[จบแล้ว] BAD LOVE STORY...ถึงเลวก็รักเธอ P.2

ตอนที่ 4 : เลวครั้งที่#3...ตามล่าหาจนเจอ_100%_รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37,175
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    21 ก.พ. 61



เลวครั้งที่#3...ตามล่าหาจนเจอ


              The galaxy # 23.20 น.

          ตั้งแต่เปิดเรียนมาได้สองสัปดาห์ ถ้าไม่นับรวมกับคืนหฤโหดคืนนั้น...ที่ฉันฝันว่าถูกเจ้าของดวงตาเรียวรีโรคจิตอำมหิตผิดมนุษย์กกกอดนอนก่ายทั้งคืน ชีวิตฉันก็ปกติสุขเรื่อยมาจนถึงวันนี้  ถึงแม้ว่า..ฉันจะต้องทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟอย่างตอนนี้ก็ตาม เฮ้อ~ เนื่องจากผับแห่งนี้ค่อนข้างหรูดูมีระดับหรือจะเรียกว่าไฮคลาสเลยก็ว่าได้ ฉะนั้นโซนรับผิดชอบของฉันในคืนนี้ก็คือ...วีไอพีชั้นสอง  ซึ่งปกติคนก็เยอะอยู่แล้วยิ่งวันศุกร์แบบนี้..ยิ่งไม่ต้องพูดถึง แถวนี้เป็นถิ่นเที่ยวของเด็กม.ซึ่งเป็นมหา’ลัยเอกชนชื่อดัง ส่วนใหญ่มีแต่ลูกคนรวยเขาเรียนกัน ฉะนั้นที่พัก ร้านอาหาร รวมไปถึงผับบาร์เลยหรูหรามีระดับตามไปด้วย เฮ้อ~ ได้พักสักที เหนื่อยจังอยากกลับไปนอนแล้ว Y_Y

“ฮัลโหลพี่นุ่น อาทิตย์นี้เมย์ไม่กลับบ้านนะ ช่วงนี้งานหนักมากแถมการบ้านเริ่มเยอะอีกต่างหาก” ฉันเดินออกจากห้องน้ำพร้อมทั้งโทรคุยกับพี่นุ่นที่ทักไลน์มาถามก่อนหน้าว่าจะกลับไปค้างด้วยหรือเปล่า เลยไม่เห็นว่ามีใครเดินสวนแล้วชะงักหันหลังกลับมามอง

[ไม่เป็นไร อ้อ..ฉันกับแม่ว่าจะกลับไปเยี่ยมบ้านที่เชียงใหม่อาทิตย์หน้า ไปด้วยมั้ยล่ะจะได้จองตั๋วเผื่อ]

“ไปสิ! เมย์อยากกินสตรอเบอรี่ฉ่ำๆ โอ๊ย! ว่าแล้วก็อยากให้ถึงอาทิตย์หน้าเร็วๆ เดี๋ยวในส่วนของเมย์ๆจ่ายเอง”

[ไม่ต้อง! ป้าแกถูกหวยตั้งสี่หมื่นงานนี้เจ้ใหญ่พร้อมเปย์เต็มที่เว้ย]

“จริงเหรอ! เฮ้ย! โชคดีจัง!”

[เออ..แล้วนี่จะเลิกยัง บอกตามตรงฉันไม่ชอบให้แกทำงานแบบนี้เลยว่ะ นั่นมันแหล่งอโคจรมีแต่ขี้เหล้าเมายา ฉันว่าแกเลิกเหอะเมย์ ทำที่ร้านกาแฟแค่เสาร์อาทิตย์ก็น่าจะพอแล้วมั้ง แกเรียนฟรีมีแค่ค่าห้องกับค่าน้ำค่าไฟเท่านั้น  อีกอย่าง..แกก็ประหยัดจะตายทำแค่นั้นก็น่าจะพอจ่าย อย่างแกเหลือเก็บด้วยซ้ำไม่ใช่เหรอ]

เฮ้อ~ฉันฟังพี่นุ่นร่ายยาวราวๆนี้มาเกือบปีเห็นจะได้ แต่ก็จริงอย่างที่พี่นุ่นว่า แต่..มันก็ยังไม่พอเป็นค่าใช่จ่ายสำหรับ..โปรเจคลับตามหาพ่อของฉันอยู่ดี ใช่แล้ว..ตอนนี่ฉันกำลังเดินหน้าเต็มกำลังสำหรับโปรเจคนี้ หลังจากมีข้อมูลชิ้นสำคัญนั่นก็คือ...นามบัตร(เก่าๆใบเดียว) -_- ถึงแม้ว่าตัวหนังจะเลือนรางหลุดลอกไปบ้างแล้วก็ตาม แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็แกะตัวอักษรพวกนั้นจนได้คำว่า..ไมอามี แล้ว

[นี่! แกฟังฉันอยู่หรือเปล่าเนี้ย] ตายจริง..พอนึกถึงเรื่องนี้ทีไร ฉันเผลอคิดไปไกลอยู่เรื่อยเลย

“ฟังสิ เดี๋ยวเมย์ทำอีกสักพักก็เลิกแล้ว พอขึ้นปีสองคงไม่มีเวลามาทำแบบนี้หรอก”

[เออ..ให้มันจริงเหอะ ถึงห้องแล้วไลน์มาบอกด้วย ป้าแกเป็นห่วงมากรู้มั้ย แล้วนี่ใส่แว่นหรือเปล่า]

“เมย์ถอดเฉพาะตอนนอนแค่นั้นแหละ ถึงแล้วเมย์จะไลน์บอกนะ แค่นี้ก่อนละกันเมย์ต้องไปทำงานแล้ว”

[อืม..ดูแลตัวเองดีๆล่ะ]

“ค่ะ พี่นุ่นกับป้าก็เหมือนกัน”

จากนั้นฉันก็กดวางก่อนจะหันหลังกะว่าจะเข้าไปทำงานต่อ  แต่พอหันไปกลับชนใครคนนึงเข้าอย่างจัง จนฉันเสียหลักเซถอยหลังไปหลายก้าวเลยทีเดียว บ้าจริง! เขาอยู่ใกล้มาก..มากจนเหมือนกับว่าก่อนหน้านี้เขายืนซ้อนหลังฟังฉันคุยโทรศัพท์อยู่ยังไงยังนั้นเลย แต่..เขาจะทำแบบนั้นไปทำไม คงบังเอิญมากกว่า..มั้ง

“เอ่อ..ขอโทษค่ะ คือ..พอดีฉันไม่ทันมอง ขอโทษจริงๆนะคะ” พอตั้งสติได้ฉันก็ก้มหน้าก้มตาขอโทษขอโพยเขายกใหญ่ เพราะกลัวว่าเข้าจะเอาเรื่องถึงขั้นเรียกผู้จัดการร้าน เนื่องจากโซนวีไอพีแบบนี้เรื่องเล็กก็อาจจะเป็นเรื่องใหญ่ได้  ถ้าขอโทษแล้วจบก็ถือว่าโชคดีสุดๆไปเลย

“เอ่อ..คุณไม่เป็นอะไรใช่มั้ยค่ะ ฉันต้องขอโทษด้วยจริงๆค่ะ” ว่าแล้วฉันก็ค่อยๆเงยหน้า ก่อนจะถามออกไปอย่างนอบน้อม ว่าแต่..ทำไมเขาไม่พูดอะไรบ้าง? -_- ทำไมถึงเอาแต่ยืนนิ่งพิงผนังแถมยังล้วงกระเป๋าจ้องหน้าฉันอยู่แบบนี้ล่ะ  ถ้าไม่ถือสาก็ควรจะเบี่ยงตัวหลบให้ฉันเดินออกไปสิ แล้วแบบนี้ฉันต้องเข้าใจว่ายังไงละเนี้ย? =_=

“เอ่อ..ขอโทษนะคะถ้าคุณไม่ถือสาอะไรแล้ว ช่วยหลีกทางให้หน่อยได้มั้ยค่ะ พอดีว่า..ฉันต้องไปทำงานต่อน่ะค่ะ” แต่ทว่า..เขาก็ยังนิ่งไม่พูดไม่จาอะไร นอกจากเอียงคอแล้วจ้องหน้าฉันอยู่อย่างนั้น ให้ตายสิ! นี่เขาจะเอายังไงกันแน่!?

ตอนนี้ฉันเห็นหน้าเขาไม่ค่อยชัดเพราะเขายืนย้อนแสง แต่ดูจากเสื้อผ้าการแต่งตัวก็น่าจะดูดีมีฐานะอย่างไม่ต้องสงสัย แถมรูปร่างยังสูงเพรียวน่าจะสักร้อยแปดสิบเห็นจะได้  ใส่เสื้อเชิ้ตพับแขนแบบไม่เรียบร้อยนักกับกางเกงยีนส์เข้ารูปสีดำ แล้วก็..รองเท้าผ้าใบเท่ๆดูมีราคา คือพอดีว่า...ฉันแอบเห็นตอนที่ก้มหน้าก้มตาขอโทษเขาอยู่นั่นแหละ

“ไง..จำฉันไม่ได้เหรอ?” เฮ้อ~อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เป็นใบ้ -_-

“เอ๊ะ?” ว่าแต่..เมื่อกี้เขาพูดว่าไงนะ..จำฉันไม่ได้? -_- มันหมายความว่ายังไง? แล้วฉันจะไปรู้จักคนที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าราคาแพงตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเขาได้ยังไง? ตกลงนี่เขาเมาหรือฉันมึน? =_=

แต่เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อน..เมื่อกี้พอเขาขยับ แสงไฟเลยสาดส่องเข้ามาทำให้เห็นเสี้ยวหน้าเขาชัดขึ้นมาอีกหน่อย เอ??..จะว่าไปแล้ว..ก็รู้สึกคุ้นๆอยู่เหมือนกันแฮะ เหมือนจะเคยเจอที่ไหนมาก่อน ตอนไหนน้า~ ให้ตายสิ! มันเหมือนจะติดอยู่ในหัวแต่ก็นึกไม่ออก!... 

เฮืออกกกกกก!! O[]O แล้วฉันก็ช็อกตาตั้งอ้าปากค้างทันที เมื่อเขาขยับพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้! ทำให้แสงไฟสาดส่องให้เห็นใบหน้าด้านข้างของเขาพร้อมด้วย..ดวงตาเรียวรี!!! ที่ตามหลอกหลอนฉันในฝันร้ายเมื่อหลายวันก่อน!! แย่แล้ววว!! ตอนนี้ฉันรู้สึกได้ว่าร่างกายมันชาวาบขึ้นมาดื้อๆ จากนั้นขนอ่อนก็พร้อมใจกันลุกชันไปทั่งร่าง เท่านั้นไม่พอ..หัวใจยังดีดตัวกระหน่ำเต้นรัว จนฉันกลัวว่ามันจะกระเด็นออกมาอีกต่างหาก ฮืออ~T^T กลัว~ ทำไงดี ใครก็ได้ช่วยฉันที!!!

“หึ..จำได้แล้วสินะ” แล้วจังหวะที่เขากระตุกยิ้มมุมปากเมื่อกี้..ช่างเหมือนกับซาตานในฝันร้ายคืนนั้นของฉันไม่มีผิดเลย T^T ไม่นะ! ไม่จริง!! นี้มันฝันร้าย..มันควรจะเป็นแค่ฝันร้ายสิ!  ไม่ใช่ความจริงที่ยิ่งกว่าฝันร้ายแบบนี้!!!  ไม่ได้! ฉันอยู่ไม่ได้แล้ว ฉันต้องหนี!!! ว่าแล้วสัญชาตญาณหนีตายก็ไวเท่าความคิด เมื่อฉันหมุนตัวเตรียมสปีดให้เร็วกว่านรกทันที!!! แต่ทว่า...

“กรี๊ดด!! ไม่นะ! ปล่อยฉัน ไอ้โรคจิต! ช่วยด้วย!! ช่วย...อื้มม!!” ฮืออ~ToT ทะ..ทำไงดีฉันหันหลังวิ่งได้แค่ก้าวเดียวเขาก็ตามมาคว้าเอวฉันไว้แล้ว!  แถมพอฉันร้องให้คนช่วยเขาก็เอามืออีกข้างมาปิดปากฉันไว้แน่นทันที  ละ..แล้วแบบนี้ฉันจะทำยังไงดี ฮืออ~T.T ตอนนี้เขาอุ้มฉันตัวลอยแถมยังเดินตัวปลิวไปทางห้องน้ำสำหรับพนักงานด้านหลังสุดอีกต่างหาก ไม่นะ! นี่เขาจะทำอะไร!? ยะ..อย่าบอกนะว่า..เขาจะฆ่าฉัน!! ไม่น้า! ฉันยังไม่อยากตาย ใครก็ได้ช่วยฉันที!! T^T

แล้วความหวาดกลัวสุดขีดก็ทำให้ฉันร้องให้น้ำตาไหลอาบแก้มจนได้  พอไปถึงห้องน้ำเขาก็วางฉันลงบนเคาเตอร์หน้ากระจกพร้อมกับยื่นมือไปกดล็อก กลิ๊ก! เฮือกกก!! ToT จากนั้นก็แหวกขาฉันแล้วแทรกตัวเข้ามา ก่อนจะใช้สองแขนยันกับเคาเตอร์เพื่อกักตัวฉันไว้ ละ..แล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้ T///T

“ฮือออ!!~” แล้วพอเขาถอนมือออกจากปาก ฉันก็ปล่อยโฮออกมาทันที

“เฮ้ย! ฉันยังไม่ทำอะไรมั้ยวะ!?” -_- เขาว่าพร้อมทั้งชักสีหน้ามองฉันอย่างหงุดหงิด

“นาย.. ฮึก นายจับฉันมาทำไม? นายจะทำอะไรฉัน? ฮืออ!~” คราวนี้ฉันเห็นเขาชัดเต็มสองตา เมื่อไฟในห้องน้ำส่องสว่างเจิดจ้า ทำให้ฉันเห็นใบหน้าพร้อมทั้งดวงตาเรียวรีที่กำลังมองฉันไม่วางตาเหมือนคืนนั้น..เหมือนกันไม่มีผิดเลย!  ฮืออ~ T^T ฉันกลัว!

“คืนนั้น..เป็นเธอใช่มั้ย?”

O.O ฉันอึ้งตาค้างอีกรอบ นี่!เขา..เขาจำฉันได้เหรอเนี้ย!? T_T ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีเลยได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธจนหัวแทบหลุด T^T

“ยังจะโกหก แล้วนี่..”

“อ๊ะ! นี่!..” ฉันร้องเสียงหลง เพราะอยู่ๆเขาก็ถือวิสาสะล้วงมือเข้ามาหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าชุดกันเปื้อนด้านหน้าของฉัน เลยทำให้มือของเขาโดนอะไรที่ไม่ควรโดนเข้าให้  ในขณะที่สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าฉันของเลย ฮึ่ยย! นิ..นิสัยไม่ดีที่สุดเลย!!

“ฉันจำเคสมือถือปัญญาอ่อนนี้ได้ แล้วก็..แว่นตาเท่าจานดาวเทียม..อันนี้” เขาว่าในขณะชูโทรศัพท์ที่มีเคสลายแมวขาวดำเด่นสะดุดตาของฉัน ก่อนจะเอามันมาเคาะที่แว่นเบาๆ

“อย่าปฏิเสธให้เสียเวลา บอกรหัสมือถือเธอมา”

“ละ..แล้ว มัน..มันเกี่ยวอะไรกับโทรศัพท์ฉันล่ะ” นี่เขาจะทำอะไร? แล้วต้องการอะไรกันแน่? ฉันชักงงแล้วนะเนี้ย!

“บอกมา” -_-

“เอ่อ..1999T~T แล้วฉันก็ลนลานบอกเขาไป จริงๆแล้วเขาไม่ได้ตะคอกหรือเสียงดังอะไรเลยนะ แต่..พอดวงตาเรียวรีคู่นั่นหรี่มองมา ฉันก็กลัวจนน้ำตามันไหลอาบแก้มอีกรอบแล้ว อืออ~ T_T กลัว~

“รูปอยู่ไหน?”

“เอ๊ะ? รูป? รูปอะไร? ฉัน..ฉันไม่เข้าใจ?” นี่เขาพูดเรื่องอะไร? ทำไมฉันไม่เข้าใจอะไรเลย T~T นี่เขาจะรู้บ้างมั้ยว่าฉันทั้งกลัวทั้งงงจนจะบ้าตายอยู่แล้วนะ!

“เฮ้ย! อย่าทำให้หงุดหงิดได้มั้ยวะ ก็รูปที่เธอถ่ายตอนฉันปาดคอไอ้เวรนั่นไงโว้ย!!” O[]O คราวนี้ฉันอ้าปากตาค้างแถมร่างกายยังแข็งทื้อขึ้นมาดื้อๆอีกต่างหาก  มะ..เมื่อกี้ เขา..เขายอมรับหน้าตาเฉยว่าปาดคอผู้ชายคนนั้นจริง!! ฮืออ~ ทีนี้ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้แล้วว่าทำไมเขาถึงจับตัวฉันมา  นั่นก็เพราะเขาเข้าใจว่าฉันถ่ายรูปเขาตอนทำเรื่องชั่วช้าไว้ยังไงล่ะ!!

“มะ..ไม่มี ฉัน..ฉันไม่ได้ถ่าย” จริงๆนะ แล้วทำไมเขาถึงคิดว่าฉันจะถ่ายไว้ล่ะ คืนนั้นฉันเห็นเขาแค่ไม่กี่วินาทีก็เผ่นหนีแทบจะทันทีแล้วไม่ใช่เหรอ?

“ไม่ได้ถ่ายแล้วเสือกยกโทรศัพท์ขึ้นมาทำห่าไรวะ! รีบบอกมา เธออัพโหลดเก็บไว้ที่ไหนบ้าง ไม่งั้นฉันหั่นเธอเป็นชิ้นๆแน่” ฮึก ฮืออ~ T^T ฉันปล่อยโฮออกมาอีกระลอกใหญ่ นี่เขา..เขากำลังจะฆ่าฉันแล้วหั่นเป็นชิ้นๆเหรอเนี้ย ฮืออ~ ทำไงดี ฉันกลัว~ ฉัน..ฉันยังไม่อยากตาย ฮืออ~ T^T

“ฮือออ ฉัน..ฉันไม่มี ไม่มีจริงๆ ไม่ได้ถ่ายจริงๆ ฮืออ~”

“แล้วนี้จะแหกปากทำไมวะ! เงียบสิโว้ย!!”

“ฮืออ~ T_T ก็..ก็นายจะฆ่าฉันหั่นศพฉันนี่นา T~T ฉันยังไม่อยากตาย ช่วยด้วย!! ใคร..อุ๊บ! อื้มม!!” ฉันร้องให้ฟูมฟายยกใหญ่ แล้วในจังหวะที่ฉันจะร้องให้คนช่วยพร้อมทั้งดิ้นรนขัดขืนเพื่อหนีตาย เขาก็คว้าท้ายทอยพร้อมทั้งเอามือมาปิดปากฉันไว้แน่นทันที จากนั้นก็ยื่นหน้าเข้ามาจนชิด...

“แม่งอยากตายจริงๆใช่มั้ยวะ! เวรเอ้ย..เดี๋ยวไอ้พวกห่านั่น...”

“เฮ้ย! ดีเค มึงอยู่ในนั้นใช่มั้ยวะ?”

 

DK PART

เชี่ยเอ้ย! พูดถึงก็มา แม่งตายอยากฉิบหาย

“มึงอย่าเงียบ เมื่อกี้กูได้ยินเสียงมึง รีบเปิดเลย” แม่งไอ้เวรนี่!!

“เฮ้ย! ไอ้วินถามหามึง” แล้วไอ้พี่หอกนี่มันจะอะไรกับกูนักหนา เฮ้ย! ตกลงกูเป็นน้องหรือลูกมันกันแน่วะ?! -*-

“เฮ้..ถ้าฉันเอามือออกแล้วเธอเสียงดังละก็..เตรียมตัวเป็นใบ้ได้เลย ฉันตัดลิ้นเธอแน่ เข้าใจ๊?” แล้วยัยแว่นก็พยักหน้าทั้งน้ำตา ว่าแต่..ที่ใส่อยู่นี่แว่นหรือจานดาวเทียมกันแน่วะ =_=

แกร็ก

ผมปล่อยมือจากปากยัยแว่น จากนั้นก็ยื่นมือไปเปิดประตูให้ไอ้จีกับไอ้เอ็มเข้ามา ในขณะที่สายตาไม่ได้ละไปจากใบหน้าเปื้อนน้ำตานั่นเลย

“โหแม่ง..มึงxถึงขั้นพาผู้หญิงมาเอาในห้องน้ำผับเลยเหรอวะ?” -_- มาถึงมันก็วอนโดนตีนเลยเว้ย

“มึงอยากตายคาตีนกูเหรอวะจี”

“อ้าว..ไม่ใช่เหรอวะ ก็เห็นว่าท่ามันให้นี่หว่า” =_= แม่งมันลอยหน้าลอยตาน่าเตะฉิบหาย

“แล้วนี่อะไร?” ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนกับไอ้ห่าจี ไอ้เอ็มก็ถามแทรกขึ้นมาซะก่อน  มันคงดูออกว่าหน้าตาผมตอนนี้ไม่มีอารมณ์เล่น  จริงๆไอ้ห่าจีก็รู้แต่มันก็ยังกวนตีนวอนตายไม่เลิก

“ผู้หญิงที่เห็นพวกเราคืนนั้น”

“แน่ใจ?” ไอ้เอ็มถามขึ้น หน้าตามันไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรนอกจากนิ่งเรียบตามสไตล์มัน -_- เฮ้ย! มีอารมณ์ร่วมกับกูหน่อยก็ได้นะเว้ย

“กูจำเคสมือถือเวรนี่ได้ อีกอย่าง..แว่นตาเท่าจานดาวเทียมแบบนี่ มึงคิดว่าจะมีใครกล้าใส่อีกเหรอวะ -_- สรุปยัยนี้ล้านเปอร์เซ็นต์” ผมยกเคสมือถือให้พวกมันดู ก่อนจะพยักหน้าไปทางยัยนั่นให้พวกมันเห็นขนาดของแว่น ให้ตายสิวะ! หน้าเล็กเท่าฝ่ามือแต่เสือกใส่แว่นใหญ่กว่าหน้า นี่ไม่มีใครห้ามปรามมั่งหรือไงวะ =_= เวรกรรม..มองผ่านๆกูนึกว่าหน้ากากเชื่อมเหล็ก แม่งเอ้ย!

“แล้วน้องแว่นว่าไง ได้แชะรูปเท่ๆตอนมึงปาดคอไอ้เวรนั่นมั้ยวะ?” ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ยว่าใครถาม

ป๊าบบ!

“เชี่ย!! มันก็แรงไปไอ้ห่า” ผมฟาดกะบาลไอ้ห่าจีไปหนึ่งที่ บอกตามตรงว่าความอดทนของผมมีน้อย และไม่ค่อยได้ใช้ เพราะปกติ..กูแทบจะไม่ทน -_-

“เฮ้ยจี..วันนี้กูไม่เล่น”

“เออ..บอกกูดีๆก็ได้เว้ย” ว่าแล้วมันก็สะบัดหน้าใส่ แล้วไงใครสนวะ =_=

“ฮึก คืน..คืนนั้นฉันไม่ได้ถ่ายอะไรเลย จริงๆนะ สาบานได้ เชื่อฉันเถอะ”

แล้วอยู่ๆยัยแว่นก็พูดแทรกขึ้นมาทั้งน้ำตานองหน้า เวร..ตกลงนั่นน้ำตาหรือห่าฝน แล้วมันจะไหลออกมาทำไมเยอะแยะวะ แม่งเห็นแล้วหงุดหงิดเว้ย บอกตามตรงผมไม่เชื่อที่ยัยนี่พูด ก็ลองคิดดูสิวะ..ถ้าไม่ได้ถ่ายแล้วจะเสือกยกโทรศัพท์ขึ้นมาทำห่าไร? แล้วถ้าไม่ใช่คนของพ่อที่ส่งมาตามดูพฤติกรรมผม ผู้หญิงตัวเท่าเด็กประถม -_- เออ..มัธยมก็ได้วะ แถมยังใส่แว่นตาหนาเตอะแต่งตัวก็เฉิ่มเชย โว๊ะ! เห็นแล้วขัดหูขัดตาฉิบหาย ก็นั่นแหละ..แล้วยัยนี่จะไปทำหอกอะไรดึกๆดื่นๆแถวนั้น แล้วสารรูปกับเบ้าหน้าแบบเนี้ยะนะ..ทำงานในผับในบาร์? =_= ให้ตายสิ! แล้วแบบนี้จะไม่ให้กูสงสัยได้ยังไงวะ!!

“แล้วสรุปในมือถือ มีรูปมั้ยวะ?” คราวนี้ไอ้จีเริ่มจริงจังขึ้นมาบ้าง

“มีแต่รูปหมาห่าเหว ยัยนี่คงอัพโหลดไว้ที่อื่นหรือไม่ก็..ส่งไฟล์ให้พ่อกูแล้ว”

“ไม่นะ! ไม่มี ฉันไม่มีรูปพวกคุณจริงๆนะ ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย เชื่อฉันเถอะนะ ฮืออ~ T_T” แล้วยัยนั่นก็แทรกขึ้นมาอีกรอบ รัวเร็วรวดเดียวจบก่อนจะตบท้ายด้วยการ..ร้องให้ปล่อยโฮอีกห่าใหญ่ เออ..ร้องเข้าไปเอาให้ได้ยินกันทั้งผับไปเลยโว้ย!!

“ฮึก ฮืออออ~” =_= เวรกรรม..นอกจากจะไม่หยุดแล้วยังดังขึ้นอีกต่างหาก

“เฮ้ย!!” พอตะคอกใส่ ผมจับไหล่เล็กทั้งสองข้างตั้งท่าจะระเบิดฟอร์มใส่ แต่ทว่า..

“เฮ้ย..พอแล้ว กูว่า..น้องเขาคงไม่ได้ทำอย่างที่พูดนั่นแหละ ปล่อยไปเหอะ” แล้วโรคใจดีของไอ้เอ็มก็กำเริบจนได้ ให้ตายสิวะ! มึงอย่ามากำเริบตอนนี้ได้มั้ยว้า

“ไม่ ถ้ายัยนี่ไม่สารภาพมาว่ารูปอยู่ไหน กูก็จะเค้นให้เหลือแต่กระดูก”

 

MAY PART

“ไม่นะ! ฉันไม่ได้ทำ! ฮืออ~ ปล่อยฉันไปเถอะนะ” หลังจากได้ยินคำขู่ว่าจะทำให้ฉันเหลือแต่กระดูกแล้ว ปีศาจในร่างคนตรงหน้าก็กระชากแขนฉันลงจากเคาเตอร์ทันทีจนหน้าฉันทิ่มกับอกเขาไปเต็มๆ  เป็นผลให้แว่นกรอบใหญ่กระแทกเข้ากับสันดั้งอย่างจัง ฮืออ~ T^T เจ็บ~ มันเจ็บจนน้ำตาฉันไหลทะลักอีกรอบโดยอัตโนมัติทันที ฮืออ~

“เฮ้ย! ไม่ใช่น้องเขาหรอกน่า” แล้วผู้ชายที่ชื่อเอ็มก็ช่วยพูดแก้ต่างให้ฉันอีกรอบ นอกจากจะหน้าตาดีแล้วเขายังดูเป็นคนดีที่สุดในสามคนนี้อีกด้วย ส่วนอีกคนที่ชื่อจีก็หน้าตาดี ถึงจะดูขี้เล่นไปหน่อยแต่ก็ดูไม่เลวร้ายอะไรมากมาย สรุปแล้ว..ไม่มีใครดูจะเลวร้ายไปกว่าปีศาจในร่างคนตรงหน้าฉันอีกแล้ว!  เพราะแค่ดวงตาเรียวรีคู่นั้น..ก็ดูร้ายเกินกว่าจะบรรยายได้จริงๆ!

“กูไม่เชื่อใคร จนกว่ากูจะแน่ใจเอง” เห็นกันหรือยังล่ะว่านอกจากจะร้ายกาจแล้วเขายังดื้อด้านอีกต่างหาก!

“เฮ้ย! นี่มันก็ผ่านมาสองอาทิตย์แล้ว แต่พ่อมึงก็ยังไม่ได้ว่าอะไรนี่หว่า มึงคิดดู..ถ้าน้องเขามีรูปแล้วส่งให้พ่อมึงจริงคิดเหรอว่ามึงจะยังยืนอยู่ตรงนี้ แต่ถ้ามึงยังอยู่นี่อีกห้านาทีพี่มึงจะมาตาม โอเคว่ามันไม่ฟ้องแน่แต่มันจะตามมึงแจ และแน่นอนว่ามึงไม่ชอบ กูพูดถูกมั้ย?” 

แล้วคนที่ชื่อเอ็มก็ให้เหตุผลยาวเหยียดในการโน้มน้าวเขา  ถึงจะไม่เข้าใจว่าพวกเขาพูดเรื่องอะไรกัน แต่มันก็น่าจะเป็นเรื่องสำคัญและมีน้ำหนักพอที่จะทำให้คนตรงหน้าฉันฉุกคิด แล้วก็..หันมาจ้องหน้าฉันเขม็งก่อนจะค่อยๆหรี่ตามองราวกับจะเจาะทะลุเข้ามาในความรู้สึกนึกคิดของฉัน ยะ..ยังไงยังงั้นเลย

“ให้ตายกูก็ไม่เชื่อ แต่..กูจะปล่อยไปก่อน ถ้ามีปัญหาทีหลังกูจะ ‘เอา’ ยัยนี่ให้หนัก แล้วพวกมึงอย่าเสือกก็แล้วกัน” ละ..แล้วทำไมฉันต้องขนลุกไปทั้งตัวแบบนี้ด้วยเนี้ย บ้าจริง! T^T

“เออ..กูไม่เสือกแน่ แต่ไอ้ซีบอกตอนนี้พี่มึงกำลังจะขึ้นมา ปล่อยน้องเขาแล้วออกไปจากนี่กัน” คราวนี้ผู้ชายที่ชื่อจีพูดขึ้นบ้างแถมหน้าตาเขายังจริงจังขึ้นอีกด้วย ว่าจบเขาจบก็คว้าแขนฉันอีกข้างแล้วกระชากไปดื้อๆ

“อ๊ะ..นี่!” ก็ขนาดปีศาจร้ายที่จับแขนฉันไว้ก่อนหน้ายังขมวดคิ้วไม่พอใจเลยที่อยู่ๆฉันก็หลุดมือไป  ส่วนฉันที่ไม่ทันได้ตั้งตัวก็หน้าทิ่มโดนแว่นกระแทกสันดั้งอีกรอบ ฮืออ~T.T นี่พวกเขาเห็นฉันเป็นตุ๊กตาผ้าหรือไง มันเจ็บนะ! เจ็บจนลืมกลัวมองค้อนเขาไปอย่างไม่พอใจ ฮืออ~ T^T เจ็บ

“โอ๊ะ! โทษทีพอดีมันรีบ...?” ก็ยังดีที่เขายังรู้จักขอโทษ ว่าแต่..ทำไมมองหน้าฉันแล้วต้องขมวดคิ้วทำหน้าสงสัยแบบนั้นด้วยล่ะ?

“ไปเหอะ..มันขึ้นมาชั้นสองแล้ว” ดูเหมือนสถานการณ์ตอนนี้จะบีบรัดกระชั้นชิด แต่..คนที่ชื่อเอ็มกลับบอกทุกคนด้วยสีหน้านิ่งเรียบ หลังจากก้มอ่านข้อความในมือถือ อา..ดูท่าเขาจะเป็นคนใจเย็น..มาก ให้ตายสิ! แบบนี้มัน..เทวาในหมู่ซาตานชัดๆเลย

“ระวังตัวไว้ให้ดี เป็นเรื่องเมื่อไหร่..เธอเจอดีแน่” แล้วในขณะที่ฉันกำลังซึ้งในความดีของเทวา อยู่ๆซาตานร้ายก็เข้ามาคว้าคางฉันจนหน้าหันจากนั้นก็บีบไว้แน่น ฮืออ~T.T เจ็บนะ! คิดดูเองละกันว่าเขาเลวร้ายขนาดไหนถึงทำกับผู้หญิงแบบนี้ได้!!!

“เฮ้ยจี..มึงพาดีเคออกไปก่อน” แล้วผู้ชายที่ชื่อจีก็พาซาตานร้ายออกไป เหอะ! ไปแล้วไปลับยิ่งดี! ว่าแต่..ชื่อดีเคงั้นเหรอ? ชื่อก็แปลกไม่เหมือนชาวบ้านชาวช่อง นอกจากหน้าตาก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง พูดจาก็หยาบคายแถมยังใช้ความรุนแรงแม้แต่กับผู้หญิงอีก เกลียดที่สุดเลย!!!

“ขอโทษแทนมันด้วยละกัน” ตอนนี้ฉันอยู่ตามลำพังกับคนที่ชื่อเอ็ม  แต่ถึงอย่างนั้น..ฉันกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้านี้เลย  อย่างที่บอก..คงเพราะหน้าตาท่าทางเขาดูเป็นคนดีละมั้ง ฉันถึงยังยืนทื่ออยู่กับที่แบบนี้ได้

“หนู..ไม่ได้ถ่ายอะไรไว้จริงๆนะคะ ที่เห็นคืนนั้นก็แค่ไม่กี่วินาทีก่อนที่หนูจะวิ่งหนี หนูสาบานได้” ฉันยืนยันความบริสุทธิ์ของตัวเองอีกรอบ เผื่อว่าเขาจะเอาไปบอกเพื่อนฆาตกรโรคจิตเขาอีกที จะได้เลิกตามราวีฉันสักที!

“หึ..บอกไปแล้วไงว่าเชื่อ ว่าแต่..ที่นี่เขารับเด็กมัธยมด้วยเหรอ?” ก่อนอื่นขอเรียกว่า..พี่เอ็มละกัน สั้นดี อย่างที่บอก..พี่เอ็มเป็นคนหน้าตานิ่งๆดูเฉยชา ฉะนั้น..ที่เขาถามมาเมื่อกี้จึงไม่ใช่มุขตลกแต่อย่างใด -_-

“เอ่อ..คือหนูอายุสิบแปดก็จริง แต่..เรียนมหา’ลัยปีสองแล้วค่ะ” ก็ไม่แปลกที่ใครๆจะคิดว่าฉันยังเหมือนเด็กมัธยม เพราะนอกจากจะตัวเล็กแล้วยังผอมบางอีกต่างหาก  อีกอย่าง..หน้าตาฉันก็ไม่ได้แต่งแต้มอะไรแถมยังใส่แว่นตากรอบใหญ่ลายกระเหมือนเด็กเนิร์ดเข้าไปอีก และที่สำคัญ..สาวมหา’ลัยที่ไหนจะทำตัวเฉิ่มเชยแบบฉันกัน

“อ้าวเหรอ..ปีสองเหมือนกันนี่”

“เอ๊ะ? จริงเหรอคะ แต่คงอายุมากกว่าหนูใช่มั้ยคะ” ถ้าเข้าเรียนตามเกณฑ์ปกติพี่เอ็มก็คงจะยี่สิบ แต่จะว่าไป..ซาตานตนนั้นก็ดูเหมือนเด็กมัธยมไม่ต่างจากฉันสักเท่าไหร่เลย โอ๊ะ!..แล้วทำไมฉันต้องนึกถึงหมอนั่นด้วยละเนี้ย!

“อืม..สองปี” ยี่สิบจริงๆด้วย

“คราวก่อนที่เจอหนูเพิ่งเลิกงานจากร้านเหล้าแถวนั้นค่ะ”

“อ้อ..มิน่าละถึงกลับดึก”

“เอ่อ..หนูขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยคะ” จะว่าไปแล้ว..ฉันคาใจเรื่องคืนนั้นมาตลอดเลย มันแอบรู้สึกผิดที่ปล่อยให้ผู้ชายคนนั่นถูกทรมานแบบนั้น แล้วฉันก็หนีเอาตัวรอดมาคนเดียว

“ว่า?

“ผู้ชายคนนั้น...?

“หึ..ไม่ตายหรอกน่า”

“จะ..จริงเหรอคะ” อา..ฉันรู้สึกเหมือนได้ล้างบาปชำระจิตใจแถมยังโล่งอกอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ

“อืม”

“ดีจัง..ถ้างั้นหนูไปทำงานก่อนนะคะ ขอบคุณมากที่ช่วยหนูค่ะ” ว่าแล้วฉันก็ยกมือไว้พี่เอ็ม

“อืม..โชคดี”

 

วันต่อมา

ตอนนี้อยู่ในช่วงพักกลางวัน ฉันเลยนั่งเล่นตรงซุ้มม้าหินอ่อนหน้าคณะ ในขณะรอมินเข้าห้องน้ำไปด้วย

“เฮ้ยเมย์ หน้าตาแกดูโทรมๆวะ อย่าบอกนะว่า..แกเข้าคอร์สอ่านหนังสือแล้ว เฮ้ย! เพิ่งเปิดเรียนได้เดือนเดียวเองนะเว้ย” พอยัยนั่นเดินมานั่งลงตรงหน้า มันก็เปิดประเด็นวิพากษ์วิจารณ์หน้าตาฉันทันที -_-

แต่จะว่าไป..ก็จริงอย่างที่มินว่า เพราะหน้าฉันตอนนี้ดูโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ยิ่งขอบตานี่แพนด้าสุดๆ แถมผิวที่ขาวอยู่แล้วก็ยิ่งซีดเซียวยังกะแวมไพร์เข้าไปใหญ่  ก็จะไม่ให้เป็นแบบนี้ได้ยังไง ในเมื่อเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมาไม่มีคืนไหนที่ฉันจะหลับสนิทแบบไม่คิดอะไร แถมพอเคลิ้มหลับกลับฝันร้าย..ร้ายซะจนฉันหดหู่มาจนถึงตอนนี้  เพราะในความฝันมันช่างเหมือนจริงเหลือเกิน  เหมือนโดนปีศาจร้ายที่ชื่อ..ดีเค ข่มเหงรังแกในขณะที่ฉันดิ้นรนขัดขืนเอาตัวรอดแถมยังร้องให้จะเป็นจะตาย แต่..แทนที่เขาจะเห็นใจกลับยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจจากนั้นก็..ข่มขืนย่ำยีฉัน! ให้ตายสิ! มันน่ากลัวมากจริงๆ! แถมพอสะดุ้งตื่นเนื้อตัวฉันยังชุ่มเหงื่อราวกับว่าฉันขัดขืนดิ้นรนจริงจังยังไงยังงั้นเลย  เพราะแบบนี้ไง..ฉันถึงได้โทรมเหมือนซอมบี้ผีดิบแบบนี้ แต่จะเล่าให้ยัยมินฟังก็กลัวจะโดนซักไซ้ไล่เรียงยาวไปอีก ฉันเลย..

“ก็เตรียมตัวไว้ทำไงได้ฉันเด็กทุนนี่นา” ตามน้ำไปดีกว่า เฮ้อ~

“ฉันเข้าใจ แต่แกก็หักโหมแต่หัวปีเกินไปมั้ย เอางี้..วันนี้ไปสปาที่ร้านฉันดีกว่านวดผ่อนคลาย งานนี้ฟรีเว้ย”

“เฮ้ย! สปาบ้านแกมันห้าดาวเลยนะเว้ย มาฟงมาฟรีอะไร ไม่เอาฉันเกรงใจ”

“เกรงจงเกรงใจบ้าอะไรไปเหอะน่า รู้ตัวมั้ยว่าแกซีดยังกะแวมไพร์ ฉันอยู่ใกล้ก็หล่อนเหมือนกันนะเว้ย” -_- ฟังมันพูด

“จะดีเหรอแก เกรงใจอ่ะ”

“ถ้างั้น เอางี้..แกมาเป็นนางแบบโปรโมทร้านให้ฉันแลกกันเอามั้ยล่ะ  พอดีว่านางแบบคนเดิมจะหมดสัญญาสิ้นปีนี้  ถ่ายภาพนิ่งไม่กี่ภาพเองได้ตังค์แถมยังใช้บริการฟรี แกทำงานมาหนักๆอ่านหนังสือมาเหนื่อยๆ อาบน้ำแร่แช่น้ำร้อนผ่อนคลายดีนะเว้ย เคป่ะ? ไม่ดีกว่า..ฉันบังคับแกเลย ปะ” =_=

ว่าแล้วมินก็ปุบปับลุกขึ้นก่อนจะคว้าแขนฉันให้ลุกตาม จากนั้นมันก็ลากฉันตัวปลิวไปทางโรงจอดรถของคณะแพทย์ โดยไม่ฟังคำคัดค้านทัดทานจากฉันเลยสักคำ เฮ้อ~ พอถึงบ้านมินซึ่งเป็นร้านสปาระดับห้าดาวบนพื้นที่กว่าหนึ่งไร่  โดยที่ลูกค้าส่วนใหญ่เป็นพวกคุณหญิงคุณนายไม่ก็ไฮโซมาใช้บริการอย่างไม่ขาดสาย  เรียกได้ว่าเป็นร้านดังติดท้อปไฟว์ในหมู่คนรวยเลยก็ว่าได้  จากนั้นมินก็พาฉันมายังแผนกต้อนรับที่มีพนักงานหญิงแต่งกายด้วยเครื่องแบบไทยสวยงาม

“แม่! มินหานางแบบโปรโมทร้านคนใหม่ได้แล้วนะ นี่ไง..เพื่อนมินเองที่เคยเล่าให้ฟัง รับรองคนนี้สวยกว่าคนเก่าสิบเท่า ไม่สิ..ร้อยเท่าเลยต่างหาก แม่อย่าเพิ่งทำหน้าแบบนั้น เดี๋ยวมินพาไปถอดรูปแล้วก็รีโนเวทก่อน มินขอมือหนึ่งของร้านเท่านั้นนะ พี่ส้ม พี่หน่อยว่างใช่มั้ยแม่”

พอฉันยกมือไหว้สวัสดี ยัยมินก็ร่ายยาวรวดเดียวจบแบบไม่เปิดโอกาสให้ใครได้แทรก..แม้แต่แม่ -_- แล้วจังหวะที่มินบอกว่าฉันสวยกว่าคนเก่าร้อยเท่า คุณแม่ก็ทำหน้าอึ้งตกใจขึ้นมาทันที ซึ่งฉันเข้าใจดีเพราะสภาพฉันในตอนนี้ไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่า ‘สวย’ อย่างที่มันโอ้อวดไว้เลยแม้แต่น้อย =_=

“อ้อ..ว่างพอดีจ๊ะ เพิ่งเสร็จจากคุณหญิงเพ็ญแขสักครึ่งชั่วโมงได้ ตามสบายเลยเดี๋ยวแม่รอนะ” คุณแม่มินดูจะมึนงงอยู่สักพัก ก่อนจะตั้งหลักได้

“ขอบคุณมากค่ะ” ฉันยกมือไหว้ขอบคุณแต่ยังไม่ทันได้เงยหน้าส่งยิ้มให้ด้วยซ้ำ ยัยมินก็คว้าแขนลากฉันออกมาซะก่อน บ้าจริง! นี่มันจะรีบร้อนไปไหน!!

“รีบเลยแก เพราะกว่าจะเสร็จก็หลายชั่วโมง” ห๊า! เป็นชั่วโมงเลยเหรอ?

 

3 ชั่วโมงต่อมา

หลังจากผ่านสารพัดกรรมวิธีขัดสีฉวีรรณตั้งแต่หัวจรดเท้าจนฉันเผลอหลับไป  ในที่สุด..ฉันก็มานั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัวแนววินเทจประหนึ่งเจ้าหญิงในหนังการ์ตูนวอลส์ดีสนี่ย์ยังไงยังงั้น -_-

“ให้ตายสิ! แกนี่มันเฮเลนแห่งทรอยชัดๆเลยว่ะ”

“ยัยมิน!”

“อย่าซีเรียสสิแก ฉันหมายถึงความงามย่ะ!”

“เฮ้อ~” ขี้เกียจเถียงเลยถอนหายใจเอาละกัน -_-

“เป็นไง..นอกจากจะสวยแล้วยังหายเหนื่อยมั้ยละ?”

“มันสุดยอดไปเลยล่ะ”

“หึ..ไม่สุดยอดได้ไง คอร์สนี้เกือบแสนเลยนะเว้ย”

“ห๊า! วะ..ว่าไงนะ!!”

“แล้วแกจะตกใจทำไม ก็อย่างที่ตกลงกันไว้ว่าแกจะเป็นนางแบบให้ร้านฉันไง”

“ก็..ก็จริง แต่..ฉันจะทำยังไงให้คุ้มค่าคอร์สละเนี้ย”

“บอกแล้วไงว่าอย่าคิดมาก ว่าแต่..ดูสิ ผิวแกขาวอมชมพูของแท้เลยว่ะ แอร๊ย! >_< มันนุ้มนุ่มแถมลูบแล้วยังเนียนลื่นอีกต่างหาก แล้วผิวหน้าแกนะ..ใสกิ้งเลย! โอ๊ย! นี่ถ้าฉันเป็นผู้ชายฉันจับแกปล้ำทำเมียไปแล้ว นี่แกเกินมาสิบแปดปีหรือเพิ่งเกิดวันนี้ห๊า! ไฝฝ้ากระจุดอะไรก็ไม่มี ปากก็อวบอิ่มอมชมพู ผมก็นุ่มยังกับเส้นไหมแถมยังสีน้ำตาลธรรมชาติอีกต่างหาก อา..แกนี่มันเฮเลนกลับชาติมาเกิดชัดๆเลย”

“-_- แกเว่อร์ไปมั้ย?”

“หึ..เดี๋ยวฉันเรียกแม่มาดู มีเว่อร์กว่านี้อีก ไม่เชื่อคอยดูสิ” ว่าแล้วยัยมินก็พรวดพรวดออกไป ก่อนจะกลับมาพร้อมกับคุณแม่ในอีกไม่กี่นาทีต่อมา แล้วก็ไม่ผิดจากที่มินว่าไว้ =_=  พอคุณแม่เห็นฉันท่านก็ตาค้างยกสองมือขึ้นปิดปาก ถ้าใครนึกภาพไม่ออกก็ท่านางงามตอนมงลงหัวนั่นแหละ -_- จากนั้นท่านก็เข้ามาจับเนื้อจับตัว จับฉันหมุนซ้ายหมุนขวาพร้อมกับชมว่าฉันสวยน่ารักและอีกมากมายที่ฉันจำไม่ได้ ก่อนจะนัดหมายให้ฉันมาถ่ายภาพนิ่งในวันศุกร์นี้! เฮ้ย! ไหนบอกนางแบบคนเก่าหมดสัญญาสิ้นปีไง นี่อีกตั้งหลายเดือนเลยนะกว่าจะสิ้นปี พอฉันอ้าปากตั้งท่าจะถามก็ได้คำตอบว่าถ่ายเก็บไว้  เพราะฉันตอนนี้สวยเพอร์เฟคถูกใจท่านมาก แล้วแบบนี้...ฉันจะปฏิเสธอะไรได้ในเมื่อเข้าคอร์สราคาเกือบแสนไปแล้วT_T

แล้วตลอดสามวันหลังจากนั้น..ฉันก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจอย่างประหลาด แถมยังผ่อนคลายหลับสบายอย่างบอกไม่ถูก เสมือนว่าเรื่องร้ายๆที่ผ่านเข้ามาเป็นเพียงแค่ฝันร้ายเท่านั้น ฝันร้ายที่ไม่มีวันเป็นจริง หุหุ 

 

แต่หารู้ไม่ว่า...บางครั้งคลื่นลมสงบอาจเป็นจุดเริ่มต้นของพายุร้าย

ที่กำลังก่อตัวรอวันพัดกระหน่ำอย่างรุนแรง ก็เป็นได้...

 

Spoil Alert

“ไง...คงไม่ลืมฉันใช่มั้ย” 

          “นะ นาย” ฉันได้ยินเสียงตัวเองแผ่วเบา อ่อนแรงและ...ฉันกำลังจะหมดสติ

TALK

มาอีกแล้วววรัวมั่กมากกก ปราศจากคอมเม้นอีกล้าววว5555

ไม่เป็นไรๆแรกๆอาจจะยังไม่สนุกเนาะ

ยังไงก้แวบเข้ามาอ่านเยอะๆน้าอย่างที่สปอยไปแชบหน้าดีเคได้ตัวเมย์ไปยังไงนะนั่น

แชบต่อไปเลิฟช็อตฮอตซีนน้า  ยังไงก็ช่วยเม้นติดตามเป็นกำลังใจด้วยนะคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,347 ความคิดเห็น

  1. #5286 comtoontrans (@comtoontrans) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 13:35
    โหยอยากเห็นตอนถอดรูป
    #5,286
    0
  2. #4415 bakerypink (@bakerypink) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 13:06
    สนุกอ่านแล้วติดใจ
    #4,415
    0
  3. #4300 -Nattha- (@-Nattha-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 14:06
    สนุกค่ะ
    #4,300
    0
  4. #3025 Pnx. (@natnicha_nnc) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 20:33
    อ่านสนุกดี55555แต่ร้องไห้* นะ
    #3,025
    0
  5. #3010 myyuy (@pimnara777) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 14:46
    พระเอ้กกกก ชอบบบบ
    #3,010
    0
  6. #2922 -ม.ม้าาา [KS'] (@mmind-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2560 / 19:22
    ว้าว พระเอกโหด
    #2,922
    0
  7. #2700 ปางลี่ (@yogurtberry) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 08:30
    ปรับปรุงการใช้ คะ ค่ะ ด้วยนะคะไรท์ กราบบบบบ
    #2,700
    0
  8. #1983 ga_eii (@wangbb1a) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 22:37
    อยากให้แก้ไขเรื่องการใช้ คะ ค่ะ ใช่ผิดอ่านแล้วมันแปลกๆไม่ลื่นอะค่ะ แต่แต่งดีค่ะ สนุก
    #1,983
    0
  9. #1882 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 01:45
    แชปหน้าดีเคจะกลับมาทำอาร้ายยยย
    #1,882
    0
  10. #1585 cmsysnet (@cmsysnet) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 22:47
    สนุกมาก..ค่ะ นึกถึงตอนเรียน มหาลัยอีกครั้ง..555
    #1,585
    0
  11. #722 Prim Prim Thitinun (@prim_thitinun) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 12:27
    แปรงร่างเลยยยยยย งื้อออ
    #722
    0
  12. #571 KPriyanit (@KPriyanit) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 20:37
    ดีเคนี่เงียบน่ากลัว
    #571
    1
    • #571-1 Ladies'man (@soundtracker) (จากตอนที่ 4)
      27 กรกฎาคม 2560 / 21:53
      อ่านไปจะรู้ว่าดีเคมันจิตค่ะ
      #571-1
  13. #294 Netnapa Pluemjit (@pa_nuch) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 01:18
    น่ากลัวแทน
    #294
    0
  14. #229 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 15:15
    อูย สนุกๆ
    #229
    0
  15. #2 Delight (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 16:23
    ดีเค ซ่ามากแต่ก็กลัวมีคนรู้ความผิดที่ก่อไว้ ทำน้องเมย์เครียดจนนอนไม่หลับ น่าส

    สารจัง ห้ามรักคนเลวนะน้อง ไม่งั้นชีวิตป่วนแน่นอน
    #2
    0