คัดลอกลิงก์เเล้ว

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Fic Harry Potter : RUST

Pairing : HPDM






I smell rusty. 


And it’s dirty.

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 29 มี.ค. 61 / 02:09

บันทึกเป็น Favorite


Fic Harry Potter : RUST

Pairing : HPDM





I smell rusty.



And it's dirty.





กลิ่นคาวเหม็นของคราบน้ำสกปรก กลิ่นขยะที่ส่งกลิ่นมาในอาการหรือแม้แต่กลิ่นสาบสนิม—ทุกอย่างล้วนสกปรก

 

ส้นรองเท้าบู๊ทกระแทกลงบนพื้นซีเมนต์เปื้อนคราบสีดำ แอ่งน้ำขังสาดกระเซ็นเมื่อเขาเหยียบกระแทกด้วยแรงที่ไม่เบานัก ผนังตึกทั้งสองด้านกำลังยาวขึ้นเรื่อยๆ ทุกวินาทีที่เขาพยายามจะไปให้ถึงปลายทาง แฮร์รี่เห็นก้อนอิฐที่ถูกจับขยายจนยาวยืดและเหมือนมีแขนที่มองไม่เห็นพยายามรั้งให้ข้อเท้าเขาสะดุดตลอดเวลา

 

แฮร์รี่ได้ยินเสียงหัวเราะ—สายฝนกระหน่ำลงมาไม่หยุด โอเวอร์โค้ทหนังตัวเก่งสะบัดทุกครั้งที่เขาออกแรงเคลื่อนไหว

 

 

--และไม่นานชายเสื้อโค้ทก็กลายเป็นชุดคลุมสีดำ ฮู้ทด้านในเป็นสีแดงของกริฟฟรินดอร์—แฮร์รี่กำลังออกวิ่ง และถูกทำให้สะดุดได้สำเร็จ

 

เขาได้ยินเสียงหัวเราะ—คราวนี้มัลฟอยเดินออกมา ใบหน้าขาวซีดดีใจยกใหญ่มองใบหน้าของแฮร์รี่ที่โกรธเกรี้ยวและร้อนใจ

 

“คาถาสะดุดล้ม สำเร็จ!” เจ้าซีดนั่นตะโกนร้อง “ศาสตราจารย์ครับ ผมจับได้หนึ่งคน พอตเตอร์ล่ะ!

 

และร่างเตี้ยๆ น่าเกลียดในชุดสีชมพูก็ปรากฏออกมา ดูเกรี้ยวโกรธไม่ต่างจากเขา

 

 

 

จากนั้นแฮร์รี่ก็ได้ยินเสียงหัวเราะอีกเสียงแทรกเข้ามา หยดน้ำฝนสาดกระทบใบหน้าจนเจ็บแสบ แว่นถูกฝ้าเกาะพราวมองอะไรไม่เห็น ลำแสงสีแดงส่องแสงอยู่ด้านหน้า ริบหรี่แต่ก็ยังพอเห็นอยู่

 

แฮร์รี่เร่งฝีเท้าขึ้นอีก แต่ ณ เวลานี้บู้ทของเขากลับหนักอึ้งเหลือเกิน

 

เขายังคงได้กลิ่นสนิมเขรอะฉุน—มันช่างดูสกปรก

 

แฮร์รี่วิ่งมาถึงปลายทางแล้ว แต่มันกลับเป็นทางเลี้ยว—มันยังไม่ถึงจุดหมายที่เขาหวังไว้ ในตอนนั้นเหมือนเขากำลังดิ่งลงเหว ในหัวเริ่มมีเสียงวิ้งๆ เข้าแทรกเป็นพักๆ ผนังทั้งสองเริ่มเปลี่ยนจากอิฐเป็นผนังฉาบปูนต่อ มันยังคงสกปรกอยู่ดี คราบตะไคร์ขึ้นตามร่องแตกและมีหนูวิ่งตัดหน้าเขา

 

แฮร์รี่มองทางข้างหน้า มันเจิ่งนองด้วยน้ำที่ตกลงมาจากฟ้า

 

 

 

 

และเขาก็เห็นผ้าคลุมสีดำสนิท—สเนปยืนเชิดหน้าใส่เขา หันหลังพร้อมจะจากไป

 

“เขาจับเท้าปุยไป!” แฮร์รี่ได้ยินเสียงตัวเองตะโกน ตามองแค่หลังของสเนปที่หันมามองเขาอยู่แค่เสี้ยววินาทีและโดโรเลส เจน อัมบริจต์ก็ตะคอกอย่างอย่างใคร่รู้ระคนสนใจ

 

“คุณรู้จักหรือ?” เธอถามอย่างเกรี้ยวกราด จิกเล็บลงแขนของแฮร์รี่จนเขาต้องนิ่วหน้า “เขาเป็นใคร?”

 

สเนปตอบออกมาเพียงแค่คำเดียว “ผมไม่ทราบ”

 

และเดินจากไป—มัลฟอยตามออกไปด้วยและมองเขาด้วยสายตาเยาะเย้ยตบท้าย

 

 

 

 

แฮร์รี่เผลอเหยียบหนูตัวใหญ่ มันส่งเสียงร้องเจ็บปวดและดิ้นพล่านเช่นเดียวกับเขาที่ล้มไถลลงไปกับพื้น ข้อศอกข้างซ้ายของแฮร์รี่กระแทกอย่างแรงเข้ากับพื้น ขูดไปข้างหน้าเมื่อเขาล้มลงไปทั้งตัว น้ำส่งกลิ่นเหม็นสกปรกเปรอะเปื้อนไปตามเสื้อผ้า

 

ความเจ็บปวดแล่นพล่าน

 

 

 

“ฉันรู้ว่านายทำ!

 

ลำแสงพุ่งออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ทั้งสอง ไม้ฮอลลี่ของเขาและไม้ฮอร์ทอร์นของเดรโกเข้าฟาดฟันกัน คาถาพุ่งใส่กระจก มันแตกกระจาย อีกครั้งหนึ่งที่พุ่งชนท่อน้ำ สายน้ำพุ่งพวยออกมา

 

น้ำเริ่มเจิ่งนองเต็มพื้น

 

แฮร์รี่ยังคงสาดคาถาใส่ เช่นเดียวกับเจ้าของไม้อีกอันที่ยังคงอยู่ที่อีกฝั่งหนึ่งของสุดห้องน้ำ

 

แฮร์รี่ก้มลง เห็นข้อเท้าของมัลฟอยที่กำลังเคลื่อนไหว

 

เขาก้าวออกไปแล้วร่ายคาถา

 

“เซ้กตัมเซมปรา!

 

 

 

ทุกอย่างเป็นสีแดงฉาน—เสื้อแฮร์รี่ขาด ข้อศอกของเขาถลอกเป็นแผลเหวอะและเลือดไหล เขาลุกขึ้นอีกครั้งแล้วออกวิ่งต่อ ไม่มีความสนใจกับแผลของตัวเองเลยสักนิด

 

และเขาก็ได้ยินอีกครั้ง—เสียงหัวเราะกับลำแสงสีแดง

 

เขาเร่งฝีเท้า รูกลวงโบ๋กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มือมากมายกำลังฉุดขาเขาลงไป เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง

 

เสียงตวัดฉับในอากาศดังขึ้นอีกแทนที่แสงสีแดง

 

“เสร็จเรียบร้อยแล้ว”

 

เขาอ้าปากตะโกน คำรามคล้ายเสียงสัตว์ป่า สบถด่าด้วยใจที่เต้นระส่ำ

 

“งั้นถอนอาคมเลย”

 

สิ้นคำกระซิบ แฮร์รี่หายตัวไป เสียง ปัง ดังขึ้นใจหูและเขาก็มาปรากฏตัวอยู่ที่สุดตรอกทางตัน

 

แฮร์รี่ได้กลิ่นสนิม—ด้านหน้าคือกำแพงอิฐสีแดงสด เขาก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว เข่าแทบทรุดลงตรงนั้นและปากที่สั่นจนไม่อาจพูดเป็นคำได้

 

โค้ทหรูสีดำแนบกับตัวเพราะสายฝน เส้นผมสีบลอนด์ซีดและใบหน้าสีขาวไร้เลือดก้มต่ำ คางชิดกับปกคอเสื้อตั้งสีแดง

 

ไม่—นั่นเป็นเชิ้ตขาวต่างหาก แฮร์รี่ปรี่เข้าไปกดบาดแผลตรงคอ มันถูกปาดลึกเสียจนเลือดทะลักออกมาจากปาก เขาพบว่ามือของตัวเองกำลังสั่น เช่นเดียวกับในหัวตอนนี้ที่มีแต่คำกรีดร้องอื้ออึงและคำภาวนา

 

เพราะคนที่อยู่ตรงหน้าเขา--

 

เพราะเดรโก มัลฟอยกำลังจะตาย

 

 

 

 

“ใช่เขาหรือเปล่า?”

 

แฮร์รี่รู้สึกเจ็บโคนผม เขาถูกกระชากจนใบหน้าแหงนเงย สบเข้ากับดวงตาหม่นหมองสีฟ้าซีดของมัลฟอยที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้ จ้องมองเขาด้วยใบหน้าหวาดหวั่น

 

แฮร์รี่มองเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย--และเขาพบว่ามันไม่มีอะไรเลย

 

พวกนักต้อนกำลังเร่ง “ใช่แฮร์รี่ พอตเตอร์หรือเปล่า?”

 

มัลฟอยเสตาไปข้างๆ ยืนขึ้นแทบจะทันทีแล้วว่าเสียงแผ่ว

 

“ผมไม่แน่ใจ”

 

 

 

 

“ตามจับมัน!” มีเสียงตะโกนจากด้านหลัง “ตามรอยมันไป!

 

และอีกมากมายที่ร้องโหวกเหวก สียงดัง ปัง หลายๆ รอบดังติดกัน เสียงสั่งการดังตามติดๆ และฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ มีมือจับเข้าที่ไหล่ของแฮร์รี่ นั่นคงจะเป็นหนึ่งในมือปราบมารที่ร่วมทำภารกิจนี้กับเขา แต่แฮร์รี่ไม่สามารถละสายตาจากใบหน้าขาวซีดของเดรโกได้เลย

 

ดวงตาที่เขาเคยเห็นแต่แววเยาะเย้ยดูถูกกำลังปรือปิด

 

“นายห้ามหลับนะ—“ เสียงแฮร์รี่สั่น หอบหายใจหนัก ไม่รู้ว่าเพราะอะไร

 

เลือดไม่ยอมหยุดไหลสักที เขาพยายามกดแรงขึ้นแต่ก็เปล่าประโยชน์ ศีรษะของเดรโกเลื่อนไถลตกลงอีกครั้ง เขาเอื้อมมือไปประคองใบหน้า พยายามบังคับให้สบตากับตัวเอง

 

“มัลฟอย นายห้ามหลับนะ!

 

มือที่จับไหล่เขาบีบแน่นขึ้น เสียงที่แฮร์รี่จำได้ว่าเป็นหัวหน้าของตัวเองดังขึ้น แทรกทุกอย่างเข้ามาในหัวเหมือนคำสาป

 

“พอแล้ว พอตเตอร์” มันช่างราบเรียบและเย็นยะเยือก ไร้ความตื่นตระหนกใดๆ ก็ตามกับคนๆ หนึ่งที่กำลังจะตายตรงหน้า

 

“เราต้องพาเขาไปเซ็นต์มังโกนะครับ” แฮร์รี่ว่า เขารีบช้อนร่างของเดรโกขึ้นมาแนบอกแล้วยืนขึ้น

 

แต่พอหันหน้ามา มันไม่ใช่แค่หัวหน้าเท่านั้นที่ชี้ไม้กายสิทธิ์มาที่ตัวเอง แฮร์รี่เบิกตากว้าง คิดจะหายตัวหนีแต่ก็ไม่สามารถทำได้ มีมือปราบมารถึงห้าคนร่ายอาคมเอาไว้รอบตัว

 

เลือดของเดรโกไหลเปื้อนเสื้อเชิ้ตของเขา กำลังย้อมให้กลายเป็นสีแดง

 

“คุณกำลังทำอะไร?” แฮร์รี่ถามอย่างโกรธเกรี้ยว “มัลฟอยกำลังจะตายนะ ถอยไป!

 

“วางเขาลงซะ พอตเตอร์” แต่หัวหน้ากลับตะคอกกลับ “นายเข้าใจภารกิจเราหรือเปล่า?—ฉันบอกนายไปแล้วนะว่าจับตัวผู้เสพความตายหลบหนี แล้วนี่นายมาทำอะไร?”

 

แฮร์รี่โกรธจนสั่นไปทั้งตัว แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเขากำลังกลัวเช่นกัน ทั้งกลัวและกระวนกระวายทุกครั้งที่เห็นบาดแผลเปิดกว้างบนคอขาวซีดของมัลฟอย

 

“คุณบอกว่ามีตัวล่อ!—เรามีจำนวนคนมากพอที่จะจับพวกมันแค่หกคน และคุณไม่เคยบอกผมเลยว่าตัวล่อคือมัลฟอย!

 

ร่างของเดรโกกระตุก แฮร์รี่กระชับแขนแน่น

 

“และตอนนี้ผมจะช่วยเขา—ถอยไป ถอยไปสิ!

 

แต่ไม่มีใครขยับ

 

“ทำไม่ได้หรอก พอตเตอร์ ดูก็รู้ว่าเขากำลังจะตายและตามข้อตกลง—เราให้ใครรู้ไม้ได้ว่ามัลฟอยเป็นสายให้ภาคีและกระทรวง”

 

แฮร์รี่หูอื้อไปชั่วขณะ

 

“อะไรนะ?” แขนราวกับไม่มีแรงขึ้นมาชั่วขณะ “ภาคีอย่างนั้นเหรอ?”

 

หัวหน้าไม่ตอบเขา เสตามองไปทางอื่น “ลองพินิจใจเขาดูสิ”

 

ไม่—แฮร์รี่ร้องบอกอยู่ในใจ—นั่นไม่จริง มันเป็นไปไม่ได้ มัลฟอยไม่ใช่ภาคีหรอก รอยประทับสีดำบนแขนซ้ายโดดเด่นอย่างที่เขาเห็น และที่ผ่านมาอีกฝ่ายคอยขัดขวางเขาตลอดเวลา ทำให้ซีเรียสต้องตาย ทั้งนิมฟาดอลา ทั้งลูปินหรือแม้แต่เฟร็ด--มัลฟอยเป็นพวกของผู้เสพความตาย

 

แต่ในตอนนั้นเอง แขนที่แฮร์รี่ใช้โอบรอบคอและใช้สันมือกดปากแผลไว้ถูกแตะแผ่วเบา ทั้งไร้เรียวแรงและเย็นเฉียบเสียจนน่าใจหาย

 

ดวงตาสีฟ้าซีดจ้องมองมาทางเขา ริมฝีปากที่เต็มไปด้วยเลือดขยับน้อยๆ ไร้เสียงเพราะกล่องเสียงถูกทำลาย เป็นคำพูดที่แทบแทงแฮร์รี่ให้ตายในคำเดียว

 

ปล่อยฉันซะ พอตเตอร์

 

แฮร์รี่มองตา ดวงตาเขาสั่นไหวรุนแรง เขาออกเสียงคำว่า ไม่ ไม่ชัดด้วยซ้ำ มัลฟอยใช้มือไร้เรี่ยวแรงดันมือของเขาออก เลือดมากมายไหลทะลักอีกครั้ง

 

ทำไมกัน?—มัลฟอยดิ้น พยายามออกห่างเขาจนเกือบจะตกพื้น แฮร์รี่รีบประคองไว้ทันท่วงที ทรุดลงไปกับพื้นแล้วพยายามกดแผลให้ด้วยความสับสน แต่มือเขาถูกปัดออกอีกครั้ง

 

ทำไมล่ะ?—แฮร์รีมองด้วยความไม่เข้าใจ มองเข้าไปในดวงตาของมัลฟอยและเขาก็พึ่งสังเกตเห็น

 

ไม่ใช่ว่ามันไม่มีอะไรเลย—แต่เพราะมันมีมากเกินไปต่างหาก ทุกอย่างเลยตีกันไปหมด

 

ไม้กายสิทธิ์ยังคงชี้มาทุกทิศทาง แต่ไม่มีใครกล้าพุ่งเข้ามา มัลฟอยพยายามผละออก ดันเขาออกให้มากที่สุดด้วยท่าทางปวกเปียก

 

ทำอย่างกับว่าเขาน่ารังเกียจนักหนา

 

“ไม่ มัลฟอย” เขาพยายามจับมือของอีกฝ่ายไว้ พบว่ามือของตัวเองยังคงสั่นเทาไม่หาย “ฉันจะพานายไปรักษา”

 

และแฮร์รี่เห็นรอยยิ้มอีกครั้ง มันฉาบลงบนริมฝีปากเปื้อนเลือด—รอยยิ้มเยาะเย้ยที่กำลังต่อว่าเขาว่าเป็นคนโง่ที่สุดในโลก

 

มัลฟอยไม่เชื่อเขา

 

“ปล่อยเขาซะพอตเตอร์ เราต้องพลางคดีนี้ด้วยนะ”

 

แฮร์รี่ได้กลิ่นสนิม—และมันสกปรก

 

เขามองเข้าไปอีกครั้ง เห็นทั้งความรังเกียจ ทั้งความโกรธหรือแม้แต่ความผิดหวังและสิ้นหวังอย่างแท้จริง มัลฟอยเลิกต่อต้านแล้ว แต่นั่นเป็นเพราะเขาหมดเรี่ยวแรงแล้วต่างหาก ดวงตากำลังจะปรือปิดอีกครั้ง

 

หัวหน้าและคนอื่นๆ ต่างหันหลังให้ ก้มหน้าแล้วประสานมือเหนือเข็มขัด

 

เดรโก มัลฟอยกำลังจะตาย

 

“ไม่—ไม่ ไม่ ไม่! อย่างหลับนะ มัลฟอย” แฮร์รี่ร้อง อกเขาอัดแน่นเสียจนหายใจไม่ออก ร้อนรนอย่างแท้จริง “มองฉัน มองฉันสิ! มัลฟอยมองฉัน!

 

ทำไมกัน?—มัลฟอยเสตาหลบ แม้แต่รอยยิ้มก็เหือดหายไปแล้ว พยายามปิดบังเขาบางอย่าง พึมพำเสียงเบาและแฮร์รี่อ่านปากไม่ออก

 

นายกำลังพูดอะไรกัน?—แฮร์รี่ร้องถาม เขาประคองใบหน้าขึ้นมา พยายามสบตาให้ได้จนใบหน้าแทบชิดติดกัน

 

นายกำลังบอกอะไร?—เขาร้องขอ—ได้โปรด

 

เลกจิกลิเมนต์

 

แฮร์รี่ได้ยินเสียงมัลฟอยร้องว่า ไม่

 

 

 

 

“ผมทำทุกอย่างแล้ว แต่หมอนั่นเล่นนอกกรอบ!” เสียงเกรี้ยวกราด เบื้องหน้าคือสเนปที่มีใบหน้าบึ้งตึงไม่ต่างกัน “ผมเหนื่อยที่ต้องตามปิดเรื่องที่เจ้าพวกนั้นทำทิ้งไว้แล้วนะ ดัมเบิ้ลดอร์มัวไปทำอะไรอยู่ที่ไหน!

 

“เราไม่รู้หรอก” สเนปเอ่ยเบาๆ ดูหงุดหงิดไม่ต่างกัน “บอกพ่อเธอด้วยเรื่องสถานการณ์ทางนี้ ได้ข่าวอะไรให้รีบนำมาบอกฉัน”

 

“ไม่บอกผมก็รู้น่า!” เด็กหนุ่มว่าก่อนเดินกระแทกเท้าออกไป

 

 

 

 

อย่าอ่านใจฉัน!’ เสียงมัลฟอยกรีดร้อง ออกไปเดี๋ยวนี้พอตเตอร์!’

 

แต่แฮร์รี่หยุดไม่ได้ มันเป็นทางเดียวที่พยายามเบนความสนใจทั้งมวลของมัลฟอยออกมาจากบาดแผลได้ แฮร์รี่ใช้มือกดลงไปอีกครั้ง แต่เลือดยังไม่ยอมหยุดไหล--แม้แต่ไหลน้อยลงก็ไม่มีเลย

 

กระซิบเสียงเบากับคนที่อยู่รอบข้างว่า “ได้โปรด ปล่อยให้ผมพาเขาไปรักษา”

 

แต่ทุกอย่างยังคงนิ่งค้าง—ไม่มีใครขยับ

 

เลกจิกลิเมนต์

 

 

 

 

“ติดต่อที่กริมโมเพลสที” สเนปก้าวยาวๆ ไปที่คุกใต้ดิน เดรโกตามมาแล้วปิดประตูอย่างหนาแน่น

 

เด็กหนุ่มเข้าไปในเตาพิงสักพัก ก่อนจะออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนฝุ่น หันไปหาสเนปแล้วบอกเสียงเคร่งเครียดว่า “เขายังอยู่ที่นั่น—แต่เมื่อกี้ที่พอตเตอร์พูดหมายความว่ายังไงครับ?”

 

“ไม่มีอะไรมาก—เด็กนั่นกำลังสื่อให้ฉันรู้ว่าซิเรียส แบล็กถูกจับตัวไปที่กองปริศนา—เราต้องติดต่อดัมเบิ้ลดอร์ เดรโก ช่วยส่งข่าวบอกพ่อเธอทีว่าพอตเตอร์รู้ตัวแล้ว”

 

“แล้วถ้าหมอนั่นไปที่กองปริศนาล่ะครับ”

 

“เราจะให้พอตเตอร์ไปที่นั่นไม่ได้!—จอมมารกำลังหาคนที่จะหยิบลูกแก้วมาให้เขา”

 

“—ผมจะรีบบอกพ่อเดี๋ยวนี้แหละ” เดรโกชะงัก “ผมต้องไปที่นั่นด้วย”

 

“อย่าไป!

 

สเนปตวาด ดูโกรธขึงและหวาดกลัวไปในเวลาเดียว เขาก้าวอาดๆ เข้ามาบีบไหล่ทั้งสองข้างของเดรโกเสียแน่น

 

“เธออยู่ที่นี่ เข้าใจไหม แค่ส่งข่าวและสืบข่าว แค่นั้น—อยู่ที่นี่ฝึกสกัดใจซะ เข้าใจไหมเดรโก”

 

เดรโกเงียบไป ก้มหน้าต่ำเสียจนผมปรกใบหน้า

 

“เข้าใจครับ”

 

 

 

 

หยุดนะ พอตเตอร์

 

อ้อมแขนของแฮร์รี่กำลังรัดแน่น ขอบตาเขาร้อนผ่าวเสียยิ่งกว่าอะไร ประคองใบหน้าเดรโกเข้ามาใกล้แล้วยังคงเรียกสติ “อยู่กับฉัน”

 

แต่เสียงของหัวหน้าก็ดังเข้ามาว่า “บอกลาเขาเสียเถอะ พอตเตอร์”

 

ไม่—แฮร์รี่กรีดร้อง

 

เลกจิกลิเมนต์--เลกจิกลิเมนต์

 

 

 

 

“พ่ออยู่ที่อัซคาบัน ผม—ต้องเข้ารับตรามาร” เดรโกยกใบขึ้นปิดหน้า ซบลงกับเข่าทั้งสองที่ชันขึ้น รอบข้างยังคงเป็นคุกใต้ดินอย่างเก่า สเนปปิดประตูไว้อย่างหนาแน่นแล้วลงคาถาเก็บเสียงอีกหนึ่งชั้น

 

“เขาอยากให้ผมพาผู้เสพความตายเข้ามาและให้ผมฆ่าดัมเบิ้ลดอร์”

 

สเนปหลับตา แล้วพูด “ถ้าอย่างนั้นเธอก็ทำซะ”

 

“อะไรนะ?”

 

“ทำซะ ฆ่าอัลบัส ดัมเบิ้ลดอร์และพาผู้เสพความตายเข้ามา หลังจากนั้นก็ทำให้จอมมารไว้วางใจที่สุดแล้วเอาข่าวมาให้กับภาคี”

 

เดรโกเงยหน้าขึ้น มองใบหน้าสิ้นหวังของสเนปที่ไม่ต่างอะไรจากของตัวเอง พ่อทูนหัวของเขาหลับตาลง วางมือลงบนกลุ่มผมสีบลอนด์ซีดที่ยุ่งไม่เป็นทรง

 

ใบหน้าของเดรโกสิ้นหวังอย่างถึงขีดสุด แต่ขอบตาที่ร้อนผ่าวกลับไม่มีน้ำตาออกมาสักหยด

 

“คำสั่งภาคีเหรอ?”

 

“ใช่”

 

“—เข้าใจแล้ว”

 

 

 

 

ทำไม—แรงรัดของแฮร์รี่น้อยลง มือทั้งสองข้างของมัลฟอยละลงข้างลำตัวเสียแล้ว อีกฝ่ายมองเขาอย่างอ่อนแรงและพยายามเสตาหลบ

 

“ทำไมนายไม่บอกฉัน?” เขาถาม ดูสิ้นหวังไม่ต่างกัน “ทำไมไม่บอกอะไรฉันเลย”

 

ทำทุกอย่าง ตลบหลังและแสดงบังหน้า—นี่หรือคือสิ่งที่มัลฟอยทำมาตลอด

 

จนกระทั่งตอนนี้ด้วยหรือเปล่า

 

“แต่ได้โปรด—มีชีวิตได้หรือเปล่า”

 

มัลฟอยเบิกตากว้าง น้ำตาไหลออกมาจากดวงตา ปะปนไปกับน้ำฝน

 

ฉันไม่--

 

เลกจิกลิเมนต์--เลกจิกลิเมนต์

 

 

 

 

“นี่มันอะไรกัน?”

 

เอกสารทุกอย่างถูกเขวี้ยงลงพื้น รองเท้าหนังชั้นดีเหยียบกระทืบซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยอารามโมโหแม้ว่าใบหน้าจะดูทรุดโทรมหมองคล้ำเพียงใดก็ตาม

 

แต่คนที่เอาเอกสารน่ารังเกียจพวกนี้มาให้กลับยังนิ่งเฉย

 

“อยากให้พ่อนายออกมาจากอัซคาบันหรือเปล่า?”

 

เดรโกเบิกตากว้าง มองอย่างไม่อยากเชื่อ

 

“อยากให้ครอบครัวนายยังมีความสุขอยู่หรือเปล่า?”

 

นาร์ซิสซายกมือป้องปาก ร้องไห้ออกมาอย่างเหลืออด

 

“แก—“

 

“ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเซ็นสัญญาสิ เงื่อนไขมีเพียงอย่างเดียวคือตัวตนของนาย กระทรวงจะรับรองเรื่องบ้านนายให้ทันทีที่นายเซ็นต์”

 

เดรโกจับด้ามปากกาด้วยมืออันสั่นเทา เขาเข้าไปสวมกอดนาร์ซิสซาที่ฉุดไม่ให้ตัวเองจรดปากกาลงบนกระดาษ แม่อ้อนวอนทุกวิธีทางที่จะไม่ให้เดรโกต้องเซ็นสัญญาลงในนั้น

 

เด็กหนุ่มลังเล

 

แต่แล้ว “แน่นอนว่ารวมถึงความปลอดภัยของคุณนายมัลฟอยด้วย”

 

นาร์ซิสซากรีดร้องทันที “ไอ้พวกน่ารังเกียจ” เธอกระโจนเข้าใส่อย่างเกรี้ยวกราด ขาดสติแม้จะสำนึกว่าควรใช้ไม้กายสิทธิ์สาปแช่งซะ เธอยกมือสองข้างขึ้นทั้งทุบและตี “แกยัดเยียดสามีฉันเข้าคุกไปแล้ว แกยังจะมาทำลายลูกชายฉันอีกเหรอ!? ออกไปนะ!—ไสหัวออกไป!

 

เดรโกกัดริมฝีปากล่าง เขามองเห็นดวงตาเป็นประกายราวกับกำลังสมหวังเมื่อนาร์ซิสซากำลังชักไม้กายสิทธิ์ออกมา—มันคิดเอาไว้แล้ว

 

เดรโกพุ่งเข้าไป กอดผู้เป็นแม่จากด้านหลังแล้วดึงออกมา

 

“แม่ครับ—ไม่เป็นไรหรอก”

 

นาร์ซิสซาร้องไห้หนัก “เดรโก ไม่นะลูก—ไม่—“

 

เดรโกยิ้ม น้ำตาไหลออกมาไม่ต่างจากมารดา “ผมไม่เป็นไรครับ”

 

 

 

 

แฮร์รี่ได้กลิ่นสนิม—และมันสกปรก

 

เลกจิกลิเมนต์ เลกจิกลิเมนต์—เขาร้องตะโกน จ้องมองดวงตาที่มัลฟอยไม่ห่าง ใบหน้าขาวซีดห่างจากเขาแค่ห้าเซนเท่านั้น

 

“มัลฟอย?” เขาถาม เสียงสั่นพร่า พยายามตบเบาๆ ที่ใบหน้าของอีกฝ่าย

 

มัลฟอยยังมองตอบเขา ริมฝีปากยังคงเปิดอ้านิดๆและเลือดที่ยังไหลไม่หยุด มันแผ่กระจายเต็มพื้นและละลายไปกับสายฝน

 

“มัลฟอย พูดกับฉันสิ”

 

เลกจิกลิเมนต์ เลกจิกลิเมนต์—เลกจิกลิเมนต์

 

แต่ก็ไม่ แฮร์รี่ไม่ได้ยินเสียงตอบของมัลฟอยเลยสักนิด เขาไม่เข้าใจ อีกฝ่ายยังมองเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ? ถึงใบหน้าจะตายด้านไปหน่อย แต่มัลฟอยก็ยังมองเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ?

 

ทำไมกันล่ะ—ขอบตาแฮร์รี่ร้อนผ่าว ไม่ยอมรับเด็ดขาด

 

เลกจิกลิเมนต์ เลกจิกลิเมนต์ เลกจิกลิเมนต์ เลกจิกลิเมนต์

 

ตอบฉันสิ—เขาร้อง แนบหน้าผากกับใบหน้าของอีกฝ่าย จนถึงตอนนี้มัลฟอยก็ยังไม่ละสายตาออกจากเขาเลยสักนิด แล้วทำไม—แล้วทำไมแฮร์รี่ถึงไม่ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายเลยล่ะ

 

ไม่—แม้แต่จะเห็นความทรงจำอีกแล้ว

 

“มัลฟอย—เดรโก ได้โปรด อยู่กับฉัน”

 

มือของหัวหน้าบีบลงบนไหล่ แฮร์รี่ไม่ได้หันไปมอง เขาแทบไม่ละสายตาออกจากมัลฟอยเลยสักนิด

 

“พอเถอะ” เสียงหัวหน้าแผ่วเบา มันลอดผ่านสายฝนเข้ามา

 

 

 

 

แทงเสียดเขาเจียนตายว่า

 

 

 

 

 

 

“เขาตายแล้ว”

 

 

 

เดรโก มัลฟอยตายแล้ว

 

 

 

 

 

 

When I asked you

 

Why?

 

 

 

You answer me

 

I don’t want to die.

 

 

 

 

<<Fin>>

 

 

++++++++++++


Talk : ฟิคมึนเบลอที่แท้ทรู เราอยากเขียนให้ยาวกว่านี้นะคะ แต่ถ้าเราลงลึกล่ะก็คงยาวเป็นห่างว่าวแน่ๆ ช่วงนี้วอนขอให้คนแต่งคู่นี้เหลือเกิน ไอ้เราก็ยังติดพันกับเรื่องที่ตัวเองแต่งเสียด้วยสิ ดันมาตะบะแตกเสียก่อน //หัวเราะ

ปล. ถ้าติดขัดยังไงก็ขออภัยนะคะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Tiaros จากทั้งหมด 10 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

13 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 10:21
    เป็นอะไรที่หน่วงมั่กๆ ;-: ฮือออ อ่านจบละเข้าใจความรู้สึกทั้งสองมากๆ ไรท์แต่งดีมากๆ ตามมาจากคู่น้องรี่กะเจ้าเดรก (ที่ตอนนี้ส่งกำลังใจให้เจ้ารี่เลิกซึน) ขอบคุณที่ทำให้ช้ำใจกับ os เรื่องนี้นะคะ ถ้าได้อ่านเรื่องนี่ก่อนอ่านเรื่องหลักคง ตรอมใจตาย 555 สู้ๆนะคะ ติดตามเสมอๆเลยค่าาา ปล.1ชอบที่ไรท์ให้ความสำคัญกับนิยายทุกเรื่องของไรท์มั่กๆค่ะ(ส่วนใหญ่เจอแต่งพร้อมกันละดองถี่เลยย) <3
    #13
    1
    • 20 มิถุนายน 2562 / 15:47
      ถือว่าเป็นอินโทรเบาๆ ให้นักอ่านเตรียมเครื่องในสะเทือนกับเรื่องยาวจริงๆ ค่ะ//ฮา
      #13-1
  2. #12 jeon__jimin (@jeon__jimin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 08:29
    โหหห เศร้าค่ะ เราร้องไห้เเล้ว เเงงงง
    #12
    1
    • #12-1 Tiaros (@sowaria13) (จากตอนที่ 1)
      20 มีนาคม 2562 / 18:21
      เรื่องสั้นที่ต้องหยุดไว้เเค่นี้
      #12-1
  3. วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:06

    ฮรือออ โคตรเรียลล น้ำตาไหลเลยอ่ะ เป็นตอนสั้นๆแต่มีความหมายมากกกก ขอบคุณนะคะ

    #11
    1
    • 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:07
      สะเทือนเครื่องในกันทุกคนค่ะ
      #11-1
  4. วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:33

    ไม่...ไม่โอเคเลย...ทำไมถึงทำแบบนั้น​ ทำไมถึงปล่อยให้ใครซักคนที่ยังมีชีวิต.. คนที่จะรอดชีวิตเพียงแค่ช่วยยื้อวินาทีสุดท้ายของเค้าเอาไว้... ทำไ ม.. ทำไมไม่ช่วย....... ทำไมถึงยอมมองใครซักคนหมดชีวิตลงไปต่อหน้าไป.. ฮือ.. ทำได้ยังไง!!!! เกลียดทุกคนเลยที่ยอมแพ้แบบนี้!!!!

    #10
    1
    • 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:19
      บางอย่างก็ไม่สามารถขัดคำสั่งได้หรอกค่ะ เรื่องมันซับซ้อน เเต่เหนือสิ่งอื่นใด--เจ็บกันถ้วนหน้า
      #10-1
  5. วันที่ 23 กันยายน 2561 / 23:29

    น้ำตาไหลเลยค่ะ ฮืออออออออ สงสารเดรโกสุดๆ ไม่อยากให้ตายเลยอ่า มีต่อพาทสองได้มั้ยคะ5555 แบบเป็นฝันเพ้อเจ้อของแฮร์รี่ไรงี้ ฮืออออออออจบแบบนี้หนูรับไม่ไหวววววววว TTTTTTT

    #9
    1
    • 25 กันยายน 2561 / 18:08
      อยากให้เราทำพาร์ทสองจริงๆ เหรอคะ??//เเน่ใจนะ(ยิ้ม)
      #9-1
  6. วันที่ 12 กันยายน 2561 / 15:47

    แงงงงงง ไรท์ทำเราร้องห้ายยยยยยยยย TTT[]TTTT

    #8
    1
    • 13 กันยายน 2561 / 09:42
      โอ๋ ไม่ร้องนะคะ//ปลอบๆ
      #8-1
  7. วันที่ 11 กันยายน 2561 / 16:54
    อยากจะบอกว่าเป็นosที่บาดหัวใจมากๆ เลยค่ะ,___,
    มันไม่ได้ร้องไห้นะ แต่เป็นครส.ที่มันเหมือนมากกว่านั้นอ่ะ
    คืออ่านจบแล้วมันหน่วง มันซึมมันอึนไปเลย มองอะไรก็รู้สึกเฉามากๆ
    สงสารทั้งสองคนมาก คืออ่านแล้วก็หวังนะว่าเดรโกจะรอด แต่พอโดนแสกหน้าย้ำชัดๆ ด้วยคำพูดหัวหน้าก็คือตายไปเลยค่ะ ใจแหลกตามแฮร์รี่ไปตรงนั้น
    ฟิคดีมากจริงๆ ชอบคู่นี้มากๆ ้ลยด้วย ขอบคุณที่ตั้งให้อ่านนะคะ ถึงอ่านจบแล้วจะดาวน์มากเพราะสตอรี่บาดจิต ก็ยังขอยืนยันเช่นเดิมนะคะ ว่าเขียนออกมาได้สุดยอดมากๆ เลย
    #7
    1
    • 12 กันยายน 2561 / 10:16
      รู้สึกดีใจมากๆ เลยค่ะที่มีคนอินกับเรื่องที่เราเเต่งขึ้นมาด้วย เเค่นี้ก็เป็นกำลังใจกับเราได้มากเเล้วล่ะค่ะ
      #7-1
  8. #6 elic (@cassiopeia-fern) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2561 / 19:12
    ยอมรับว่าอ่านรอบแรกเราอาจจะไม่เข้าใจทั้งหมดในช่วงแรก
    แต่พออ่านเก็บรายละเอียดรอบสองแล้วอยากจะร้องไห้เลยค่ะ
    มันสั้นไปจริงๆนะกับการบอกเล่าทุกอย่างใน sf
    ส่วนตัวคิดว่าสามารถทำเป็นฟิคยาวได้เลยค่ะ
    แต่ก็ไม่อยากจะคิดว้าเราจะต้องเสียน้ำตาเป็นถังแค่ไหน
    เดรโกคือคนที่คอยช่วยอยู่เบื้องหลังตลอด
    คนที่ต้องสู้กับความรู้สึกผิดในใจตัวเอง
    คนที่ต้องใช้ความเข้มแข็งทั้งหมดที่มีเพื่อยืนให้คนอื่นตราหน้าว่าไม่ดี
    เรารักที่เดรโกเป็นเดรโกแบบนี้มากจริงๆค่ะ
    เป็นคาร์แร็คเตอร์ที่น่าสนใจมากๆจริงๆ
    #6
    1
    • 10 มิถุนายน 2561 / 17:55
      เป็นคาร์เเรกเตอร์ที่เราคิดมานานเเล้วล่ะค่ะ อยากลองเขียนเเบบนี้สักรอบ ซึ่ง เราคิดว่าจบที่เรื่องสั้นคงจะดีที่สุดเเล้ว ส่วนเรื่องยาว...หึๆ
      #6-1
  9. วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 22:48

    ฮือๆๆๆๆ เศร้าอ่ะ แต่ก็ชอบนะ เเต่งอีกๆ

    #5
    1
    • 8 มิถุนายน 2561 / 14:52
      มีเเพลนเรื่องยาวอยู่ค่ะ กำลังวางพล็อตอยู่
      #5-1
  10. วันที่ 4 เมษายน 2561 / 23:02
    คำว่าได้โปรด ได้โปรดมีชีวิตเถอะนะนี่แบบ โฮกกกกก ใจสลาย ;-; รู้ตัวเมื่อสายไปแล้วเนอะแฮร์รี่ สายมากเลยจริงๆ เฮ้ออออ
    #4
    1
    • 6 เมษายน 2561 / 21:12
      เน้นย้ำคำนั้นว่าสายเเล้วจริงๆ ค่ะ--จากนี้แฮร์รี่จะเป็นยังไงต่อไปล่ะเนี่ย
      #4-1
  11. #3 ตื่งคุณหนูมัลฟอย
    วันที่ 3 เมษายน 2561 / 20:04
    เศร้าาาาาาาาาาาาาา โอ๊ยหนูเดรรรร T____T
    #3
    1
    • 4 เมษายน 2561 / 13:05
      โอ๋ๆ ไม่ร้องนะคะ//ลูบหลัง
      #3-1
  12. วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 07:29
    โนววววววววววววทำมายยยยยยยยยยยยยยยยT[ ]T
    #2
    1
    • 29 มีนาคม 2561 / 14:04
      โอ๋ ไม่ร้องนะคะ
      #2-1
  13. วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 03:55
    อาละวาดฆ่าแม่มให้หมดเลยไอลูกเขย
    ฟัคยูววว นังลูกชายท้องทะเล
    กรี๊ดดดดดดดดดดดด
    เดรโกของหม่ามี๊TT
    #1
    1
    • 29 มีนาคม 2561 / 14:04
      ฆ่าล้างบางให้ได้นะคะ เราไม่ยอม!
      #1-1