[จบแล้ว] BAD LOVE STORY...ถึงเลวก็รักเธอ P.2

ตอนที่ 61 : เลวครั้งที่#52...เพราะเธอคือ..เมียฉัน P.2_200% อัพหมดโควต้า รอฟินเต็มๆในเล่มเลยค่ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 594 ครั้ง
    22 ก.ค. 61






เลวครั้งที่#51...เพราะเธอคือ..เมียฉัน P.2


DK PART

แล้วยัยเมียขี้แยของผมก็ร้องไห้จนหลับคาตัก..ซะงั้น -_- แบบนี้ก็ได้เหรอวะ? เฮ้อ~ ก็อย่างที่บอกไป ผมรู้ว่าเธอโกรธที่ผมทำเหี้ยไปเมื่อวันก่อนและคงจะมากโข..พอสมควร =_= แต่..ผมมั่นใจว่าคงไม่ถึงขั้นเกลียดเพราะเธอ..รักผม -..- ใช่แล้ว..ผมรู้มาตลอดว่าที่ผ่านมายัยเมียตัวน้อยๆรู้สึกยังไงกับผม ก็อย่างที่รู้..เมรินเป็นผู้หญิงใสซื่อ ฉะนั้น..ความรู้สึกนึกคิดของเธอจึงมักแสดงออกมาผ่านทางสีหน้า แววตารวมไปถึงท่าทางตลอดจนการกระทำทุกอย่าง โดยที่ผมไม่ต้องเดาให้ยุ่งยากเสียเวลา =_= ในขณะที่เธอ..กลับไม่รู้หรือดูผมไม่ออกเลย..หรือไงวะ!? -*- ให้ตายสิ บางทีผมก็งงเหมือนกันว่ายัยนั่นเซ้นท์อ่อนหรือซื้อบื้อกันแน่ -_- แม่งผู้หญิงเข้าใจยากว่ะ หรือเป็นเฉพาะเมียกูวะ? =_=

โอเคว่าที่ผ่านมา..ตลอดเวลาที่ผมได้เธอเป็นเมีย ผมเคยบอกว่าชอบเธอไปแค่ครั้งเดียวและดูเหมือนจะ..ฮาร์ดคอไปหน่อย -..- แล้วหลังจากนั้น..ผมก็ไม่เคยพูดอะไรทำนองนั้นอีกเลย แล้วมันจำเป็นต้องพูดซ้ำซากด้วยเหรอวะ!? ในเมื่อสิ่งที่ผมทำหรือแสดงออกไปมันโคตรชัดเจนกว่านั้นเยอะ  ให้ตายสิ! ตกลงยัยนี่ดูไม่ออกหรือไงว่าผมหึงแม้กระทั่งเธอเหลือบหางตามองหมาตัวผู้ -_- แล้วไหนจะหวงขนาดที่ว่ามีไอ้เหี้ยตัวไหนได้เข้าใกล้เธอได้บ้างนอกจากไอ้พวกเพื่อนชั่วของผม -_- แล้วยังไม่นับข้าวของเครื่องใช้หลายอย่างที่ผมเปย์ให้ไปหลายล้าน -..- แถมพาไปตามหาพ่อไกลถึงไมอามี นี่ยังไม่รวมไปถึงงอนแล้วง้อแบบโคตรฟินนับครั้งไม่ถ้วน -.,-  และที่สำคัญ..พาขึ้นสวรรค์แทบจะทุกคืนเป็นกิจวัตรประจำวันอีกต่างหาก -.,- แล้วทั้งหมดทั้งมวลที่ว่ามา..มันยังไม่โคตรชัดเจนจนยัยนั่นไม่รู้หรือดูไม่ออกอยู่อีกหรือไงวะ! แม่งกูจะบ้าตาย!

“เฮ้อ ยังต้องให้พูดอีกเหรอวะ ยัยเมียขี้แยเอ้ย” แต่ถึงถามไปก็ไม่ได้ยินอยู่ดี เพราะตอนนี้คนตัวเล็กในอ้อมกอดนอนหลับสนิทชนิดที่ใกล้เคียงกับซ้อมตายเลยก็ว่าได้ =_= ยังไงนะเหรอ ก็นอกจากจะหลับไม่รู้ตัวแล้ว ลมหายใจของเธอยัง..แผ่วเบาจนน่าใจหาย แผ่วเบาราวกับ..พลังชีวิตของเธออ่อนลงยังไงยังงั้น

แล้วอีกอย่าง..ทำไมยัยนี่เอาแต่ลูบท้องวะ? หรือว่า..ยังเจ็บ? เพราะแม้แต่ตอนนี้ที่เธอกำลังหลับ มือเล็กๆนั่นก็ยังขยุ้มชายเสื้อตรงนั้นไว้แน่นไม่ยอมปล่อย แม่งเห็นแบบนี้แล้วรู้สึกผิดฉิบหาย

แล้วพอแกะมือเธอออก โห..แน่นซะด้วยเว้ย ให้ตายสิ! นี่คงไม่ได้เจ็บมากถึงขั้นทรมานใช่มั้ยเนี้ย เวรแล้วไงกู พอลองจับดูบ้าง..เฮ้ย! ความรู้สึกอุ่นวาบที่มือแบบนี้..มันคือไรวะ? แล้วพอวางมือลงไปอีกที..ความรู้สึกอุ่นซ่านก็ดูเหมือนจะแทรกซึมผ่านมือของผมราวกับ..สิ่งมีชีวิต ให้ตายสิวะ! ทำไมผมรู้สึกเหมือน..มีอะไรบางอย่างปิดกั้นผมไว้..บางอย่างที่ผมเคยมีเคยเป็นและเคยรับรู้ เวรเอ้ย! ตกลงกูเป็นห่าไรวะเนี้ย เชี่ยเอ้ย!!

ส่วนยัยเมียเอาเป็นว่า..ตื่นค่อยถามอีกทีละกัน ผมว่า..ถ้าเจ็บมากคงไม่หลับเหมือนซ้อมตายขนาดนี้หรอกมั้ง -_-

 

MAY PART

หลังจากวันนั้น..วันที่ฉันร้องไห้จนหลับคาตักดีเควันนั้น (.///.) ก็ผ่านมาแล้วสองวัน  ในขณะเดียวกันก็เป็นสองวันที่สภาพจิตใจของฉันดีขึ้นตามลำดับ แต่ทว่า..กลับสวนทางกับสภาพร่างกายที่ยังคงเหนื่อยอ่อนอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่ฉันกินข้าวแต่ละมื้อมากกว่าเดิมเกือบจะเท่าตัวแท้ๆ แต่ดูเหมือนเรี่ยวแรงมันจะยังไม่กลับมายังไงก็ไม่รู้ บ้าจริง!

แล้วตลอดสองวันที่ผ่านมาหลังจากเดินไหวไปไหนมาไหนได้ ฉันก็มีโอกาสได้ออกไปเดินสำรวจรอบๆบ้าน ถึงได้รู้ว่า..ที่นี่กว้างขวางมากแถมยังล้อมรอบด้วยสวนไม้ดอกไม้ประดับ รวมไปถึงต้นไม้น้อยใหญ่ให้ความร่มรื่นเย็นสบายจนแทบไม้ต้องเปิดแอร์เลยทีเดียว เพราะแบบนี้ด้วยละมั้งสภาพจิตใจฉันเลยดีขึ้นมาก 

ส่วนเจ้าของบ้านที่บอกว่ากำลังหาวิธีง้อฉันอยู่ก็กลับผลุ่บๆโผล่ๆ -_- แวบไปแวบมาระหว่างที่นี่กับที่ไหนก็ไม่รู้ อย่างตอนนี้ก็เหมือนกัน ที่ฉันไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนหรือไปทำอะไรกันแน่ เฮ้อ..ใจจริงฉันก็อยากรู้แหละแต่..ไม่กล้าถาม อีกอย่าง..อะไรๆระหว่างเราก็ยังไม่เหมือนเดิมซะทีเดียว เพราะถึงแม้เราจะนอนด้วยกันโดยที่ดีเคยังคงนอนกอดฉันเหมือนอย่างเคย แต่ทว่า..ฉันก็ยังไม่พูดกับเขาเท่าที่เคยเป็นมา และการสนธนาระหว่างเราก็เป็นแค่ถามมาฉันก็ตอบไปเท่านั้น ซึ่งเขาก็ไม่ได้ซักไซ้เซ้าซี้อะไร แต่จะว่าไป..ฉันก็รู้สึกแปลกใจอยู่เหมือนกันที่เขายังใจเย็นได้แบบนี้ เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อน..ฉันเฉยชาแบบนี้เขาต้องระเบิดฟอร์มเค้นให้ฉันกลับมาเป็นปกติอย่างเอาแต่ใจไร้เหตุผลไปแล้ว แปลกจริงแฮะ

ตอนนี้ฉันออกมานั่งในสวนหลังบ้านใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ให้ร่มเงาเป็นบริเวณกว้าง  หลังจากขอแค่เสื่อผืนหมอนใบแต่แม่บ้านกลับยกโขยกขนกันมาทั้งเบาะนอนเป่าลมหนานุ่ม พร้อมหมอนอีกสามใบ แล้วไหนจะผ้าห่มผืนบาง พร้อมด้วยผลไม้ถาดใหญ่ แต่..เท่านั้นยังไม่หมดเพราะมีขนมนมเนยอีกจานพูน ก่อนจะปิดท้ายความอลังการในการออกมานั่งเล่นใต้ต้นไม้ของฉันด้วย..น้ำส้มคั้นเหยือกใหญ่ -_- และดูจากกริยาท่าทางรวมไปถึงความกระตือรือร้นของแม่บ้านแต่ละคนแล้ว.. ดูท่าดีเคคงสั่งการไว้อย่างไม่ต้องสงสัย =_=

พออยู่ว่างๆแบบนี้ ฉันเลยมีเวลาคิดไคร่ครวญถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น และตอนนี้...ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเอง..กำลังตั้งท้อง เพราะเมื่อวานเพิ่งจะเลยกำหนดสองเดือนเต็ม หลังจากฉีดยาคุมแบบสามเดือนไปแล้ว เฮ้อ..นี่ฉันท้องทั้งๆที่เพิ่งจะสิบเก้าเหรอเนี้ยแถมยังเรียนไม่จบอีกต่างหาก ร้ายไปกว่านั้น..พ่อของลูกในท้องก็ไม่รู้จะว่ายังไงถ้าหากฉันบอกเขาไป แล้วถ้าฉันเลือกที่จะไม่บอกเขา...ฉันก็คงต้องเลี้ยงลูกคนเดียว ซึ่งคงเป็นภาระที่ยิ่งใหญ่มากสำหรับฉัน  เพราะถ้าต้องหยุดเรียนกลางคันฉันอาจได้ชดใช้ทุนคืนให้ทางมหา’ลัย  แล้วฉันจะไปหาเงินมากมายพวกนั้นมาจากไหน  ในขณะที่ฉันต้องเลี้ยงลูกไปด้วย ร้ายไปกว่านั้น...บริษัทดีๆไหนจะรับคนท้องที่เรียนไม่จบปริญญาเข้าทำงาน เฮ้อ แค่คิดก็เหมือนจะสิ้นหวังยังไงก็ไม่รู้

เพราะฉะนั้น..ฉันคงไม่เลือกทางนี้ ที่ผ่านฉันมักจะกลัวไปก่อนที่จะเกิดเหตุ ทำให้หลายต่อหลายครั้งที่มีเรื่องเข้าใจผิดกันฉันมักจะคิดแล้วก็ตัดสินใจเองคนเดียว นั่นก็เพราะ..ฉันกลัวว่าผลที่ตามมามันจะทำให้ฉันเจ็บปวดเสียใจกว่าที่เป็นอยู่ แต่คราวนี้..ฉันจะคิดสั้นๆหรือตัดช่องน้อยแต่พอตัวไม่ได้ เพราะฉัน..กำลังจะมีลูก..ลูกที่เกิดจากคนที่ฉันรัก ไม่ว่าสุดท้ายผลจะออกมาเป็นยังไง ฉันก็ยังอยากให้เขารับรู้ อยากให้รู้ว่าฉันกำลังท้องลูกของเขา และฉันเชื่ออยู่ลึกๆว่า...เขาจะรักฉันกับลูกเหมือนกัน

 

  เช้าวันต่อมา

พอลืมตาตื่นสำนึกแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวก็คือ...วันนี้เป็นวันเกิดดีเค ใช่แล้ว..วันนี้เมื่อยี่สิบปีก่อน ได้มีเด็กผู้ชายร้ายกาจเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดได้ถือกำเนิดบนโลกมนุษย์ในนาม...ราชันย์ พิพัฒน์กุล -_- จากนั้นเขาก็คงจะซุกซนสร้างความปั่นป่วนวุ่นวายไปจนถึง...หายนะจวบจนกระทั่ง...ครบรอบยี่สิบปีในวันนี้ =_= ลองคิดกันดูสิ..ฉันเจอเขาตอนอายุสิบเก้าเขายังร้ายกาจได้ขนาดนั้นแล้ว แสดงว่า...ช่วงที่เขาเป็นเด็กประถมไปจนถึงมัธยม เขาจะต้องสะสมความร้ายกาจเกเรจนมีแบล็คลิสยาวเหยียดอย่างไม่ต้องสงสัย เฮ้อ ไม่อยากจะคิดเลย

แล้วเช้านี้ยังเป็นอีกวันที่ฉันตื่นสายกว่าดีเคทั้งๆที่ตอนนี้..เพิ่งจะเจ็ดโมงหน่อยๆเอง เหลือจะเชื่อจริงๆ แต่จะว่าไป..สามวันที่ผ่านมาดีเคก็ดูเหมือนจะมีอะไรต้องทำเยอะแยะ เพราะเขาแวบไปแวบมาระหว่างที่ไหนสักแห่งกับบ้านหลังนี้และดูเหมือนว่า..ตอนนี้ก็เหมือนกัน เฮ้อ เขามีความลับกับฉันอีกแล้ว

 

15 นาทีต่อมา

“อ๊ะ! ตะ..ตกใจหมดเลย!!” บ้าจริง แค่นึกถึงเขาก็โผล่วาร์ปมาอีกแล้ว T_T แล้วนี่เล่นอะไรก็ไม่รู้อยู่ๆก็โผล่มากอดฉันแบบนี้ ถ้าเกิดฉันตกใจช็อคไปจะว่ายังไง! ตอนนี้ฉันยิ่งท้องอยู่ด้วยนะ! น่าโมโหจริงๆเลย แล้วตกลงนี่เขาหายตัวได้หรือไงทำไมอยู่ๆถึงได้โผล่พรวดมาแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวแบบนี้อยู่เรื่อย เมื่อกี้ตอนที่เพิ่งออกจากห้องน้ำฉันยังไม่เห็นเขาเลยนะ แต่พอหันหลังกำลังจะใส่เสื้อผ้าเขากลับเข้ามาสวมกอดฉันจากทางด้านหลังแรงๆ แถมยังยกตัวฉันลอยจากพื้นอีกต่างหาก คนบ้า! ฮืออ ตกใจ T.T

“มิน่า..หัวใจแม่งเต้นแรงจนนมใหญ่เลยเว้ย” แล้วพอปากว่ามือก็ถึงทันที

>_< ดีเค! เอามือออกไปนะ!” พูดอะไรบ้าๆ แค่ตกใจใครจะไปนมใหญ่ได้ ลามกที่สุด! แถมมาได้จังหวะตอนที่ฉันนุ่งแค่ผ้าเช็ดตัวสั้นๆผืนเดียวอีกต่างหาก ฮึ่ย! เขาต้องกะเวลาหาโอกาสไว้แล้วแน่ๆเลย ก็แล้วใครจะไปคิดว่าอยู่ๆเขาจะโผล่มาแบบนี้ ให้ตายสิ! ฉันไม่น่าชะล่าใจคิดว่าจะเหมือนสองวันที่ผ่านมาเลย

“แม่ง มันเต็มไม้เต็มมือดีจริงเว้ย-.,-” จับไม่พอยังบีบนวดสนุกมืออีกต่างหาก! หื่นกามไม่มีใครเกินจริงๆเลย!

“ดีเค! หยุดนะ!”

“เฮ้ย วันนี้...”

“สุข..สุขสันต์วันเกิด!! เมย์..เมย์มีของขวัญจะให้ด้วย! ปละ..ปล่อยเมย์ก่อนเถอะนะ! >_<

 

5 นาทีต่อมา

T///T ละ..แล้วทำไมเราต้องทำแบบนี้กันด้วย”

“อ้าว..ก็สุขสันต์วันเกิดไง เราเลยต้องฉลองให้หฤหรรษ์ในชุดวันเกิด..อยู่แล้ว ไม่ใช่เหรอวะ” T_T ใช่แล้ว..ตอนนี้เราสองคนอยู่ในชุดวันเกิดจริงๆ เพราะทั้งเนื้อทั้งตัวเราตอนนี้ไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียวนอกจาก..ผ้าห่มที่ฉันกำลังขยุ้มไว้แน่น T.T หลังจากห้านาทีก่อนหน้าคนบ้าที่คิดแต่เรื่องหื่นกามงัดฉันขึ้นอุ้มแนบอกก่อนจะวาร์ปเอ้ย..พุ่งไปที่เตียงจากนั้นก็กระตุกผ้าขนหนูผืนน้อยของฉันทิ้งไปในจังหวะที่วางฉันลงบนเตียงพอดิบพอดี  ในขณะที่ตัวเขาเองก็ถอดกางเกงขาสั้นห้าส่วนที่ใส่อยู่ออกด้วยเหมือนกัน และนั่นเลยทำให้ฉันรู้ว่า..ก่อนหน้านั้นเขาใส่แค่กางเกงขาสั้นตัวเดียว ย้ำว่าใส่แค่ตั้วนั้นตัวเดียวเดินว่อนไปทั่วบ้าน หลังจากออกกำลังกายที่ห้องฟิตเนสแล้วก็อาบน้ำที่นั่นเลย บ้าจริง! ทำไมเขาถึงได้หน้าไม่อายแบบนี้นะ >///<

“แต่..แต่ว่า..” ฉันอึกอักพร้อมกับพยายามทำตัวให้เป็นเนื้อเดียวกับใยผ้า ในขณะที่คนหน้าไม่อายนอนเหยียดกายโดยไม่มีอะไรปกปิดเลยแม้แต่น้อย งื้ออ ทำไมเขาถึงได้เป็นคนแบบนี้ มีที่ไหนขายยาหรือรักษาอาการไร้ยางอายของเขาได้บ้าง ช่วยแนะนำฉันที! T///T

“แล้วไหนของขวัญที่ว่า?” พอปากว่ามือก็กระตุกผ้าห่มในมือฉันทันที T///T คนบ้า! ฉันกำลังท้องอยู่นะ!

“ดี..ดีเค เดี๋ยวเอ่อ..”

“จริงๆแล้ว..วันนี้แค่ตามใจฉันนั้นล่ะของขวัญโคตรฟิน ว่าไง..ได้ใช่มั้ยล่ะ หืมม?” ฟังดูเหมือนจะเป็นคำถาม แต่จริงๆแล้วไม่เลย เพราะตอนนี้คนหื่นระดับโลกมุดเข้ามาในผ้าห่ม พร้อมกับรั้งร่างเปลือยเปล่าของฉันขึ้นไปอยู่บนตัวเขาเรียบร้อยแล้วน่ะสิ ฮืออ T///T คล่องเกิน

“เดี๋ยวสิ ดีเค เมย์..เมย์ขอพูดอะไรก่อน” ว่าแล้วฉันก็พยายามดันตัวออกจากความแนบชิดสนิทเนื้อ ที่ชวนให้หวั่นไหววาบหวิวเกินจะทนไหว แต่ทว่า..วงแขนแข็งแรงของเขากลับโอบรัดไว้แน่นหนาจนฉันขยับไปไหนไม่ได้เลย ไม่ได้เลยจริงๆ T.T

“หืมม?” ทะ..ทำไมประกายตาของเขาถึงได้..สุกใสทำให้ใจหวิวแบบนี้ล่ะ

“ดีเค เมย์..ไม่มีของขวัญมีค่าที่ตีเป็นราคาให้หรอกนะ เมย์มีแค่..หัวใจ หัวใจดวงเดียว...ที่รักดีเคหมดใจ เมย์..มีให้เท่านี้... อุ๊บ! อื้มม!” ฉันยังพูดไม่ทันจบดีด้วยซ้ำคนตรงหน้าก็ฉกจูบฉันซะก่อน ในขณะที่วงแขนแข็งแรงก็กอดเกี่ยวโอบรัดร่างเปลือยเปล่าของฉันแน่นขึ้นไปอีก จากนั้นก็รุกเร้าเอาแต่ใจด้วยจูบที่กำลังสื่อให้รู้ถึงอารมณ์เร่าร้อนที่มาพร้อมกับความปรารถนาอันแรงกล้าของเขา

“ฉัน..ก็ไม่ได้ต้องการห่าไรบนโลกใบนี้ นอกจาก..หัวใจของเธอ” พอถอนจูบออกไป เขาก็ทำให้ฉันหวั่นใหวหัวใจพองโตจนคับอก ด้วยประโยคดิบห่ามแต่ทว่า..มีค่าและมีความหมายต่อฉันทันที ฮึก แล้วแบบนี้จะให้ฉันกลั้นน้ำตาแห่งความสุขที่มันเอ่อล้นในใจอยู่ตอนนี้ได้ยังไงไหว

“ฮึก ดีเค เมย์..เมย์รักดีเค รักมาก ฮึก รักมานานแล้ว ฮืออ” แล้วฉันก็บอกรักเขาไปอีกครั้งทั้งน้ำตานองหน้า  ในขณะที่เขา..ยิ้มมุมปากจนแก้มบุ๋มบ่งบอกถึงความพอใจขั้นสุด! ฮืออ คนบ้า! ไม่รู้หรือไงว่ายิ้มแบบนี้มันทำให้ฉันหวั่นไหวใจสั่นแค่ไหน T///T

“ฉันรู้..แล้วคิดว่าฉัน..ไม่รักเธอหรือไง”

“ฮึก ดีเค ฮืออ~” ฮึก นี่เขา..เขาบอกรักฉันใช่ม้าย~ T^T ฮืออ~

“ที่ผ่านมา..ถึงฉันไม่เคยบอก แต่เธอดูไม่ออกเลยหรือไงว่าฉันทั้งรักทั้งหวงเธอจนจะบ้าตายห่าอยู่แล้ว”

ฮึก ในที่สุด..ในที่สุดเขาก็บอกรักฉัน ฮื้ออ!~ นี่เขากำลังบอกรักฉัน เขากำลังสารภาพรักกับฉันอยู่ใช่มั้ย!? ฮืออ ทำไมหัวใจฉันได้พองโตจนคับอกแบบนี้  มัน..มันมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกจริงๆเลย ฮืออ~

“ที่ผ่านมาเมย์ ฮึก เมย์ ไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะเมย์กลัว..กลัวว่าวันนึงจะผิดหวัง กลัวว่าต่อไปจะทรมานเพราะรักข้างเดียวไปจนตาย ฮืออ รู้มั้ยว่า..แค่เราห่างกันเมย์ก็หวั่นใจมากแล้ว แค่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันไม่กี่วันเมย์ก็ทรมานใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแล้ว แล้วถ้าเกิดว่าวันนึง..”

“มันจะไม่มีวันนั้น เพราะฉันเคยบอกเธอไปไม่รู้กี่ครั้ง..ว่าฉันไม่มีวันปล่อยเธอไป”

“ฮึก แต่..คุณแม่...”

“ในโลกนี้..ไม่มีใครบังคับบงการฉันได้ แม้แต่พ่อแม่หรือใครก็ตาม”

“ดีเค..หัวใจและร่างกายของเมย์เป็นของดีเคคนเดียว และจะเป็นของดีเคตลอดไป”

“หึ มันแหงอยู่แล้ว เพราะเธอ...เกิดมาเพื่อเป็นของฉัน..คนเดียวเท่านั้น”

แล้วภาพตรงหน้าก็พร่ามัวไปหมด เพราะตอนนี้น้ำตาแห่งความตื้นตันสุขใจหรืออะไรก็ตามที่ฉันไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้กำลังไหลอาบแก้มเป็นสาย ซึ่งแตกต่างจากทุกครั้งที่ฉันร้องไห้เพราะความเจ็บปวดทุกข์ทรมานใจ แต่ที่ไหลอยู่ตอนนี้กลับเป็นน้ำตาแห่งความสุขใจหาใดเปรียบไม่ได้จริงๆ

ต่อจ้าาา

 

3 นาทีต่อมา


=_= นี่เขาจะปล่อยให้ฉันดื่มด่ำกับความสุขซึ้งตรึงใจนานกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือไง! นั่นเป็นช่วงเวลาในฝันที่ฉันเฝ้ารอมาแรมปีและอาจจะหาไม่ได้อีกแล้วก็ได้นะ T.T ก็อย่างที่รู้...เขาเคยโรแมนติกแบบนี้ซะที่ไหนนอกจากอีโรติกตลอดเวลา T_T

“ดีเค เดี๋ยว..ฟังเมย์ก่อน” นี่ไง..ว่ายังไม่ทันขาดคำ โรแมนติกไม่ถึงห้านาทีเขาก็กลับมาอีโรติกเป็นกิจวัตรเหมือนเดิมอีกแล้ว T.T

“นี่มันช่วงเวลากินเค้กแกะของขวัญแล้วมั้ยว้า” ฟังดูพูด นี่เขาจะกินฉันแทนเค้กแล้วก็ทำเรื่องอย่างว่าเป็นของขวัญวันของขวัญวันเกิดจริงเหรอเนี้ย ปกติวันเกิดแล้วเขาต้องทำบุญตักบาตรลดละกิเลสตัณหาไม่ใช่หรือไง! โอ้ย! หื่นกามไม่เว้นวันไหนจริงๆเลย!!

“ดะ..เดี๋ยวสิ ดีเค ไม่ได้นะ! ต้องฟังเมย์ก่อน” ไม่ได้จริงๆนะ ฉันจะปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจเหมือนเมื่อก่อนไม่ได้เด็ดขาด! เพราะไม่งั้น..ลูกได้ช้ำในตายกันพอดี ดูสิ..ทำไมพ่อหนูถึงได้หื่นกามกับแม่ได้ทุกวี่ทุกวันแบบนี้ช่วยแม่ทีได้มั้ยลูก T-T

“เฮ้อ..สองวิ”

“-_- จะบ้าหรือไง ใครจะไปพูดทัน” แค่นั้นหายใจเข้าก็หมดแล้ว

“งั้นสองนาทีไม่เกินนี้”

“ดีเค! นี่!” พอฉันตั้งท่าจะพูดเขาก็ก้มหน้าตั้งท่าไซ้ซอกคอฉันทันที

“ฟังอยู่น่า” เฮ้อ..เหนื่อยใจกับความหื่นกามเกินคนของเขาจริงๆ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่า...

“ดีเค หะ..ห้ามรุนแรงกับเมย์เด็ดขาด เข้าใจมั้ย” ฉันพูดไปในที่ขณะที่เขาเองก็กำลังชิมเค้กเอ้ย...ดูดเม้มเล็มเลียผิวเนื้อของฉันผ่านปลายลิ้นร้อนชื้นไปพร้อมๆกับจมูกโด่งได้รูปของเขา

“แต่จังหวะพีค มันก็ต้องมีบ้างมั้ยวะ!” งื้ออ >///< จำเป็นต้องพูดตรงขนาดนี้มั้ย คนบ้า!

>///< ไม่ได้นะ!”

“เฮ้อ..ไรวะ โอเค..ฉันจะพยายาม” -_- ดูท่าเขาจะรับปากไปส่งๆยังไงก็ไม่รู้สิ

“ไม่ได้นะดีเค! นี่..ดีเคฟังเมย์ก่อน แล้ว..แล้วเมย์จะตามใจทั้งวันเลย..ก็ได้”

“+_+” -_- แล้วอะไรคือเงยหน้าขึ้นมาแทบจะทันที แล้วไหนจะประกายตาเจิดจ้าแวววับนั้นอีก เฮ้อ

“ต้องอ่อนโยนกับเมย์มากๆนะ ขอร้อง ไม่งั้น...”

“น่า...ไม่ลองก่อนจะรู้ได้ไงว่าทำได้ไม่ได้” ถึงเขาจะพูดแบบนั้นแต่ฉันก็อดหวั่นไจไม่ได้อยู่ดี เพราะอะไรนะเหรอ...ก็เพราะรอยยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์บนหน้าหล่อตอนนี้ยังไงล่ะ

อื้มม~ นี่แค่จูบยังรุกเร้าเอาเป็นเอาตายขนาดนี้เลย ฮืออ คนบ้า! ฉันกำลังท้องลูกของตัวเองอยู่นะ

 

หลายชั่วโมงผ่านไป

ไม่อยากจะเชื่อก็ต้องเชื่อว่า...ตอนนี้ดีเคกำลังอ่อนโยนกับฉันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนตลอดระยะเวลาที่เขาครอบครองร่างกายของฉันมาแรมปี  และถึงแม้ว่าบทรักของเขาจะวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่มีทีท่าจะล่าถอยในเร็วๆนี้เลยก็ตาม แต่ทว่า...จังหวะรักที่เขากำลังมอบให้กลับไม่ได้รุกเร้ารุนแรงกระแทกกระทั้นเอาแต่ใจเหมือนอย่างที่ผ่านมา จนกระทั่งนำพาฉันและตัวเขาเองไปถึงฝั่งฝันอย่างมีความสุขในที่สุด อา~ ฉันหลงรักดีเคที่เป็นแบบนี้เข้าอีกแล้ว >///< บ้าจริง!

“เมย์..เมย์รักดีเคมากนะ” นั่นคือความรู้สึกนึกคิดที่ฉันเค้นออกมา หลังจากนึกย้อนไปเมื่อครั้งแรกที่เราได้เจอกันจวบจนกระทั่งวันนี้  ถึงแม้ว่า..มันอาจจะฟังดูไร้เหตุผลสำหรับใครบางคน แต่สำหรับฉัน..เขาเป็นเหมือนทุกอย่างในชีวิต ราวกับว่า..ฉันถูกกำหนดให้เกิดมาเพื่อรักและเป็นของเขา..คนเดียวเท่านั้น ยังไงยังงั้นเลย

“หึ..แต่ฉันโคตรรักเธอเลยว่ะ”

T^T แต่ก่อนฉันเคยนึกฝันอยู่ลึกๆว่าจะได้ยินดีเคบอกรักแบบหวานซึ้งโรแมนติกเหมือนในหนังในละคร  แต่ทว่าในความเป็นจริงแล้ว...อย่างดีเคเหรอจะพูดหรือทำอะไรแบบนั้นได้..นอกจากฉันละเมอหรือเพ้อฝันไปเอง -_- ฉะนั้น...ประโยคเมื่อกี้ถึงแม้จะฟังดูดิบห่ามเอ่อ..มากไปหน่อย แต่นี่แหละ..คำบอกรักในแบบฉบับของเขา แต่ถึงอย่างนั้น..มันก็ทำให้หัวใจของฉันพองโตอย่างมีความสุขจนพูดไม่ออกบอกไม่ถูกจริงๆ และถ้าเขาจะพูดแบบนี้สักร้อยครั้งพันครั้ง..ฉันก็ยังเต็มใจจะฟังอยู่ดี >///<

 

เช้าวันต่อมา

หลังจากแทบไม่ได้นอนกันทั้งคืน ฉะนั้น..ไม่แปลกที่เช้านี้เราจะตื่นสายจนแม่บ้านต้องมาเคาะประตูปลุกแบบนี้ ให้ตายสิ ฉันไม่น่ายื่นข้อเสนอทำร้ายตัวเองแบบนั้นเลยจริงๆ T_T ได้ไม่คุ้มเสียเลยสักนิดคิดผิดจริงๆเลย เพราะถึงแม้คนหื่นกามจะพยายามอ่อนโยนแค่ไหน แต่มันก็ได้แค่ช่วงแรกๆที่เขาหลอกล่อให้ฉันตายใจเท่านั้น แต่พอเห็นว่าฉันตามใจไม่ว่าอะไรเขาก็คืนร่างเดิมแทบจะเกือบร้อยทันที T^T ในขณะที่เขาหน้ามึนเถียงว่านั่นคือความพยายามอย่างยิ่งยวดที่สุดในชีวิตของเขาแล้ว T.T ว่าแต่...เขาจะรู้มั้ยว่าครึ่งของเขานั่นมันสองเท่าของฉันเลยนะ ลามกที่สุดในโลกเลยจริงๆ

แล้วหลังจากกินข้าวในช่วงสายอิ่มเขาก็แวบไปไหนไม่รู้ เฮ้อ..ตกลงเขามีความลับกับฉันจริงๆใช่มั้ยเนี้ย ทำไงดีฉันอยากรู้จังว่าเขาไปไหนหรือทำอะไรอยู่ แต่ทว่า..ฉันก็ไม่กล้าถามเขาอยู่ดี เพราะเดี๋ยวจะหาว่าฉันเซ้าซี้แล้วพาลให้เราทะเลาะกันเหมือนที่ผ่านๆมาอีก เฮ้อ อยากรู้จริงๆนะ

“หึ คิดถึงผัวอยู่สิท่า”

“เอ๊ะ? นี่!” เอาอีกแล้ว! -*- นี่ตกลงเขาหายตัวได้จริงๆใช่มั้ยเนี้ย ถึงได้แวบเข้ามากอดฉันจากทางด้านหลังแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวอยู่เรื่อยเลย!

“ให้ตายสิวะ หน้ามันฟ้องโดยไม่ต้องบอกเลยเว้ย รู้ตัวป่ะเนี้ย”

>.< บ้า ไม่ใช่ซะหน่อย แล้วนี่ไปทำอะไร? หายไปไหน..โอ๊ะ เอ่อ..มะ..ไม่มี..” ตายจริง! เมื่อกี้ฉันเผลอถามออกไปอย่างที่ใจคิดซะแล้วสิ >_<

“หึ อยากรู้อะไรก็ว่ามา” ว่าแล้วก็โอบรั้งฉันไปนั่งที่เตียง

“เอ๊ะ? O_O” บอกไว้ก่อนว่าฉันไม่ได้ตกใจที่เขาคว้าฉันไปนั่งคร่อมเอว เพราะฉันรู้ว่าไม่มีทางหลีกเลี่ยงได้นอกจากทำใจให้ชินอย่างเดียว -_- แต่เมื่อกี้ฉันกำลังแปลกใจกับประโยคที่เขาพูดก่อนหน้าต่างหาก

“ต่อไป..ถ้าอยากรู้เรื่องอะไรก็ถาม อย่าเดาและที่สำคัญ..อย่าคิดไปเอง”

“หืมม? ดะ..ได้เหรอ ถามแล้ว..จะไม่หาว่าเมย์เซ้าซี้เหรอ (._.)”

“หึ..เป็นเมียนี่หว่า จะเซ้าซี้ก็ไม่แปลก แต่ถึงไม่ถาม..ต่อไปฉันก็จะเล่าให้ฟัง”

O_O คนบ้า! ทำไมเพิ่งจะมาบอกเอาป่านนี้ T^T

“หึ แล้วอยากรู้เรื่องอะไรล่ะ”

“เยออะแยะไปหมดเลย เยอะจนไม่รู้จะเอาเรื่องไหนก่อนดี (.///.)”

“-_-”

“งั้น..เอาเรื่องนี้ก่อนละกัน เมย์อยากรู้ว่า...ตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ทำไมถึงฝากเมย์ไว้กับพวกพี่ๆ แล้วดีเคหายไปไหน ไปทำอะไรมา”

“เฮ้อ..จริงๆก็ว่าจะหาเวลาเล่าให้ฟังอยู่เหมือนกัน”

“ *-* ดีเลย ถ้างั้นก็เล่าให้เมย์ฟังตอนนี้เลยสิ”

“=_= อยากรู้ขนาดนั้นเชียว”

“อื้มม” พยักหน้างึกงัก ก็คนมันอยากรู้นี่นา

แล้วจากนั้น..ดีเคก็เริ่มเรื่องด้วยการ..เล่าย้อนไปตั้งแต่เมื่อเขาไปฮ่องกงเมื่อปีที่แล้ว หลังจากที่เขาทำเรื่องเลวร้ายกับฉันได้ไม่นาน >_< ว่าแต่..ปีที่แล้วเลยเหรอ? นานเหมือนกันนะนั่น จากนั้นเขาก็เล่าถึงเรื่องเซ็นสัญญาทำธุรกิจกับเฉินกรุ๊ป โดยทางนั้นส่งลูกสาวมาดูแลโปรเจคที่ไทย และแน่นอนว่าครอบครัวของดีเคก็ต้องต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีอยู่แล้ว แต่ดีเคบอกว่า..โปรเจคนี้แท้จริงแล้วเป็นแค่ฉากบังหน้าของมาดามเฉินเท่านั้น เพราะธุรกิจหลักของเฉินกรุ๊ปในช่วงห้าปีหลังคือค้ายาแล้วก็..ค้าประเวณีข้ามชาติ โดยการก่อตั้งองค์กรเพื่อเด็กและสตรีบังหน้าในการหาเหยื่อ ให้ตายสิ! เลวที่สุดเลย และเหตุผลที่เขาหายไปในช่วงนั้นก็เพื่อ...

“เพื่อความปลอดภัยของเมย์..งั้นเหรอ!?”

“อืมหึ ก่อนหน้านี้แอนนี่คิดว่าเธอเป็นแค่คู่ขาฉันเลยไม่สนใจ แต่หลังๆ..มันเริ่มให้คนสะกดรอยตามเราจนระแคะระคายว่าเธอ..คงสำคัญกับฉัน และถ้าพวกมันจับได้..เธอจะไม่ปลอดภัย”

“ทำไมเมย์ถึงจะไม่ปลอดภัยล่ะ”

“ยัยนั่นอยากได้ฉันเป็นผัว ก็ต้องกำจัดเธอที่เป็นเมียสิวะ”

OoO พูดจริง?” ขะ..ขนาดนั้นเลยเหรอเนี้ย บ้าบอที่สุดเลย

“-_- อืมม”

“เพราะแบบนั้น ดีเคก็เลย...ให้พวกพี่ๆมารับส่งเมย์แทนงั้นเหรอ”

“ก็ทำนองนั้น”

“แล้วทำไมไม่บอกเมย์ตรงๆตั้งแต่แรกล่ะ” จริงๆแล้วถ้าเขาบอกแต่แรกฉันก็พร้อมจะเข้าใจและไม่มีวันทำให้เขายุ่งยากลำบากใจอะไรอยู่แล้ว แต่นี่เขาเล่นไม่บอก ไม่อธิบาย ไม่อะไรเลย แล้วฉันที่คิดมากอยู่แล้วก็คิดนั่นคิดนี่ไปเองสิ บ้าจริง

“บางเรื่อง..ฉันก็บอกใครไม่ได้แม้แต่ไอ้เพื่อนพวกนั้น เพราะจริงๆแล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวข้องกับเฮียแม็คโดยตรง แต่เผอิญว่า..แอนนี่อยากได้ผัวเธอไปฟินดูบ้าง งานนี้ฉันเลยต้องมีเอี่ยว -.,-

“=_= ดูพูดเข้า”

“หึ ก็จริงนี่หว่า แต่ยัยนั่นฝันสูงเกิoไป ฉันก็เลย..ดับฝันกลางอากาศซะเลย” ถึงตรงนี้ดีเคไม่ได้เล่าอะไรละเอียดนักบอกเพียงแค่ว่าเป็นเรื่องขัดผลประโยชน์ของแก็งมาเฟียฮ่องกง และตอนนี้เฉินกรุ๊ปก็ถูกทางการตรวจสอบและจับกุมแล้ว จะเหลือก็แต่..แอนนี่กับสมุนคนสำคัญเท่านั้นที่ยังหลบหนีการจับกุม

“แล้ว..ที่เมยม์กับแอลโดนไล่ยิ่งเมื่อสี่วันก่อน ใช่ฝีมือแอนนี่หรือเปล่า”

“อืม..ยัยนั่นยังลอยนวลพร้อมลูกน้องคนสำคัญของมัน”

“แบบนี้เราก็ไม่ปลอดภัยน่ะสิ”

“ไม่ต้องห่วง อีกไม่นาน..มันต้องจบแน่”

แล้วในที่สุดเรื่องที่คั่งค้างคาใจฉันมาตลอดก็ได้รับการสะสางสักที ตอนนี้ฉันเลยรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ^^

2 ชั่วโมงต่อมา

“ดีเค..ตกลงนี่เราจะไปไหนกันเหรอ?”

ให้ตายสิ! นี่ฉันถามเขาเป็นรอบที่สามแล้วนะ! ก็จะไม่ให้ฉันสงสัยใคร่รู้ได้ยังไง ในเมื่อหลังจากกินข้าวเที่ยงอิ่ม เขาก็สั่งให้แม่บ้านเอาชุดเดรสสีชมพูอ่อนแสนหวานมาให้ฉัน..ใส่ พร้อมด้วยรองเท้าคัตชูเข้าชุดสุดน่ารัก แต่เท่านั้นยังไม่พอ..เขายังให้คนแต่งหน้าทำผมให้ฉันอีกต่างหาก จากนั้นเขาก็ยิ้มกรุ่มกริ่มเข้ามาในขณะที่เขาเองก็อยู่ในชุดสุภาพอย่างกางเกงสแลคสีดำกับเชิ้ตสีแดงเลือด ชิ! สีโปรดเขาละ นี่ราวกับว่าเราจะไปออกงานสำคัญกันที่ไหนสักแห่งยังไงยังงั้น แต่ทว่าคำตอบจากเขา...

“เปล่านี่” -_- อย่าบอกนะว่า..นี่มันชุดอยู่บ้านสำหรับวันนี้ ให้ตายสิ นี่เขาล้อฉันเล่นใช่มั้ยเนี้ย!

“คุณดีเคคะ เจ้าหน้าที่ที่นัดไว้มาถึงแล้วค่ะ” เอ๊ะ? นี่เขานัดใครไว้งั้นเหรอ?

“โอเค เดี๋ยวฉันออกไป”

“ดีเคนัดใครไว้เหรอ? แล้ว..เมย์ต้องออกไปด้วยหรือเปล่า” แล้วฉันก็อดไม่ได้ที่จะถามออกไป

“หึ ออกไปเดี๋ยวก็รู้ แต่ก่อนอื่น..ขอมือซ้ายหน่อย” หืมม? ตกลงเขาจะทำอะไรกันแน่ นี่ฉันงงไปหมดแล้วนะ

“เอ๊ะ?!” แล้วนี่เขาจะขอมือซ้ายฉันไปทำไมละเนี้ย โอ้ย! ทำไมเขาต้องทำอะไรน่าสงสัยแบบนี้ด้วย นี่ฉันอยากรู้จนจะบ้าตายอยู่แล้วนะ!

“ชักช้าเว้ย” -_- ชักช้าที่ไหนฉันยังยืนงงอยู่ต่างหาก แล้วถ้าจะพูดจบแล้วคว้ามือฉันไปแบบนี้อย่าขอเลยเถอะ

“ก็อย่างที่ฉันเคยบอกไว้..” ว่าจบเขาก็ล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง จากนั้น...

“เอ๊ะ!?!? OoO” ก็สวม..แหวนให้ฉัน!! ใช่แล้ว..ตอนนี้เขากำลังบรรจงสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายของฉัน มัน..มันเป็นแหวนเงินไม่สิ..น่าจะเป็นทองคำขาวมากกว่า และที่ตัวแหวนมีเพชรสีแดงเลือดรูปวงรีคล้ายดวงตาของเขาฝังอยู่ตรงกลาง ในขณะที่ด้านข้างแต่ละฝั่งมีลายเส้นตวัดขึ้นดูแล้วคล้าย..ปีกนก

“...ว่าฉันกำลังหาวิธี..ง้อเธออยู่”

O_O ง้อ..ง้อเมย์?”

“หึ..พร้อมหรือยังครับ..เมีย” O.O นี่..มันอะไรกัน เขา..เขาจะทำอะไรกันแน่เนี้ย

หลังจากนั้น...ดีเคก็จูงมือข้างซ้ายที่เขาเพิ่งสวมแหวนให้ฉันออกไปพบ...ใครคนหนึ่งที่อยู่ในชุดสีกากี! ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ฉันงงจนเวียนหัวแล้วนะ!

“สวัสดีครับ ตามที่คุณราชันย์แจ้งความประสงค์ไปที่สำนักงานเขตของเราพร้อมเอกสารแบนั้น ตอนนี้ทางเราได้ตรวจสอบแล้วทุกอย่างถูกต้องครบถ้วนครับ วันนี้เราเลยเอาเอกสารมาให้เซ็นตามวันเวลาที่แจ้งไว้น่ะครับ” ทันที่ที่เราสองคนนั่งลงตรงหน้าชายคนนั้น  ซึ่งน่าจะเป็นเจ้าหน้าที่ของรัฐก็ยื่นแฟ้มปกผ้าใหม่สีชมพูแดงมาตรงหน้าเราสองคนทั้นที จากนั้นก็เปิดออก ปรากฏว่าข้างในเป็น...

O[]O” ทะเบียนสมรส!!! ตอนนี้ฉันตกใจไม่สิ..ต้องเรียกว่าช็อกกับสิ่งที่เห็นตรงหน้ามากกว่า  เพราะฉันรู้สึกได้ว่าหัวใจมันดีดตัวอย่างแรงก่อนจะกระหน่ำเต้นรัวจนกลัวว่ามันจะกระเด็นออกมานอกอกยังไงยังงั้น นี่มัน..มันอะไรกัน!?

“ดูท่า..คุณผู้หญิงจะดีใจมากเลยนะครับ^^” ดีใจที่ไหน ตอนนี้หนูกำลังช็อคยู่ต่างหาก

“หึ พอดีผมเซอร์ไพรส์เธอด้วยน่ะครับ” เดี๋ยวนะ! นี่เขา..เขาเซอร์ไพรส์ฉันด้วยการ...จดทะเบียนสมรสเนี้ยนะ!? โอ้ย! ฉัน..ฉันหน้ามืดเหมือนความดันมันจะขึ้นกะทันหันยังไงก็ไม่รู้ แถมตอนนี้ฉันยังรู้สึกอุ่นวาบที่ท้องจนต้องยกมือสั่นระริกขึ้นลูบคลำเบาๆ นี่ลูกคงไม่ได้กำลังตกใจเหมือนที่แม่เขาเป็นใช่มั้ยคะ ใจ..ใจเย็นนะลูก พ่อเราน่ะบ้า! ชอบทำอะไรให้แม่ตื่นตกใจแบบนี้อยู่เรื่อยเลย!  

“อ้อ..ครับ มิน่าท่าจะเซอร์ไพรส์สุดๆไปเลย ” ใช่..เซอร์ไพรส์จนหัวใจแทบจะวายเลยล่ะค่ะ

“เอ๊ะ!? OoO เม..เมริน พิ..พิพัฒน์กุล?! ดีเค นี่มัน...มัน..” แล้วพอดูชื่อที่พิมพ์อยู่ในทะเบียนสมรสฉันก็ช็อกตาตั้งเป็นรอบที่สอง โอ้ย! หน้ามืด แถมตอนนี้หัวใจฉันยังทำงานหนักมาก ด้วยการกระหน่ำเต้นรัวจนกว่าว่ามันจะวายจริงๆนะ

“อืมหึ เซ็นตรงนี้เลย..ที่รัก^^

O[]O ที่..ที่รักงะ..งั้นเหรอ?! มะ..ไม่..ไม่จริงใช่มั้ย นี่ฉัน..ฉันฝันไปใช่ม้ายย!!~

 

1 ชั่วโมงต่อมา

ดูเหมือนเหตุการณ์สุดแสนเซอร์ไพรส์ในชีวิตของฉันจะผ่านไปนานกว่าชั่วโมงแล้ว แต่ทว่า..หัวใจฉันกลับยังเต้นกระหน่ำรัวแรงไม่ยอมหยุด ในขณะที่สมองเองก็ยังมันเบลอจนดูเหมือนจะเออเร่อไปแล้วยังไงยังงั้น

แล้ว..แล้วตอนนี้ฉันก็ไม่ใช่เมริน นรากร อีกต่อไปแล้วด้วย แต่เป็น..เป็นเมริน พิพัฒน์กุล! แบบมึนงงพร้อมกับความสงสัยมากมายที่ตีรวนชวนให้เกิดคำถามมากมายในหัว จนไม่รู้จะเริ่มข้อไหนก่อนดี แต่ดูเหมือนคนเดาเก่งหรืออาจจะอ่านใจฉันออกเลยอธิบายให้ฟังโดยที่ฉันยังไม่ถามด้วยซ้ำ

“ก็บอกแล้วไงว่าก่อนหน้านี้ฉันหาวิธีง้อเธออยู่”

“เลย..เลยได้วิธีนี้..เนี้ยนะ??”

“อาฮะ เป็นไง..พอใจหายโกรธยังทีนี้^^

“ดีเคนี่..นี่ไม่ได้ล้อเมย์เล่นใช่มั้ย แล้วที่ทำแบบนี้ผู้ใหญ่รู้เรื่องด้วยมั้ย ปรึกษาใครหรือยัง เมย์หมายถึง คุณพ่อคุณแม่หรือพี่น้องคนอื่นๆว่า..ว่ายังไง? เห็น..เห็นด้วยงั้นเหรอ? แต่..ถึงยังไงมัน..มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี ในเมื่อเมย์ยังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ และในกรณีแบบนี้เมย์ต้องได้รับการยินยอมจากผู้ใหญ่อย่างป้าอรซะก่อนเท่านั้นนะ เอ๊ะ! นี่ตกลงเมื่อกี้อำเมย์เล่นใช่มั้ยเนี้ย แล้ว..เจ้าหน้านี้คนเมื่อกี้ก็จ้างมาไม่สิ..อาจจะเป็นใครสักคนในบ้านหลังนี้ใช่มั้ยล่ะ นี่แกล้งเมย์แรงไปแล้วนะ!”

ใช่แล้ว เขา..เขาต้องแกล้งอำฉันเล่นแน่ๆเลย มันจะเป็นไปได้ยังไง นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะ โอเคว่าดีเคอายุครบยี่สิบปีบริบูรณ์ไปเมื่อวานและเขามีสิทธิ์จดทะเบียนสมรสได้โดยไม่ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ใหญ่  แต่ในขณะที่ฉันเพิ่งจะสิบเก้า และจะต้องได้รับความยินยอมจากผู้ปกครองซึ่งก็คือ..ป้าอรที่จะต้องเซ็นหนังสือรับรองยินยอมให้ฉันจดทะเบียนสมรสได้ แต่นี้ดูเหมือนว่าป้าอรจะไม่รู้เรื่องรู้ราวเอาซะเลย เพราะเมื่อกี้ฉันไลน์ทักไปแกยังพัดกระเพราไข่ดาวให้ลูกค้าอยู่เลย -_- แล้ว..เจ้าหน้าที่จริงๆจะยินยอมพร้อมใจไปกับเขาได้ยังไง

นี่เขา..เขาแกล้งฉันอีกแล้ว >_< ไม่ได้..ต่อไปฉันจะปล่อยให้เขาทำแบบนี้อีกไม่ได้ เดี๋ยวฉันได้หัวใจวายตายกันพอดี อีกอย่าง..ตอนนี้ฉันก็กำลังท้องกำลังใส้เดี๋ยวได้กระทบกระเทือนถึงลูกในท้องอีก แบบนี้ฉันต้องหาโอกาสบอกเขาสักที เมื่อกี้ฉันอุตส่าห์หลงดีใจแทบตายเลยนะ คนบ้า! ใครเขาล้อเล่นด้วยเรื่องแบบนี้กัน ฮึ่ย! น่าโมโหที่สุดในโลกเลย!

“หึ นี่คิดได้ไงว่าฉันล้อเล่น ที่ผ่านมาฉันเคยล้อเธอเล่นด้วยเรื่องแบบนี้เหรอวะ” ก็จริงแฮะ ปกติเขาจะล้อฉันเล่นด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง อย่าง..ลามกหื่นกามอะไรแบบนั้นซะมากกว่า

“เอ๊ะ? นี่อย่าบอกนะว่า...เรื่องจริง OoO มะ..เมื่อกี้เรา..เราจดทะเบียนกันจริงๆเหรอ จริงเหรอเนี้ย!!


-_- เออดิ ตอนนี้เธอเป็นเมียฉันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้วเว้ย”

“ห๊า!! เรื่อง..เรื่องจริงเหรอเนี้ย” โอ้ย! ฉัน..ฉันจะเป็นลมเป็นลมจริงๆนะ แล้วตอนนี้สามีที่เพิ่งรับฉันเป็นเมียอย่างถูกต้องตามกฎหมายก็ช้อนร่างปวกเปียกของฉันขึ้นอุ้มพร้อมขำท่าทางของฉันยกใหญ่ นี่ตกลงเมื่อกี้เราจดทะเบียนกันจริงๆ แล้วตอนนี้ฉันก็เป็น เมริน พิพัฒน์กุลจริงๆเหรอเนี้ย อ่า..หัวใจฉันทำงานหนักอีกแล้ว

“มันจะไปยากห่าไร ก็แค่ปลอมแปลงเอกสารยินยอมมั้ยวะ”

OoO เอก...เอกสารปลอม!” เขา..เขาปลอดเอกสารกับทางราชการ..เนี้ยนะ! โอ้ย! ฉันจะบ้าตาย

“เฮ้ย..ฉันมีเวลาหาวิธีง้อเธอสามวันเองนะเว้ย ก็แล้วถ้ารอให้ป้าเธออนุญาตไม่ชาติหน้าเหรอวะ-..-

“นี่..คิดใคร่ครวญดีแล้วใช่มั้ย มัน..มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆเลยนะ และที่สำคัญ..มันมีความหมายกับชีวิตและความรู้สึกของเมย์มากเลยนะรู้มั้ย เพราะถ้ามันเป็นแค่..”

“ตกลงเธอดูไม่ออกเหรอว่าฉันโคตรจริงจัง แล้วทีนี้เชื่อใจฉันหรือยัง ต่อจากนี้ไปเธอเป็นเมียฉัน..เมียที่ถูกต้องตามกฎหมาย เมียคนแรกคนเดียว แล้วก็เลิกกังวลหรือสนใจห่าไรอีกแล้ว แค่อยู่กับฉัน เป็นเมียฉันแล้วทำหน้าที่นั้นให้ดีที่สุดก็พอ”

“ฮึก ฮืออ ขอบคุณนะดีเค เมย์รักดีเคนะ รักมาก รักจนตายแทน..”

“อย่า! อย่าพูดแบบนั้น ฉันไม่มีวันยอมให้เธอตายแทนอยู่แล้ว ไม่มีวัน!”

ต่อจ้าา

อา..มีความสุขจังเลย นี่แหละชีวิตที่ฉันเฝ้าฝันถึงมาตลอดนั่นก็คือ...การมีครอบครัวที่สมบูรณ์พร้อมหน้าพ่อแม่ลูก หึ พอนึกย้อนไปมันก็เหลือจะเชื่อจริงๆ เพราะตอนนั้นฉันคิดเสมอว่าการที่ได้เจอดีเคคือสิ่งเลวร้ายที่สุดในชีวิต แต่มาวันนี้กลับกลายเป็นว่า..การที่ฉันบังเอิญเจอเขาในวันนั้นก่อให้เกิดสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของฉันในวันนี้อย่างคาดไม่ถึง เมื่อดีเคคือคนที่เติมเต็มให้ชีวิตที่ขาดหายไป ซึ่งฉันโหยหามันมาตลอดชีวิต...นั่นก็คือครอบครัวที่สมบูรณ์

ในวันนี้..ฉันอาจไม่มีพ่อแม่อยู่พร้อมหน้า แต่ในวันข้างหน้า...ลูกที่เกิดมาจะมีพร้อมทั้งพ่อและแม่แน่นอน เรา..จะต้องเป็นครอบครัวที่มีความสุข ถึงแม้ว่า..จะมีอุปสรรคมากมายขวางกั้น แต่ฉันก็จะฝันฝ่ามันไปด้วยความอดทน และที่สำคัญฉันเชื่อว่า..ความรักของเราจะแข็งแกร่งพอที่จะทำให้เราเอาชนะปัญหาและอุปสรรคทุกอย่างได้ ฉัน..เชื่อแบบนั้น ฉันเชื่อมั่นในตัวดีเค^^

เพราะฉะนั้น...ตอนนี้ฉันคิดว่าถึงเวลาแล้วที่จะเล่าให้ดีเคฟัง บอกให้เขาได้รับรู้ว่า..เขากำลังจะเป็นพ่อคน และเรากำลังจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์ด้วยกัน ฉันรู้..ว่าชีวิตที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่เดือนก่อนหน้าคือความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่อาจจะเกินไปสำหรับเรา  เพราะไม่ว่าจะดูยังไงเราก็ยังดูเด็กมากสำหรับภาระที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แต่..ฉันเชื่อมั่นว่า..จะทำมันได้ดีและที่สำคัญฉันเชื่อว่าดีเคจะยอมรับและเป็นพ่อที่ดีของลูกได้ ถึงแม้ว่า...เขาจะเป็นอย่างที่เห็นก็เถอะ^^

พอคิดได้แบบนั้น..ตอนนี้ฉันเลยโกหกดีเคออกมาซื้อ..ที่ตรวจครรภ์ร้านข้างๆ โดยอ้างว่าจะออกมาซื้อขนมครกที่อยู่หน้าร้านแทน โดยที่เขากับชับให้ระวังและถ้าช้า..คืนนี้จะไม่ได้นอน คนบ้า! >_< ตกลงนี่หวงหรือหื่นกันแน่ อ้อ! ลืมบอกไป..ตอนนี้เราอยู่กันที่ร้านอาหารริมน้ำพร้อมบรรยากาศแบบบ้านสวนชื่อดังในย่านใจกลางเมือง ซึ่งดีเคพามาเลี้ยงฉลอง..เมียป้ายแดง อ๊ายย >///< ดูเขาพูดสิ แค่นึกถึงเรื่องทะเบียนสมรสหน้าฉันก็ร้อนจี๋แถมเขินจนตัวแทบแตกอยู่เรื่อยเลย >_<

แล้วหลังจากทำใจเดินไปเดินมาอยู่หลายรอบ ฉันก็ได้ที่ตรวจครรภ์มาจนได้ เฮ้อ~ว่าแต่...เภสัชกรมองหน้าฉันใหญ่เลย คงจะแอบคิดในใจว่าฉันเป็นเด็กใจแตกแน่ๆ แต่ฉันไม่ได้คิดอะไรมาก เพราะยังไงฉันก็จดทะเบียนสมรสเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ถึงแม้จะอายุน้อยไปหน่อยก็เถอะ >.<

จริงๆแล้วฉันค่อนข้างมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าตัวเองกำลังท้อง แต่เพื่อความแน่ใจฉันควรมีหลักฐานยืนยันจะได้มั่นใจ อีกอย่าง...ฉันกะจะเซอร์ไพรส์ดีเคด้วยถือโอกาสเอาคืนเขาไปด้วยเลย แต่จะว่าไปก็แอบหวั่นใจอยู่เหมือนกันว่าเขาจะรู้สึกยังไง จะตื่นเต้นดีใจเหมือนฉันมั้ยน้า เฮ้อ..แต่อย่าเพิ่งคิดอะไรเลย ก่อนอื่นฉันต้องเข้าไปตรวจให้รู้ผลซะก่อน

 

5 นาทีต่อมา

อา..ฉันท้องจริงๆด้วย แล้วความรู้สึกของคนกำลังจะเป็นแม่มันช่าง..สุขซ่านในใจอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ ให้ตายสิ นี่ฉันกำลังจะเป็นแม่คนจริงเหรอเนี้ย ความรู้สึกนี้ช่างแสนวิเศษยากบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้จริงๆ และฉันเชื่อว่า..ดีเคต้องรู้สึกไม่ต่างจากฉันแน่นอน เพราะฉันเชื่อมั่นในความรู้สึกที่เรามีต่อกัน เชื่อมั่นในความรักที่เขามีต่อฉันและความรู้สึกนั้นจะถ่ายทอดไปถึงลูกด้วยเหมือนกัน

แล้วจังหวะที่ฉันออกจากห้องน้ำร้านอาหารและกำลังจะเอาผลรวจไปอวดดีเคนั้น...

“โอ๊ะ..ขอโทษค่ะ” ฉันก็ชนเข้ากับใครบางคนจนผลตรวจกระเด็นหลุดมือไปอยู่ใต้พุ่มไม้ประดับทันที บ้าจริง! นี่ฉันเดินชิดติดขอบแล้วนะ ให้ตายสิ ทำไมถึงเดินไม่ดูตาม้าตาเรือขนาดนี้ แถมยังเงียบไม่ยอมขอโทษอีกต่างหาก แล้วพอเงยหน้าขึ้นมอง..

OoO” โอ๊ะ! แย่แล้ว..เมื่อกี้ฉันต้องมองอย่างเสียมารยาทแน่ๆ แต่ก็อดไม่ได้จริงๆเพราะผู้หญิงตรงหน้า..โทรมเหมือนซอมบี้ไม่มีผิด ก็จะไม่ให้ฉันคิดแบบนั้นได้ยังไงในเมื่อ...ผมของเธอฟูดูไม่เป็นทรงเอาซะเลย แล้วแก้มก็ตอบจนเว้าเข้าไปอย่างเห็นได้ชัด แถมปากที่ทาลิปแมทสีน้ำตาลก็ดูแห้งแตกเป็นร่องลึก ในขณะที่ตาลึกโบ๋จนดูผิดแปลกไปจากคนปกติทั่วไป และถึงแม้เธอจะพยายามแต่งหน้าหนาแค่ไหนแต่แทนที่จะดูดีกลับดูน่ากลัวมากกว่า แถมรูปร่างยังผอมกะหร่องจนดูเหมือน..คนติดยาขั้นรุนแรงมากกว่าจะผอมตามธรรมชาติอีกต่างหาก  

พอรู้สึกตัวว่าเสียมารยาทที่จ้องเธอแบบนั้นฉันเลยก้มหน้าหลบสาย กะว่าจะเดินเลี่ยงออกไปโดยไม่ใส่ใจถึงแม้จะไม่ได้รับคำขอโทษจากอีกฝ่ายก็ตาม แต่ทว่า...

“หึ! จำฉันไม่ได้สินะ..เมริน”

“เอ๊ะ? โอ้ย!” พอได้ยินเธอเรียกชื่อแบบนั้นฉันก็นึกแปลกใจมากแล้ว แถมอยู่ดีๆยังคว้าต้นแขนฉันเอาไว้อย่างแรงอีกต่างหาก นี่เธอเป็นใครกัน แล้วทำไมต้องกระชากแขนฉันแบบนี้ด้วย!

“ดูฉันให้ดีก่อนสิเมริน ดูให้ดีว่า...ครั้งหนึ่งเราไม่ใช่เคยเป็นเพื่อน..ร่วมห้องกันหรอกเหรอ” หืมม? เพื่อนร่วมห้อง..งั้นเหรอ? เดี๋ยวนะ..จะว่าไปแล้วโครงหน้าแบบนี้ก็คุ้นๆอยู่เหมือนกัน เอ๊ะ!! หรือว่า..

“ดาด้า!!” ใช่แล้ว!..ผู้หญิงตรงหน้าฉันตอนนี้คือ..ดาด้า แต่เป็นดาด้าที่แทบไม่เหลือเค้าเดิมเลย ยกเว้นเสียงกับแววตาแข็งกร้าวร้ายกาจของเธอ เพราะดาด้าในตอนนี้ไม่ต่างจากซอมบี้อย่างที่ฉันว่าจริงๆ ให้ตายสิ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่เนี้ย!

“เหอะ! ฉันเปลี่ยนไปมากสินะถึงจำไม่ได้”

“ดาด้า นี่มัน..เกิดอะไรขึ้นกับเธอ แล้วทำไมถึงไม่ไปเรียน เพื่อนๆในห้องถามหากันใหญ่เลยนะ” นี่ฉันพูดจริงนะ ก่อนหน้านี้ที่มหา’ลัยไม่มีใครรู้เลยว่าดาด้าหายไปไหนแม้แต่อาจารย์ หรือแม้แต่พายเพื่อนสนิทของเธอฉันก็ไม่แน่ใจว่ายัยนั่นรู้หรือเปล่าว่าดาด้าเป็นแบบนี้

“มึงไม่ต้องมาทำเป็นพูดดี และที่กูต้องอยู่สภาพนี้ก็เพราะมึงนั่นแหละ!”

“เอ๊ะ? นี่เธอพูดเรื่องอะไร แล้วฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย โอ้ย! ดาด้าฉันเจ็บนะ!” บ้าจริง! แล้วทำไมยัยนี่ต้องบีบแขนฉันด้วยเนี้ย ให้ตายสิ ถึงแม้ยัยนี่จะดูผอมโกรกแต่กลับแรงเยอะกว่าที่คิดซะงั้น แปลกจัง

“เหอะ! เกี่ยวอะไรงั้นเหรอ จะไม่เกี่ยวได้ยังไงในเมื่อ...เพราะผัวสารเลวโรคจิตของแก! ฉันถึงได้เป็นแบบนี้ เพราะมันชีวิตฉันถึงได้เป็นแบบนี้! เพราะมันคนเดียว!! ฉะนั้น.. มันต้องรู้สึกเจ็บปวดทรมานอย่างที่ฉันรู้สึกและเป็นอยู่ตอนนี้ มันจะต้องชดใช้ให้ฉันอย่างสาสม มันต้องรับผิดชอบ!!” ผัวฉัน? หมายถึงดีเคงั้นเหรอ แล้ว..ดีเคไปเกี่ยวอะไรด้วย นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี้ย

“ดาด้า นี่ตกลงมันเรื่องอะไรกัน แล้วนี้จะบีบแขนฉันทำไมปล่อยนะ เธอบ้าไปแล้วหรือไง!” ให้ตายสิ ตอนนี้สีหน้าและแววตาของดาด้าเหมือนคนบ้าโรคจิตไม่มีผิดเลย แล้วห้องน้ำตรงนี่ก็ห่างจากตัวร้านพอสมควรด้วย แย่จัง แต่ฉันจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้ เพราะดาด้าตอนนี้ดูท่าจะไม่ปกติเอาซะเลย

“ใช่..ฉันบ้าไปแล้ว และจะทำให้มันบ้าจนคลั่งยิ่งกว่าฉันซะอีก แกคอยดูสิ” เพราะแบบนี้ไงฉันเลยต้องหนีจากตรงนี้ให้ได้ หรือไม่ก็..

“นี่! เธอจะทำอะไร ใครก็ได้ช่วย..อุ๊บ อื้ออ!” แต่ยังไม่ทันจะร้องให้คนช่วย ฉันก็ถูกมือผอมเกร็งจนเห็นกระดูกตะครุบปิดปากทันที แย่แล้ว! นี่ดาด้ากำลังจะทำอะไรฉัน ไม่นะ!

“อื้อออ!” ดีเค ช่วยเมย์ด้วย!!

 

DK PART

ให้ตายสิวะ นี่มันสิบห้านาทีแล้วนะเว้ย ตกลงไปซื้อขนมครกหรือเข็นครกขึ้นภูเขากันแน่วะ! แล้วจังหวะที่ผมกำลังจะเปิดโปรแกรมเช็คพิกัดดู อยู่ๆฝ่ามือข้างขวาก็อุ่นวาบขึ้นมาดื้อๆ

“หืมม?” แต่พอยกขึ้นมาดูก็ไม่เห็นจะมีอะไรนี่หว่า แต่จะว่าไป..ความรู้สึกแบบนี้มัน..คุ้นอยู่เหมือนกันเว้ย คุ้นเหมือน..เคยรู้สึกมาก่อน เมื่อตอน...ใช่แล้ว ตอนที่ผมวางมือที่ท้องของยัยเมียเมื่อสามวันก่อน หรือว่า..

“เชี่ย! เวรแล้วไง” มันต้องไม่เป็นอย่างที่เซ้นส์กูรู้สึกตอนนี้ ไม่นะโว้ย!!

และทันทีที่สัญชาตญาณบางอย่างตื่นตัวจากความอุ่นร้อนที่แผ่ซ่านไปทั่วมือราวกับมันเป็นตัวปลุกกระตุ้น ผมก็รู้สึกได้ด้วยเซ้นส์ทันทีว่าตอนนี้..เมียของผมกำลังตกอยู่ในอันตราย..ให้ตายสิ! ดูเหมือนมัน...จะร้ายแรงซะด้วยสิวะ บัดซบเอ้ย! แล้วตอนนี้สัญญาณจากเครื่องติดตามตัวก็แทบไม่มีประโยชน์กับผมอีกต่อไป  เมื่อจิตและประสาทสัมผัสของผมกลับมารับรู้ได้ดีเหมือนเดิม ไม่สิ..มันมากกว่าเดิมโดยมีตัวกระตุ้นชั้นดีอย่างความโกรธแค้นจนแทบคลั่งอยู่ตอนนี้!

       

        MAY PART

ตอนนี้ฉันถูกดาด้าปิดปากด้วยเทปกาว แถมยังมัดข้อมือฉันด้วยเชือกแน่นหนาก่อนจะฉุดกระชากลากฉันออกมาทางหลังร้านอาหาร โดยไม่มีใครเห็นเหตุการณ์อุกอาจนี้เลย ให้ตายสิ! ยัยนี่บ้าไปแล้วจริงๆ แล้วตกลงมันจะพาฉันไปไหนกันแน่ ไม่นะ! มันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ แล้วนี่ฉันจะทำยังไงดีถึงจะบอกให้ดีเครู้ว่าฉันถูกจับตัวมาแบบนี้

“อื้อออ!!” ฉันพยายามร้องสุดเสียงเมื่อดาด้าฉุดลากฉันมาจนถึง..รถตู้สีดำที่จอดรอไว้หลังร้านอาหาร เอ๊ะ! นี่แสดงว่า..ดาด้าเตรียมตัวมาอย่างดีเพื่อจะจับตัวฉันงั้นเหรอ

“หึ ร้องให้ตายผัวแกก็ไม่ได้ยินหรอก” ว่าแล้วมันก็หัวเราะเหมือนคนโรคจิต แล้วจากนั้น...

“ทำไมถึงช้า” ผู้ชายอีกคนที่อยู่ในรถตู้ก็โผล่ออกมาก เดี๋ยวนะ..ทำไมฉันถึงได้รู้สึกคุ้นเสียงผู้ชายคนนี้จัง แถมหน้าตา..ยังคลับคล้ายคลับคลาใครบางคนที่ฉันเคยรู้จึก ถึงแม้ว่า..ตอนนี้เขาจะสวมแว่นตาดำไว้ก็เถอะ

“อย่าพูดอะไรดีกว่าถ้าแกไม่ได้เป็นคนจับมันได้เหมือนฉัน”

“ส่งเธอมานี่”

“หึ มันมีผัวแล้ว คิดเหรอว่ามันจะสนใจแก เหอะ! อย่าว่าแต่สนใจเลย ให้มันจำแกให้ได้ก่อนเถอะ” เอ๊ะ? ถ้างั้นก็แสดงว่าผู้ชายคนนี้..เคยรู้จักฉันมาก่อนงั้นเหรอ มิน่าฉันถึงได้รู้สึกคุ้นหน้าเขา ถ้าอย่างงั้นฉัน..ฉันก็พอมีหวังรอดน่ะสิ

“อย่าปากมากได้มั้ยวะ ส่งเธอมา!”

“เฮ้ย พวกมึงจะเสียเวลาอีกนานมั้ย นายรออยู่นะเว้ย” ละ..แล้วผู้ชายคนนี้เป็นใครมาจากไหนอีกละเนี้ย  ฮืออ ทำไงดีฉันถึงจะหนีพ้นจากคนพวกนี้ ทำยังไงดีเคถึงจะรู้แล้วมาช่วยฉันกับลูกได้ ดีเคถ้าอ่านใจเมย์ออกมาช่วยเมย์กับลูกด้วยได้โปรดให้เขารู้ด้วยเถอะ

 

ANNY PART

“พวกนั้นแจ้งมาว่า..จับตัวมันได้แล้วครับ” ว่าแล้วเขาก็เหลือบมองร่างที่เคยสวยสง่าด้วยมาดนางพญา แต่มาวันนี้..แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมที่ว่าเลยแม้แต่น้อย  เมื่อตอนนี้..คนเป็นเจ้านายมีสภาพไม่ต่างจาก..ซากสิ่งมีชีวิตที่กำลังเน่าเปื่อย เพราะผิวที่เคยขาวซีดตามชาติพันธุ์ มาบัดนี้กลับมีแต่รอยม่วงช้ำดำเขียวอย่างเห็นได้ชัดไปตลอดเรือนร่างที่ใส่แค่เสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้น  ในขณะนอนให้สาวใช้คนเดียวที่เหลือทายาให้  แล้วถ้าไม่มีแป้งที่ทาปกปิดผิวหน้าเอาไว้...เชื่อเถอะว่าคงเห็นรอยแดงช้ำชัดเจนกว่านี่แน่  โดยเฉพาะบริเวณรอบปาก

ซึ่งทั้งหมดทั้งมวลเกิดจากศัตรูตัวฉกาจที่ซ้อนแผนเอาคืนเมื่อหลายวันก่อน  ด้วยการ..ทำตัวเป็นเหยื่อที่กำลังเข้าถ้ำเสือโดยลำพัง  แต่หารู้ไม่ว่าจริงๆแล้วมันมีพรรคพวกเป็นโขยงรออยู่ข้างนอก เพื่อจับลูกน้องสิบเจ็ดคนที่เฝ้าดูแลเจ้านายที่เซฟเฮ้าส่วนตัวเอาไว้ จากนั้นมันก็ฉีดยาปลุกเซ็กที่มีฤทธิ์รุนแรงอย่าง..Angie ให้พวกมันทั้งหมด ก่อนจะส่งเข้าไปในห้องพักส่วนตัวของเจ้านายแล้วปิดเส้นทางเข้าออกไว้  แล้วคิดดูว่ากลุ่มชายฉกรรจ์คลั่งเซ็กกับผู้หญิงคนเดียวอยู่ในห้องปิดตาย..จะเกิดอะไรร้ายแรงแค่ไหน

แล้วกว่าลูกน้องคนสนิทอย่างโทนี่จะเข้าไปช่วยด้วยการยิงพวกมันทิ้งทั้งหมด แต่..หลายชั่วโมงที่พวกนั้นแย่งกันรุมทึ้งเจ้านายเหมือนซอมบี้คลั่งเซ็ก ก็ทำให้เธอมีสภาพอย่างที่เห็น ยิ่งตอนแรกที่เข้าไปเจอ..เธอมีเลือดออกที่ปากตลอดจนทั้วร่างแทบจะทั้งตัว โดยเฉพาะ..ตรงที่มันแย่งกันเข้าออกทั้งสองทาง ฉะนั้นตอนนี้เจ้านายของเขาจึงมีสภาพไม่ต่างจาก...ซอมบี้ดีๆนี่เอง

 “หึ ดีมาก นี่แหละที่ฉันอยากได้ยินมากที่สุด บอกพวกมันไปว่าอีกครึ่งชั่วโมงฉันจะไปถึงที่นั่น”

ในที่สุด..วันที่กูเฝ้ารอก็มาถึง..วันที่มึงต้องชดใช้ให้กับกูและคนในตระกูลเฉินอย่างสาสม และวันนี้..กูจะฉีกเมียมึงเป็นชิ้นๆแล้วเอาเลือดชั่วจากหัวมึงมาล้างตีนกูให้ได้ ไอ้สารเลวดีเค!

หึ ถึงแม้ฉันจะรู้ว่าพวกชั่วช้าที่อยู่เบื้องหลังครั้งนี้คือ...โจวจื่อหมิงและมันต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนในตระกูลระยำนี้อย่างแน่นอน แต่นั่นฉันกลับไม่รู้สึกแค้นเท่าไอ้ดีเคที่มันตลบหลัง จนทำให้ฉันมีสภาพอย่างตอนนี้ ฉะนั้น..มันจะต้องชดใช้ด้วยเลือดเนื้อ ชดใช้ด้วยชีวิตของมันและคนที่มันรักเท่านั้น! มันถึงจะสาสมกับความแค้นที่สุมอยู่ในใจกูตอนนี้!!

 “ได้ครับ”

“หึหึ เอาแชมเปญมา ฉันอยากดื่มฉลองก่อนชิมเลือดมันหน่อย”

“นี่ครับ”

“โอ้ย! นี่ไอ้บ้า! แกไปเอาแก้วเวรนี่มาจากไหน ทำไมมันถึงได้บาดมือฉันได้ แล้วตาแตกแกไม่ดูหรือไง ถึงไม่เห็นว่าปากแก้วมันบิ่น ห๊า!”

“เอ่อ..มะ..เมื่อนี้ตอนที่ผมรินแชมเปญลงไปมันยังดีๆอยู่เลยนะครับ ผม..ผมสาบานได้”

“แอนนี่ เกิดอะไรขึ้น” ฉันเหลือบมองโทนี่ที่หน้าตื่นตาตั้งเข้ามาหา

“เอามันไปเก็บ”

“มะ..ไม่นะครับ ผมไม่รู้ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ สาบานได้ ได้โปรดอย่าทำแบบนั้นเลยนะครับ!”

“โทนี่ เดี๋ยวนี้!”

“แอนนี่ ใจเย็นก่อน ตอนนี้เราเหลือคนไม่มากนะ อย่าลืมสิ”

“ฮึ่ย! แกรอดตัวไป ถ้าพลาดอีกทีฉันไม่เก็บแกไว้แน่”

“ขอบคุณ..ขอบคุณครับคุณแอนนี่”

หึ เลือดมันก็ต้องชดใช้ด้วยเลือด

 

DK PART

“บัดซบเอ้ย!!” ผมมาช้าไป ช้าไปแค่เสี้ยววินาที.. ดีเคช่วยเมย์ด้วย ในขณะที่เสียงนี้ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทการรับรู้ของผมอยู่เลย

ไอ้พวกเวร! มึงกล้าดียังไงถึงได้คิดเอาเมียที่กูเพิ่งง้อด้วยการพาไปจดทะเบียนในวันครบรอบวันเกิดไปจากอกกู  แล้วถ้าเกิด..เมียกูมีแผลแม้แต่ปลายเล็บ..กูจะฉีกพวกมึงให้เป็นเนื้อเดียวกับเลือดแน่ โดยเฉพาะ..อีผีดิบนั่นมึงต้องได้ชดใช้ให้กูอย่างสาสมแน่นอน!!

ต่อจ้าา

แล้วพอผมคิดจะทำอะไร

Rrrrr

ใครบางคนที่ดูเหมือนจะจับได้ทุกการเคลื่อนไหวของผม แม้กระทั่ง...ความรู้สึกนึกคิดในใจ -_-

“ผมว่าจะโทรหาอยู่พอดี เฮีย..ผมอยากได้ลูกน้องเฮียสักสิบพร้อมปืนกระสุนเต็มแม็ก..ทุกคน” เพราะงานนี้ผมอาจต้องระเบิดสมองใครบางคนหรืออาจจะมากกว่านั้น

[นั่นแกอยู่ไหน] -_- ไม่ได้ฟังกูเลยเว้ย

“เฮ้อ..เฮียรู้อยู่แล้วจะถามทำไม”

[เฮียบอกแล้วไงให้ใจเย็น เพราะตอนนี้คนของเฮียแล้วก็เพื่อนของแกกำลังจะตามไป]

“นั่นมันก่อนที่เมียผมจะถูกจับไปมั้ยเฮีย”

[ฉันเข้าใจ แต่แกอย่าเพิ่ง...]

“ผมจะจัดการส่วนของผม เฮียก็จัดการส่วนของเฮีย ตามนี้”

[ดีเค!]

 

MAY PART

ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าอยู่ส่วนไหนของกรุงเทพฯ เพราะก่อนหน้านี้พวกมันจับฉันมัดมือปิดปากแถมยังเอาผ้าคลุมหน้าฉันเอาไว้จนแทบจะหายใจไม่ออก จากนั้นก็โยนขึ้นรถตู้ราวกับฉันเป็นตุ๊กตาผ้าที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร แต่ถึงแม้จะเจ็บจนน้ำตาเล็ดแต่ฉันก็ร้องออกมาไม่ได้เพราะมีเทปกาวปิดปากเอาไว้แน่นหนา จนกระทั่งรถจอดสนิทพวกมันก็ฉุดกระชากลากฉันลงจากรถโดยไม่รู้ทิศรู้ทางอะไรเลย

ตกลงดาด้าต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ ที่ผ่านมาถึงฉันจะรู้สึกไม่ชอบหน้ายัยนั่น แต่ก็ไม่เคยทำอะไรให้เจ็บช้ำน้ำใจถึงขั้นต้องมาแค้นกัน ด้วยการจับฉันมัดมือมัดปากขนาดนี้เลยนี่นา  นี่มันอุกอาจร้ายกาจเกินไปแล้วนะ!

“อื้มมม!!” นั่นเสียงที่ฉันร้องขึ้นมา หลังจากดาด้าฉุดกระชากต้นแขนฉัน จากนั้นก็เหวี่ยงจนตัวปลิวไปกระแทกกับผู้ชายร่างใหญ่ที่ดูเหมือนจะยืนรออยู่นานแล้ว นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ! ยัยนี่เป็นบ้าไปแล้วใช่มั้ยถึงได้ทำอะไรแบบนี้ได้ นี่มันตั้งใจจะฆ่าฉันเลยหรือไงทำไมถึงได้รุนแรงกับฉันขนาดนี้ บ้าที่สุดเลย!

แล้วตอนนี้...ฉันก็รู้สึกเจ็บหน่วงที่ท้องน้อยขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก นี่ลูกในท้องจะเป็นอะไรหรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะก่อนหน้านี้พวกมันฉุกกระชากลากฉันมาตลอดทางอย่างไม่ปราณีเลยแม้แต่น้อย ทำไงดี ชีวิตที่กำลังจะเกิดมามีค่ากับฉันมากนะ เขาคือแก้วตาดวงใจ..คือความสุขที่จะเติมเต็มในชีวิตที่ขาดหายของฉันให้สมบูรณ์ ได้โปรด..อย่าให้เขาเป็นอะไรเลย แม่จ๋าคุ้มครองหนูกับลูกด้วยนะคะ ขอให้ลูกของหนูรอดปลอดภัย เข้มแข็งไว้นะลูกเดี๋ยวพ่อของหนู...ต้องมาช่วยเราแน่ๆ ดีเค..ช่วยเมย์กับลูกด้วย!

“จับมันมัดกับเก้าอี้ อีกยี่สิบนาทีเจ้านายจะมาถึง พวกมึงเฝ้าไว้ดีๆ” คนที่พูดคือคนขับรถตู้ที่พาฉันมาทีนี้ แล้ว..ผู้ชายอีกคนที่ทำท่าเหมือนรู้จักฉันคนนั้นล่ะหายไปไหนแล้ว

“ไม่ต้องห่วง..งานนี้ฉันไม่ปล่อยให้มันคลาดสายตาอยู่แล้ว แกจะไปพักก่อนก็ไป เดี๋ยวฉันกับคนที่เหลือจะดูเอง” ฉันหันไปสบตาดาด้าที่กำลังจ้องหน้าฉันอย่างอาฆาตมาดร้าย นี่ตกลงมันแค้นใจอะไรฉันนักหนาและถ้าพวกมันเปิดปากฉันเมื่อไหร่ รับรองฉันต้องถามเป็นอันดับแรกแน่นอน

“อืม” ว่าแล้วไอ้คนขับรถก็เดินจากไป

ตอนนี้..สถานการณ์ที่ฉันกำลังเผชิญอยู่เลวร้ายกว่าครั้งไหนๆ..ยิ่งกว่าครั้งที่ไมอามีหลายเท่าตัวเลยก็ว่าได้ เพราะตอนนี้ฉันไม่ได้มีตัวคนเดียว แต่ยังมีลูกที่ยังอ่อนแอเป็นแค่ก้อนเลือดที่ฉันต้องปกป้องไว้สุดชีวิตอีกด้วย  เพราะฉะนั้น..ฉันต้องมีสติให้มากที่สุด ในขณะเดียวกันก็ต้องคิดวิเคราะห์อย่างรอบคอบที่สุดด้วยเหมือนกัน และอย่างแรกที่ฉันต้องทำคือ...เรียกกำลังใจให้ตัวเองและต้องเชื่อมั่นว่าฉันกับลูกจะต้องรอดปลอดภัย และที่สำคัญ...ดีเคต้องกำลังมาช่วยฉันแน่ๆ ฉัน..ฉันเชื่อแบบนั้น ไม่สิ..ฉันรู้สึกแบบนั้นเลยต่างหาก

เอาล่ะ...ก่อนอื่นฉันต้องตั้งสติให้ดี ตอนนี้ไม่มีผ้าคลุมหน้าแล้วนอกจากข้อมือที่ถูกมัดรวบไว้ด้านหลังกับเก้าอี้ที่ฉันนั่งอยู่ตอนนี้ แต่ยังดีที่มันไม่ได้มัดขาฉันไว้ไม่งั้นคงอึดอัดน่าดู แต่ทว่าปากก็ยังถูกปิดไว้ด้วยเทปกาวเหนียวเหนอะอยู่เหมือนเดิม

โอเค..หลังจากแอบกวาดสายตาดูรอบๆแล้ว พอจะบอกได้ว่า..ที่แห่งนี้คือโกดังร้างที่ค่อนข้างกว้างขวาง หลังคาเป็นทรงสูงคล้ายกับโรงยิมหรือหอประชุมขนาดใหญ่ล้อมรอบด้วยป่าหญ้าขึ้นสูงค่อนข้างรกทึบ เพราะขนาดช่องที่เปิดโล่งคล้ายหน้าต่างหญ้ายังท่วมแทบมิด และเป็นไปได้สูงมากที่มันจะห่างไกลกับชุมชนหรือที่ที่คนอาศัยอยู่ บ้าจริง! แล้วแบบนี้ฉันจะทำยังไงดี จะส่งข่าวถึงดีเคหรือขอความช่วยเหลือจากใครได้ ให้ตายสิ! ทำไมหนทางมันถึงได้มืดมน ทำไมฉันถึงได้โชคร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้อยู่เรื่อยเลยก็ไม่รู้ บ้าที่สุดเลย!

“หึ เป็นไง..ภาวนาให้ผัวมาช่วยอยู่สิท่า รู้มั้ย..ฉันเห็นแกในสภาพนี้แล้วรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ”

“อ่อยอันไอเออะ(ปล่อยฉันไปเถอะ)” โอ้ย..อยากพูดแต่พูดไม่ได้ทำไมมันถึงอึดอัดทรมานแบบนี้นะ แล้วนั่นมันจะฟังรู้เรื่องหรือเปล่าละเนี้ย!

“ดูท่าแกจะอยากพูดมากสินะ ได้..ฉันจะเปิดปากให้แกพูด แต่ถ้าแกร้องให้คนช่วยละก็..ฉันจะตัดลิ้นแกทันที ไม่เชื่อคอยดูสิ!” เหลือจะเชื่อจริงๆ ทำไมดาด้ามันถึงได้พูดจาท่าทางโหดเหี้ยมได้ถึงขนาดนี้ แต่ก่อนถึงมันจะดูร้ายแต่ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะดูอำมหิตถึงขั้นนี้เลย แล้ว..อะไรทำให้มันเป็นไปได้ขนาดนี้ อยากรู้จัง นี่มันเกินไปแล้วจริงๆนะ!

แควก!

“โอ้ย!” ว่าแล้วมันก็กระชากเทปกาวออกจากปากฉันทันทีโดยไม่ปราณีฉันเลยสักนิด นี่ผิวหนังฉันไม่ได้หลุดติดเทปกาวไปด้วยใช่มั้ย ทำไมมันถึงได้เจ็บแสบแบบนี้ เจ็บจนน้ำตาคลอเลยละ บ้าที่สุด! ตอนนี้ขอบอกเลยว่า..ฉันไม่เคยรู้สึกโกรธเกลียดใครได้มากเท่าผู้หญิงตรงหน้าอีกแล้ว! ไม่มีอีกแล้วจริงๆ

“โอ๊ะ..รู้สึกฉันจะรุนแรงกับผิวบอบบบางนวลเนียนของแกไปสินะ แม่เฮเลนแห่งทรอย”

“ดาด้า นี่เธอจับตัวฉันมาทำไม ต้องการอะไรกันแน่! ที่ผ่านมา..ถึงเธอจะตั้งแง่ไม่ชอบฉันแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่เคยโต้ตอบหรือทำร้ายเธอเลยไม่ใช่หรือไง แล้วทำไมถึงต้องทำกับฉันแบบนี้ ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ด้วย!”

“เหอะ! ไม่เคยโต้ตอบหรือทำร้ายฉันงั้นเหรอ? หึ ดูท่าแกจะทำชั่วโดยไม่รู้ตัวนะเมย์ แต่ก็ไม่แปลกนั่นก็เพราะ..ผัวแกเป็นคนลงมือไงแกถึงไม่รู้ห่ารู้เหวอะไร!”

“เอ๊ะ? เธอพูดเรื่องอะไร มะ..หมายความว่ายังไงกันแน่” ฉันเนี้ยนะ..ทำชั่วโดยไม่รู้ตัว? และที่สำคัญ..ผัวฉัน? ดีเคงั้นเหรอ? แล้ว..เขาไปทำอะไรให้ยัยนี่โกรธจนต้องจับฉันมาแก้แค้นแบบนี้ นี่ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่เนี้ย

“แล้วที่ผ่านมาแกไม่แปลกใจหรือไง ที่อยู่ๆคลิปเซ็กของฉันก็หลุดว่อนเนตเอาดื้อๆ หลังจากแกเพิ่งจะมีข่าวเป็นเด็กเสี่ยไม่กี่วัน แล้วจากนั้น..วันต่อมาผัวแกก็เปิดตัวโชว์ป๋าให้คนอิจฉาไปทั่ว หึ..แกรู้มั้ยว่านั่นมันฝีมือชั่วๆของผัวแกไง! ไอ้สารเลวนั่นมันเสาะหาคลิปจากไหนไม่รู้ จากนั้นก็จงใจปล่อยประจานให้ฉันอับอายไปทั่ว จนกระทั้ง..ฉันต้องต้องดร็อปเรียน เท่านั้นไม่พอ..ฉันยังถูกถอนหมั้น! ถูกตัดขาดจากวงค์ตระกูล! เรื่องบัดซบที่เกิดขึ้นกับฉันก็เพราะผัวแก! เพราะผัวเลวๆของแกทั้งนั้น!! แล้วแบบนี้แกยังคิดอยู่อีกเหรอว่าแกไม่ได้มีส่วนทำร้ายฉัน ห๊า! อีตัวซวย!”

ตอนนี้ฉันอึ้งจนเอ๋อไปแล้วจริงๆ และถ้ามันเป็นเรื่องจริงอย่างที่ดาด้าเล่ามา ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรเหมือนกัน เพราะฉันรู้ดีว่าดีเคร้ายกาจแค่ไหน และสิ่งที่เขาคิดหรือทำ..ไม่ว่าใครก็ห้ามไม่ได้ถึงแม้คนนั้นจะเป็นฉันก็ตาม แต่อย่าลืมว่า...ถึงดีเคจะร้ายแค่ไหนแต่เขาจะไม่ทำใครก่อน  ฉะนั้นที่เขาทำลงไปก็เพื่อ..ปกป้องฉัน! ก็อย่างที่รู้ว่าหลายครั้งที่ดีเคต้องร้ายก็เพราะฉันและครั้งนั้นก็คงจะเหมือนกัน เขาคงทำไปเพื่อปกป้องและสั่งสอนคนที่คิดร้ายกับฉันอย่างที่เป็นอยู่เสมอเรื่อยมา แต่ที่ผ่านมามันไม่มีปัญหาอาจเพราะไม่ใช่เรื่องร้ายแรงมากนัก อีกอย่าง..คนเหล่านั้นอาจไม่ผูกใจเจ็บ..ขนาดต้องมาแก้แค้นเหมือนอย่างที่ดาด้ากำลังทำอยู่ตอนนี้...

“หึ เป็นไง ไม่มีอะไรจะพูดหน่อยเหรอ”

“ฉัน..ขอโทษแทนดีเคด้วยจริงๆ..” แต่ถึงยังไงสิ่งที่ดีเคทำก็ร้ายแรงไปสำหรับผู้หญิงคนนึง ถึงแม้ว่า...ต้นเหตุมันจะมาจากการกระทำของตัวเธอเองก็ตาม

“แต่ถึงยังไงเธอก็ไม่ควรจับตัวฉันมาแบบนี้นะ เราพูดกันดีๆก็ได้นี่ จริงมั้ย?”

“พูดดีงั้นเหรอ เหอะ! แล้วรู้มั้ยหลังจากเกิดเรื่องบัดซบพวกนั้นกับฉันแล้ว มีใครพูดดีกับฉันบ้าง..มีบ้างมั้ย?!นอกจากต่อว่าด่าทอสารพัด แม้แต่พ่อแท้ก็ยังไม่เห็นใจในขณะที่อีแม่เลี้ยงยิ่งแสยะยิ้มสะใจที่ฉันถูกไล่ออกจากบ้าน!”

“ดาด้าฉัน..ฉันขอโทษจริงๆ แต่สิ่งที่เธอผิดพลาดมันสามารถแก้ไขให้ดีขึ้นได้..”

“หุปปากแกซะ! ถ้าจะพูดเรื่องน้ำเน่าราวกับแม่พระมาโปรด เพราะมันจะยิ่งทำให้ฉันยิ่งโมโหและอยากฆ่าแกให้ตายคามือ แต่ติดตรงที่ฉันต้องรอเจ้านายมาลงมือเองเท่านั้น ไม่งั้นฉันฉีกแกเป็นชิ้นๆไปนานแล้ว”

“ดาด้า นี่เธอ..คิดจะทำอะไรกันแน่?” แต่ที่แน่ๆฉันคิดว่ามันไม่น่าจะใช่เรื่องดีแน่นอน

“หึ..แต่ถึงตอนนี้ฉันจะฆ่าแกไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า...ฉันจะทำให้หน้าสวยๆของแกมีริ้วรอยอะไรไม่ได้เลยนี่นา.. จริงมั้ย”

“ไม่นะดาด้า อย่าทำแบบนี้ อย่างน้อย..อย่างน้อยเราก็รู้จักและเคยเป็นเพื่อนร่วมห้องกันนะ ได้โปรดอย่าทำอะไรแบบนี้เลย” แย่แล้ว! ถ้าดาด้าคิดจะทำอย่างที่ว่าฉันต้องไม่รอดแน่ ฉัน...ฉันจะทำยังไงดี ทำไมสถานการณ์ในตอนนี้ถึงบีบคั้นให้ฉันจนมุมเหลือเกิน ดีเค..มาช่วยเมย์ด้วย!

“รู้มั้ย...จริงๆแล้วฉันอิจฉาแกมาตลอด อิจฉามาก...มากจนอยากให้แกตายไปซะให้พ้นจากโลกนี้ จะได้ไม่ต้องมีใครมาสนใจ เหลียวมองหรือชอบหน้าตาสะสวยเกินคนของแก ทำไม!..ทำไมแกจะต้องเกิดมาสวยเด่นกว่าใครแบบนี้ ทำไม!  ทำไมใบหน้านี้ไม่เป็นของฉัน! ผิวพรรณนี่ก็เหมือนกัน ทำไมต้องเป็นของแก..เป็นของเด็กกำพร้าที่ไม่มีหัวนอนปลายเท่าอย่างแกแทนที่จะเป็นฉัน ที่เกิดมาชาติตระกูลดีมีทรัพย์สินเพี้ยบพร้อม ทำไม!”

“ดาด้า เธอจะอิจฉาอะไรในเมื่อฉันไม่มีอะไรเทียบเท่าเธอได้...” ก็ถ้าพูดมาขนาดนั้นแล้วทำไมจะต้องมาอิจฉาฉันด้วยล่ะ

“ตอแหล ตอนนี้ฉันรู้ตัวว่าหน้าตาฉันเป็นยังไง แล้วแต่ก่อนไม่ว่าฉันจะศัลยกรรมมาแค่ไหน ก็สวยเทียบเท่าแกไม่ได้ ซ้ำร้ายยิ่งทำก็ยิ่งแย่กว่าเดิม และนั่นก็ยิ่งทำให้ฉันยิ่งเกลียดแก เกลียดจนอยากจะกรีดหน้าแกให้ยับเอาให้แกไม่กล้าสู้หน้าใคร เอาให้แกอยากฆ่าตัวตายไปเองเลยด้วยซ้ำ แล้ววันนี้..โอกาสนั้นก็มาถึงมือฉันแล้ว หึหึ”

“ยะ..อย่านะ ดาด้าไม่นะได้โปรด” นี่..นี่จะทำจริงเหรอเนี้ย นี่ดาด้าบ้าไปแล้วจริงๆเหรอเนี้ย!

“หึ วันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขจริงๆ ต่อไป..จะไม่มีเฮเลนแห่งทรอยอีกแล้ว จะมีก็แต่..นังอัปลักษณ์เท่านั้น ฮ่าๆๆๆ!”

“ไม่นะ! กรี๊ดดด!!” ฉันร้องลั่นพร้อมกับก้มหน้ากลั้นใจเพื่อเตรียมรับกับความเจ็บปวดที่สุดชีวิต ฉัน..ฉันอาจจะทำใจเรื่องเสียโฉมได้ แต่ตอนนี้เหนือสิ่งอื่นใดขอให้ลูกปลอดภัยก็พอ ฮืออ แม่จ๋าคุ้มครองหนูกับลูกด้วยเถอะค่ะ แล้วจากนั้น..ฉันก็รู้สึกอุ่นวาบที่ท้องน้อยขึ้นมาอย่างน่าประหลาดใจ

“เธอจะทำบ้าอะไร ห๊ะ!” แล้วเสี้ยววินาทีต่อมา..นอกจากฉันจะไม่เจ็บอย่างที่นึกลัวสุดใจแล้ว ยังมีเสียงใครก็ไม่รู้ตะโกนดังก้องจนเกิดเสียงสะท้อนไปทั่ว เอ๊ะ?! มีคนมาช่วยฉันไว้ทันงั้นเหรอ?! แล้วพอเงยหน้าขึ้นมอง...

“นี่..นาย! ปล่อยมือฉันนะไอ้บ้า! ฉันบอกให้ปล่อยไง โอ้ย!” ฉันก็เห็นแค่แผ่นหลังของเขาเท่านั้น ในขณะที่เขากำลังบิดข้อมือที่กำลังถือมีดคัตเตอร์ จนในที่สุด...ดาด้าก็ยอมปล่อยให้มันหลุดมือ

เคร้ง!

เฮ้อ...นี่ฉันรอดแล้วใช่มั้ย อย่างน้อยแค่ยื้อเวลาไปได้ก็ยังดี

“แล้วเธอคิดจะทำบ้าอะไร! นายบอกแค่เฝ้าไว้เท่านั้นไม่ใช่หรือไง” ดูท่าเขาจะโมโหน่าดูเลย

“แล้วไง ในเมื่อยังไงมันก็ต้องตายอยู่ดี” ห๊า! นี่..นี่กะจะฆ่าฉันให้ตายจริงเหรอเนี้ย ไม่นะ! แล้วนายที่ว่าเป็นใครกัน แล้วฉันไปทำอะไรให้ ถึงได้แค้นเคืองจนถึงขั้นจะฆ่าจะแกงกันแบบนี้  ทำไงดี ก่อน..ก่อนอื่นฉันต้องมีสติ ฉัน..ฉันกับลูกจะต้องรอดแล้วความหวังหนึ่งเดียวของฉันในตอนนี้...

“แต่ถ้าเธอกล้าขัดคำสั่งตอนนี้ ..เธอนั่นแหละจะตายก่อนใคร” ก็ฝากไว้ที่เขาคนนี้นี่แหละ

“เหอะ..ห่วงมันงั้นเหรอ ยังรักมันมากอยู่สิท่า ในขณะที่มัน...จำนายไม่ได้ด้วยซ้ำ..” เอ๊ะ? วะ..ว่าไงนะ เขา..เขาเคยรักฉัน? เรา..เราเคยรู้จักกันถึงขั้นเขาเคยชอบฉันเลยเหรอ? ละ..แล้วตกลงเขาเป็นใครกันทำไมฉันถึงจำไม่ได้ล่ะ

“หรือไม่จริง หืมม?..เจ”

“เอ๊ะ?!” วะ..ว่าไงนะ!! เจ..เจงั้นเหรอ!? แล้วเจที่ฉันรู้จักและเคยชอบฉันก็มีแค่เจที่เคยเรียนด้วยกันสมัยมัธยมเท่านั้น นี่มันจะ..จะเป็นไปได้ยังไงกัน! แต่ทว่า..

“เมย์..คงจำเราในสภาพนี้ไม่ได้จริงๆสินะ” ว่าแล้วเขาก็ค่อยๆถอนแว่นดำออก..

“นี่..นี่เจ..” ไม่..ไม่จริง เจ..เจต้องไม่เป็นแบบนี้สิ!

“หึ คงตกใจจนช็อกเลยล่ะสิที่เห็นเจ..ในสภาพนี้”

“เจ..นี่มัน..นี่มันเกิดอะไรขึ้น!?” ทะ..ทำไมเขาถึงได้มีสภาพ..ซูบผอมแก้มตอบราวกับคนติดยา แถมผมเผ้ายังปล่อยยาวยุ่งเหยิงจนถึงบ่า เท่านั้นไม่พอ..ดวงตา..ดวงตาอีกข้างของเขา..หายไปไหน!? ฮึก นี่มัน..นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเจ ทำไมมันถึงได้ร้ายแรงถึงขั้นเสียดวงตาไปข้างนึงเชียวเหรอ แล้วทำไม..ฉันถึงได้รู้สึกปวดใจเหลือเกินที่เห็นเขาในสภาพนี้ หรืออาจจะเป็นเพรา...ดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียวนั้นแต่ก็ยังมองฉันด้วยความรู้สึก..รักอยู่เสมอ ฮึก ไม่ไหวฉันกลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจริงๆ และก่อนที่เจจะได้พูดอะไรอีกก็มีชายชุดดำเดินเข้ามาบอกด้วยภาษาจีนที่แปลได้ว่า

“เจ้านายมาแล้ว” เอ๊ะ? เจ้านายงั้นเหรอ? นี่ตกลงคนพวกนี้ทำตามที่เจ้านายสั่งอีกที ไม่ใช่ว่าดาด้าบุ่มบ่ามทำตามอำเภอใจหรอกเหรอ แล้วเจ้านายที่ว่าคนนี้โกรธแค้นฉันเรื่องด้วยอะไรอีกล่ะ ทำไมถึงต้องจับตัวฉันมาแถมยังจะฆ่าจะแกงกันอีก!

แล้วไม่กี่นาทีต่อมา..เจ้านายที่ว่า..ก็นั่งวิลแชร์เข้าโดยมีผู้หญิงหน้าตาไร้อารมณ์คนนึงเข็นเธอตรงมาที่ฉัน โดยเจ้านายที่คนพวกนี้เรียกอยู่ในชุดดำมิดชิดและน่าจะเป็น..ผู้หญิง เพราะผมยาวจนเกือบถึงเอวในขณะที่ใบหน้าถูกหมวกใบใหญ่สีเดียวกับชุดคลุมไว้จนแทบไม่เห็นอะไรเลย

ว่าแต่...ผู้หญิงคนนี้เหรอที่สั่งให้ดาด้ากับเจไปจับตัวฉัน ให้ตายสิ! ฉันอยากรู้จริงๆเลยว่าเธอแค้นเคืองอะไรฉันถึงได้ทำกันขนาดนี้

“นี่นะเหรอ...เมริน? ผู้หญิงของไอ้สารเลวนั้น ผู้หญิงที่เป็น..จุดอ่อนของมัน” เอ๊ะ? พูดภาษาอังกฤษงั้นเหรอ? ถ้างั้นผู้หญิงคนนี้คงไม่ใช่คนไทย เพราะดูจากลูกน้องชุดดำต่างก็พูดจีนกลางทั้งนั้นยกเว้นก็แต่ดาด้ากับเจ้ เอ๊ะ!!? หรือว่า...

“แอนนี่..งั้นเหรอ?!” ใช่แน่ๆ..ผู้หญิงคนนี้ต้องเป็นแอนนี่แน่นอน!

ต่อจ้ายาวมากกกกกกก



“หึ มันคงบอกหมดแล้วสินะ” ว่าแล้วเธอก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา...แล้วจังหวะที่เธอเปิดหมวกใบใหญ่เผยให้เห็นใบหน้าที่ปิดบังซ่อนเร้นเอาไว้ก่อนหน้า...

OoO” ฉันก็ตาตั้งอ้าปากค้างโดยอัตโนมัติทันที

“เป็นไง ตกใจล่ะสิท่าที่เห็นสภาพของฉัน!” จากนั้นเธอก็กัดฟันพูดออกมาอย่างคนเคียดแค้นสุดขีด

ในขณะที่ฉัน..ต้องยอมรับตามตรงว่าตกใจมาก เพราะสภาพของแอนนี่ที่ฉันเห็นในตอนนี้คือ..ใบหน้าของเธอมีรอยช้ำม่วงดำเต็มไปหมด แถมยังดูเหมือน..รอยคมเขี้ยวของคนราวกับว่า..เธอโดนใครรุมกัดที่หน้ายังไงยังงั้น แต่..มันจะเป็นไปได้ยังไงใครล่ะจะกัดหน้าคนได้ นอกซะจาก..คนบ้าไปแล้ว และอีกอย่างที่ดูน่ากลัวไม่แพ้กันก็คือ..รอบปากของเธอม่วงช้ำแถมยังบวมเจ่อจนแตกเป็นร่องลึกอย่างเห็นได้ชัด แล้วถ้าสังเกตก็จะเห็นว่าช่วงคอที่เสื้อคอจีนปิดไม่มิดนั้น มีรอยแดงช้ำประปลายเต็มไปหมด นี่อย่าบอกนะว่า..ผิวเนื้อใต้เสื้อผ้าที่เธอสวมใส่มิดชิดปิดทุกอย่างอยู่ตอนนี้...มีแต่รอยช้ำไม่ต่างกันนี้เลย นี่มัน..มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ ทำไมถึงได้มีสภาพบอบช้ำไปทั้งตัวแบบนี้

 “แล้วแบบนี้...แกยังสงสัยอยู่มั้ยว่าฉันจับตัวแกมาเพื่ออะไร แกเห็นหรือยัง..ว่าผัวแกทำอะไรกับฉันไว้! แล้วสิ่งที่มันทำต่อให้ฉันฉีกมันเป็นพันๆชิ้นก็ไม่สาสมใจ!! เพราะฉะนั้น...มันต้องเจ็บปวดทรมานแล้วก็ค่อยๆตายอย่างช้าๆ มันถึงพอจะหายแค้นกับสิ่งที่มันทำกับฉัน!...”

เอ๊ะ? นี่ตกลง..ดีเคก่อเรื่องไว้อีกแล้วเหรอเนี้ย? -_- เฮ้อ ว่าแต่..เขาทำเรื่องร้ายแรงอะไรงั้นเหรอ ทำไมเธอถึงได้เคียดแค้นเขาขนาดนี้กัน

แล้วพอเธอถอดแว่นกันแดดสีดำที่สวมออกช้าๆ...เอ๊ะ! ดวงตา..ทำไมดวงตาของเธอ..ถึงได้คล้าย..ไม่สิ.. มัน..มันเหมือนเลยต่างหาก ดวงตาเรียวเล็ก..เหมือนผู้หญิงที่ยั่วยวนดีเคในฝันร้ายของฉันคืนนั้นไม่มีผิดเลย! นี่มันเป็น..เป็นไปได้ยังไงเนี้ย!?

“หึ..ยังตกใจได้อีกงั้นเหรอ?”

“เอ่อ..เปล่า เธอต้อง..ต้องการอะไรกันแน่” พอเธอว่าแบบนั้น ฉันเลยก้มหน้าหลบสายตาอาฆาตมาดร้ายของเธอทันที ตกลงนี่มันมีลางบอกเหตุมาก่อนหน้านี้แล้วใช่มั้ยเนี้ย

“ทำไม? หรือมันช่างต่างกับใบหน้าเนียนสวยของเธอราวฟ้ากับเหว?”

“ฉัน..ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นนะ” ฉันตอบกลับไปโดยพยายามไม่สบตากับเธอมากนัก เพราะยิ่งมองดูเหมือนเธอจะยิ่งโกรธยังไงก็ไม่รู้

“หึ บอกไว้ก่อนนะว่า..ถึงเธอจะพูดดีไปมันก็ไม่ได้ทำให้เธอรอดกลับไปหรอกนะ เพราะไม่ว่ายังไง..เธอก็ต้องมีส่วนได้ชดใช้ให้ฉันอยู่ดี”

“อย่าทำแบบนี้เลยแอนนี่ ได้โปรด..อย่าทำอะไรฉันเลย”

สถานการณ์ในตอนนี้ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วจริงๆ นอกจากขอร้องอ้อนวอนเธอไป ทั้งๆที่รู้ว่า..คนตรงหน้าคงไม่มีวันปล่อยฉันไปง่ายๆแน่ ให้ตายสิ แค่คิดว่าจะไม่รอดหัวใจมันก็ร้อนรนกังวลใจขึ้นมาทันที นี่ฉันกับลูกอาจจะต้องตายโดยที่ไม่ได้เห็นหน้าดีเคเป็นครั้งสุดท้ายเลยด้วยซ้ำเหรอเนี้ย?  ขนาดแค่คิด..ก็ทรมานจนน้ำตามันรื้นขึ้นมาคลอเบ้าแล้ว แต่ฉันจะให้มันไหลออกมาประจานความอ่อนแอให้ศัตรูได้เห็นแล้วยิ่งสะใจไม่ได้ อีกอย่าง..ฉันต้องสู้ ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่ต้องสู้เพื่อลูกด้วย ฉันจะต้องรักษาชีวิตของเขาเอาไว้ให้ได้ เขาจะต้องได้เกิดมาเป็นของขวัญที่มีค่าของฉันกับดีเค ฉันกับลูกจะต้องรอดปลอดภัย เพราะดีเคต้องกำลังมาช่วยฉัน เขาต้องกำลังมาช่วยฉันกับลูกแน่นอน!

“เหอะ! อย่าเสียเวลาดีกว่า เอาเป็นว่า..เตรียมรับผลกรรมที่ผัวเธอเป็นคนเลยละกัน”

“ไม่นะ อ๊ะ!?” ว่าแล้วเธอก็ลุกขึ้นเดินด้วยท่าทาง..เหมือนมีอะไรติดอยู่ที่หว่างขาเข้ามาหาฉัน จากนั้นก็จับปลายคางฉันเชิดขึ้นอย่างแรง  แต่ทว่า...กลับไม่เจ็บอย่างที่คิด ไม่สิ..ฉันแทบไม่รู้สึกถึงความเจ็บเลยด้วยซ้ำ แปลกจัง และดูเหมือนว่า..ยัยบ้าโรคจิตนี้ก็แปลกใจไม้แพ้ฉันเหมือนกัน จากนั้นเธอก็ชักมือออกเหมือนคนโดนของร้อนพร้อมกับท่าที่ประหลาดใจไปชั่วขณะ ก่อนจะแสยะยิ้มเท่าที่เธอจะทำได้พร้อมกับพูดประโยคนี้ออกมา...

“แต่จะว่าไป...ก็น่าเสียดายใบหน้านี้เหมือนกันนะ แต่..หึ บอกลาความสวยครั้งสุดท้ายของเธอได้เลย!” ว่าแล้วก็ถลึงตาเรียวเล็กที่วาวโรจน์ไปด้วยความแค้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อฉัน จากนั้นก็ยื่นมือมาจับที่หน้าฉันอีกครั้งพร้อมกับพยายามบีบกรามฉันราวกับจะทำให้มันแหลกละเลียดคามือจนสีหน้าบิดเบ้ไปหมด แต่ทว่า..ฉันกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด ราวกับว่า..คนตรงหน้าแค่เอามือแตะที่สองข้างแก้มของฉันไว้เท่านั้นเอง นี่..นี่มันอะไรกัน? ละ.งเหลือจะเชื่อเกินไปแล้ว แถมตอนนี้ฉันยังรู้สึกอุ่นร้อนตรงท้องน้อยขึ้นมาอย่างน่าประหลาดอีกต่างหาก ตกลง..มันคืออะไรกันแน่เนี้ย?

 “โอ้ย!” ดูเหมือนความพยายามของเธอก่อนหน้าจะไม่ได้ผล เลยเปลี่ยนเป็นกระชากผมฉันจนต้องลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติทันที จากนั้นก็เหวี่ยงร่างฉันจนปลิวถลาไปกระแทกกับ..เจ ที่ยืนห่างออกไปราวสามเมตรเห็นจะได้ บ้าจริง! ฉันเกลียดผู้หญิงคนนี้ยิ่งกว่าดาด้าเป็นร้อยเท่าหมื่นเท่าเลย อำมหิตที่สุด! แล้วเมื่อกี้ถ้าไม่มีเจคอยรับไว้ ร่างฉันต้องล้มกระแทกพื้นแน่ๆ ให้ตายสิ ถ้าเกิดฉันล้ม..ลูกจะเป็นยังไงไม่อยากจะคิดเลย ทำยังไงดี ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปฉันกับลูกต้องแย่แน่ ทำยังไงฉันถึงจะรอดปลอดภัยกลับไปได้นะ เฮ้อ!

“หึ เจ็บใช่มั้ยล่ะ แต่แค่นี้มันยังเทียบไม่ได้กับที่ผัวเธอทำกับฉันหรอกนะ มันยังน้อยนิดมาก อยากรู้มั้ยว่าผัวสารเลวของเธอทำอะไรไว้กับฉันบ้าง โทนี่..ตอนนี้พวกนั้นกำลังคลั่งได้ที่แล้วใช่มั้ย?” และถึงจะพูดกับคนที่ชื่อโทนี่ แต่ทว่า..สายตาเคียดแค้นของเธอกลับไม่ละไปจากใบหน้าฉันเลยแม้แต่น้อย ว่าแต่...พวกนั้นที่ว่าหมายถึงใคร? แล้วที่คลั่งได้ที่มัน..มันหมายความว่ายังไงกัน?

“หึ ยิ่งกว่าซอมบี้ก็พวกมั้นสิบตัวนี่แหละ บอบบางแบบนี้รับรอง..พวกห่านั้นต้องแย่งกันจนฉีกแบ่งกันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยแน่” นี่พูดเรื่องอะไรกัน! ทำไมถึงฟังดูน่ากลัวขนาดนั้น นี่ตกลงพวกเขาจะทำอะไรกับฉันกันแน่!

“เอาตัวมันไป”

“เดี๋ยว..” จริงๆแล้วควรจะเป็นฉันที่พูดคำนั้น แต่ทว่ากลับเป็น..เจ ที่พูดประโยคนั้นแทนฉัน อีกอย่าง...ตอนนี้ฉันก็ตื่นกลัวจนเข่าอ่อนแทบจะฟุบลงไปกองกับพื้นอยู่แล้วหากไม่มีเจคอยกอดประคองไว้

“นี่อย่าบอกนะว่า..นายลืมข้อตกลงที่คุยกันแล้ว” เอ๊?

“แก...พูดเรื่องอะไร” ดูเหมือนยัยนั่นก็สงสัยไม่แพ้ฉันเหมือนกัน

“ผมบอกไปแล้วไงว่า..ก่อนที่นายจะทำอะไรกับผู้หญิงคนนี้...ผมขอชื่นใจให้สมกับที่อยากมานานก่อน อย่าบอกนะว่าขอแค่นี้นายก็ให้กันไม่ได้” หะ..ห๊า! นี่เขา..เขาเองก็คิดจะทำเลวกับฉันเหมือนกันงั้นเหรอ? ไม่นะ! ทั้งๆที่ฉันคิดหวังว่าเขาจะเป็นตัวช่วยหนึ่งเดียวของฉัน แต่ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ

“เหอะ! ฮ่าๆๆ ได้สิเจ ได้อยู่แล้ว ฉันจะถือว่า..เป็นการชดเชยที่เคยควักลูกตาแกข้างนั้น เพื่อแลกกับการที่แกไม่เป็นสินค้าห้าดาวใน Angela อย่างอีดาด้ามัน หึ แต่ถึงอย่างนั้น..แกก็ทำตัวมีประโยชน์ให้ฉันเสมอมา เพราะฉะนั้น...ฉันจะถือซะว่าให้โบนัสชิ้นใหญ่กับแกไปก็แล้วกัน เอาเลย..เต็มที่” ห๊า! ผู้หญิงคนนี้..อำมหิตถึงขั้นควักลูกตาคนได้เลยเหรอ นี่มัน..โหดร้ายเกินคนแล้วนะ!

“ไม่นะ..เจ อย่าทำแบบนี้เลย ปล่อยเมย์ไปเถอะนะเจ ฮืออ” ในที่สุดฉันก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจริงๆ เมื่อความหวังสุดท้ายยังคิดทำร้ายกันได้ขนาดนี้ นี่ฉันไม่มีทางอื่นใดให้รอดอีกแล้วใช่มั้ย ตอนนี้ไม่มีใครช่วยฉันได้แล้วใช่มั้ย! และถ้ามันหมดสิ้นหนทางจริงๆ..ฉันจะไม่มีวันยอมให้คนพวกนี้ทรมานฉันเพื่อสะใจแน่..ถึงแม้จะต้องตายก็ตาม!

“ปล่อยงั้นเหรอ? หึ! ไม่เมย์ เจจะไม่มีวันปล่อยเมย์ไปเหมือนที่ผ่านมาอีกแล้ว รู้มั้ยว่าตั้งแต่ที่เรารู้จักกันมา เจเฝ้ามองเมย์มาตลอด ยอมอดทนเป็นแค่เพื่อนทั้งๆที่ในใจมันอยากเป็นมากกว่านั้น รอคอยวันเวลาที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ แต่สุดท้าย...เมย์ก็ไม่เคยให้เจเป็นมากกว่าเพื่อน เพราะเมย์ไม่เคยสนใจไม่เคยที่จะใส่ใจอะไรเลย! นอกจากตั้งใจเรียนบ้าบอคอแตกนั้น เมย์รู้มั้ยว่าแค่รับรักเจเมย์ก็จะได้ทุกอย่างที่อยากได้ โดยไม่ต้องดิ้นรนกระเสือกกระสนเป็นคนบ้าเรียนแบบนั้นแล้ว ทำไมถึงไม่ลองเปิดใจสักครั้ง ทั้งๆที่เจจริงใจและตั้งใจจะจริงจังกับเมย์ ทำไม..ทำไมถึงได้เป็นผู้หญิงซื้อบื้อนักห๊า!!”

นั่นสินะ ทำไม..ฉันถึงได้ซื่อบื้อนัก ทั้งๆที่รู้มาตลอดว่าเจมีใจให้ แต่..หัวใจของฉันก็ไม่เคยหวั่นไหวเพราะเขาเลยสักครั้ง อีกทั้งตลอดเวลาหกปีที่อยู่ห้องเดียวกันมา ถึงเขาจะเป็นหนุ่มฮอตแถมยังเป็นนักกีฬาของโรงเรียน แต่ก็ไม่เคยคบใครไปทั่ว ไม่เคยคบใครเป็นตัวเป็นตน เขาเพียบพร้อมทุกอย่างทั้งหน้าตาฐานะ แต่ฉันก็ไม่เคยนึกชอบหรือรู้สึกอะไรกับเขาไปมากกว่าเพื่อนร่วมห้องเลย

ก็อย่างที่ฉันเคยบอกไป..หัวใจและความรู้สึกของฉันมันหวั่นไหวและมีไว้เพื่อคนคนเดียว คนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกรักได้ ถึงแม้ว่า..เขาจะเลวร้ายสารพัดยังไง แต่หัวใจฉันก็ยังมีแต่เขาราวกับว่า..ฉันเกิดมาเพื่อเขาคนเดียวเท่านั้น

“เจ..เมย์ เมย์ขอโทษ ฮึก ขอโทษจริงๆ ฮืออ” ยิ่งเห็นแววตาที่ฉายชัดถึงความรู้สึกที่เขามีให้ฉันเหมือนวันเวลาที่ผ่านมาไม่เคยเปลี่ยน ความรู้สึกผิดในใจก็ท่วมท้นจนฉันรู้สึกเจ็บปวดไปหมด

“อย่าเอาแต่พูดคำนี้ได้มั้ย ฉันไม่อยากได้ยินโว้ย!”

“ฮึกก เจ อย่าเป็นแบบนี้เลย เมย์ขอโทษ” ฉันไม่รู้จะชดเชยความรู้สึกเขายังไงนอกจากคำขอโทษจากใจของฉัน

“ทำไม? ฉันไม่ดีตรงไหน ทำไมถึงไม่รักฉัน แล้วไอ้สารเลวที่มันได้เธอไปมันดีกว่าฉันตรงไหน! หรือว่า..เหอะ! ตกลงผู้หญิงชอบคนเลวสินะ ไม่เว้นแม้แต่ผู้หญิงเรียบร้อยอย่างเธอ! หึ ได้..เพราะถ้าเธอชอบคนเลวฉันก็จัดให้ได้ มานี่!”

“ไม่ ฮืออ ไม่ใช่แบบนั้นนะเจ” แล้วจังหวะที่เจกำลังฉุดกระชากลากฉันไปที่ไหนสักแห่ง

“เดี๋ยว! นั่นแกจะพามันไปไหน?” น้ำเสียงไม่พอใจของแอนนี่ก็ดังแทรกขึ้นมาทันที

“เฮ้อ ผมเพิ่งบอกไปมั้ยนาย” ฉันรู้สึกว่าเจย์ออกอาการรำคาญอย่างเห็นได้ชัดจริงๆ

“แกไม่มีสิทธิ์พามันไปไหน ถ้าแกจะเอาก็เอามันตรงนี้ ตรงหน้าฉันเท่านั้น!”

“เหอะ! บ้าไปแล้วเหรอนาย ถึงไม่อายแต่มันทุเรสมั้ยวะ”

“งั้นแกก็อด ไม่ก็..รอเศษชิ้นเนื้อจากพวกเหลือเดนนั่น ว่าไง..จะเอาหรือไม่เอา”

“นาย...นี่มัน..” ดูเหมือนเจอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แอนนี่ก็ตัดบทขึ้นมาซะก่อน

“ฉันให้แกมากแล้วเจ หรือว่าแก.. หึ แกอยากได้ยาทำให้หน้าด้านขึ้น”

“เอ่อ ไม่..ไมต้อง”

“หึ ถือซะว่า..เป็นของขวัญเข้าหอจากฉันละกัน โทนี่..จัดไป”

“ไม่เอาโว้ย กูบอกไม่เอา อั๊ก! ไอ้บัดซบเอ้ย!” เจปฏิเสธพร้อมกับง้างมัดซัดเข้าที่หน้าคนที่ชื่อโทนี่ แต่ทว่าเขากลับหลบได้ทัน แถมยังจับแขนข้างนั้นของเจไขว้หลังแล้วปักเข้มฉีดยาเข้าที่ต้นคอด้านหลังเขาอีกต่างหาก ว่าแต่...นั่นมันยาอะไรกัน!

“หึ ออกลีลาเด็ดๆให้ดูหน่อยละกันนะ ไอ้หนู”

“เจ ปะ..เป็นอะไรหรือเปล่า” ฉันเข้าไปถามเจที่เข่าทรุดลงไปฟุบอยู่กับพื้นด้วยท่าทีไม่ค่อยจะดีนัก

“อย่ามาแตะตัวฉัน!” พอเข้าไปใกล้เขาก็ตะคอกมาแบบนี้ มะ..หมายว่ายังไงกัน

“ไม่ต้องตกใจ นี่แค่1ใน4ส่วนเท่านั้น มันแค่จะทำให้แก..เหี้ยเหมือนหมาแบบหน้าด้านๆขึ้นมาหน่อยก็เท่านั้นเอง” เอ๊ะ!? ยะ..อย่าบอกนะว่า ยาที่ฉีดให้เจเมื่อกี้..คือยาปลุกเซ็กส์!

“เวรเอ้ย! ก็บอกแล้วไงว่าไม่ ให้ตายสิวะ!”

“ที่ผ่านมาฉันยอมให้แกปากหมาด้วย ก็เพราะพ่อแกเป็นเอเย่นรายใหญ่ในไทยให้หรอกนะ แต่นั่นมันเมื่อก่อน อย่าลืมว่าตอนนี้ไอ้แก่นั่นก็ถูกจับไปแล้ว ฉะนั้นแกอย่าผยองให้มันมากนัก รีบจัดการนั่งนี่ซะ ก่อนที่ฉันจะปล่อยให้ไอ้พวกห่าข้างในมันมาร่วมวงกับแกด้วย” นี่หมายความว่า..พวกที่คลั่งที่เธอพูดถึง..คือพวกที่โดนฉีดยานรกนี้เข้าไป..งั้นเหรอ? ไม่นะ นี่มันโรคจิตอำมหิตเกินคนแล้ว!

“เจไม่นะ! ได้โปรดอย่าทำอะไรเมย์เลย ฮึก เจเรา..เราเป็นเพื่อนกันนะ ฮืออ”

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเธอ!” ว่าแล้วเขาก็ตวัดสายตาแข็งกร้าวมาที่ฉัน ก่อนจะลุกขึ้นมาคว้าร่างฉันที่กำลังตั้งท่าจะวิ่งหนี

“เจ ปล่อยเมย์นะ ฮืออ” แล้วเขาก็กระชากร่างฉันลงมานอนกับพื้น จากนั้นก็กระตุกปมเชือกที่ข้อมือจนมันหลุดออกไป นี่..นี่เขาตั้งใจจะทำจริงๆงั้นเหรอ ไม่นะ ฉันไม่ยอม

“ฮืออ ดีเค..ช่วยเมย์ด้วย”

“หึหึ นีสิช่วงเวลาที่ฉันรอคอย ช่วงเวลาที่เห็นคนรักของไอ้เวรนั่นมันร้องไห้เหมือนจะขาดใจ แล้วทำไม..แกไม่ถ่ายเก็บไว้ให้มันดูล่ะดาด้า หรือว่า..ยิ่งเห็นยิ่งปวดใจไม่ก็..อิจฉา ฮ่าๆๆ โทนี่ถ่ายเก็บไว้ให้ไอ้สารเลวมันดูหน้าเมียเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเหลือแต่ซากสิ ฮ่าๆๆๆ” ฉันหันไปเห็นดาด้าขบเขี้ยวเคี้ยวฟันมองมาด้วยสายตาเคียดแค้นไม่ต่างกัน หรือว่า..ดาด้าจะชอบเจ ว่าแต่...นี่เจจะทำแบบนี้กับฉันจริงๆงั้นเหรอ ไม่นะ ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนฉันก็จะไม่เป็นของใครนอกจาก..ดีเคเท่านั้น!

“ไม่ ไม่นะเจย์ เมย์ไม่ยอมนะ เจย์ได้โปรด” ฉันลองขอร้องอ้อนวอนเขาเป็นครั้งสุดท้าย

“ขอโทษนะ แต่ตอนนี้ต้องตามน้ำไปก่อน ไม่ต้องกลัว..เดี๋ยวมันก็มา”

“เอ๊ะ?” นี่มัน..มันมะ..หมายความว่ายังไง? ตะ..ตามน้ำไปก่อนคืออะไร? นี่ตกลง..เจจะช่วยหรือจะทำร้ายฉันกันแน่? แล้ว..จะเป็นไปได้มั้ยว่าคนที่กำลังจะมาหมายถึง..ดีเค!

“ทำเป็นดิ้นขัดขืนไว้ ทำตามที่เจย์บอก เร็ว! เชื่อเจ” เขากระซิบเบาๆให้ได้ยินกันสองคน ก่อนจะกดจูบที่ข้างแก้มฉัน จากนั้นก็ทำทีเป็นซุกไซ้ซอกคอฉันไปเรื่อย ทั้งๆที่ในความเป็นจริงมีเพียงแค่ปลายจมูกโด่งของเขาเท่านั้นที่ได้แตะเฉียดผิวเนื้อของฉันเบาๆ

“เอ่อ..อืมม” นี่เจกำลังช่วยฉันงั้นเหรอ? นี่เขากำลังช่วยฉันจริงๆใช่มั้ย? ฉัน..ฉันมีหวังรอดแล้วใช่มั้ย ฮืออ ขอบคุณนะเจย์ ขอบคุณจริงๆ

“ให้ตายสิ มันอืดอาดยืดยาดไม่มีน้ำยาแบบนี้ สงสัยคงต้องเพิ่มยาให้มัน โทนี่จัดให้มันอีกสองส่วน ยิ่งมันใกล้คลั่งนั่นล่ะมันยิ่งสนุก”

“หึ ถึงเวลาดับเครื่องชนแล้วไอ้หนู” แล้วจังหวะที่มันกำลังจะฉีดอะไรบางอย่างให้เจย์ที่กำลังนอนคร่อมร่างฉันอยู่ตอนนี้

“ไม่ต้องตกใจนะ” เอ๊ะ? ว่าแล้วเขาก็ผลิกตัวนอนหงายพร้อมกับตวัดปลายมีดที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อใส่ผู้ชายที่ชื่อโทนี่ ซึ่งเดินเข้ามาใกล้ได้จังหวะพอดี

ฉึก

“อ๊ากกก! ไอ้ทรยศ!” แล้วปลายมีดก็ตวัดผ่านช่วงท้องของเขาตลอดแนว ก่อนที่เลือดจะที่ไหลทะลักออก..เต็มฝ่ามือที่เขายกขึ้นไปกุมแผลเอาไว้ แล้วโทนี่ก็ชักปืนออกมาก่อนจะเล็งไปที่เจแล้วลั่นไก ไม่นะ!

ปัง!

“อ๊ากก” แต่เจผลิกตัวหนีทันมันเลยเฉียดโดนแค่ต้นแขนเขาเท่านั้น แล้วจังหวะที่เขาจะยิงซ้ำอีกนัด

“หยุดนะ! ไม่งั้นฉันยิ่งสมองเมียแกแน่” ดาด้าก็พูดขึ้นมาพร้อมกับเล็งปืนไปจ่อที่แอนนี่ทันที

 “โอ้..วันนี้รวมผลคนอกหักแล้วมาหักหลังฉันแทนงั้นเหรอ เหอะ! ฉันจะไม่เสียเวลากับพวกแกหรอกนะ เก็บไอ้สวะนั่นซะ แล้วก็ตามด้วยอีนี่เป็นรายต่อไป” อา..ทำไมถึงได้โหอำมหิตขนาดนี้นะ

ตุ๊บ!

แต่ยังไม่มีใครได้ทำอะไร อยู่ๆก็มีอะไรบางอย่างลอยมาหล่นตรงหน้ายัยอำมหิตโรคจิตจนเกิดเสียงดังอย่างที่ได้ยินกัน เอ๊ะ!!O[]O นั้นมัน..นั่นมันร่างคนนี่นา!

“รู้สึกว่า..กูจะยังไม่อนุญาตให้ใครตายก่อนมึงว่ะอีผีดิบ”

เสียงนี้..เสียงยียวนกวนประสาทแบบนี้มัน...แล้วพอหันไปมองตรงทางเข้าโกดัง

“ฮึก ดีเค! ฮืออ!~” ดีเคจริงๆด้วย! เป็นเขาจริงๆด้วย! เขามาช่วยฉันกับลูกแล้ว พ่อเขามาช่วยเราแล้วนะลูก! ฮืออ

 

DK PART

“เมียครับ ผัวมารับกลับทั้งที ยิ้มสวยๆให้ชื่นใจหน่อยไม่ได้เหรอว้า^^” ผมยิ้มให้เมียตัวน้อยๆที่ร้องไห้ราวกับจะขาดใจ ในขณะที่ผมเองเห็นแบบนี้แล้วในใจก็รู้สึกไม่ต่างกันเลย ให้ตายสิวะ! ว่าแต่.. ทำไมไอ้เชี่ยนั่นต้องกอดเมียกูแน่นขนาดนั้นด้วยวะ ไอ้ห่านี่ -*-  แม่งใจจริงไม่ได้อยากญาติดีกับมันเล้ย แต่ทำไงได้..มันดันเสือกเป็นตัวช่วยในภารกิจครั้งนี้ซะด้วยสิ

ก่อนหน้านี้หลังจากตัดสายจากเฮียแม็คไป ไอ้เวรนี่ก็โทรหาผมด้วยโทรศัพท์ยัยเมีย ที่ต้องปลดล็อกด้วยลายนิ้วมือของเธอเท่านั้น

“ไอ้เชี่ย กล้าดียังไงถึงจับเมียกูไปแล้วเสือกใช้โทรศัพท์เมียกูอีก”

[เฮ้อ กูจะไม่พูดอะไรมากไปกว่าเมย์จะถูกจับไปที่โกดัง XX มึงมีเวลาครึ่งชั่วโมงก่อนที่แอนนี่จะไปถึงที่นั่น]

“ตกลงมึงเป็นห่าไร แล้วจะจับเมียกูไปทำซากไรถ้ามึงจะบอกกูแบบนี้”

[ให้ตายสิวะ มึงแม่งปากโคตรหมา กูไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเมย์ถึงชอบคนอย่างมึงได้]

“อ้าว ไอ้เชี่ย ปากมึงวอนตีนกูนี่หว่า”

[เฮ้อ กูจะไม่เถียงกับมึง เพราะตอนนี้อีบ้านั่นมันฉีด Angela ให้ลูกน้องมันเต็มแม็คไว้รอจัดการกับเมย์ เพื่อเอาคืนที่มึงทำกับมันคราวนั้น กูช่วยอะไรอะไรมึงไม่ได้นอกจาก..ยื้อเวลา]

“มึงคือเจใช่มั้ย?”

[นี่มึง..มึงรู้..]

“อย่าสนใจว่ากูรู้ได้ยังไง ตอบกูมาว่ามึงทำแบบนี้ทำไมดีกว่า”

[...กูรักเมียมึง]

เวรเอ้ย! มันไปเอาความใจกล้าหน้าด้านมาจากไหนถึงได้หน้ามึนพูดแบบนั้นกับกูแบบนั้นได้วะ ไอ้ห่าเอ้ย!!

เฮ้อ..แต่พอเห็นแบบนี้ผมก็แอบโล่งใจที่มันทำตามที่บอกไว้ได้นั่นคือ..ยื้อเวลา เพราะดูท่าจะยังไม่มีอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นกับเมียตัวน้อยๆของผม นอกจากร้องไห้จนตาแดงก่ำขี้มูกโป่งอยู่ตอนนี้ -_-

“เหอะ! มาได้จังหวะฉันกำลังฉายหนังสดสุดหฤหรรษ์ของเมียมึงอยู่พอดี”

“หึ สงสัยมึงจะเข้าใจอะไรผิด เพราะหนังเรื่องนั้นกูเล่นไว้เฉพาะฉายให้ตัวเองดูคนเดียวเว้ย แต่ที่กำลังฉายอยู่ตอนนี้คือ..ผีลงหลุม ที่มึงกับพวกกำลังเล่นจริงโดยไม่ใช้ตัวแสดงแทนต่างหาก ซึ่งตอนนี้ก็มีไอ้ที่เน่ารอมึงในก้นหลุมไปหลายคนแล้วเหมือนกัน” ซึ่งอาจจะรวมถึงไอ้เหี้ยที่ผมเพิ่งโยนมันไปกลางวงเมื่อกี้ด้วย ใช่แล้ว..ก่อนหน้านี้ผมยำตีนให้ไอ้พวกที่เฝ้าอยู่หน้าโกดังไปราวๆสักห้าคนกินจนหนำใจ แล้วไม่แน่ใจเหมือนกันว่าพวกมันยังหายใจอยู่มั้ย แต่ถ้ารอดก็คงจะหยอดน้ำข้าวต้มกันค่อนปีเป็นอย่างน้อยละมึง

“หึ ยังปากเก่ง..” จริงๆมันยังพูดไม่จบ แต่กูไม่ฟังโว้ย!

“จริงๆแล้วกูไม่ได้เก่งแค่ปากเพราะอย่างอื่นก็เชี่ยวชาญช่ำชองไม่แพ้กัน อันนี้เมียกูรู้ดี และที่สำคัญ..ปากซั่วๆเวลามึงสรรเสริญกู แม่งมันดูไม่เจริญตาห่ายังไงไม่รู้ว่ะ”

(-_-)(-_-)....เจกับเมย์

“ไอ้..”

“เฮ้อ บอกไว้ก่อนว่ากูไม่ได้มีช้อยให้มึงเลือกว่าจะอยู่หรือตาย แต่กูก็พอจะมีความปราณีอยู่บ้างเลยมีให้เลือกแบบ..ทรมานหรือโคตรของโคตรทรมาน”

“กูจะไม่ทนเสียเวลาฟังมึงพล่ามอีกแล้ว โทนี่เอาอีนี่เข้าไปให้พวกเวรนั่นรุมทึ้งซะ แล้วก็จัดการไอ้เวรปากดีนี่เอาให้มันพอมีลมหายใจสุดท้ายได้เห็นซากเมียของมันก่อนตายก็พอ”

“หึ ฝันเหี้ยไรเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนั้นวะ” นอกจากก็อปเสิ่นเจิ้นงานมโนมันก็ไม่แพ้ใครเหมือนกันเว้ย

จากนั้นไอ้พวกวอนตายก็ถลาเข้ามาแดกยำตีนของผมทันที จริงๆผมก็อยากยืดเส้นยืดสายกับพวกมันนานกว่านี้หรอกนะ แต่เห็นทีจะไม่ได้...

“ดีเค ฮืออ ดีเค ช่วยเมย์ด้วย” นั่นหละ..เพราะเมียตัวน้อยของผมกำลังร้องเรียกหาผัวจนน้ำตานองหน้าอย่างน่าสงสารขนาดนั้นผมจะช้าได้ยังไง ฉะนั้น..ผมจึงต้องปิดจ็อบไอ้พวกเหี้ยที่กรูกับเข้ามานับสิบตอนนี้ให้สลบไม่ก็ตายให้ได้ภายใน..

ตุ๊บตับ ผลั้ว อั๊ค โอ้ย แอ๊ก อ๊ากกกกกกกกกกก

เจ็ดนาทีต่อมา...

“ปะ..เป็นไปได้ยังไง” เสียงอีผีดิบพึมพำพร้อมกับตาเหลือกถลนเหมือนคนวิกลจริตไปแล้ว บอกแล้วอย่าฝันให้ไกล เพราะยังไงมึงก็ไปไม่ถึงโว้ย!

“ไอ้เจ..พาเมียกูมานี่” ว่าแล้วก็ข่มมันซะหน่อย ให้มันรู้ซะมั้งนั่นมันของกูโว้ย!

“-_-”

“โทนี่!” พอสิ้นเสียงของอีโรคจิตกระสุนสามนัดก็แทบจะดังขึ้นพร้อมกันทันที

ปัง ปัง ปัง

“กรี๊ดดด” อันนี้เสียงยัยเมีย ไม่ได้โดนอะไรแต่ร้องดังกว่าใครเพื่อน -_-

“อ๊ากก!” อันนี้เสียงไอ้เจ มันโดนได้สวะโทนี่ยิงที่ไหล่ซ้ายเข้าอย่างจัง

 “เชี่ยเอ้ย!” ในขณะที่มันเองก็โอนยิงที่แขนด้วยน้ำมือของดาด้า ใช่แล้ว..ยัยนั่นยิงไอ้เชี่ยโทนี่ทันทีที่มันยิงไอ้เจ ดูม่า..เธอคงรักไอ้หมอนั้นสินะ

“อั๊กก!” แต่สุดท้าย..ความรักของเธอก็ไม่มีวันสมหวัง เพราะไอ้สารเลวโทนี่ปลิดชีวิตเธอด้วยกระสุนนัดเดียวที่กลางหน้าผาก ทำให้เธอจากไปทั้งๆที่ยังลืมตามองไปที่ไอ้เจเป็นครั้งสุดท้าย...ด้วยน้ำตานองหน้า

“ฮือออ ดีเค” แล้วเมียตัวน้อยๆของผมก็กำลังขวัญเสียอย่างหนัก ในขณะที่พยายามประคองไอ้เจที่ถูกยิงจนโชคเลือดอยู่ตอนนี้ ให้ตายสิ ถึงผมจะเขม่นมันแค่ไหนแต่ก็ไม่ได้อยากให้มันตายนะเว้ย

“ถ้ามึงขยับเข้ามาแม้แต่นิดเดียว รับรองสมองเมียมึงกระจุยแน่” ตอนนี้ผมอยากจะฉีกร่างของอีผีดิบตรงหน้าให้เละเป็นเลือดฉิบหาย ให้ตายสิวะ!

“สงสัยมึงจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว นอกจาก..ตายแบบโคตรของโคตรทรมาน”

“ก่อนที่จะมึงจะปากดีไปมากกว่านี้ โทนี่..ฉันไม่อยากเห็นหน้าสวยๆของอีนี่อีกแล้ว”

“ดะ..ได้ เดี๋ยวผมจัดให้” แม่งมันอึดฉิบหายขนาดโดนแทงโดนยิงใกล้ตายมันยังรับใช้ถวายหัวขนาดนี้

“ถ้ามึงแตะเมียกูแม้แต่ปลายเล็บ มึงได้เละเป็นเลือดแน่” และก่อนที่ผมจะวิ่งเข้าไปช่วยเมีย

“หึ เอาเลย ถ้าเมียมึงไม่หน้าเละ.. อ๊ากกกก!!” ไอ้เจที่นอนอาบเลือดก็หยิบมีดจากไหนไม่รู้เสียบเข้าที่ท้องของไอ้โทนี่เข้าอย่างจังจดมิดด้าม

“เมย์ วิ่ง!” ก่อนจะผลักให้เมย์ลุกขึ้นแล้ววิ่งมาหาผม

“หนิงเอ๋อ! จับมันไว้!” แต่จังหวะที่เมย์ลุกขึ้นวิ่ง..

“โอ้ย!” ก็ถูกลูกน้องอีผีดิบสั่งการให้จับเธอเอาไว้ บัดซบเอ้ย! มันกระชากผมเมียกู!

“มึง! อย่าอยู่เลย ปังๆๆ”

“ไอ้บัดซบเอ้ย!” ผมตะโกนก้องไปทั่วโกดังจนเกิดเสียงสะท้อนอยู่หลายตลบ เมื่อไอ้เวรตะไลนั่นมันรัวปีนใส่ไอ้เจสามนัดซ้อนจนร่างมันกระตุกเลือดทะลักออกมาจากปาก จากนั้น...ก็แน่นิ่งไป

ตอนนี้ผมไม่เคยรู้สึกโกรธแค้นอะไรได้มากเท่านี้มาก่อน ถึงมันจะไม่ใช่เพื่อนและเพิ่งรู้จักกัน แต่ผมก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจของมัน และที่สำคัญ...มันรักเมียผมจนตายแทนได้ แล้วแบบนี้..จะไม่ให้ผมแค้นจนความอดทนหมดไปได้ยังไง

“เจมั้ยน้า! ไม่นะเจย์ ฮือออ อย่าตายนะเจ!” เป็นครั้งแรกที่ผมไม่รู้สึกหึงหวงที่เห็นเมย์กอดผู้ชายคนอื่นต่อหน้าต่อตา และเมย์คงจะรู้สึกผิดไปจนตาย...ถ้าเธอลืมเรื่องนี้ไปไม่ได้

ปังๆ

“มันจบแล้ว” ผมกลิ้งตัวไปหยิบปืนในซากของไอ้พวกที่กินยำตีนจนสลบไป ก่อนจะรัวกระสุนสองนัดเข้าที่หัวเข่าของไอ้โทนี่จนมันล้มกระแทกพื้นทั้งยืนทันที

“อ๊ากกก!!”

“ม่ายย! โทนี่! มึง..ไอ้สารเลวชาติชั่ว มึงทำกับคนของกู มึงจะต้องเจ็บปวดกว่าร้อยเท่าพันเท่า! หนิงเอ๋อฆ่าเมียมันซะ!”

 ปังๆๆ

“ม่ายยย นี่แก..แก!” ไม่ต้องตกใจไป เพราะกระสุนสามนัดเมื่อกี้เป็นฝีมือผมเองที่ยิงไปที่มือของลูกน้องมัน ที่บังอาจเล็งปีนจ่อเมียผม แล้วแถมด้วยสองนัดที่หัวเขาจนมันล้มทั้งยืนแล้วแน่นิ่งไป จริงๆแล้วมันไม่ใช่จุดตาย แต่เป็นจุดที่ทรมานยิ่งกว่าตายทั้งเป็นเพราะถ้ามันรอดมันก็ไม่มีขาไว้ให้เดินอีกต่อไป!

“ก็กูบอกมึงไปแล้วไงว่ามันจบแล้ว”

“ไม่! มันจะจบก็ต่อเมื่อ..กูฆ่ามึงกับเมียตายแล้วเท่านั้น!” ว่าแล้วอีผีดิบก็ยกปีนเล็งมาที่ผม จากนั้น...

ปัง!

“อั๊กก!” มือข้างที่ถือปีนของมันก็โดนกระสุนเข้าอย่างจัง ซึ่งจากไหนไม่รู้

ง่ายๆคือ..กระสุนนัดเมื่อกี้ไม่ได้มาจากอีผีดิบ ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้มาจากผม เพราะปีนของผมกระสุนหมดแม็คไปแล้ว และผมตั้งใจจะหลบกระสุนด้วยมาดแท่ๆซะหน่อย -..- เพราะความไวแค่นี้ผมหลบได้สบายอยู่แล้ว แต่ทว่า -_-

“มึง?” ผมหันไปยังทิศทางที่มาของกระสุนนัดเมื่อกี้ ก็เจอกับตัวการที่ทำให้ผมอดเท่เหี้ยๆเข้าอย่างจัง =_=

“เรามีเวลาไม่มากต้องรีบเคลียร์พื้นที่ เฮียกับพวกกำลังมา มึงรีบพาเมย์ไป แล้วที่เหลือกูจะจัดการเอง”

“หืมม?” เชื่อมั้ยว่าผมไม่ได้ตกใจที่ไอ้บ้าที่ทำให้ผมอดเท่..เป็นไอ้ภู -_- แต่ผมกำลังแปลกใจที่ได้ยินมันพูดอะไรยาวเหยียดกับผมในรอบสิบปีอยู่ตอนนี้ต่างหาก

=_= รีบไปสิวะ” แม่งคล่องเลยเว้ย -_-

“เอ็ม มึงขับรถให้กู” ผมไม่อยากเสียเวลาเลยทำตามที่มันบอกไป แล้วไอ้เอ็มก็พยักหน้ารับคำ

“เมย์..เมย์เงยหน้าขึ้นมา” ผมรีบสาวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กที่นั่งร้องให้กอดร่างไร้ลมหายใจของไอ้เจไว้แน่น

“ฮือออ ดีเค ช่วยเจด้วย ช่วยเขาด้วย ฮือออ” ดูท่า...เมียผมจะเสียใจจนช็อกไปซะแล้ว

“มัน...” ผมกำลังจะบอกว่ามันตายแล้ว แต่...

“ไม่ ดีเค เจยังไม่ตาย เจต้องไม่ตาย เจช่วยเมย์ไว้ เราต้องช่วยเขา ดีเคช่วยพาเจย์ไปหมอที เข้าต้องไม่ตายเขาต้องไปหาหมอ ดีเคช่วยด้วย!”

“เมย์มีสติ ลุกขึ้นเราต้องไปแล้ว” ให้ตายสิ ยัยนี้ไม่ยอมขยับเลยเว้ย

 “ฮืออ ดีเค เอาเจไปด้วย เมย์จะไม่ทิ้งเจ” ตอนนี้ผมไม่อยากพูดอะไรทำร้ายจิตใจเธออีกแล้ว

“โอเค เฮ้ยซี..มึงช่วยแบกไอ้หมอนี่ไปด้วยหน่อย” เอาเป็นว่า...ผมจะเอาไอ้หมอนี่ไปด้วยก็แล้วกัน ดีที่ไอ้ซีไม่กลัวศพกลัวเลือด เหมือนไอ้เวรอีกตัวที่ตอนนี้กำลังยืนหน้าซีดปากสั่นอยู่ข้างๆมัน ไอ้เชี่ยจีเอ้ย!

“โอ้ย!” แล้วพอไอ้ซีแบกร่างไอ้เจออกไป ผมก็พยุงร่างที่กำลังสั่นสะท้านของเมย์ขึ้นมาทันที แต่ดูเหมือนว่าเธอจะเจ็บตรงไหนสักแห่ง และที่สำคัญ..เธอแทบไม่มีแรงแม้แต่จะยืน

“เป็นไร ไหวมั้ย” ว่าแล้วผมก็ช้อนร่างเธอขึ้นอุ้มทันที

“อืมม เมย์ เมย์วะ..ไหว” ไหว..แล้วทำไมหน้าซีดขนาดนี้วะ ให้ตายสิ เห็นแบบนี้แล้วผมใจคอไม่ดีเลยเว้ย

“สักวัน..ลูกหลานตระกูลเฉินที่เหลือจะต้องฆ่าล้างโคตรพวกมึง กูจะจองล้างจอง... อั๊ก!” มันยังพูดไม่จบผมก็เตะอีผีดิบที่นั่งกุมมืออยู่ที่พื้นจนลงไปนอนแผ่ราบกับพื้นทันที อย่างที่รู้ผมไม่ใช่คนดี ยิ่งถ้าใครร้ายมาผมจะเลวกลับทันที ยิ่งกรณีอีผีดิบนี่ด้วยแล้ว...ผมจะสารเลวโรคจิตให้มันคิดผิดที่เกิดมาร่วมโลกกับผมเลยทีเดียว!!

“จี..ฝากเมย์หน่อย” ผมส่งร่างที่กุมท้องหน้าซีดในไอ้จีรับไปอุ้มต่ออย่างไม่สบายใจ แต่ถึงยังไงผมก็ต้องจัดการสั่งสอนอีนี่ให้อยู่หมัดซะก่อน

“อ๊ากกกกกกก!” ผมเหยียบขยี้ที่มือของมันจนร้องลั่นอย่างที่ได้ยิน

“ก่อนที่มึงจะแก้แค้น ตอนนี้เอาชีวิตมึงให้รอดก่อนยังยาก แล้วรู้มั้ยทำไมกูไม่ระเบิดสมองมึงซะตอนนี้เลย นั่นก็เพราะ..กูบอกแล้วไง..มึงต้องอยู่ใช้กรรมอย่างโคตรของโคตรทรมาน เพราะมึงไม่แค่ต้องชดใช้ให้กูแต่มึงยังต้องชดใช้ให้หลายร้อยชีวิตที่มึงทรมานจนตายซะก่อน แล้วรู้มั้ย..ตอนนี้ร่างกายโสมมของมึงก็มีเชื้อร้ายที่จะทรมานมึงให้ตายอย่างสาสมกับที่มึงเลวมานานด้วย”

“มึง..มึงว่าไงนะไอ้ชาติชั่ว ไอ้สารเลว!”

“เฮ้ยภู พอส่งตำรวจแล้วบอกเจ้าหน้าที่เขาด้วยว่า..มันมีเชื้อเอดส์อยู่ในตัว”

“ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้ไอ้ปีศาจ ไอ้ชั่ว!”

“หึ ขอให้ทรมานไปนานๆละกัน” ว่าแล้วผมลุกหันหลังและกำลังจะเดินไปถึงตัวเมย์..

“ถ้ากูต้องทรมาน งั้นมึงก็ต้อง..ตาย!”

“ดีเค! ไม่ ไม่นะ!” แล้วจังหวะที่ผมกำลังช้อนร่างยัยเมียคืนมาจากไอ้จี คนตัวเล็กที่ดูเหมือนไม่มีเรี่ยวแรงก็ดีดตัวลงจากอ้อมแขนของมัน ก่อนจะโถมร่างเข้ากอดผมพร้อมกับหมุนตัว

ปัง!

“อั๊กก!” รับกระสุนที่เล็งมาจากด้านหลังแทนผม จากนั้น...ร่างเล็กในอ้อมกอดของผมก็ทรุดลงอย่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจนผมต้องนั่งลงแล้วคว้าเอามากอดแนบอก

ไม่ มันต้องไม่เป็นแบบนี้สิวะ! มันต้องไม่เป็นแบบนี้สิโว้ย!

“เมย์! ไม่นะเมย์ เมย์ ไม่นะ เมย์!”

“ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดก็สมใจกู ฮ่าๆๆๆ เป็นยังไง..ทีนี้มึงรู้ซึ้งถึงความทุกข์ทรมานหรือยัง ฮ่าๆๆๆๆ”

“มึง..อีนรกมึงต้องชดใช้ยิ่งกว่าชีวิตของมึง!” ผมคว้าปีนจากเอวไอ้จีในจังหวะที่มันทรุดตัวลงนั่งข้างผม

ปัง!

กระสุนนัดแรกผมเล็งที่ขั้วหัวใจของมัน แต่ก็ดันพลาดโดนแค่ไหล่อย่างไม่น่าเชื่อ พร้อมกับเสียงของใครบางคนที่ตะโกนดังก้องไปทั่ว

“ดีเค! อย่า มันต้องจบแค่นี้!”

ตอนนี้ไม่มีอะไรหยุดกูได้ และนัดนี้ผมก็ตั้งใจเล็งไปที่สมองของมันทันที

ปัง!

D-King หยุดเดี๋ยวนี้!”

เสียงของท่านพ่อ? แม็กซิมัส..งั้นเหรอ?



22/7/18

มาตามสัญญาที่ให้ไว อัพโควต้าสุดท้ายของเรื่องนี้แล้วนะคะ

ฮืออ น้ำตาซึมใจหายมากกกกก เรียวแต่งเรื่องนี้มาจะสองปีแล้ว มันเป็นจุดเริ่มที่จริงจังและตั้งใจมากกกกกก ไม่เคยคิดเคยฝันมาก่อนว่าจะตีพิมพ์เป็นรูปเล่มจนนักอ่านท่านนึงแนะนำ ต้องขอบคุณมากกกกจริงๆที่ชอบ ติดตาม สนับสนุนและจุดประกายให้มันกลายเป็นความฝันที่เป็นจริงของเรียว ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตาม สนับสนุนเป็นกำลังใจให้กันเรื่อยมานะคะ ขอบคุณมากกกจากใจจริงค่ะ

..................................................................

อย่างที่เรียวบอกไว้ตั้งแต่เนิ่นๆว่ามันจะค้างมากกกกก เจ็บปวดเสียเลือดเสียเนื้อ โรคจิต พารานอมอล พีคในพีค ทุกสิ่งอย่างในอนนี้เลย ทีนี้ก็ต้องมาติดตามกันในรูปเล่มค่ะ ตอนนี้ได้คิวจัดหน้าวันที่25 ก.ค.นี้แล้วค่ะ เสร็จปุ๊บส่งโรงพิมพ์ทันที รออีกหน่อยไม่นานเกิดรอน้าาา จริงๆก็เพิ่งปิดพรีออเดอร์ไปวันที่ 15 ก.ค.นี้เองค่ะ

ใครสนใจยังพรีออเดอร์กันเข้ามาได้นะคะ สต็อกไม่มากกจากนี้จะบ่มเพาะเรื่องอื่นนะคะ หมดแล้วหมดเลยจ้าาา

..........................................................

ตอนต่อไปนี้ยังพีคได้อีก รอดูว่าเมย์จะเป็นยังไง ลูกในท้องจะรอดมั้ยเมย์ถูกยิงขนาดนี้  แล้วก็มีเฉลยนิดๆว่าแม็คแท้จริงแล้วคือพ่อของดีเค นะคะ อะไรยังไงมีเฉลยนะคะ ส่วนแอนนี่กับพวกยังรอให้ติดตามบทสรุปที่รับรองจิตสะใจแน่อนจ้าาา อ่านในเล็มกันน้าาาาาา 

ขอบคุณที่ติดามกันอีกครั้งค่ะ

ปล.หนังสืออกอาจจะอัพตอนพิเศษให้อ่านกันฟินๆสักตอนก็ได้ติดตามๆน้าาา

.....................................................................................

15/7/18

มาอีกแล้ววว...อีกไม่กี่สิบนาทีปิดพรีจ้าาอัพเรียกยอด555

บอกแล้วมารัวๆบอกไว้ก่อนว่านี่คือไฟล์ดั้งเดิมเริ่มแรกเลย

ฉะนั้น..เรียวเลยต้องรีไรท์ให้ใกล้เคียงกับที่มีคอมอีกเครื่องนะคะ

คำผิดคำถูกไม่ว่ากันนะคะ จนครบตอนนี้เรียวต้องได้รีไรท์ใหม่หมดเลย

เพราะเรียวมาอบรมต่างจังหวัด21วัน จะได้กลับทีเสาทิตค่ะ

แต่ฟินไม่ต่างกันมากแน่นอนค่ะ ยังไงรอฟินในเล่มชัวร์สุดจ้าา555

...........................

โอเคเข้าเรื่อง..อย่างที่บอกตอนนี้ยาวมากกกกนะคะ

ยังเหลืออัพได้สองครั้งคะ เพราะเรียวต้องรีไรท์ใหม่เสียเวลามากก

โอ้ยจะบ้าตายในความเบลอของตัวเอง โอเค..เมย์ตกอยู่ในอันตรายจริงๆ

แบบดูเหมือนยากที่จะรอดพ้นไปได้ และตัวละครที่ไม่คาดคิดคนนั้นก็เฉลยแล้วว่าคือ...เจ หนุ่มหล่อของโรงเรียนที่เคยชอบเมย์จนเป็นเรื่องสมัยมัธยมนั่งเองนั่นเอง 

มาดูกันว่าจะดีหรือร้ายหรือท้ายที่สุดแล้วจะเป็นยังไง

ขอบอกว่าพีคในพีคแน่นอนจ้าาาสำหรับตอนนี้ 

พรุ่งนี้จะพยายามมาให้ได้ค่ะ

ปล.อิจเมจเจในการจิ้นจ้าา


..................................................

มาอีกแล้วในวันปิดพรี

ขอบอกว่าเรียวไม่ได้กั๊กนะ แต่กลับบ้านแล้วมาที่อบรมด้วยคอมคนละเครื่อง แบบเฮ้ออ เรียวเลยมีไฟล์ที่ยังไม่รีไรท์ในแฟชไดรเท่านั้น เลยนั่งรีไรท์อยู่พักใหญ่ได้เท่านี้ไปก่อนค่ะ เย็นๆจะรีไรท์อีก ได้เท่าไหร่ลงเท่านั้นจ้า

เพราะนี่เป็นโควต้าสุดท้ายแล้วจ้าาา

โอเคเข้าเรื่อง...เป็นไงพาร์ทก่อนหน้ายังฟินสุดของจักรวาลอยู่เลย

แต่อยู่ๆก็เหมือนจะเปลี่ยนทิศหัวทิ่มยังไงก็ไม่รู้ และจากนี้ไปก็เข้าเขตพีคของเรื่องจริงๆแล้วนะคะ ดาด้าโผล่มาแล้วกับชายที่เมย์รู้สึกคุ้นๆ ลองเดากันค่ะว่าใคร มีอึ้งแน่นอนจ้าาา ส่วนดีเคก็ใกล้คืนร่างเต็มทีมีพีคในพีคเรื่อยๆดราม่าเลือดสาดแน่นอนจ้าาา


ฝากเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะคะ วันนี้พรีวันสุดท้าย แต่ระหว่างรอตีพิมพ์พรีเข้ามาได้เรื่อยๆค่ะ

....................................................

14/7/18

มาแล้ววว เห็นมั้ยว่ามันยาวมากกกกกจริงๆ

นี่ขนาดแบ่งพาร์ทแล้วนะเนี้ย แต่ที่เหลือก็ยังอีกเยอะเหมือนกันค่ะ

เรียกว่าทิ้งท้ายแบบจุใจกันไปเลยนะคะ

โอเคเข้าเรื่องค่ะ....เป็นไงฉลองครบรอบยี่สิบปีด้วยการมีเมียเป็นของตัวเองนักเองพอว้อย5555 นั่นล่ะวิธีการง้อเมียของผู้ชายเลวๆที่รักเมียมากก ที่หลัวที่ไหนให้ได้มากกว่านี้มั้ยคะ5555 นั่นคิดแค่สามวันได้วิธีนี้ค่ะ โอ้ยย อิจนุ่งเมย์มากกกก 

ถึงเลวก็รักเธอมั้ยล่ะ นี่แหละถึงเลวก็รักเธอที่แท้ทรู55555

แชบนี้ช่วงต้นๆเรียวพาฟินจนถึงสวรรค์แล้วนะคะ ที่เหลือจะไปต่อหรือโม่งโลกต้องติดตามอย่างใกล้ชิดนะคะ เดี๋ยวดึกๆวันนี้เรียวจะเกลาให้อีกทีแล้วลงให้อ่านกันอีกรอบนะคะ คือบอกตรงๆว่าส่วนท้ายๆยังรีไรท์ไม่ถึงถ้าเจอคำผิดหรือไม่ลื่ไหลไม่ต้องตกใจ เรียวเวลารีไรท์พอสมควรเพราะรู้สึกเหมือนคิวจัดหน้าจะยาวค่ะ 

วันนี้เพิ่งรู้ก็รอวนไปของเขาดีต้องรอแต่รับรองคุ้มจริงค่ะ

ส่วนใครที่ลุ้นว่านุ้งเมย์จะบอกตอนไหนมาต่อนี่ลุ้นกันเลยค่ะ

แชบนี้แชบสุดท้ายแล้ววและเราอยู่กันกับเรื่องนี้มานานมากกก

ขอเม้นเป็นกำลังใจทิ้งท้ายให้ดีเคกับเมรินคู่แรกของเซตแบดเลิฟรัวๆหน่อยได้มั้ยคะ แต่ไม่ว่ายังไงก็ขอบคุณที่ติดตามเสมอเรื่อยมากจริงๆนะคะ

ปัจฉิมบทคนเลวใกล้เข้ามาทุกที 15 ก.ค.นี้ปิดพรีนะคะ

นิยายเรียวอาจไม่ใช่เรื่องที่สนุกที่สุดแต่เรียวเชื่อว่า...

นิยายเรียวจะทำให้ใครก็ตามที่อ่านแล้วยิ้มและหัวเราะได้มากที่สุดเรื่องนึงเลย

ปล.ให้เพื่อนอ่านตอนพิเศษแล้ว มันขำฮาหนักมากน้ำตาเล็ดเลย

หรือมันอาจจะเส้นตื่น ยังไงมาลองพิสุจน์กันว่าจะเป็นเหมือนเพื่อนเรียวมั้ย

ยังไงยังเจอกันอีก50%ที่เหลือนะคะ ขอบคุณมากกกจากใจจริงค่ะ

.........................................................


12/7/18

มาแล้วจ้าาาาาา

เปิดตอนใหม่เพราะอย่างที่บอกตอนนี้ยาวมากก

แบ่งเป็นพาร์ทจะได้อ่านสะดวกค่ะ

โอเคเข้าเรื่อง...ในที่สุดวันนี้ที่เราและนุ้งเมย์รอคอยก็มาถึง

นั่นก็คือวันที่มันสารภาพรักกับเมียซัที เฮ้อ มีความฟินเอ้ย ลุ้นตาม555

อยากบอกว่านี่ไม่ใช่การง้อนะคะ ยังมีอะไรให้ฟินพีคได้อีกจ้า

ตอนนี้หล่อนกำลังหาวิธีง้ออยู่นาจา แต่แค่นี้ยังฟินแล้ว

ถ้ามันง้อจริงจะฟินขนาดไหนต้องติดตามจ้าบอกเลยว่าจะพาฟินให้ถึงที่สุด แล้วจากนั้น.......ต้องติดตามหุหุ

แล้วเดี๋ยวมาต่อเป็น NC เบราๆเลือดฟาดปริ่มๆเปรมๆหวานๆกันเนาะ

ว่าแต่...คนเลวหึงเมียนี่ขนาดเหล่หมาตัวผู้ยังหึงอ่ะคิดดู55

ฝากเม้นเป็นกำลังใจด้วยนะคะ

อีก3วันปิดพรีแล้วน้าาาา บอกเลยช้าหมดอดฟิน

อัพตอนนี้ตอนสุดท้ายแล้วนะคะ

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 594 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,347 ความคิดเห็น

  1. #5346 Frost Tanaton (@fpfpppp) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 27 มีนาคม 2563 / 21:55
    ใครมีหนังสือมั้ยคะ
    #5,346
    0
  2. #5343 maytarisia (@maytarisia) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 16:24
    อยากอ่านต่ออีกซักตอนสองตอน😭😭😭😭
    #5,343
    0
  3. #5340 Fuangfa18 (@Fuangfa18) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 20:11
    จิตขั้นสุดอ่าา
    #5,340
    0
  4. #5339 Veneta (@0631291035) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 22:45

    สาระภาพค่ะไรท์ เรานิสัยไม่ดีที่อ่านตอนนี้แล้ว รู้สึกดีใจที่เมโดนยิง ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกว่าเมควรตายไปสะ อะไรแบบนั้น! นางชังใสซื่อไม่ดูสถานการณ์เลย จะตายแหลไม่ตายแหลยังมโนเข้าข้างตัวเองได้

    #5,339
    0
  5. #5336 Fktay (@Fktay) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 12:31
    มีebookมั้ยคะ
    #5,336
    0
  6. #5332 0884227133 (@0884227133) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 16:30
    อันนี้ตอนสุดท้ายที่อัพในนี้ใช่ไหมคะ
    #5,332
    1
    • #5332-1 Ladies'man (@soundtracker) (จากตอนที่ 61)
      27 ตุลาคม 2561 / 19:29
      ใช่ค่ะ เต็มทีมั่กมากแล้วค่ะ แต่ในหนังสือก็เหลือเยอะนะคะประมาณร้อยกว่าหน้า คุ้มมากค่ะ
      #5332-1
  7. #5331 รอเก่งง (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 21:31

    มาต่อหน่อยค่ะะะ ได้โปรดดดดด

    #5,331
    1
    • #5331-1 Ladies'man (@soundtracker) (จากตอนที่ 61)
      19 กันยายน 2561 / 10:37
      ฟินต่อในเล่มได้นะคะ ทักเพจ Ladies'man เลยค่ะ พร้อมส่งค่ะ
      #5331-1
  8. #5330 1421400001166 (@1421400001166) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 21:26
    อยากได้เล่มจ้า หาซื้อที่ไหนได้บ้าง
    #5,330
    2
    • #5330-2 Ladies'man (@soundtracker) (จากตอนที่ 61)
      19 กันยายน 2561 / 10:36
      ทักที่เพจLadies'man ได้เลย พร้อมส่งค่ะ
      #5330-2
  9. #5329 maytarisia (@maytarisia) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 01:40
    แอดกลับมาอัพด่ววนนนนน ค้างอะ
    #5,329
    1
    • #5329-1 Ladies'man (@soundtracker) (จากตอนที่ 61)
      19 กันยายน 2561 / 10:35
      ในเล่มฟินเต็มๆน้าาา ที่เพจ Ladies'man เลยจ้าาาา
      #5329-1
  10. #5328 maytarisia (@maytarisia) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 01:40
    แอดกลับมาอัพด่ววนนนนน ค้างอะ
    #5,328
    0
  11. #5326 namwhan3009 (@namwhan3009) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 22:02
    รอebook
    #5,326
    0
  12. #5325 READER ^0^ (@mamagustiung) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 21:11

    ขอ e book ด่วนๆ ค่า

    #5,325
    0
  13. #5324 sumaleedechtanu (@sumaleedechtanu) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 23:29
    อยากซื้อแต่ไม่มีเงินอ้าาาาา
    #5,324
    1
    • #5324-1 namwhan3009 (@namwhan3009) (จากตอนที่ 61)
      18 สิงหาคม 2561 / 22:01
      เหมือนกันเลย
      #5324-1
  14. #5321 thatriya2539 (@thatriya2539) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 14:23
    มาต่อหน่อยค่าาาา
    #5,321
    0
  15. #5319 BussakornBuayai (@BussakornBuayai) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 13:15
    อยากได้เล่มแล้วอ่าาา
    #5,319
    1
    • #5319-1 Ladies'man (@soundtracker) (จากตอนที่ 61)
      31 กรกฎาคม 2561 / 22:03
      อีกนี้ดดดนะคะ เร็วๆนี้แน่นอนค่ะ
      #5319-1
  16. #5318 0954488987 (@0954488987) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 19:33
    ไรท์ค่ะอยากจะสือหนังสือยังได้ไหมค่ะ
    #5,318
    1
    • #5318-1 Ladies'man (@soundtracker) (จากตอนที่ 61)
      30 กรกฎาคม 2561 / 08:46
      ยังสั่งได้ตลอดค่ะสั่งที่เพจหน้าLadies'manเลยค่ะหนังสือใกล้ได้ตีพิมพ์แล้วค่ะ
      #5318-1
  17. #5317 -Nattha- (@-Nattha-) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 10:54
    ไรท์ขาาาา กำลังมันส์เลยอ้ะ รีบมาอัพน้าไรท์นะ รักนิยายไรท์ม้ากมากก(╥_╥)(╥﹏╥)
    #5,317
    0
  18. #5316 PHNESanmee (@PHNESanmee) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2561 / 00:26
    รอ ebook
    #5,316
    0
  19. #5315 orawansuwimon (@orawansuwimon) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2561 / 00:49
    จะเอา ebook
    #5,315
    0
  20. #5314 nantakanpang (@nantakanpang) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2561 / 08:12
    แงงงงไรท์ อยากอ่านต่อออออ
    #5,314
    0
  21. #5313 eyt188876 (@eyt188876) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 23:13
    ตัดได้ค้างจิงๆ ขอบคุณที่แต่งเรื่องที่ไม่คิดว่าจะมีพระเอกอย่างนี้ให้ได้อ่านนะคะ55555
    #5,313
    0
  22. #5312 tolek4 (@tolek4) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 21:51
    D-king
    #5,312
    0
  23. #5311 onjiranok (@onjiranok) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 00:06
    สนุกมากค่ะ ซึ้งด้วยตอนสุดท้าย
    #5,311
    0
  24. #5310 RungjiraSangjan (@RungjiraSangjan) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 23:00
    ไรททททท์~คือแบบ!กำลังมันส์เลยอ่าาาา โอ้ยยย ฉันอยากอ่านต่ออออT-T
    #5,310
    0
  25. #5309 095067955 (@095067955) (จากตอนที่ 61)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2561 / 21:56
    ต่อของลีวายด้วยยยย
    #5,309
    0