[จบแล้ว] BAD LOVE STORY...ถึงเลวก็รักเธอ P.2

ตอนที่ 2 : เลวครั้งที่#1...มันแค่เริ่มต้น_100%_รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 54,796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    21 ก.พ. 61

                  



เลวครั้งที่ 1...มันแค่เริ่มต้น



                              # 21.30 น.

         “แฮ่ก แฮ่ก ไม่ไหวแล้ว” ไม่ไหวจริงๆ ขืนวิ่งต่ออีกก้าวเดียวขาฉันอาจจะหลุดออกจากตัวหรือไม่ก็..ขาดใจตายแน่ๆ เพราะก่อนหน้านี้ฉันวิ่งเต็มสปีดหนีตายชายฉกรรจ์สองคนที่ตามไล่ล่ามากว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว ถ้าคิดเป็นระยะทางคงมากกว่าสองกิโลเมตรเห็นจะได้  ฉันว่าพวกนั้นคงตามมาไม่ทันแล้วล่ะ..มั้ง? แต่ถึงยังไงฉันก็ขอพักเหนื่อยก่อนละกัน ว่าแต่..ในซอยแคบมีแต่กำแพงขนาบข้างแบบนี้ มันจะมีที่ไหนให้หลบซ่อนได้บ้าง นอกซะจาก...-_-

          “เอาวะ! เหม็นก็ดีกว่าโดนจับได้” ว่าแล้วฉันก็ลากขาที่ล้าจนสั่นระริกเข้าไปหลบ..ข้างถังขยะทันที T.T แล้วมันก็ช่างเหมาะเจาะพอดีเหลือเกิน  เพราะนอกจากจะเป็นมุมอับลับตาคนแล้วกลิ่นขยะยังเหม็นคละคลุ้งไปทั่ว แล้วแบบนี้ใครหน้าไหนจะกล้าเข้าใกล้ นอกจากคนไม่มีทางเลือกและกำลังหนีตายอย่างฉัน T~T

          ตื้อ ดึง!

“โอ๊ย! ไลน์บ้า!” หัวใจฉันจะวาย ให้ตายสิ!  เวรกรรม..หัวใจมันกระหน่ำเต้นรัวขึ้นมาอีกแล้ว บ้าจริง! และก่อนที่มันจะดังเรียกความซวยมาเยือนฉันก็ล้วงจากกระเป๋ากางเกงมาปิดเสียงทันที ก่อนจะเปิดอ่านข้อความที่ส่งมาจาก...พี่นุ่น

          Pnun         : โอเคมั้ย

          May          : ไม่เลย

          Pnun         : เฮ้ย! แกโดนจับได้เหรอวะ

          May          : บ้า! จับได้จะคุยกับพี่ได้ไง

          Pnun         : เออว่ะ แล้วนี่อยู่ไหน

          May          : ซอยแถวๆม.ซวยชะมัด มันมากินเหล้าที่ร้านกับเพื่อน

          Pnun         : เวรกรรม..ไกลขนาดนั้นมันยังถ่อไปถึง แล้วนี่จะกลับยังไง จะปลอดภัยมั้ย

          May          : ไม่น่ามีปัญหา เมย์หนีมาไกลแล้ว วันนี้นอนหอนะ

          Pnun         : ให้ไปหามั้ย เป็นห่วงนะเนี้ย

          May          : ไม่เป็นไร มันไม่ตามมาแล้ว

          Pnun         : แน่นะ ไม่สบายใจเลย

          May          : น่า..เมย์โอเค

          Pnun         : ก็ได้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไปหาแต่เช้า มีไรโทรมานะ

          May          : โอเค..ยังไหวไม่ต้องห่วง

          แต่ที่ไม่โอเคคือ..ดูเหมือนว่าฉันจะทนกลิ่นขยะพวกนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เพราะฉะนั้น..ฉันต้องออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด! ก่อนที่กลิ่นชวนอ้วกพวกนี้จะน็อคฉันหมดสติไปซะก่อน ว่าแล้วก็สอดส่องซ้ายขวาหน้าหลัง โอเค..ไม่มีใคร ฉันนับหนึ่งถึงสามในใจก่อนจะสปีดเต็มฝีเท้าอีกครั้งเพื่อมุ่งหน้าไปยังหอพักที่ว่า ซึ่งห่างจากนี่ราวสองกิโลเมตรเห็นจะได้ T^T ไกลจัง!

          กำลังสงสัยกันใช่มั้ยล่ะว่า..ฉันเป็นใคร? แล้วทำไมถึงต้องหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้? เอาเป็นว่า..เดี๋ยวฉันจะเล่าคร่าวๆละกันเพราะอย่างที่รู้ฉันกำลังรีบ โอเค...ฉันชื่อเมริน นรากร เรียกสั้นๆว่า..เมย์ อายุสิบแปดปี เป็นนักศึกษาทุนของมหา’ลัยรัฐชื่อดังแห่งหนึ่งและกำลังจะขึ้นปีสองในอีกไม่กี่วันข้างหน้า พอบอกอายุไปหลายคนคงแปลกใจ คือพอดีว่า..ฉันเข้าเรียนก่อนเกณฑ์ด้วยเหตุผลที่ว่า..ป้าไม่มีเวลาเลี้ยงเลยจำเป็นต้องยัดฉันเข้าโรงเรียนก่อนเกณฑ์ถึงสองปี สาเหตุก็เพราะ..แม่เสียตอนฉันสี่ขวบ ส่วนพ่อ..ไม่มี  ฉันเลยเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่นั้นมา โอเค..ตรงนี้ผ่านไปก่อนละกัน 

         ตอนนี้ฉันกำลังวิ่งกลับหอพักแถวมหา’ลัย  ซึ่งที่มาและสาเหตุที่ต้องหนีก็เพราะ..สามสัปดาห์ก่อนหน้านี้ ฉันกลับไปค้างกับพี่นุ่น..ก็คนที่ฉันเพิ่งคุยไลน์ด้วยนั่นแหละ  ซึ่งพี่นุ่นเป็นลูกสาวป้าอร..คนที่อุปการะฉันมาตั้งแต่สี่ขวบนั่นเอง  โดยเหตุการณ์ไม่คาดคิดเริ่มจาก..สามีใหม่ของป้าอรที่เพิ่งจะอยู่กินกันไม่ถึงปีคิดจะปล้ำฉัน! โดยการถือวิสาสะเข้ามาในห้องที่ฉันลืมล็อคกลอนพอดี แต่โชคยังดีที่ตอนนั้นฉันยังไม่นอน ไม่งั้น..ฉันก็ไม่อยากจะคิดเหมือนกัน แน่นอนว่าฉันพยายามขอร้องอ้อนวอนไปแล้ว แต่เขาก็ไม่ฟังตั้งท่าจะปล้ำฉันท่าเดียว  แล้วในจังหวะที่เขาบุกประชิดฉันก็เอามีดที่พกติดตัวไว้ตลอดแทงเข้าที่ท้องของเขาทันทีโดยไม่มีทางเลือก จากนั้นก็วิ่งหนีออกมาโดยไม่รู้ว่าเขาเป็นตายร้ายดียังไง  

และฉันเพิ่งมารู้ทีหลังว่าไอ้หื่นกามไม่ได้บาดเจ็บอะไรมากเพราะมีดมันเล็ก อีกอย่าง..ฉันก็ไม่กล้ากดจนมิดด้าม แต่ถึงอย่างนั้น...มันก็ไม่กล้าแจ้งความอยู่ดี เพราะป้าอรขู่จะแจ้งความกลับฐานพยายามข่มขืน โชคดีที่ป้าอรไม่ได้หลงมันจนเข้าข้างคนผิดเลยเลิกกับมันทันที เพราะแบบนี้มันเลยยิ่งโกรธยิ่งแค้น  จากนั้นมันก็ตามล่าฉันตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แต่ก็ไม่เคยเจอจนมาซวยเอาวันนี้ ที่มันมากินเหล้ากับเพื่อนที่ร้านอาหารกึ่งผับที่ฉันทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟ  แต่ยังดีที่ฉันรู้จักตรอกซอกซอยแถวนี้ดีเลยหนีทัน  โอเค..ตอนนี้ฉันถึงหอพักแล้วคงต้องพอแค่นี้ก่อน

 

            # 22.30 

          “อ๊า~บะ..เบาหน่อยสิคะ มะ..ไม่ไหวแล้ว” บอกให้เบาแต่แอ่นรับ? -_- ไม่ไหวแต่เด้งสวน? =_= แถมก่อนหน้านี้ยังเสร็จก่อนกูไปสองรอบติด ให้กูคิดยังไงวะ? -*-

          “อา~ ดีเคคะ มะ..ไม่ไหวแล้ว อ๊าย~” ซี้ดด~ เวรเสร็จก่อนกูอีกแล้ว ให้ตายสิวะ! จริงๆมันอาจจะดีกว่านี้ถ้ายัยนี่ไม่แหกปากร้องลั่นเหมือนกำลังถ่ายหนังเอ็กอยู่แบบนี้ -*- แม่งเพราะไอ้ห่าจีแท้ๆมันบอกของไม่สดแต่ยังใหม่ แถมยังได้กลิ่นวานิลลาจางๆว่างั้น แต่พอเอาเข้าจริงๆ..วานิลลาพ่องมันดิฉุนขนาดนี้ ตกลงน้ำหอมนี้ฉีดหรืออาบ? -_- นี่ถ้ากูไม่อยากจนหน้ามืดหื่นขึ้นหัวบวกกับลีลาจัดว่าเร้าใจพอใช้ได้ละก็...ไอ้ห่าจีมีโอกาสโดนตีนสูงมาก -*-

          “อ๊า~” พอได้ระบายความไคร่ออกไปผมก็ผละจากยัยนี่ทันที

          “แฮ่ก จัดการให้เรียบร้อย” ตอนนี้ผมนอนแผ่หลาหลับตาผ่อนลมหายใจที่ยังถี่กระชั้นให้ค่อยๆช้าลง ในขณะที่บางอย่างกลางลำตัวถูกรูดออกไป แล้วตามด้วย..ความเปียกชื้นอ่อนนุ่มแต่ทว่า..สากระคายที่กำลังไล้เลียตรงส่วนนั้น อา~ แน่นอนว่ามันเสียวแวบขึ้นมาอีกระลอก แต่..ผมไม่มีอารมณ์กับยัยนี้อีกแล้ว อยากแค่ไหนก็ไม่ไหวกับเสียงครางเหมือนควายออกลูก แม่งรำคาญฉิบหาย -_-

          “ดีเคคะ เรามา...”

          “ออกไป”

          “แต่ว่า...”

          “อย่าให้พูดซ้ำสิวะ” ผมลืมตาก่อนจะผงกหัวขึ้นมองยัยนั่นที่กำลังตั้งท่าจะโยกเองในรอบนี้ -_- แม่งจะทำอะไรดูหน้ากูก่อนมั้ยวะ? แล้วสีหน้าผมตอนนี้คงบอกชัดว่าไม่มีอารมณ์แถมยังหงุดหงิดได้ที่  ยัยนั่นเลยยอมถอยออกไปแต่โดยดี  จากนั้นผมเลยลุกจากเตียงตรงเข้าห้องน้ำชำระร่างกายใส่เสื้อผ้า ทั้งหมดนั่นใช้เวลาไม่เกิน..สิบนาที

          “อ่ะนี่..เอาไปซื้อยาอม”

          “เอ๊ะ?

          “คราวหน้าเอากับใครก็ไม่ต้องครางลั่นขนาดนั้น..มันน่ารำคาญ” ว่าจบผมก็เดินออกจากห้องพร้อมเสียงกรี๊ดที่ดังแว่วตามหลังมา แล้วไง..ใครสนวะ?

          Rrrrrrrrrrr

          แม่งมันเสือกโทรมาได้จังหวะฉิบหาย

          [ไงครับคุณดีเค รับสายได้แบบนี้แสดงว่ากินไอติมวานิลลาจนหนำใจแล้วสิท่า]

          “วานิลลาพ่องมึงดิ ลิปสติกยังขมติดลิ้นกูอยู่เลย”

          [ฮ่าๆๆๆๆๆๆ] -_- แล้วพวกเวรนั่นก็หัวเราะดังลั่นเข้ามาในสาย วอนตายชัดๆ!

          “เฮ้ย! อยากโดนตีนหรือไงวะ?” วานิลลาบ้านมันดิ แม่งยาพิษชัดๆ

          [เออน่า..อันนั้นกูอาจจะพลาด แต่ที่อยู่กับกูตอนนี้ ถึงไม่ใช่วานิลลาแต่น่ากินชัวร์ เดี๋ยวกูยกให้..เอามั้ยล่ะ?]

          “ถ้ากลับไป กูเตะปากมึงก่อนว่าไง? เอามั้ยล่ะ?”

          [เชี่ย! ถ้างั้นมึงจะไปตายที่ไหนก็ไป เออนี่..ไอ้วินถามหามึง ถ้าว่างก็โทรหามันหน่อย]

          “เรื่องห่าไรอีกแล้ววะ?”

          [ไม่รู้สิ แต่คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง น้ำเสียงมันปกติดี]

          “เออ..วันนี้แม่งเบื่อ กูจะกลับไปนอน เจอกันพรุ่งนี้เว้ย”

          [เออ..แล้วเจอกัน ว่าแต่..มึงนอนทั้งที่ยังไม่ถอนพิษระวังมันตกค้างในสเปิร์มนะเว้ย ฮ่าๆๆๆๆ!]

          “ไอ้พวกเชี่ยเอ้ย!! @##$#$#$##@%$#@$#@” แม่งเกลียดความประสานเสียงหัวเราะของพวกมันฉิบหาย!

         ถึงตรงนี้..คงอยากรู้กันแล้วสิท่าว่าผมเป็นใคร? ยังไงก็ต้องบอกอยู่แล้วน่า เรื่องนี้ผมเป็นพระเอกนี่หว่า -..- โอเค...ผมชื่อราชันย์ พิพัฒน์กุล หรือ..ดีเค ฟังดูเท่ใช่มั้ยวะ? หึ..บอกไว้ก่อนว่าไม่ได้แค่เท่แต่มันยังที่มาที่ไป เดี๋ยวยังไงเล่าให้ฟังคร่าวๆ..แต่ก็ยาวอยู่ดีว่ะ -_- โอเค..พอดีว่าผมเป็นลูกชายคนเล็ก..สุดก็ว่าได้ =_= ของตระกูลพิพัฒน์กุล เจ้าของ PK corporation บริษัทอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของประเทศ เจ้าสัวราเชนทร์ปู่ของผมมีลูกชายสองคนลูกสาวอีกสาม พ่อผม...ราเมศ เป็นพี่ชายคนโตเลยได้ตำแหน่งประธานบริษัทไป ส่วนลุงป้าน้าอาแล้วก็ญาติโกโหติกาคนอื่นๆ ก็อยู่ในบอร์ดบริหารอันซับซ้อนวุ่นวายกันไป

พ่อมีเมียสามคน ฟังไม่ผิดหรอกสามคนเนาะๆ =_= และแน่นอนว่า...ผมเป็นลูกคนเล็กของเมียหลวง แต่ไม่ได้หมายความว่าพี่น้องคนอื่นๆเป็นลูกเมียน้อยนะเว้ย ระบบเมียของพ่อคือ...เมียใหญ่ เมียรองแล้วก็เมียเล็ก บรรดาลูกเรียก...แม่ใหญ่ แม่รองแล้วก็แม่เล็ก  ผมมีพี่น้องทั้งหมดเจ็ดคน แม่เดียวกันสามคนคือ..เฮียคิน(30),เจ้รินเจ้รัน(ฝาแฝด27) ส่วนผม..คนเล็กแถมยังลูกหลง(19) -_- เท่านั้นไม่พอยังเกิดท้ายปีเด็กสุดในตระกูลอีกต่างหาก =_= ให้ตายสิวะ! ขนาดลูกคนสุดท้องของแม่เล็กอย่างไอ้วินยังยี่สิบมั้ยวะ! แต่ถึงอย่างนั้นผมก็มักจะเรียกมันว่า..ไอ้วิน -_- นั้นก็เพราะผมกับมันถูกเลี้ยงมาด้วยกันเล่นด้วยกันมาตลอด เลยกลายเป็นว่า...ผมเห็นมันเป็นเพื่อนมากกว่าเป็นพี่ก็ว่าได้ อ้อ..มันมีพี่สาวด้วยชื่อเจ้หวาน ส่วนลูกของแม่รอง...ให้ตายสิ! ผมไม่อยากพูดถึงมันเลยว่ะ..ไอ้ภูผาหน้าตาย แม่งแค่นึกถึงหน้ามันก็หงุดหงิดขึ้นมาแล้ว -*- มันอายุมากกว่าผมสามปีเรียนวิศวะฯโครงสร้างเหมือนกันแต่คนละที่  มันติดมหา’ลัยรัฐชื่อดังของประเทศ  ส่วนผมเรียนมหา’ลัยเอกชนอันดับหนึ่งของประเทศ  แม่ผมไม่สนิทกับใครเป็นพิเศษตามประสาเมียหลวง แต่ก็เป็นพันธมิตรกับแม่เล็ก ส่วนแม่รอง..จะเรียกว่าเหมือนอยู่กันคนละโลกก็ไม่แปลก

ผมบอกได้เลยว่า...แรกเริ่มเดิมทีพ่อกับแม่แต่งงานกันเพราะธุรกิจเพียวๆไม่เกี่ยวกับความรัก =_= แม่เป็นลูกสาวคนโตของเจ้าสัวเด่นดนัย เจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้างยักษ์ใหญ่ของประเทศร่ำรวยไม่แพ้ฝ่ายพ่อ ในขณะที่แม่รองคือผู้หญิงที่พ่อคบหาดูใจตั้งแต่เรียนมหา’ลัยด้วยกัน  ฐานะเรียกว่าธรรมดาสามัญเอาง่ายๆคือ..ห่างไกลคำว่ารวย -_- ส่วนแม่เล็ก..เป็นลูกสาวของสถาปนิกชื่อดังมีบริษัทออกแบบตกแต่งภายในขึ้นชื่อแห่งหนึ่งในประเทศ

เฮ้..บอกไว้ก่อนว่าที่เล่ามาไม่ใช่ว่าผมมีปัญหาหรือปมอะไรกับลำดับความสัมพันธ์ในครอบครัว ผมโอเคทุกอย่าง..มากซะด้วยซ้ำ  เพราะแม่กับบรรดาพี่น้องทุกคน..ยกเว้นไอ้ภู -*- รักและเอาใจผมมาก..บางครั้งก็เว่อร์ -_- ในขณะที่แม่เล็กก็เอ็นดู..กูเกินไป =_= ส่วนแม่รอง..ก็อย่างที่บอกแกเหมือนอยู่กันคนละโลกกับพวกเรา เก็บเนื้อเก็บตัวเหมือนไอ้ภูเป๊ะ ส่วนพ่อ...ก็เฉยชากับบรรดาลูกทุกคน..ยกเว้นผม -_- คือนอกจากจะไม่เย็นชาแล้วยังจู้จี้ วุ่นวาย จับผิด คาดโทษ แล้วก็...ส่งไปดัดสันดานเป็นงานประจำ =_= ตรงนี้แหละที่เป็นปัญหาสำหรับผม อ้ออีกอย่าง..พ่อมักเปรียบผมกับไอ้ภูอยู่เรื่อย ซึ่งผมโคตรไม่ชอบ ยิ่งนึกถึงหน้านิ่งๆไร้อารมณ์ของมันแล้ว..แม่งกวนตีนฉิบหาย!

          อ้าวเวร..เกือบลืมบอกที่มาของชื่อเท่ๆแล้วมั้ยวะ โอเค..สังเกตมั้ยว่าชื่อพี่น้องแต่ละคนของผมจะพยางค์เดียวกันหมดยกเว้น..แม่งพิเศษเหี้ยๆอีกแล้วกู -_- นั่นก็เพราะปู่ตั้งกฎไว้ว่าตั้งชื่อลูกหลานให้สั้นจะได้เรียกง่าย (พอแก่แล้วกลัวลืม ทำไมกูจะไม่รู้ =_=) ส่วนผมดันเสือกพิเศษตรงที่..นอกจากจะเป็นลูกหลงห่างจากพี่คนโตสิบเอ็ดปีแล้ว ทุกคนยังเห่อลูกชายคนเล็กหลานคนสุดท้องอย่างผมมาก..โดยเฉพาะปู่ แถมช่วงที่แม่ตั้งท้องตาที่กำลังป่วยหนักดันอยากเห็นหน้าผมมาก บอกว่าถ้าตายก่อนจะมาเกิดเป็นผม..ได้เหรอวะ? -_- แล้วสุดท้ายตาก็เสียตอนแม่ท้องได้แปดเดือน แถมก่อนจะคลอดแม่ดันฝันว่าย่ามาหาแถมดีใจยกใหญ่ที่ได้หลานชายอีกคน  เลยเป็นที่มาของชื่อผมที่ย่อมาจาก...ชื่อตาเด่นดนัย(D) แล้วก็ย่ากานดา(K) และเพื่อจะได้ระลึกนึกถึงพวกท่านเลยตั้งชื่อให้ผมว่า...ดีเค แต่ไอ้เพื่อนเชี่ยพวกนั้นมักจะบอกว่า..DK ย่อมาจาก Demonic King หรือราชาปีศาจ พ่องมันดิ ชื่อกูออกจะมีความหมาย -*-


          แล้วหลังจากนี้...เรื่องราวความรักต่างขั้ว ชั่วดีต่างกันของคนสองคนกำลังจะเริ่มขึ้น  เมื่อโชคชะตาหรือว่าบัญชาของใครบางคน กำลังจะนำพาให้ทั้งคู่มาเจอกันผ่านเหตุการณ์บางอย่างที่คาดไม่ถึง  เหตุการณ์ที่จะเปลี่ยนชีวิตของผู้หญิงคนนึงไปตลอดกาล โดยผู้ชายร้ายกาจราวราชาปีศาจอย่างเขา...Demonic King



Spoil alert!!!

แชบหน้าเค้าจะเจอกันแล้วนะ เจอแบบจิตๆ55 เรื่องจะดำเนินไปเร็วค่ะ

TALK

สำหรับตอนแรกไม่มีอะไรมาก สั้นกระชับบอกความเป็นตัวเอง

หวังว่าทุกคนจะชอบนะคะ ยังไงก็ช่วยติดตาม เม้นเป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ด้วยนะคะ

แล้วเจอกันค่ะ


          

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,347 ความคิดเห็น

  1. #5285 comtoontrans (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 13:11
    อืมชอบอิดีเค บ้าดี
    #5,285
    0
  2. #4588 Party19 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 15:50
    สนุกค่ะ
    #4,588
    0
  3. #3403 kungnangnoii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 01:10
    ค(, ตร
    #3,403
    0
  4. #3132 budble-deer (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 20:15
    ช่วนแก้นิดนึงนะคะ ดำเนินเรื่องดีแล้ว พิมพ์เองงงเอง เริ่มมึน555
    #3,132
    0
  5. #3131 budble-deer (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 20:15
    ไรท์ใช้ ค่ะ กับ คะ ผิดนะคะ

    สวัสดีค่ะ คุณคะ รับอะไรดีคะ

    'ดีเคคะ ไม่ไหวแล้ว' ไม่ใช่ ดีเคค่ะ
    #3,131
    0
  6. #2727 oh-D (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 17:06
    พระเอกไม่ซิงแล้วอ่าาาาา
    #2,727
    0
  7. #1878 mieexol (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 01:02
    ชอบครอบครัวดีเค มีความซับซ้อนแต่ดูอบอุ่น แชปหน้าจะมีภูผาหน้าตายออกมามั้ยนะ รอคนนี้เลย //โดนพระเอกถีบ
    #1,878
    0
  8. #1740 Japan21 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 19:27
    ครอบครัวใหญ่ดีนะดีเค
    #1,740
    0
  9. #568 KPriyanit (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 18:59
    ดีเคนี่พี่น้องเยอะจริง
    #568
    1
    • #568-1 soundtracker(จากตอนที่ 2)
      27 กรกฎาคม 2560 / 21:53
      555พ่อมีเมียหลายคนเนอะ
      #568-1