[จบแล้ว] BAD LOVE STORY...ถึงเลวก็รักเธอ P.2

ตอนที่ 5 : เลวครั้งที่#4...ฉัน'เอา'เธอหนักแน่_100%_รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39,621
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 63 ครั้ง
    21 ก.พ. 61



เลวคร้ังที่#4...ฉัน'เอา'เธอหนักแน่


              คฤหาสน์...พิพัฒน์กุล

          ก็อกๆ แกร็ก!

          “แกควรจะรอให้ฉันอนุญาตก่อน ไม่ใช่อยู่ๆก็พรวดพราดเข้ามาแบบนี้”

          “ทำไมครับ? พ่อกับภูมีความลับกับผมงั้นเหรอ?”

          “เฮ้อ~ ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าให้เรียกภูว่าพี่”

          “ทำไมล่ะครับ ขนาดเฮียวินผมยังเรียกวินเฉยๆ ไม่เห็นพ่อจะว่าอะไรเลย ฝรั่งเขายังเรียกพ่อแม่แค่ชื่อด้วยซ้ำ อีกอย่าง..ภูเขาไม่ถืออยู่แล้ว จริงมั้ยภู?”

          “แต่นี่มันเมืองไทย แล้วภูเขาก็เป็นพี่แกตั้งสามปี แกควร...”

          “ไม่เป็นไรครับพ่อ ผมไม่ถือ อีกอย่าง..ดีเคก็เรียกแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว”

          “เฮ้อ~ ฉันเหนื่อยจะพูดกับแกจริงๆ”

          “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ” ว่าแล้วร่างสูงก็ยกมือไหว้ผู้เป็นพ่อ ก่อนจะเหลือบมองน้องชายต่างแม่แล้วเดินออกไป

          แกร็ก ตุบ!

 

          DK PART

          “เอาล่ะ..แกมีอะไรจะสารภาพกับฉันมั้ย..ดีเค?” พอร่างสูงของไอ้ภูเดินพ้นประตูออกไป พ่อก็เริ่มคำถามประจำตัวผมทันที เรียกได้ว่า..ได้ยินมาตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้เลยก็ว่าได้ -_-

          “เฮ้อ~ ถ้าพ่อคิดว่าผมก่อเรื่องไปแล้ว พ่อจะเสียเวลาถามผมทำไมละ” หึ..แกล้งถอนใจไปงั้นแหละ ว่าแต่..กูว่ามันชักทะแม่งๆแล้วว่ะ

          “ก็เพราะไม่อยากคิดไง ถึงได้ถามแกก่อน”

          “แล้วอะไรทำให้พ่อสงสัยในตัวผมล่ะ” นอกจากจะเลว เรื่องยอกย้อนกูก็ไม่เป็นรองใครเว้ย ว่าแต่..พ่อต้องรู้อะไรเจ๋งๆมาแน่ แต่..แล้วไง? ในเมื่อไม่มีหลักฐานอะไร อีกอย่าง..ผมไม่ยอมรับซะอย่างจะทำไมวะ! แล้วอย่าหวังว่าพ่อหรือใครจะจับพิรุธผมได้ อ้อ..ลืมบอกไปเรื่องมึนกูก็ไม่เป็นรองใครใเหมือนกันโว้ย! -..- รู้สึกภูมิใจ

          “แล้วนี่...หมายความว่ายังไง?” โอ๊โอ!..คิดไว้แล้วว่าพ่อต้องมีทีเด็ด แต่ไม่คิดว่าจะเป็นแรร์ไอเท็มที่กูตามหาอยู่พอดี เวร!..นี่มันรูปเท่ห์ๆตอนที่กูกำลังเอามีดปาด โอ๊ะ..จี้คอไอ้หมอนั่นจริงๆด้วยเว้ย 

          “อะไรคือยังไง? อย่าบอกนะว่า...พ่อคิดว่าผมเป็นคนทำ”

          “อย่ามายอกย้อนนะดีเค”

          “ก็แล้วคนของพ่อบอกมาว่าไงล่ะ เขาบอกว่าเป็นผมงั้นเหรอ? เหอะ!..จากภาพปริ้นเอสี่มืดๆเบลอๆเนี้ยนะ?” ให้ตายสิวะ! ในรูปแม่งเบลอเหี้ยๆแถมยังเห็นแค่เสี้ยวหน้า ถ้าไม่รู้จักผมดีไม่มีทางรู้อยู่แล้ว แต่..คงไม่ใช่กับพ่อที่รู้จักผมดีมาตั้งแต่เกิด -_-

          “ไม่มีใครสืบอะไรทั้งนั้น มีคนส่งรูปนี้มาที่บริษัท” นั่นไง..กูว่าแล้วต้องเป็นยัยแว่นดาวเทียมนั่นชัวร์ แต่พวกเวรนั่นเสือกไม่เชื่อ  แม่งงานนี้ไม่ว่าไอ้ห่าหน้าไหนหรือใครก็ตามที่มีส่วนเกี่ยวข้องมันต้องชดใช้..อย่างถึงอกถึงใจกูแน่นอน!

          “แล้ว..คนเจ็บเขาบอกว่าผมเป็นคนทำงั้นเหรอ?” แน่นอนว่าพ่อต้องให้คนสืบต่ออยู่แล้ว

          “หมอนั่นบอกแค่ว่า..คู่อริเป็นคนทำ”

          “แล้วไง..มันไม่ได้บอกว่าเป็นผมนี่นา หรือว่า..พ่อเห็นจากรูปเบลอๆนั่นแล้วคิดว่าเป็นผม?

          “ใช่..เขาไม่ได้บอกว่าเป็นฝีมือแก แต่..ก็ไม่ได้หมายความว่าแก..ไม่ได้ทำ จริงมั้ย?” ว่าแล้วเชียวพ่อที่ไหนจะดูไม่ออกว่าเป็นลูกตัวเอง -_-

          “เฮ้อ~ว่าแล้วเชียวว่าพ่อต้องคิดแบบนี้” แล้วเรื่องตีมึน กูก็ไม่น้อยหน้าใคร ใช่มั้ยวะ -..-

          “เลิกก่อเรื่อง เฮ้อ~ไม่สิ..พักก่อเรื่องสักระยะบ้างได้มั้ยดีเค เรื่องคราวก่อนที่แกซ้อมเด็กม.K ซะน่วมจนฟันร่วงต้องนอนโรงพยาบาลเป็นเดือนเพิ่งจะเงียบไปไม่นานนี่เองนะโว้ย”

          “แต่หลังจากนั้น..พ่อก็ส่งผมไปอยู่อินเดียตั้งเดือน ไม่ใช่เหรอ?” เวรกรรม..กูว่าจะไม่นึกถึงอยู่แล้วเชียว =_=

          “แล้วแกสำนึกมั้ย?”

          “...”

          “ไม่เลย ฉันพูดถูกมั้ย เพราะหลังจากแกกลับมาได้สามวัน ฉันก็ต้องจ่ายค่าเสียหายให้ผับที่พังยับ เพราะแกกับเพื่อนมีเรื่องกับคู่อริ โอเคว่า..เรื่องเล็กๆน้อยๆเป็นร้อยๆเรื่องฉันจะไม่พูดถึงให้เปลืองน้ำลาย แต่ที่พูดวันนี้เพราะคนเจ็บถูกปาดคอ! ถึงแม้ไม่ได้ลึกถึงขั้นเอาชีวิต แต่มันก็อุกอาจเข้าข่ายฆาตกรรม ให้ตายสิ! ฉันบอกแกแล้วใช่มั้ยว่าถ้าก่อเรื่องอีกคราวนี้ฉันจะส่งแกไปเป็นอาสาสมัครที่แอฟริกาหนึ่งปี”

          “คู่อริของมัน..จะใช่จะเป็นผมนี่นา”

          “ก็ใช่..แต่ถ้ามีหลักฐานเพิ่มเติมชี้ชัดว่าคู่อริคนนั้น..เป็นแก ก็เตรียมตัวเก็บของได้เลย คราวนี้ไม่ว่าแม่หรือพี่คนไหนของแกก็ห้ามฉันไม่ได้ แม้แต่ปู่ของแกก็เถอะ!”

          “เฮ้อ~ผมมีทางเลือกซะที่ไหน”

          “แกมีเสมอดีเค แต่แกไม่เลือกต่างหาก ทำไมไม่เอาอย่างภูบ้าง ฟังให้ดีนะ..แค่บ้าง ไม่ใช่ทั้งหมด ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมแกถึงได้ดื้อผ่าเหล่าผ่าก่อขนาดนี้ หรือเป็นเพราะทุกเอาใจแกเกินไปจนเสียคน”

          “ทุกคนซะที่ไหนเว้นพ่อคนนึงไง อีกอย่าง..ผมไม่ชอบให้พ่อเปรียบกับไอ้ภู..พ่อก็รู้”          

         “ดีเค!!”

         บอกตามตรงว่าผมไม่ได้มีปมหรือปัญหากับพ่อเหมือนนิยายเรื่องอื่น โอเค..พ่ออาจจะดูเย็นชากับลูกคนอื่น แต่ไม่ใช่กับผมที่พ่อมักจะร้อนกับทุกเรื่องที่เกี่ยวข้องแล้วก็พัวพันกับผม  เอาตรงๆคือ..ผมแค่ไม่อยากถูกส่งไปดัดสันดานห่าเหวที่ไหนอีกแล้ว ง่ายๆเลยคือ..กูไปมาทั้งชีวิตแทบจะทั่วโลกแล้วมั้ยวะ! =_= และที่สำคัญ..ผมแม่งไม่ชอบที่พ่อเอาผมไปเปรียบกับไอ้ภู  ให้ตายสิ! แค่นึกถึงหน้านิ่งๆหยิ่งๆของมันแล้ว..แม่งหงุดหงิดขึ้นมาเลยเว้ย

          โอเค..ผมรู้ว่าพ่อเหนื่อยใจกับผมมาตลอด  แต่พ่อก็ไม่ควรส่งผมเข้าคอร์สตระเวนดัดสันดานมาแล้วค่อนโลกแบบนี้ -_- เฮ้ย! ครั้งแรกนี่กูเพิ่งเจ็ดขวบเองนะเว้ยนั่นมันเด็กป.2 มั้ยวะ =_=  แล้วคิดยังไงส่งผมไปมอนทาน่าเมืองเล็กยิ่งกว่าแม่ฮ่องสอน  แถมยังให้ผมไปอยู่กับเพื่อนที่ลาออกจากตำรวจลับไปทำฟาร์มม้า ไปๆมาๆที่นั่นแปดปี  แล้ว..กูดีขึ้นเหรอวะ? -_- ทำไมกูรู้สึกไม่ได้เลยเว้ย -..-

          แล้วล่าสุด..อินเดีย ตอนแรกแม่งตกใจนึกว่าพ่อจะส่งไปบวชตามรอยพระพุทธเจ้าซะแล้ว =_= เฮ้ย ปกติแค่เข้าวัดกูยังร้อนเลย แล้วถ้าห่มผ้าเหลืองตัวกูจะไม่ลุกเป็นไฟเลยเหรอวะ? -_- แต่สรุปแล้ว..ก็ไม่ได้ไปบวช แต่ไปเป็นอาสมัครที่เมืองกัลกัตต้า เวรกรรม..หนักกว่าบวชอีก โอเคผมทำได้แหละ..ตั้งห้าวัน -_- เฮ้ย! มันลำบากนะเว้ย! ให้ตายสิวะ! ทำดีแม่งลำบากยากกว่าทำเลวจริงด้วยเว้ย!

          แล้วหลังจากกลับมาพ่อก็คาดโทษเอาไว้ว่าถ้าผมก่อเรื่องอีก คราวนี้โน่นเลย..ซูดาน เฮ้ย! นั่นมันประเทศโลกที่สามเลยไม่ใช่เหรอวะ?! -*- หึ! ไม่มีทาง! ผมไม่มีทางให้เกิดเหตุอะไรให้พ่อส่งผมไปที่นั่นแน่ ไม่มีวัน!! แล้วถ้าเกิดต้องไปจริง  ไอ้ห่าหน้าไหนที่ทำให้ผมเดือดร้อน..มันต้องตายก่อนเท่านั้น ผมถึงจะยอมรับกติกาห่าเหวนั่น!!

          “พ่อหมดเรื่องกับผมแล้วใช่มั้ย? งั้นผมไปนะ อ้อ..รูปนี้ผมขอละกัน แม่งท่าไอ้คนปาดคอมันเท่ดีผมจะเก็บไว้ดู หึหึ” ว่าแล้วผมก็หยิบภาพปริ้นเอสี่ใบนั้นติดมือมาด้วย

          “ดีเค!!” อ้าว..ก็นี่มันรูปผมนี่หว่า -..-

          ว่าแต่...ฉัน ‘เอา’ เธอหนักแน่ ยัยแว่นดาวเทียม!

 

MAY PART

          ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าหลังจากทำสปาวันนั้น...ฉันก็หลับสนิทจนถึงเช้า(เหมือนโฆษณาอะไรมั้ย?) แถมตื่นขึ้นมายังสดชื่นสดใส กระปรี้กระเปร่า ปลอดโปร่งโล่งสบาย อ่านหนังสือก็เข้าใจจำอะไรก็ง่าย เฮ้ย! มันดีสุดๆไปเลย!! ที่ผ่านมาฉันทั้งเรียนแล้วไหนจะต้องทำงานไปด้วยเลยค่อนข้างพักผ่อนน้อย พอวันนั้นได้นวดผ่อนคลายมันถึงได้สบายตัวสุดๆไปเลย  มิน่าล่ะ..ขนาดคอร์สแพงเป็นแสนคนยังยอมจ่ายกัน เพราะมันดีอย่างนี้นี่เอง

          “โห! วันนี้แค่ทำทรีทเม้นเบาๆออร่าแกยังเปล่งประกายทะลุแว่นเชื่อมเหล็กออกมาได้ ถ้าฉันเป็นผู้ชายฉันจีบแกไปแล้วนะเนี้ย”

         “-_-“  ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ยว่าใคร?

          “=_= แกไม่ต้องกรอกตาทำหน้าเอือมฉันเลย มาแต่งหน้าทำผมได้แล้ว”

           เฮ้อ~แล้วภารกิจนางแบบไถ่หนี้ของฉันก็เริ่มขึ้นตั้งแต่เช้ามืดและคาดว่าน่าจะค่อนวันหรือไม่งั้นก็..ตกเย็นไปเลย  เพราะฉันไม่ใช่มืออาชีพเลยอาจต้องเสียเวลาเทรนกันนานหน่อย  แต่โชคดีที่วันนี้เป็นวันศุกร์แถมหยุดราชการอีกต่างหาก  อีกทั้งสัปดาห์หน้ายังหยุดเฉพาะกิจทั้งอาทิตย์ จะเรียกว่าปิดเทอมยังได้ ฟินยาวไปสิ หุหุ

          และแล้ว..การถ่ายแบบครั้งแรกในชีวิตของฉันก็เสร็จสิ้นลงในเวลาเกือบห้าโมงเย็น! ให้ตายสิ! นานกว่าที่คิดซะอีก

          “อ่ะนี่..ค่าขนมแก” ว่าแล้วยัยมินก็ยื่นซองสีขาวที่นูนเด่นอย่างเห็นได้ชัดให้  ในขณะที่ตอนนี้ฉันกลับเข้าร่างเดิมในชุดกระโปรงยาวกลอมเท้า พร้อมแว่นเชื่อมเหล็กลายกระ ว่าประชดตัวเองซะเลย =_=

          “เฮ้ย! ทำไมเยอะงี้อ่ะ ไหนบอกแค่ค่าขนมไง นี่มันเป็นหมื่นเลยนะเว้ย ไม่เอาอ่ะ ฉันทำสปาคอร์สเกือบแสนไปแล้ว แค่พันนึงยังเยอะไปด้วยซ้ำ” โอ๊ย!! จะบ้าตาย ค่าขนมที่ไหนเป็นหมื่นนี่มันเงินก้อนเก็บไว้ใช้ได้หลายเดือนเลยนะ

          “สองหมื่นเยอะที่ไหน เอาไปเหอะน่า”

          “ห๊า!! สองหมื่น!! จะบ้าเหรอ! เยอะไปไม่เอา ฉันไม่ได้ทำอะไรยากเย็นนอกจากแอ๊คท่าถ่ายรูปนะเว้ย”

          “แกรับไปเหอะน่า แค่ฉันกับแม่ได้นางแบบถูกใจถ่ายออกมาสวยก็คุ้มค่าแล้ว อย่าคิดมาก..เงินแค่นี้สปาเท้าที่ร้านครั้งเดียวก็เกินแล้ว” =_=  พูดมาซะขนาดนี้ ฉันคงต้องรับไว้แล้วสินะ

          “อืม..ขอบใจมากนะแก มีอะไรให้ฉันช่วยอีกก็บอกนะ เต็มใจ”

          “เออน่า ว่าแต่..แกจะให้ไปส่งมั้ยเนี้ย”

          “ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันนั่งรถเมล์กลับเองได้”

          “อืม..เอางั้นก็ได้ แล้วเจอกันวันจันทร์โน่นเลย”

          “อืม..แล้วเจอกัน”

จากนั้นฉันก็นั่งรถเมล์มาลงแถวมหา’ลัยแล้วต่อวินเข้าหอพัก ถึงจะเหนื่อยจะเพลียแถมยังง่วงมาก แต่วันนี้ก็ยังมีอีกภารกิจนั่นก็คือ..ไปรับเงินค่าจ้างเด็กเสิร์ฟงวดสุดท้ายที่ The Galaxy  เพราะนับจากนี้ไปฉันจะเลิกทำอย่างที่รับปากกับพี่นุ่นไว้  อีกอย่าง..พอขึ้นปีสองการบ้านก็เริ่มเยอะ เรียนก็หนักแถมเด็กทุนอย่างฉันยังต้องเป็นหนึ่งในคณะกรรมการนั่นนี่อีกเยอะแยะมากมาย เฮ้อ~แค่คิดก็เหนื่อยจนอยากจะเป็นลมแล้ว

 

              DK PART

          ตอนนี้ผมแล้วก็..ไอ้จี ไอ้เอ็ม อยู่ที่อู่ไอ้ซี กำลังสุมหัวรวมตัวกันอยู่ในห้องนั่งเล่นที่ใหญ่เท่าสนามบาสของมัน -_- จะทำ ทำไมวะ?

          “แล้วมึงจะเอาไงต่อ” ไอ้ซีถามขึ้นเป็นคนแรก หลังจากผมเล่าเรื่องที่พ่อเรียกไปสอบสวน แล้วแถมด้วยสวดอีกหลายบทเมื่อสองวันก่อนให้พวกมันฟัง แน่นอนว่างานนี้ไม่มีไอ้วิน ไม่งั้นมันได้ห้ามนั่นห้ามนี่แน่ ให้ตายสิ! ตกลงมันเป็นพี่หรือพ่อกูอีกคนวะ -_-

          “แน่นอนว่า..กูต้องเอาคืนให้หนักอยู่แล้ว” ผมบอกพวกมันไปในขณะมองรูปตัวเองในกระดาษเอสี่มืดๆเบลอๆแผ่นนั้น แม่งมุมได้แต่เสือกถ่ายไม่ชัด กล้องห่าไรวะแม่งกระจอกฉิบหาย

          “ช่าย..ไม่งั้นเสียชื่อ Demonic King แย่เลยนะเว้ย” -_- ไอ้เชี่ยนี่แม่งกวนตีนกูตลอด Demonic King พ่องมันดิ เวรกรรม..ชื่อกูเสือกพ้องกับคำห่านี่ นั่นแหละ..ฉายานรกที่มันตั้งให้ผมตอนเกรดเก้า =_=

          “มึงอยากเลือดกลบปากแก้เซ็งเหรอวะจี”  เวร..มันลอยหน้าลอยตาอ้อนมืออ้อนตีนฉิบหาย

          “เฮ้ย! จะพูดอะไรนึกถึงบุญคุณกูบ้าง ถ้าไม่ใช่เพราะปากกู มึงจะรู้เหรอว่าน้องแว่นดาวเทียมจะไปที่ The galaxy ตอนสามทุ่มคืนนี้ แม่งไอ้เชี่ยนี่!” x! ไม่อยากยอมรับแต่ก็จริงอย่างที่มันว่า  วันนี้ยัยแว่นจะแวะไปรับค่าจ้างงวดสุดท้ายที่นั่น  มิน่าก่อนหน้านี้กูตามมาสามวันแต่เสือกไม่เจอ -_-

          “ถามจริง มึงจะทำอะไร?” คราวนี้ไอ้เอ็มเป็นคนถาม แม่งสีหน้ามันดูจริงจังกว่าปกติด้วยเว้ย อา..อย่างน้อยเส้นประสาทบนหน้ามันก็ยังใช้งานได้ ถึงจะไม่ค่อยได้ใช้ ไม่สิ..มันไม่เคยใช้เลยต่างหาก -_-

          “หึ..กูก็จะทำให้แน่ใจว่าจะไม่มีอะไรเล็ดลอดไปถึงพ่อกูอีก”

          “โหเชี่ย! มึงยิ้มเหี้ยแบบนี้กูแม่งใจคอไม่ดีเลยว่ะ นั่นเด็กผู้หญิงมั้ยวะ อย่าให้มันรุนแรงเกินไปนะเว้ย” เฮ้ย! ปกติกูก็ยิ้มแบบนี้อยู่แล้วมั้ยวะ? =_= แต่จะว่าไป..ช่วงนี้ก็ไม่มีอะไรสนุกถึงขั้น..นองเลือดมาเป็นเดือนแล้วมั้ยวะ หึหึ

          “เฮ้..คราวก่อนกูบอกพวกมึงแล้วไง ถ้าเป็นเรื่องขึ้นมา..อย่าเสือก!”

          “กูมั่นใจว่าไม่ใช่น้องเขา” ไอ้เอ็มแทรกขึ้นมาพร้อมกับมองหน้าผมนิ่ง

          “โทษที..คราวนี้กูต้องมั่นใจเอง..เท่านั้น” ผมเองก็มองหน้ามันนิ่งเหมือนกัน

          “สรุป..มึงจะไม่บอกแผนว่างั้น?” คำถามทำนองอยากเสือกแบบนี้เป็นใครไปไม่ได้นอกจากไอ้ห่าจี -_-

          “ถึงกูไม่บอก เดี๋ยวมึงก็เสือกรู้อยู่ดีไม่ใช่เหรอวะ” 

          “เฮ้ย! อย่ารุนแรงนักนะเว้ย เห็นไอ้เอ็มบอกน้องเขาแค่สิบแปดเอง” ผมเหลือบไปมองไอ้ซีที่มันพูดฟังดูดี แต่ไม่ได้เข้ากับหน้าตาโหดๆหุ่นล่ำๆของมันเล้ย ให้ตายสิ! หน้ามึงโหดกว่าที่กูคิดจะทำอีกเว้ย =_=

          “ไรว้า..เห็นกูเป็นคนใจร้ายใจดำไปได้ กูเองก็เพิ่งสิบเก้า ถึงไม่ใช่เยาวชนแต่ก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะมั้ยว้า”

          “เหอะ! แล้วสองอาทิตย์ก่อนไอ้เวรตัวไหนมันยิ้มระรื่นตอนปาดคอคน แล้วถ้ากูจำไม่ผิดตอนอนุบาลมึงเตะไอ้อ้วนตกชิงช้า เพียงเพราะมึงอยากนั่งกินไอติมอยู่ตรงนั้น..ไม่ใช่เหรอวะ?”

          “เฮ้ยซี มึงความจำดีเกินไปมั้ยวะ” เวรกรรม..มันยังเสือกจำได้อีก -_-

          “แม่งไม่จำได้ไง ในเมื่อกูกับไอ้วินเป็นคนลากไอ้อ้วนที่มึงเตะจนสลบไปหาครู” =_=

          “ก็กูบอกพวกมึงแล้วไง DK มันย่อมาจาก Demonic King จริงอย่างที่กูว่ามั้ยล่ะ?” แม่งไอ้ห่านี่ก็ย้ำเหลือเกินไอ้ฉายา..ราชาปีศาจนี่

          “เพราะแบบนี้ไง..กูถึงเห็นใจไอ้วิน”

          “เออ..สรรเสริญเยินยอกูเข้าไป” ไอ้เพื่อนเวรเอ้ย!

 

          The galaxy

          หลังจากถึงห้องพักฉันก็เผลอหลับไปเกือบชั่วโมง  ก่อนจะรีบลุกขึ้นมาอาบน้ำกินข้าวแล้วโบกแท็กซี่มาที่นี่ก่อนผับจะเปิดตอนสามทุ่ม เฮ้อ~ เหลืออีกยี่สิบนาทีเกือบไม่ทันแล้วมั้ยล่ะ พอมาถึงก็เห็นพนักงานประจำโซนรับผิดชอบของตัวเองกันแล้ว ฉันเลยตรงไปยังห้องพี่โจซึ่งเป็นผู้จัดการที่นัดฉันมาในวันนี้ทันที จากนั้นไม่ถึงห้านาทีฉันก็ออกมาพร้อมซองสีขาวที่มีค่าจ้างงวดสุดท้ายสำหรับจ็อบเด็กเสิร์ฟของฉัน เฮ้อ~ แอบใจหายเหมือนกันนะเนี้ย

          “เมย์ ทางนี้”

          “หืมม? อ้าว..พี่ต้าหวัดดีค่ะ” พอเดินผ่านเคาเตอร์บาร์ชั้นล่าง พี่ต้าที่เป็นบาเทนเดอร์ก็เอ่ยทักพร้อมกับกวักมือเรียกทันที  จะว่าไปก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน เพราะฉันไม่สนิทกับพี่เขา เราเจอกันไม่ถึงสามครั้งด้วยซ้ำมั้ง

          “เอ่อ..ได้ยินว่าจะออกเหรอ”

          “อ้อ..ก็ประมานนั้นค่ะ พอดีช่วงนี้เมย์เรียนหนักน่ะค่ะ”

          “อ้อ..อืม คืองี้..พอดีเพื่อนชั้นวีไอพีเขาอยากเลี้ยงส่งสักช็อต รอเดี๋ยวนะ เฮ้ย! มาเร็วเดี๋ยวลูกค้ามา”

          “เอ่อ..คือว่า...” อา..อย่างนี้นี่เอง แต่เอ่อคือ...ฉันดื่มไม่เป็น แล้ว..แล้วจะปฏิเสธยังไงดีละเนี้ย

          “ไงเมย์ จะไปไม่ลากันเลยหรือไง” นี่พี่นกเจ้ใหญ่โซนวีไอพี แกเป็นพริ้ตตี้ชงเหล้าสวยเอ็กเซ็กซี่ตรงคอนเซ็ปเป๊ะ แถมยังใจดีแบ่งทิปให้ฉันตั้งหลายครั้ง

          “ไม่ใช่อย่างงั้นนะคะ คือเมย์เห็นว่าผับใกล้เปิดแล้ว อีกอย่าง..พี่ๆก็ประจำโซนกันหมดแล้วเมย์ขอโทษค่ะ” ฉันยกมือไหว้ขอโทษจากใจ

          “พี่ล้อเล่นน่า มาๆดื่มหน่อย” อะ..อ้าวเหรอ

          “เนี้ย..ไอ้ส้มมันบ่นใหญ่ว่าต่อไปไม่มีเมย์ช่วย มันก็ไม่ได้อู้ไปเหล่ผู้หล่อๆละ”

          “อย่ามาโบ้ย นั่นมันแกย่ะ”

          “จะเถียงกันทำไมวะ เดี๋ยวแขกก็ยกโขยงกันเข้ามาพอดี มาๆดื่มหน่อย เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง”

          “เอ่อ..พี่นก คือ..เอ่อ..เมย์..เมย์ดื่มไม่เป็น ขอ..ขอผ่านนะคะพี่นก” ฉันอึกอักบอกไปอย่างลำบากใจ  บอกตามตรงฉันค่อนข้างเมาง่ายเรียกว่าแพ้แอลกอฮอลล์เลยก็ว่าได้ ขนาดแค่สปายยังหัวทิ่ม ละ..แล้วน้ำใสๆนี่มันอะไรละเนี้ย หวังว่าที่ขอไปแกจะเห็นใจและเข้าใจ

          “อะไรกัน ทำงานร้านเหล้ายังไงไม่เคยดื่ม อย่างน้อยมันก็ต้องพั้นซ์สิ เฮ้ยต้าจัดมา!” อ้าวเฮ้ย! มะ..ไม่เป็นอย่างที่คิดแฮะ จากนั่นไม่ถึงนาทีพี่ต้าก็เสิร์ฟพั้นซ์สีฟ้าสดใสมาให้ตรงหน้า เฮ้ย! ทะ..ทำไมไวจัง เฮ้อ~ทำไงได้ มาถึงขั้นนี้คงปฏิเสธไม่ได้แล้วสินะ เอาวะ!..แค่แก้วเล็กๆน่ะ..นิดเดียวเอง คงไม่ถึงกับหัวทิ่มทันทีหรอก...มั้ง?  ให้ตายสิ! วันนี้คงต้องยอมเสียตังเพิ่มค่าทางด่วนห้าสิบบาทแล้วละ

          “เฮ้ย! ดื่มให้น้องเล็กของพวกเราหน่อยเร็ว!”

          “โชคดีนะเมย์” พี่นก พี่ส้ม พี่จ๋า พูดขึ้นพร้อมกัน

          “ขอบคุณมากค่ะ” อา..รู้สึกดีจังถึงจะรู้จักกันไม่นาน แต่ฉันก็รู้สึกได้ถึงมิตรภาพที่จริงใจ  ว่าแล้วก็ก้มดูแก้วใบเล็กที่มีน้ำสีฟ้าในมือ เอาล่ะ..1 2 3 อึก อ๋า~ทำไมรสชาติมันถึงได้บาดคอแบบนี้ อี๋~ ไม่อร่อยเลยสักนิดคิดยังไงถึงชอบกันก็ไม่รู้

          เอ๋เมื่อกี้..พี่ต้ากระตุกยิ้มหรือเปล่าน้า หรือว่า..ฉันจะตาฟาด เอ๊ะ!? หรือว่าฉันจะเมาเข้าให้แล้ว มะ..ไม่ได้การละ ฉันต้องรีบกลับแล้ว ไม่งั้นได้เมาแอ๋ต้องแย่กว่านี้แน่

          “เอ่อ..พี่ๆคะขอบคุณที่เลี้ยงส่งค่ะ เดี๋ยวยังไงเมย์กลับก่อนนะคะ”

          “จ้า โชคดีน้า~” จากนั้นต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไป ส่วนฉันกะว่าจะเดินออกทางหน้าร้าน เพราะไม่ต้องอ้อมไกลให้เสียเวลา อีกอย่าง..ตอนนี้ลูกค้าก็ยังไม่มาด้วย

          “เดี๋ยวก่อนเมย์..ออกหลังร้านนะ พอดีมีลูกค้าวีไอพีกลุ่มใหญ่มาจ่อรอหน้าร้านแล้ว” อ้าว..แล้วกัน แถมตอนนี้ฉันชักเริ่มมึนๆเบลอๆยังไงก็ไม่รู้ อา..ไม่ได้การละแบบนี้ฉันต้องถึงห้องให้เร็วที่สุด!

          “โอเคค่ะ งั้นเมย์ไปนะคะ” ว่าแล้วฉันก็เร่งฝีเท้าไปทางหลังร้านซึ่งไกลพอสมควร ว่าแต่...ทำไมมันถึงได้มึนหัวแบบนี้ล่ะ? แถมอยู่ๆก็เหมือน..จะอ่อนแรงลงยังไงก็ไม่รู้ ทำไงดีละเนี้ย ฉันสะบัดหัวแรงๆเรียกสติก่อนจะผลักประตูหลังร้านออกไป แต่เดินได้ไม่กี่ก้าว..ฉันก็รู้สึกถึงความผิดปกติของตัวเองทันที ฉัน..ฉันกำลังจะยืนไม่ไหว มะ..ไม่สิ ฉันกำลังจะหน้าทิ่มพื้นปูนแข็งๆนี่ต่างหาก!  แล้วในจังหวะที่ฉันวูบไปและทำใจไว้แล้วว่าต้องหัวน็อคพื้นแน่ๆ  แต่แล้วก็มีวงแขนของใครบางคนตวัดรอบเอวฉันเอาไว้!

          “เฮ้” เสียงของเขาดังอยู่ไม่ไกล..หลังใบหูฉันนี่เอง ว่าแต่..นี่มันพั้นซ์อะไรทำไมฉันถึงได้หัวทิ่มไวขนาดนี้! ฉันพยายามฝืนลืมตาที่ดูท่าจะปิดลงซะให้ได้ พร้อมทั้งสะบัดหัวเรียกสติที่ค่อยๆเลือนรางลงเรื่อยๆ  มะ..ไม่นะ เป็นแบบนี้ฉันจะทำยังไงดี! ก่อนอื่น..ฉันต้องขอบคุณเขา แล้วก็..ขอร้องให้เขาพากลับเข้าไปข้างใน เพราะอย่างน้อยที่นั่นก็มีคนที่ฉันรู้จัก

           “เอ่อ..คือ..” แล้วพอฉันหันหลังไป O.O

          “ไง..ยังไม่ลืมฉันใช่มั้ยวะ?” มะ..ไม่จริง ไม่จริงใช่มั้ย! นี่ฉัน..ฉันกำลังฝันร้ายแค่ฝันร้ายอยู่ใช่มั้ย!? ใครก็ได้บอกฉันที!!! แต่ทำไม..มือฉันที่จับแขนของเขาเอาไว้ตอนนี้..มันถึงได้อุ่นแบบนี้ล่ะ? นี่มัน...

          “น่ะ..นาย” แล้วทำไมเสียงฉันถึงได้แผ่วเบาแบบนี้ นี่ฉันกำลัง..จะหมดสติ!


spoil Alert!!!

     “คืนนั้น...เธอคงเห็นแล้วว่าฉันซาดิสท์ แต่เธอคงยังไม่รู้...ว่าฉันเป็นมาโซคิสม์ด้วย  ยิ่งเจ็บจนได้เลือดแบบนี้...สีแดงของมัน กลิ่นคาวของมัน ยิ่งกระตุ้นสัญชาติญาณดิบในตัว  รู้ตัวหรือเปล่า..ว่าเธอปลุกมันขึ้นมาแล้ว มันกำลังตื่นตัวพลุ่งพล่านได้ที่  เห็นที..งานนี้เธอคงต้องรับผิดชอบไปเต็มๆแล้วล่ะ เตรียมตัวเตรียมใจไว้ได้เลย”  

     ฉันอาจไม่ได้กลัวเลือดถึงขั้นเห็นแล้วเป็นลม แต่ตอนนี้พอเห็นเลือดในมือเค้าฉันกลับอยากตายไปเลยด้วยซ้ำ  ตอนนี้เค้าเหมือนพวกโรคจิตในหนังสยองขวัญเลย  ฉันกลัว กลัวจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!!

แล้วจากน้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนก็จะเป็นแบบนี้(คือมันจะยาวนานหน่อยว่างั้น 5555555555)

     “แฮ่ก แฮ่กก แมร่งร้ายว่ะ ขนาดจะหลับยังรีดเอาพิษกูไปซะทุกหยดเลย” ว่าแล้วก็ถอนตัวนอนหงาย พอหายเหนื่อยก็คว้าร่างไร้สติมานอนกอดแนบอกก่อนจะหลับเป็นตาย ณ เวลา 04.44 น.

   สปอยหนักเครื่องมากก อยากให้ติดตาม อยากให้อ่าน

 เรตอยู่ที่NC20-25++ ต้องติดตาม

แผนที่ลับที่จะนำไปสู่ความฟินแบบนี้นะคะ

แล้วจะแจ้งอีกทีหาที่หาทางก่อนค่ะ


TALK

หวัดดีค่ะ ว้าวววมาครามนี้มีคอมเม้นล้าววววว

ดีใจมากก โค้งงามๆสามทีเลยจ้า

ขอบคุณจากใจจริง

จริงๆแวบมาอ่านก็ดีใจมากเพราะยอดวิวขึ้นแล้ว

ยิ่งมีคอมเม้นนี่น้ำตาซึมเลย (เว่อได้อีก แต่ดีใจมากจริงๆ)

ยังไงก็ติดตามเป็นกำลังใจด้วยนะคะ

คราวหน้าเจอกันค่ะ

ปล.จะมีแบ่งอัพในเด็กดีส่วนนึงแล้วก็ค่อยตามแผนที่ลับไปอีก

ค่อยแจ้งอีกทีนะคะ

แล้วเจอกันค่ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 63 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,347 ความคิดเห็น

  1. #5341 leonicer04 (@leonicer04) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 21:29
    ร้ายกาจจริงๆ พ่อ DK ตัวแสบ
    #5,341
    0
  2. #5287 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 13:39
    5555ชอบวะ บ้าดี
    #5,287
    0
  3. #5201 kamoltipsaikamma (@kamoltipsaikamma) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 11:37
    เพจชื่อไรค้ะ
    #5,201
    0
  4. #4899 แค่คนเลว (@0614626364) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 19:20
    กรี๊ดดดด
    #4,899
    0
  5. #4301 -Nattha- (@-Nattha-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:46
    ท่าจะมันส์
    #4,301
    0
  6. #1884 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 02:02
    สปอยดีเคได้น่ากลัวมาก อย่าให้นางเอกของเราเป็นอะไรเลยนะ
    #1,884
    0
  7. #582 KPriyanit (@KPriyanit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 22:37
    เอาแล้วเมย์แกไม่รอดจากดีเคแน่ๆ
    #582
    1
    • #582-1 Ladies'man (@soundtracker) (จากตอนที่ 5)
      27 กรกฎาคม 2560 / 22:47
      ขอบคุณมากที่เม้นให้ทุกตอนเลยแล้วแอดเข้ากลุ่มลับนะคะไลค์เพจมาฟินด้วยกันค่ะ
      #582-1
  8. #295 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 01:30
    Dk ร้ายนะ
    #295
    0
  9. #76 Never Walk Alone (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 21:49
    DK แกมันร้ายยยยย
    #76
    0
  10. #9 Nattaya0411 (@Nattaya0411) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 23:11
    ค้างเลยทีนี้อยากอ่านๆๆๆๆ
    #9
    0
  11. #8 mirazaki (@mirazaki) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 22:37
    มาต่อไวๆนะคะ
    #8
    0
  12. #7 mirazaki (@mirazaki) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 22:36
    แง่ๆๆอยากอ่านต่อแล้วค่าา
    #7
    0
  13. #5 Nattaya0411 (@Nattaya0411) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 16:11
    รอคร่า
    #5
    0
  14. #4 SuradetSirisom (@SuradetSirisom) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 15:01
    รอค่ะรอวนไปๆ
    #4
    0
  15. #3 puippn (@puippn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 21:15
    อ้ายยยย รออออิ
    #3
    0