Fic Vampire twilight : About her who stranger.

ตอนที่ 7 : คนร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    27 พ.ค. 62

07

 


ช่วงนี้เวเลอนีลออกจะยุ่งอยู่สักหน่อย—นั่นไม่ได้หมายถึงแค่การเรียนอย่างเดียวหรอก เธอมีเวลาว่างมากมายสำหรับอย่างอื่น เรื่องรายงานกลุ่มเองก็ไม่ใช่ปัญหานักหรอก


วันหยุดนี้เบลล่าติดธุระไปซื้อของกับกลุ่มเพื่อนของหล่อนที่ต่างเมือง ตอนแรกเองก็ถูกชวนไปด้วยกัน แต่เวเลอนีลไม่ค่อยสนิทใจกับกลุ่มเพื่อนของหล่อนสักเท่าไร อย่างน้อยเธอก็ไม่ชอบการโม้เม้ามอยอย่างสาวๆ จึงใช้โอกาสนี้ปฏิเสธไปโดยตรง


บางทีถ้าให้เบลล่าอยู่กับเพื่อนอาจจะช่วยให้หล่อนเลิกเหม่อถึงพ่อหนุ่มหวานใจของตัวเองลงได้บ้าง เวเลอนีลรับมือกับคนเพ้อรักไม่ค่อยได้ อีกอย่างวันนี้เธอก็มีที่ๆ อยากไปอยู่แล้วด้วย


โนเอล เจ้านกฮูกตัวใหม่ที่พึ่งถูกส่งมากระพือบินร่อนลงมาเกาะที่คอนไม้นอกบ้าน ที่ขามีจดหมายที่เด็กสาวกำลังรออยู่ เธอแกะออกอ่านด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นข้อความไม่กี่บรรทัดในกระดาษเนื้อดี



 

ตรวจสอบให้แน่ใจ ทางนี้เหมือนจะส่งเจ้าหน้าที่สืบสวนไปตรวจการทำงานของเธอด้วย

วีเนอัส ซัน ดี.

 



งานหยาบอีกแล้ว—เด็กสาวเผากระดาษนั่นทิ้งด้วยความเบื่อหน่าย ไม่ว่าจะย้ายที่อยู่ไปที่ไหน ดูเหมือนงานพิเศษที่ไม่เต็มใจทำนี่จะตามติดเธอเป็นเงาตามตัวซะแล้ว


ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มที่จะโพล้เพล้มากแล้ว เวเลอนีลลองขยับข้อเท้าที่ยังเจ็บอยู่นิดๆ หวังว่ามันจะไม่ปวดเรื้อรังจนเธอออกแรงขาข้างนี้ได้ไม่เต็มที่นะ ถึงตอนนี้จะไม่จำเป็นต้องใช้ไม้ค้ำแล้วก็เถอะ


โนเอลหลับไปแล้ว สักพักอีกาตัวหนึ่งกลับบินลงมาเกาะอยู่อีกฝั่งของคอนคล้ายกำลังมองนกฮูกหิมะตัวนี้อย่างสงสัย


เธอหยิบเสื้อกันฝนมาสวม ก่อนจะเดินทอดน่องออกจากบ้าน ถ้าจำไม่ผิดช่วงเที่ยงเหมือนจะได้ยินชาวบ้านในเมืองพูดกันอยู่ว่าชาลีกับคณะเข้าไปตรวจสอบในป่าอีกแล้ว


บางทีเธอน่าจะเริ่มจากตรงนั้นก่อน


 

 





เจคอบรู้สึกว่าช่วงนี้ชีวิตเขาเสี่ยงเจอกับความพีคอยู่ตลอดเวลา


เรื่องแรกคือลุ้นว่าบิลลี่ พ่อของเขาจะรู้ว่าเขาแอบไปวิ่งเล่นแถวบ้านของเวเลอนีลตอนกลางค่ำกลางคืนเมื่อไร เจคอบไม่มีวันบอกแน่ว่าช่วงหลังๆ มานี้เขาติดใจไปนอนแถวนั้นเพราะดินแถวนั้นมันน่านอนแล้วก็เป็นส่วนตัว—แน่ล่ะว่าถ้าบอกไปแบบนั้นจริงๆ แซมต้องโกรธด้วยแน่ๆ เขาอาจจะโดนหาว่าจะกลายเป็นพวกไม่เข้าฝูง


แซมเริ่มขู่ให้เขาต้องไปเข้าฝูงด้วยตลอด มันทำให้เจคอบอึดอัดขึ้นทุกที เขาใกล้จะสิบหกแล้ว นั่นเป็นช่วงโตเต็มวัยของหมาป่า และเขาต้องเข้าฝูง


เรื่องที่สองก็คือเรื่องความลับของเขา—ซึ่งคิดว่าหกสิบเปอร์เซ็นต์เวเลอนีลต้องรู้แล้วแน่ๆ ว่าที่เธอกำลังเจออยู่ไม่ใช่เรื่องธรรมดาทั่วไป


แหงล่ะ ไม่มีหมาป่าตัวใหญ่ขนาดนี้หรอก ที่น่าแปลกคือเจคอบกังวลว่าถ้าเธอรู้ว่าหมาป่าที่เคยทำร้ายตัวเองเป็นเขา เธอจะมีปฏิกิริยายังไง เขาไม่อยากล้างหูรอให้เธอมาผรุสวาทใส่หรอกนะ จะโดนมองด้วยความกลัวก็ไม่เอาด้วยเหมือนกัน


ทุกวันนี้เขาไปเจอหล่อนในร่างหมาป่ามากกว่าร่างคนอีก เชื่อเถอะว่าแม่นี่อยู่กับสัตว์แล้วเป็นผู้เป็นคนกว่าอยู่กับคนด้วยกันเป็นไหนๆ นั่นแหละที่เจคอบกลัว เขากลัวว่าทัศนคติของเธอจะเปลี่ยนไป—ไม่มีใครรับได้ที่คนรู้จักใกล้ตัวเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้หรอก


ส่วนเรื่องที่สาม—โอ้ ใช่ ก็ยังอยู่ที่เรื่องของเวเลอนีลอย่างเก่า เพิ่มเติมคือตอนนี้หล่อนหายไปจากบ้าน—อีกแล้ว


สำนึกยังไม่เข็ดอีกหรือไงนะว่ารอบก่อนที่ออกบ้านตอนค่ำหล่อนข้อเท้าพลิกน่ะ!


เจคอบส่งเสียงคำรามกลั้วอยู่ในลำคอ นั่นทำให้นกที่ทำรังอยู่แถวนี้แตกตื่น รวมถึงไอ้ตัวกลมๆ ขาวๆ ที่เขาไม่คุ้นตาด้วย มันส่งเสียงฮูกอยู่บนคอนไม้ที่เจคอบเห็นว่ามันร้างมานาน ก่อนจะกระพือปีกโผบินรอบหลังคาบ้าน


จะว่าไป รอบที่แล้วก็เห็นว่าบ้านนี้เลี้ยงนกฮูกเอาไว้ด้วย—ถึงรสนิยมจะแปลกขนาดไหนก็เถอะ แต่นกฮูกเนี่ยนะ ขอเลย...ถึงเจคอบจะไม่นิยมกินอย่างหมาก็เถอะ แต่ไอ้สัตว์ประเภทนี้เขาก็ไม่ชอบ พวกมันส่งเสียงน่ารำคาญ แถมตอนบินก็หนวกหูมากด้วย


แต่พอเขากำลังคิดจะกลับบ้าน เจ้านกฮูกนั่นกลับบินโฉบลงมา ตีปีกใส่หน้าจนเจคอบเกือบยกขาหน้าขึ้นตะกุยใส่ ไม่วายที่จะส่งเสียงขู่ไปอีกรอบ


แต่มันยังคงบินวนเวียนอยู่ เกาะบนกิ่งไม้ก่อนจะใช้ดวงตากลมๆ สีดำมองเขา หมุนคอเก้าสิบองศาน่าหมั่นไส้



ไม่รู้ทำไม เจคอบคิดถึงเจ้าของของมันขึ้นมาไม่ได้ รายนั้นก็กวนประสาทพอกัน


ฮูก!


เจ้านกนั่นส่งเสียงอีกรอบ มันตีปีก แล้วบินไปเกาะอีกกิ่งหนึ่ง—เขาไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมว่ามันกำลังขอให้เขาตามมันไปน่ะ...นั่นนกฮูกนะเว้ย! นกบ้าอะไรมันจะฉลาดขนาดนั้นวะ!


ฮูก!


แล้วก็เหมือนจะรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ เจคอบเหมือนรู้สึกว่าถูกมองด้วยความดูถูกมาจากมันรอบหนึ่ง หมาป่าหนุ่มมองด้วยความอารมณ์เสีย มันยังคงไม่หยุดตีปีกและคาดว่าจะไม่หยุดจนกว่าเขาจะตามมันไป


เอาวะ—แค่ตามนกฮูก


คิดปลงได้ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมา ตามเจ้านกฮูกขาวๆ นั่นที่จงใจบินต่ำให้เขาเห็น เลาะไปตามธารแม่น้ำที่ยังมีรอยเท้าขนาดของผู้หญิงทิ้งไว้เป็นทาง เจคอบรู้แล้วว่ามันกำลังให้เขาตามไปไหน


ให้ตายเถอะ ยัยคนชอบแกว่งเท้าหาเสี้ยนนั่น!—คิดด้วยความหงุดหงิด


ก่อนจะต้องรีบวิ่งตามรอยเท้านั่นไป



 



 



มีศพอีกแล้ว ถ้านับรายนี้ด้วยก็เป็นรายที่สามแล้ว อีกฝ่ายเหมือนจะเป็นคนต่างเมือง เข้ามาในนี้เพื่อมาตั้งแคมป์ไม่ก็ล่าสัตว์เวเลอนีลไม่แน่ใจนัก แต่เพื่อนของผู้ตายที่รอดชีวิตกำลังพูดบางอย่างกับตำรวจอย่างขวัญเสีย เธอจับใจความไม่ได้ว่าพวกเขาพูดอะไรกันอยู่ ดูหน้ายับยู่ของชาลีแล้วคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องดี


แต่มีบางอย่างแปลกไป สองคนที่ตายก่อนหน้านี้มีแผลเต็มตัวไปหมด คนล่าสุดนี้กลับไร้รอยขีดข่วนแถมใบหน้ายังไม่มีแววตื่นตระหนกอะไรเลยด้วย เขาเหมือนแค่แปลกใจปนขบขำเท่านั้นตอนก่อนที่เจ้าหน้าที่จะเอาผ้ามาคลุมศพ เวเลอนีลสังหณ์ใจไม่ค่อยดีเลย มันเป็นการตายที่ผิดธรรมชาติเกินไป


ผิดธรรมชาติ ไม่ใช่ ผิดปกติ


นี่แหละที่ทำให้เธอกลัว ในชีวิตสิบเจ็ดปีของเธอมีแค่อย่างเดียวที่สามารถฆ่าคนโดยวิธีผิดธรรมชาติแบบนั้นได้



 

ไม่น่าเป็นไปได้



 

เจ้าหน้าที่กำลังจะขนย้ายศพไปแล้ว พวกหมาตำรวจเองก็ไม่ได้กลิ่นผิดปกติอะไรอีก พวกมันกำลังถูกจูงโดยเจ้าหน้าที่ของตัวเองไปขึ้นรถ ชาลีคุยบางอย่างอยู่กับลูกน้องและพรานสองสามคน ส่วนเพื่อนของผู้ตายก็น่าจะต้องถูกสอบสวนต่ออีกหน่อย


ไม่ว่ายังไงก็ตาม เวเลอนีลต้องรู้ให้ได้ก่อนว่าเหยื่อรายนี้ตายยังไง จากนั้นก็ค่อยจัดการคนที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดทีหลัง นั่นไม่ได้อยู่ในอำนาจการจัดการของเธอแล้ว ตอนนี้เด็กสาวแค่ต้องกลับบ้านแล้วเขียนจดหมายส่งถึงกระทรวงซะ


 

แกร็บ!


 

“...!


สัตว์เหรอ?—เด็กสาวกวาดสายตามอง เสียงนั่นอยู่ไกลออกไปไม่มากนัก เวเลอนีลยังจำบทเรียนครั้งที่แล้วได้ เธอไม่ควรจะตื่นตูมเกินเหตุ อย่างน้อยถ้าโชคดีอาจจะเป็นหมาป่าตัวใหญ่ๆ ตัวเดิมที่ออกมาตามหาเธอจนเจอ


แต่มันไม่มีเสียงของสัตว์—ไม่มีเลยสักตัวเดียว


นี่ผิดปกติแล้ว พวกเจ้าหน้าที่เดินหายไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เวเลอนีลอยู่ตรงนี้พร้อมกับความมืดในป่า มีบางอย่างบอกว่าสิ่งที่เธอได้ยินยังไม่จากไปไหน มันกำลังมองเธออยู่—ราวกับมองเหยื่อ


และทันใดนั้นเอง—เสียงแผดกร้าวก็ตะคอกขึ้นอย่างมาดร้าย!


“ครูซิโอ้!


ครั้งแรกนั้นอาจจะก้มตัวหลบทัน ลำแสงสีแดงอันคุ้นเคยเฉียดหน้าเธอไปเส้นยาแดงผ่าแปด


เวลเลอนีลใจตกไปอยู่ตาตุ่ม รอบนี้มันยิ่งกว่าที่เธอเจอหมาป่าเสียอีก!


“จะหนีไปไหน!


เด็กสาวไม่สนใจ เสียงหัวเราะนั่นกำลังสนุกที่ได้มองเหยื่อของมันวิ่งหนีอย่างหนูติดจั่น เวเลอนีลไม่สนด้วยซ้ำว่าข้อเท้าเธอจะเจ็บแปลบทุกครั้งที่ลงน้ำหนัก เธอวิ่งเปะปะไปมั่วซั่ว และนั่นยิ่งทำให้คนร้ายหัวเราะหนักกว่าเก่า


“วิ่งเข้าไป วิ่งเข้าไป! แกหนีฉันไม่พ้นหรอก!


เวเลอนีลรู้แล้ว—เธอรู้แล้วว่าศพรายที่สามทำไมถึงมีสภาพต่างจากสองศพแรก ทำไมสาเหตุการตายถึงดูผิดธรรมชาติ ทำไมร่างของศพถึงไม่มีบาดแผล


เพราะคนฆ่าคือผู้วิเศษ!


สเกาเรอร์!


คาถาสายหนึ่งถากเข้าที่แขนของเธอ สเกาเรอร์คนนี้ต้องเป็นพวกชอบทรมานคนแน่ๆ เขาไม่ยอมฆ่าเธอสักที แต่เลือกที่จะค่อยๆ ทรมานให้เธอกลัวจนถึงขีดสุด วิ่งจนหมดแรงหนีแทน


เวเลอนีลสะดุดล้ม เธอยังคงได้ยินเสียงของมันเดินทอดน่องเหมือนกับไปปิกนิกเข้ามาใกล้ๆ เวเลอนีลไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย เธอทั้งโกรธและกลัว เธอไม่ชอบให้ใครมาทำให้ตัวเองดูเหมือนสัตว์


เด็กสาวคลานไปหลบอยู่ที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง เสียงฮัมเพลงลอยเข้ามาใกล้ๆ


“หมดแรงหนีแล้วเหรอ?” มันว่า “ทั้งๆ ที่ฉันคาดหวังกับเธอไว้สูงกว่านี้นะ”


มันรู้จักเธอ—แต่เวเลอนีลนึกไม่ออกว่ามันเป็นใคร


ใครกัน? คนในฟอร์คงั้นเหรอ? แต่ที่นี่ไม่มีผู้วิเศษนะ—มันไม่เคยมีมาตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว จนกระทั่งเธอถูกส่งมาเพื่อตามสืบเรื่องแปลกๆ บางอย่างที่เกิดขึ้นที่นี่


เวเลอนีลอยากจะเสกตัวเองให้ตัวเล็กลงเหลือแค่สองนิ้ว บางทีเธออาจจะมุดหายไปในโพรงไม้สักต้นได้บ้างก็ดี เธอไม่มีอาวุธตอบโต้ ไม่มีแม้แต่ไม้กายสิทธิ์—ให้ตายเถอะ ตัวเปล่าแบบนี้ นอกจากส้นรองเท้าบูทก็ไม่รู้ว่าจะเอาอะไรไปสู้แล้ว!


ฮูก!


เด็กสาวเงยหน้า ก้อนขาวๆ อยู่บนฟ้าเด่นชัดมาแต่ไกล


“ไม่เอาน่า ออกมาเล่นด้วยกันหน่อยสิ ฉันอุตส่าห์ได้เจอคนดังหายากเชียวนะ”


เธอต้องถ่วงเวลา


“งั้นก็คงรู้ดีเกี่ยวกับฉันมากเลยสินะ?”


มันหัวเราะ “โอ้ ไม่มีใครไม่รู้จักหรอก!


“แต่ฉันยังไม่รู้จักคุณเลยนี่”


“จุ๊ๆ อย่าหลอกถามฉันซะให้ยากจะดีกว่านะ สาวน้อย” มันหัวเราะ


เวเลอนีลขยับตัวเล็กน้อย น่าแปลกที่โนเอลบินอยู่แถวนี้ สเกาเรอร์อาจจะมัวสนใจเธอมากกว่าจะสังเกตเห็นนกฮูกหิมะที่บินวนเป็นวงกลมอยู่ด้านบน เธอไม่แน่ใจว่าโนเองต้องการอะไร มันเหมือนกำลังส่งสัญญาณบางอย่าง


หรือเธอควรจะเสี่ยงดีล่ะ?—แต่แค่คิดได้เท่านั้น ขาของเธอก็ก้าวออกจากที่ซ่อนครึ่งก้าวไปซะแล้ว


เวเลอนีลได้ยินเสียงครางต่ำคุ้นหู มันต้องเป็นของหมาป่าตัวนั้นแน่ๆ—บางทีอาจมีทางหนี—เด็กสาวคิดแบบนั้น


“งั้นก่อนตายฉันถามอะไรอย่างหนึ่งสิ”


หวังว่าจะดีนะ—เวเลอนีลนึกกลัว เธอกำหมัดแน่นจนเจ็บไปหมด ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะสะกดกลั้นความกลัวของตัวเองเอาไว้ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสเกาเรอร์คนนั้นอยู่ที่ไหน เสียงหัวเราะเหมือนดังอยู่รอบๆ ตัว คอยปั่นประสาทอยู่ตลอดเวลา


“ทำไมถึงมาที่นี่?” เธอพยายามหาเรื่องคุย “ฉันรู้ว่านิสัยของพวกคุณเป็นยังไง น่าแปลกที่คุณจะมาหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ที่นี่แทนที่จะไปก่อความวุ่นวายที่ไหน หรือว่าไอร์แลนด์มันคึกคักไม่พอเหรอ?”


“ที่นั่นก็ไม่เลว เด็กอิลเวอร์เมอร์นีน่ารักๆ รอให้ฉันไปฆ่าเพียบ แต่ว่านะ--” มันหัวเราะ “เพราะไอ้พวกมือปราบพวกนั้นมันทำงานดีต่างหาก ฉันเลยได้มาพักร้อนแถวนี้สักพัก”


ที่แท้ก็หนีมากบดานอยู่ที่นี่นี่เอง...ถ้าอย่างนั้นเธอน่าจะลองบอกพี่เธอดูดีหรือเปล่านะ ถ้ารอดจากนี่ไปได้—เวเลอนีลคิด


ดวงตาแวววับของสัตว์ตัวใหญ่กำลังมองมาจากอีกฟากหนึ่ง


“แล้วท่ามกลางความน่าเบื่อ เธอก็โผล่มาพอดี บุญหล่นทับฉันตั้งสองชั้นแน่ะที่ได้เจอตระกูลสายเลือดบริสุทธิ์อย่างเธอ สาวน้อย”


เสียงกระซิบดังอยู่ริมหู


“เพราะแบบนั้นแหละ จะยอมให้ฉันฆ่าค่อยๆ ฆ่าเธอได้หรือเปล่า?”


!!


เวเลอนีลแผดร้องออกไปสุดเสียง “ฉันอยู่ตรงนี้!


โฮกก!


ได้ยินเสียงคมเขี้ยวฝังเข้าไปในเนื้อ เสียงแผดร้องเจ็บปวดที่ดังอยู่ชิดหูก่อนที่จะกลายเป็นเพียงไอควันสีดำของการหายตัว ใบหน้าของเวเลอนีลเฉียดอยู่ใกล้กับขนนุ่มของสัตว์ใหญ่ มันขู่คำรามจนเธอแทบไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง พอตั้งสติความกล้าก็กลับมาเต็มเปี่ยม เข้าไปห้ามหมาป่าตัวนั้นไม่ให้มุ่งไปที่การทำร้ายคนที่จู่ๆ ก็หายตัวไปแล้ว


“ไม่! ไม่! อย่าตาม!” เด็กสาวร้อนรน “หนี—หนีเร็ว!



 

“นังเด็กเวร!



 

“หนีเร็ว!


แขนเธอถูกงับไม่แรงพอจะเกิดแผล หมาป่าส่งเสียงหงุดหงิดตอนที่เหวี่ยงเธอขึ้นไปบนหลังของมัน เวเลอนีลจับไว้แน่นตอนที่ร่างใหญ่ของหมาป่าออกวิ่ง


เสียงคำรามของสเกาเรอร์คนนั้นยังตามมาติดๆ เมื่อมองกลับไป ก็พบเข้ากับเงามืดที่ไม่กลืนไปกับแสงจันทร์กำลังพุ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว


“เร็วอีก!


บ้าเอ้ย จะตามทันอยู่แล้ว!


เข้าสู่ทางตัดของธารแม่น้ำสายเล็กที่คุ้นตา เวเลอนีลไม่แน่ใจว่านี่เป็นทางกลับบ้านของเธอหรือเปล่า หมาป่าพาเธอวิ่งเลียบไปกับหน้าผาเล็กๆ ด้านล่างเป็นน้ำลึกที่ไหลเอื่อยๆ


แต่พอเวเลอนีลกลับไปมองด้านหลังอีกรอบ ควันกลุ่มนั้นกลับกลายเป็นร่างของคนเสียแล้ว คนๆ นั้นแฝงตัวอยู่ใต้เงาของต้นไม้ ชายโค้ทสีดำสนิทยาวถึงน่องกับปลายไม้กายสิทธิ์ที่ชี้มาทางนี้ด้วยความมุ่งร้าย


ไม่ผิดแน่—เด็กสาวตื่นตระหนก—เขาตั้งใจจะฆ่าแน่ๆ


“อะวาดา เคดาฟ-รา!


ในวินาทีที่ความตายเข้ามาใกล้ เวเลอนีลตัดสินใจจิกเล็บลงไปจนหมาป่าร้อง เด็กสาวใช้ทั้งร่างเหวี่ยงตัวเองไปทางหน้าผาสุดแรง


ฉับพลันที่เกิดการเสียหลัก ร่างของเวเลอนีลลอยคว้างกลางอากาศก่อนจะดิ่งลงน้ำดัง ตู้ม!


แรงดันนั้น กระแสกน้ำที่อัดเข้ามาทำให้ร่างแข็งทื่อ เวเลอนีลหลุดจากหมาป่าตัวนั้นไปเสียแล้ว ร่างของเธอกำลังถูกพัดไปตามทิศทางที่เชี่ยวกราดและความเย็นที่เสียดแทงเข้ามาถึงกระดูก แม้จะหนีรอดมาจากคาถาพิฆาตก็จริง แต่การตายในน้ำไม่ใช่สิ่งที่น่าพิสมัยเลยสักนิด


น้ำทะลักเข้ามาทั้งทางปากและจมูก เธอแน่นหน้าอกไปหมดและสติกำลังจะหายไป


ในตอนนั้นเองที่มีมือของใครบางคนฉุดกระชากเธอขึ้นไปด้านบน โผล่พ้นขึ้นผิวน้ำด้วยการพยุงของคนที่เข้ามาช่วยเหลือ


“แค่ก! แค่ก!


เวเลอนีลรู้แค่ว่าเธอถูกพาเข้าฝั่ง คนที่มาช่วยเป็นผู้ชายที่แข็งแรงมากคนหนึ่ง เขาอุ้มเธอจนตัวลอยได้เลยด้วยซ้ำก่อนจะวางเธอลงบนหินก้อนใหญ่พ้นน้ำ ความหนาวเข้าจู่โจมทันทีอย่างโหดร้าย แต่ถึงอย่างนั้นเธอยังพยายามมองคนที่มาช่วยตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา


เป็นไปไม่ได้—เมื่อกี้เธออยู่กับหมาป่า ไม่ใช่ไอ้หมอนี่


เพราะตรงหน้าเธอ แทนที่จะเป็นหมาป่าตัวใหญ่ที่ตกมาด้วยกัน กลับเป็นเจคอบ แบล็กที่เปลือยท่อนบน ยังไงก็แล้วแต่ แม้ว่าตอนนี้ใบหน้าคมของอีกฝ่ายจะถูกเงามืดบดบังก็ตาม เวเลอนีลเห็นใบหน้าอารมณ์เสียของอีกฝ่ายชัดเจน


ในความเป็นไปไม่ได้ที่มีอยู่เต็มหัว หรือคำตอบของคำถามของตัวเอง เจคอบเปรยขึ้นมาก่อน เน้นย้ำความสงสัยของเธอที่ได้รับความกระจ่างทันทีว่า


“ทีนี้ก็อธิบายมาว่าเมื่อกี้มันเรื่องบ้าอะไร เวเลอนีล ซัน”


เจคอบ—เขาคือหมาป่าตัวนั้น


และกว่าเวเลอนีลจะหาเสียงตัวเองได้ เธอก็พบว่าในหัวของเธอตอนนี้ตื้อไปหมดแล้ว


“นายก็ควรจะตอบฉันเหมือนกันว่านายเป็นใครกันแน่ เจคอบ แบล็ก”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

79 ความคิดเห็น

  1. #30 LazyLion (@guitar643922) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 16:38
    ว่าแล้ววววว ว่าน้องต้องเป็นแม่มด แต่เหนือคาดดว่านั้นคือน้องเป็นแม่มดในจักรวาลแฮร์รี่ พอตเตอร์ กรี๊สสสสสส
    #30
    1
    • #30-1 Tiaros (@sowaria13) (จากตอนที่ 7)
      29 พฤษภาคม 2562 / 12:58
      เป็นเซ็ตติ้งออริเดียวกับกับอีกฟิคเราน่ะค่ะ จับมารวมกันเลย//หัวเราะ
      #30-1
  2. #29 Sandwich12462 (@Sandwich12462) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 23:25

    ไรท์น้องเป็นสายเือดบริสุทธิ์ไม่ใช่ว่าเป็นญาติของไดอาหลอกนะ แฮร์รี่พอตเตอร์&แวมไพร์ทไวไลท์บันเกิดสนุกสนานเฮฮากันแน่นอนแถมยังมีผู้เสพความตายมาด้วย(รึเปล่า)ก็ว่าอยู่ทำไมนางถึงใช้นกฮูกส่งจดหมายมาเฉลยเลยทันที

    #29
    4
    • #29-3 Sandwich12462 (@Sandwich12462) (จากตอนที่ 7)
      28 พฤษภาคม 2562 / 19:52
      แต่คิดๆดูแล้วทำไมนางไม่ถือไม้กายสิทธิ์หละคะ
      #29-3
    • #29-4 Tiaros (@sowaria13) (จากตอนที่ 7)
      29 พฤษภาคม 2562 / 12:59
      เป็นเซ็ตติ้งเดียวกับไดอาเลยค่ะ//ไม่สปอยๆ
      #29-4
  3. #28 Cup_123Cake (@beauty_suwan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 19:54
    มันส์ละทีนี้ 555555
    #28
    3
    • #28-1 Tiaros (@sowaria13) (จากตอนที่ 7)
      28 พฤษภาคม 2562 / 10:58
      นางเอกไม่ธรรมดานะคะ!
      #28-1
  4. #27 Mamorudes (@Mamorudes) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 18:52

    คิดถูกว่าเป็นแม่มด แต่ไม่นึกว่าจะครอสโอเวอร์เลย OwO////

    หุยยยยยย เริ่มมันส์แล้วอ่ะไรท์ อัพบ่อยๆนะคะ--//โดนตบข้อหาทวง

    #27
    1
    • #27-1 Tiaros (@sowaria13) (จากตอนที่ 7)
      28 พฤษภาคม 2562 / 10:59
      เซ็ตทีมตัวละครเดียวกันค่ะ!
      #27-1
  5. #26 nichaaaaaaaaaaaaa (@Luk_Luk) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 18:40
    เดาถูกเว้ยเห้ยยยยยยจ
    #26
    1
    • #26-1 Tiaros (@sowaria13) (จากตอนที่ 7)
      28 พฤษภาคม 2562 / 10:59
      มีคนเดาถูกเยอะนะคะเนี่ย!
      #26-1