกโคโดว่ามันคือโยเซ เผ่าพันธุ์ที่แสนอ่อนแอ

 

แต่จะใช่อย่างนั้นจริงๆ เหรอ?

 

เพราะถ้าหากอ่อนแอจริง แล้วทำไมร่างกายเขาถึงได้สั่นเทาเพียงแค่ได้สบมองตาของมันกันล่ะ?

 

โคโดแว่วได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบา ร่างของชายหนุ่มย่างก้าวเข้ามาเชื่องช้า

 

หนึ่งก้าว...ต่อหนึ่งร่างของราเซ็ตสึที่กระโจนเข้าใส่

 

ไม่ว่าจะกี่ร่างต่อกี่ร่าง เพียงแค่แตะโดนตัวของอีกฝ่าย กลับกลายเป็นถูกแผดเผาจนไม่เหลือแม้แต่โครงกระดูก

 

กลัว...ช่างน่ากลัวเหลือเกิน

 

โคโดล้มลงกับพื้น เงามืดทาบทับลงบนร่างของเขาแล้ว มันก้มหน้าลงมา ริมฝีปากยังคงแสยะยิ้มที่เริ่มวิปลาสเข้าไปทุกที

 

“ยูคิมูระ โคโด...” เสียงทุ่มเปรยขึ้น

 

“อย่า...” เขาร้องขอ “อย่าฆ่า...”

 

แต่เขาพูดได้เพียงแค่นั่น ก่อนที่จะถูกความว่างเปล่าโอบกอดเอาไว้ ดึงลงไปสู่การจุติ

 

คาโนะเปรยตามองเถ้าธุลีที่กระจายตกลงบนพื้นด้วยดวงตาเรียบเฉย

 

ศพแรก...นี่แค่ศพแรกเท่านั้น

 

“ยังเหลืออีกคนหนึ่ง...” ใช่แล้ว ยังเหลืออีกคนหนึ่งที่เขาต้องตามหาอยู่

 

คนที่ทรยศเขา คนที่ชอบโกหกปกปิดแล้วซ่อนฆาตรกรเอาไว้มานานหลายปี

 

ชายหนุ่มเดินออกไป แม้จะฆ่าคนบงการที่ฆ่าพวกพ้องของเขาไปแล้ว แต่ในใจกลับยังรู้สึกว่ามันยังไม่จบเพียงเท่านี้

 

เป็นเพราะฆ่ามาเยอะหรือเปล่า?

 

หรือเพราะยังเหลือคนที่ต้องฆ่าอยู่กันแน่?

 

คาโนะแสยะยิ้ม เขารู้คำตอบนั้นอยู่แก่ใจ

 

“เหลือแค่เจ้าคนเดียวแล้ว เพื่อนข้า”

 

แค่เจ้าคนเดียว กินทสึ ชิซุน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

42 ความคิดเห็น

  1. #15 faza205317 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 21:34
    เพื่อนรักจะฆ่ากันว่ะแล้ววว ม่ายยย
    #15
    1
    • #15-1 Tiaros(จากตอนที่ 17)
      17 กันยายน 2561 / 10:50
      เขาจะฆ่ากันเเล้วค่ะ!
      #15-1