คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย [OS] FOOL [HRK x ARF] [OS] FOOL [HRK x ARF] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

[OS] FOOL [HRK x ARF]

 

 

 

 

NOTE : นิยายชายxชายเรื่องนี้ เกิดจากการจินตนาการของผู้เขียนล้วนๆ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์จริง เพียงแต่นำอิเมจของพี่เอกและคนอื่นๆมาใช้แทนเท่านั้น ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตัวจริงแต่อย่างใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

 

 

Twitter : @_nyxxper

 

 

                CR.SQW
cr.sqw

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 มิ.ย. 60 / 08:38






เผล๊งง!!!

 

เสียงแจกันที่หล่นกระทบลงพื้น เป็นสัญญาณจบทุกสิ่ง ร่างของชายหนุ่มถูกพลักล้มลงสู่พื้น รอยช้ำที่สามารถสร้างความเจ็บปวดให้เขา แต่ก็เทียบไม่เท่ากับใจที่เขาเจ็บเพราะชายผู้ตรงหน้า เขาไม่สามารถได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายเพราะตอนนี้เขารับมันไม่ได้ บาดแผลที่บาดหมางมาตลอด เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันที่ทุกอย่างจบจะมาถึง

 

ด้วยจิตใจที่บอบซ้ำ

ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรง

ทุกสิ่งเหมือนกำลังหยุด

 

น้ำตาของผม....กำลังไหล

 

อย่ามองผมแบบนั้น

 

ไม่เอาแบบนี้ ขอร้องล่ะ

 

เสียงรำพันร่ำร้อง วอนขอให้พระเจ้าส่งมันให้ไปถึงเขา ร่างสูงที่กำลังใช้สายตามองมายังร่างเล็ก และพูดบางอย่างกับคนตรงหน้า

 

พอสักที

 

ม่านตาของผู้รับฟังขยาย ชายผู้ใจร้ายเดินห่างออกไป และเสียงประตูที่เป็นตัวจบทุกสิ่ง

 

ปั้ง!

 

ฮึก....

 

ชายร่างเล็กร่ำไห้ มือเล็กๆทำได้แค่กำแน่น แขนเสื้อที่เปอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา

 

เขาไปแล้ว

เขาจากผมไปแล้ว

 

เสียงเล็กสะอึกสะอื้นพร่ำพูดใคร่ครวญกับพระเจ้า ทั้งที่รู้ว่าถึงพูดไป พระเจ้าก็คงช่วยอะไรเขาไม่ได้ มันสายเกินไป ถ้าพระเจ้าเห็นใจเขาจริงๆเรื่องนี้คงจะไม่เกิดขึ้น

ชายผู้ที่ทำได้แค่นั่งมองสภาพแวดล้อมในห้องมืด ข้าวของกระจัดกระจาย กรอบรูปสุดที่รักหล่นแตกกลายเป็นแค่เศษไม้ที่เก็บความทรงจำเก่าๆของเขากับคนที่รัก

 

ผมมันโง่รึไง

 

ใช่..

เขามันโง่ที่รักชายผู้นั้นมากเกินไป เจ้าตัวทำได้แค่ร้องไห้

 

ร้องไห้แล้ว

 

 

ร้องไห้อีก…..

 

 

 

.

.

.

 

 

อ่าว ชนนนนน

เสียงเฮสังสรรค์จากงานปาร์ตี้วันเกิดน้องชายพลสนิท แสงสีสาดส่องลุกเร้าอารมณ์ให้ลุกโชนขึ้น เสียงเพลง จังหวะ ท้วงทำนองทำให้คนในงานมีอารมณ์ร่วมมากขึ้น นี่ไม่ใช่แค่งานวันเกิดน้องสำหรับเขา แต่เป็นงานฉลองไปด้วยในตัว

 

พี่เอก ดื่มมากไปแล้วมั้งพี่ พักบ้าง

อะไรของมึงวะกล้า ก็เลี้ยง มันต้องฉลองดิวะ

เฮ้อ...

ถึงจะรู้ว่าเป็นงานวันเกิดตัวเองแต่กล้ากลับไม่สบอารมณ์ที่เห็นพี่ชายเอาแต่ยกแก้วเหล้าดื่มเอาดื่มเอา

ชายที่เป็นที่หมายปองของสาวๆหลายๆคน ทั้งสูง เสียงก็หล่อ คารมก็ดี สาวๆที่ไหนก็แทบจะถวายตัวเล้าโลมหนุ่มฮอตคนนี้อย่างไม่รีรอ

เพราะหน้ากากสีขาวที่ปิดบังใบหน้าของเขา ถึงจะแค่ครึ่งหน้า ถึงจะไม่รู้ว่าพี่เขาทำหน้ายังไงแต่ตอนนี้เขากำลังมีความสุขสุดๆอยู่แน่นอน แถมยังมีตัวยุอย่างพี่แจ็คเข้าไปเสริมอีก งานนี้พี่คนนี้ไม่รอดแน่

คุณเอกคร้าบบบ ผมว่าเรามาดื่มอีกดีกว่า ไหนๆก็ไหนๆแล้วอ่ะ

ได้เส่ จัดมาแจ่มๆเลยแจ็ค

บ้าาา พูดอะไร

 

 

เอาเข้าไป

กล้าทำได้แค่มองพี่ชายทั้งสองมัวเมากับเหล้าอยู่เท่านั้น เพราะตัวเองก็ไม่ต่างจากพวกพี่ๆสักเท่าไหร่ งานวันเกิดจะไม่มีถ้าเอกไม่จัดให้เขา ถึงจะเมาไปที่นี่ก็เป็นคอนโดของเอกอยู่แล้ว ก็ไม่เป็นไรแน่นอน

ปาร์ตี้ที่ไม่ใหญ่มากแต่ก็รวมเหล่าพี่น้องทั้งโบ๊ะบ๊ะแฟมและโนสกอ ยามราตรีผ่านเลยไปโดยไว เพราะดื่มหนักกันเกินไปบางคนจึงต้องค้างที่คอนโดเอก แต่คนที่ดื่มหนักสุดดันเป็นเจ้าของห้องซะเอง

 

.

 

.

 

 

ช่วงเวลาผ่านไปจนตอนเช้า บางคนที่สร่างเมาก็ได้กลับบ้านไป

สภาพชายหนุ่มที่นอนบนเตียงในห้องนอน เพราะแสงแดดทำให้เจ้าตัวพยายามปรับม่านตาให้รับแสงให้พอดี แต่พอลืมตาเต็มตื่นเขาต้องสะดุ้งในเมื่อตอนนี้เขานอนเปลือยท่อนบน ผิวสีแทนตัดกับผ้านวมสีขาว เขาไม่สามารถนึกถึงเรื่องเมื่อคืนได้เลย หัวของเขามีแค่อาการมึนเพราะแอลกอฮอร์ เพราะจำอะไรไม่ได้จึงไม่อยากนึกถึงว่าตัวเองทำอะไรไว้บ้าง แล้วก็เรื่องก่อนหน้านี้ด้วย

 

แก๊กๆ

เสียงกระทบของภาชนะด้านนอกห้องทำให้ชายหนุ่มตกใจและรีบเดินออกไปดูว่าใครทำอะไร

ใครวะ!”

อ่าวพี่เอกตื่นแล้วหรอ

อ่าวกล้า...

 

ทันทีที่ออกมาเขากลับเจอน้องชายของเขาที่กำลังเช็ดโต๊ะห้องนั่งเล่นสถานที่จัดงานเมื่อคืน

เกิดไรขึ้น ทำไมพี่อยู่สภาพนี้อ่ะ

“….”

กล้า

ไปใส่เสื้อก่อนไปพี่

ทำไมล่า กล้ามพี่ออกจะสวย

ไม่ใช่สำหรับผมพี่

เหอะ ขนาดแจ็ค......

ร่างสูงหยุดชะงักเมื่อพูดชื่อของคนรู้จักคนหนึ่ง

แจ็คมัน...ทำไมนะ

ถึงจะพูดออกมาแบบนั้นแต่เจ้าตัวก็จำไม่ได้ว่าทำอะไรลงไป

ร่างสูงไม่ได้คิดสนใจจึงเดินไปหยิบเสื้อที่วางอยู่ข้างเตียงมาสวม

แล้วทำอะไร

ผมคิดว่าพี่น่าจะเหนื่อยถ้าพี่เก็บคนเดียว

ไม่ต้องก็ได้ เดี๋ยวพี่เก็บเอง

แน่นอนพี่ นู้นน ล้างจานพี่ ผมรวมไว้ให้แล้ว

 

พี่ชายมองไปยังจานและแก้วที่กองสูงอยู่บนอ่างล้างจาน แน่นอนล่ะ ตัวเองจัดงานให้น้องเองแถมเป็นเจ้าของสถานที่ ตอนเก็บก็ต้องเก็บเองนี่แหละ

เจ้าตัวไม่ได้พูด แค่เดินไปยังอ่างล้างจานแล้วล้างพวกนั้นก็เท่านั้น คนน้องมองตามร่างของผู้เป็นพี่ ในใจของกล้าอยากจะบอกให้คนพี่รู้ว่าเมื่อคืนทำอะไรไว้บ้าง แต่เขาก็รู้ดีว่าถ้าบอกไป คนพี่คงจะรับไม่มันค่อยได้แน่ๆ เขาจึงรอโอกาสแล้วค่อยบอกผู้เป็นพี่ทีหลัง

 

ทั้งสองทำความสะอาดห้องไปเรื่อยๆ ทั้งที่จริงๆเอกจะจ้างแม่บ้านาทำความสะอาดให้ง่ายๆก็ได้ แต่เจ้าตัวเหมือนรับรู้ดี ถ้าทำแบบนั้นมันก็เหมือนไม่รับผิดชอบบางอย่าง เขาไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีหรอก กะอีแค่เก็บห้อง ตัวเองเป็นคนจัดก็ต้องรับผิดชอบ เอกไม่ยอมคนง่ายๆ คนที่อีโก้สูงแบบเขา ภาพลักษณ์ที่ใครก็บอกว่าเขาเป็นขยัน และรับผิดชอบต่อการงาน มันเหมือนเป็นการบ่มนิสัยของตัวเองไปด้วย

แผ่นหลังของชายหนุ่มที่แบกรับทุกอย่างไว้ด้วยตัวเอง

 

เขาดูไม่เหมือนคนเห็นแก่ตัวเลยสักนิด

 

.

.

.

.

.

.

 

 

 

ทิ้งไปก็ได้มั้ง

เสียงเล็กพูดบอกกับตัวเองที่กำลังหยิบเสื้อเชิ๊ทสีขาวตัวใหญ่ขึ้นมาดู

มันคือของขวัญที่เขากำลังจะให้คนสำคัญ แต่ตอนนี้มันกลับเป็นเสื้อไร้ค่าไร้ราคา ดูดีแค่ตอนเก็บไว้ในกล่องแค่นั้น เสื้อเชิ๊ทธรรมดา กล่องของขวัญธรรมดา ที่เก็บความรู้สึกเก่าๆของเขาเอาไว้

ชายร่างเล็กทำได้แค่ยิ้มกับมัน แต่มันกลับเป็นรอยยิ้มที่น่าเศร้า ในเมื่อตอนนี้เขาไม่เหลือใครอีกแล้ว

 

ดูน่าสมเพชเนอะกูเนี่ย

 

ออกไปข้างนอกหน่อยดีมั้ยนะ

เหอะ ปัญญาอ่อนทั้งที่ตาบวมขนาดนั้นจะคิดออกไปข้างนอกอีกเนอะกู

ถึงตัวเองจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็ยังออกมาสูดอากาศด้านนอก ร่างเล็กในเสื้อยืดสีขาวและสวมทับด้วยฮู้ดสีดำ

ช่วงเวลาเย็นๆทั้งผู้ใหญ่และเด็กก็ต่างออกมาออกกำลังกาย เดินเล่นที่สวนสาธารณะ

ชายร่างเล็กเดินไปยังม้านั่งริมสระน้ำเล็กๆในสวนสาธารณะ ตรงนี้เป็นจุดที่เขาชอบมากสุดในบริเวณสวน

เหมือนจะมาผิดวันแห่ะ

ไม่มีร่มด้วยสิ

ร่างเล็กพูดอย่างนั้นหลังจากที่มองไปยังท้องฟ้า ที่กำลังมีกลุ่มเมฆดำกำลังลอยมาบริเวณสวน บางคนก็พากันกลับบ้านแต่สำหรับเอส เขาไม่อยากกลับไปอยู่ที่ที่เขารู้สึกแย่ๆอีก กลับบ้านไปก็มีแต่ซึมเหมือนเดิม

 

เอสทำได้แค่มองท้องฟ้าที่กำลังมืดในอีกไม่นาน เสียงฟ้าร้องเบาๆกับอากาศที่เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ จนในที่สุดเขาต้องเดินออกมาจากตรงนั้น แต่ชายที่จิตใจย่ำแย่แบบเขาตอนนี้ยังไงก็ยังต้องถูกซ้ำเติมด้วยสายฝนที่สาดลงมาอีก เอสพยายามวิ่งไปยังร้านกาแฟใกล้ๆสวน

ขอโทษนะครับ ขอหลบฝนหน่อยได้มั้ยครับ

เอ๊ะ ได้สิครับเข้ามาก่อนครับ

 

เปียกจนได้

อ่าวพี่เอส

ทันทีที่เอสเดินเข้าไปในร้านก็มีเสียงที่คุ้นเคยทักชายร่างเล็กขึ้นมา

กล้า...

ใช่พี่ ผมเอง

แล้วมาทำอะไรอ่ะ

อ๋อ นี่ร้านเพื่อนผมแต่ฝนตกพอดีเลยอยู่ก่อนน่ะ ผมไม่มีร่ม

 

เสียงที่คุ้นหูคือเสียงของกล้า พร้อมเหตุผลว่าทำไมเขาถึงอยู่ที่นี่ แต่เอสก็ไม่ได้เอ่ะใจอะไรมาก ก็แค่อาศัยที่หลบฝนก็แค่นั้น

นี่ผ้าขนหนูครับ เดี๋ยวพี่จะไม่สบาย

อ่อ ไม่เป็นไรครับ รบกวนเปล่าๆ

ไม่เป็นไรหรอกครับ ลูกค้าแถวนี้ก็เคสคล้ายๆพี่นั่นแหละ จนผมคิดว่าร้านผมเนี่ยเป็นร้านกาแฟหรือร้านเกื้อกูลประชาชนจากภัยพิบัติกันแน่

ฮ่าๆ ลำบากแย่เลย

ชินแล้วครับ เพราะงั้นเช็ดหัวเถอะครับพี่

ขอบคุณมากนะครับ

 

 

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง แต่ดูทีท่าเหมือนฝนจะไม่หยุดตกง่ายๆแน่ แล้วตอนนี้ก็ใกล้จะมืดมากแล้ว ชายร่างเล็กเห็นแบบนั้นก็เกิดความกังวลในใจ

กาแฟมั้ยพี่เอส

ไม่เป็นไรพี่ไม่อยาก

แล้วพี่ออกมาข้างนอกทำไมหรอ

ห้ะ พี่ก็แค่......ออกมาเดินเล่นเฉยๆ อยู่หน้าคอมมากๆมันตาลาย

อ๋ออ

 

กริ๊งง กริ๊งงง

หลังจากจบบทสนทนาของสองหนุ่มก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น แต่ไม่ใช่ของร่างเล็กแต่เป็นของน้องตรงหน้าเขาต่างหาก

ฮัลโหลพี่

(กล้าอยู่ไหน ไนบอกหกโมงอ่ะ จะสตรีมแล้วเนี่ย)

พี่เอก ผมอยู่ข้างนอก

(อ้าว อยู่ข้างนอกหรอ ..)

 

 

เอกหรอ...

ทันที่พี่เจ้าตัวได้ยินชื่อของชายคนนั้น ความรู้สึกที่อยูในใจก็เหมือนกับจะทะลักออกมา น้ำตาที่แห้งไปกลับมาไหลอีกครั้ง ทันทีที่ร่างเล็กรู้สึกตัวได้ว่ากำลังจะร้องไห้ เขาจึงรีบลุกเดินออกมาจากตรงนั้น ถ้าอยู่นานกว่านี้อาจจะรบกวนน้องเขาเปล่าๆ เขาจึงตัดสินใจเดินออกจากร้าน

 

อ้าวพี่เอส พี่จะกลับแล้วหรอ

ทันใดที่เอสลุกเดินออกมา เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ก็ร้องตะโกนถามชายตรงหน้า

(เอสหรอ?)

อื้อใช่พี่ พี่เอส

 

ทันทีที่กล้าพูดชื่อของตัวเองให้กลับชายในโทรศัพท์ เขาจึงรีบลาและวิ่งออกมาจากร้าน

 

ทำไมต้องเขา ทำไม ทำไม ทำไม ทำไมต้องเขาคนนั้นด้วย

เอสวิ่งฝ่าเม็ดฝนออกมาโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น จะตัวหรือโทรศัพท์ จะเปียกก็ช่าง แค่สะบัดชื่อของคนในหัวออกไปให้ได้ก็พอ อย่างน้อยพระเจ้าก็ช่วยให้สายฝนเริ่มเบาลงก็ยังดี

ไอเอส ไอโง่

 

 

 

 

 

วันนั้นพี่เมามากเลยนะเว้ย

 

พี่รู้ป่าวว่าพี่ทำอะไรไปบ้าง พี่บอยเกือบต่อยพี่เลยรู้ป่าว

 

พี่ยังลืมเขาไม่ได้ใช่ปะ แต่มันไม่ดีต่อพี่แจ็คเขา

 

เฮ้อ......

เสียงถอดหายใจเฮือกใหญ่จากร่างสูงที่นั่งจ่ออยู่หน้าคอมนับมาหลายชั่วโมงเพราะมีคลิปแคสที่ต้องตัด หลายครั้งที่เขาไม่สามารถอัดเทคเดียวผ่านได้เพราะคำพูดของน้องชายคนสนิทของเขามันก้องอยู่ในหัว

 

ไม่สนุก ต้องอัดใหม่

 

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ที่เขาต้องนั่งแคสเกมวนไปวนมา เพราะคลิปที่ออกมายังไม่ดีพอที่จะอัพได้ ในฐานะแคสเตอร์มือหนึ่งอย่างเขา เขาจะปล่อยเรื่องแบบนี้ไม่ได้ กะอีแค่ความรู้สึกโหวงๆในใจ สลัดมันทิ้งก็หาย

ฮู้วว เอาวะ เอาใหม่

เอาละครับ สะ.....

 

กริ้งงง กริ้งงงงง

ทันทีที่เอกกำลังจะอัดคลิปใหม่ ก็มีสายเข้าจากกล้า

ฮัลโหลมีไรกล้า

(พี่เอกวันนี้ไปงานเลี้ยงวันเกิดพี่บอยป่าว)

บอยไหน

(พี่บอกซิกพี่)

มึงจะให้กูไปให้เขาต่อยหน้ากูรึไง

(ผมนึกว่าพี่อยากจะไปขอโทษเขาสะอีก)

 

......

นั่นดิวะ

 

เออๆ แล้วอยู่ไหน

(ร้านกาแฟตอนนี้อยู่กับพี่เต้ด้วย)

เออ รอแปป

 

หลังจากคุยกับน้องชายเสร็จเอกก็รีบแต่งตัว ออกจากบ้านทันที เพราะเวลามีจำกัดเขาจึงไม่ได้แต่งหล่ออะไรมาก แค่ยีนสีดำ เสื้อสีแดงตัวเดิมที่กำลังใส่ แล้วก็สวมทับด้วยฮู้ดดำตัดกับรองเท้าลายทหารคู่โปรด เซทผมเล็กน้อยและที่จะไม่ลืมหน้ากากสีขาวประจำตัวฮาร์ทร็อคเกอร์ที่ทุกคนรู้จัก พร้อมหยิบกุญแจและกระเป๋าออกจากคอนโดไป

 

หลังจากเอก กล้าและโปเต้ถึงสถานที่จัดปาร์ตี้วันเกิดบอยซิก ทั้งสามคนก็เดินเข้าไปทักทายคนรู้จักตามปกติ

อ้าว คุณเอกมาด้วยหรอเนี่ย

ครับ กล้าขอให้มาด้วย

งั้นหรอครับ ตามสบายครับเพราะไม่ใช่งานผม ฮ่าๆ

ไม่ต้องพูดก็ได้ครับคุณฟลุ๊ค

ล้อเล่นขำๆน่า

 

หลังจากเอกเข้าไปภายในงาน เขาก็เอาแต่นั่งอยู่เฉยๆไม่ยอมดื่มอะไร ทั้งกล้าทั้งเต้ถาม แต่เจ้าตัวก็เอาแต่ปฎิเสธ เขาคงจะรู้ดีถ้าเกิดเมาขึ้นมาคงจะไม่มีใครพากล้ากับเต้กลับแน่ๆ จนถึงตอนนี้เขาต้องเป็นพี่ชายที่ดีค่อยดูแลน้อง

ถึงจะมีสาวมาคอยปรณีบัติให้พี่เขาแต่เอกก็ไม่ได้สนผู้หญิงพวกนั้นเลยสักนิด

จนถึงเวลาเที่ยงคืนตรงก็เริ่มฉลองวันเกิดให้กับบอยซิก ทุกคนในงานก็อยู่ร่วมกันทั้งอวยพรและฉลองแต่เอกดันกวาดสายตาไปเจอคนที่เคยรู้จัก

 

อ่าว ไงคุณเอส สบายดีป่าวครับ

ผมโอเคครับ อย่างน้อยก็ได้ออกจากบ้าน

ไม่เห็นจะต้องลำบากเลย แล้ววันนี้ไม่มีงานหรอครับ ไม่คิดว่าจะมาได้

อ๋อ วันนี้ว่างครับเลยมา

ขอบคุณจริงๆครับมา

ยินดีครับ

ตามสบายเลยครับ

 

 

หลังจบบทสนทนากับเจ้าของวันเกิด ร่างเล็กก็รู้สึกเหมือนมีคนกำลังจ้องเขาอยู่ แต่ก็ไม่มี เขาไม่ชินกับงานาร์ตี้ที่มีคนเยอะๆ เขาจึงเลือกเดินออกไปข้างนอกร้าน

 

เอก.....

ไม่ทันจะถึงนอกร้าน ร่างเล็กดันหันไปสบตากับชายร่างสูงที่กำลังกระดกแก้วเหล้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ร่างเล็กจึงรีบเดินไปคว้าข้อมือของร่างสูงให้หยุดดื่ม

เดี๋ยว นายดื่มมากแบบนี้ไม่ได้นะ

อย่ามายุ่ง

ถ้านายดื่มแล้วเกิดเมาขึ้นมา นายจะกลับได้ไง

เรื่องของกู อย่าเ*ือก

“…..”

ปล่อยกู!”

 

คนที่ตัวใหญ่กว่าย่อมแรงเยอะกว่า ทำให้ร่างเล็กโดนสะบัดออกไปโดนขวดเหล้าและแก้วไวน์แตก เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นทำให้ทุกอย่างภายในงานต้องหยุดลง

คำพูดที่ออกมาจากปากคนตรงหน้าและการกระทำทำให้เอส หน้าถอดสีขึ้นมาทันที ด้วยความโกรธแล้วความดื้อดึงของคนสูงกว่าทำให้เขาแทบทนไม่ได้ เพราะความเมา เพราะเหล้า ทำให้เอกเป็นแบบนี้ เขาไม่เคยเจอร่างที่แท้จริงของเอกนับหลังจากเขาดื่มเหล้าเข้าไป ภาพที่ใครหลายๆคนจินตนาการมันพังทลายหมด ใครหลายๆคนในงานเลี้ยงก็รู้ดี เพราะเรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดเป็นครั้งแรก

พี่เอก พี่เลิกดื่มเถอะนะ พอเถอะพี่

ไม่ กูไม่หยุด

 

ทำไมนายยังทำแบบนี้อีก......

“…….”

ทำไมไม่คิดถึงคนอื่นเขาบ้าง

“……”

ทั้งคำพูดของผมและน้องชายของนายที่นายสนิทอย่างกล้า..... ทำไมนายไม่เคยเชื่อใครเลย

แล้วจะมายุ่งทำไมวะ

เพราะกูเป็นห่วงมึงไงเอก!!”

“…..”

ทุกอย่างที่กูทำมันไร้ค่าขนาดนั้นเลยหรอ นายมันเห็นแก่ตัวเอก นายมันเห็นแก่ตัวหลายครั้งหลายหน คนที่เจ็บที่สุดคือใครกันเอก

“…..”

แต่นายก็ยังมาทำแบบนี้กับคนที่กูรู้จักอีก แล้วก็กับกล้า คิดว่าเรื่องในงานวันเกิดกล้ากูจะไม่รู้น่ะ

 

 

เห็นแก่คนอื่นที่กำลังเอ็นจอย ก็ช่วยหยุด ไม่งั้นก็กลับบ้านไป

พี่บอย....

 

พาเอสไปทำแผลในห้องก่อน

ได้ค่ะคุณบอย

หลังจากคนพาร่างเล็กไปทำแผล บอยซิกก็เก็บอารมณ์ไว้ไม่ไหวหลังจากเห็นรอยแผลบนตัวของเอส เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เอกทำร้ายเอส เป็นไปได้เขาน่าจะห้ามไม่ให้เอกเข้างานด้วยซ้ำ แต่มันก็จะแล้งน้ำใจเกินไป เขาไม่คิดเลยว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก

 

ก่อนหน้านี้ก็มากเกินพอแล้ว

“..….”

 ไหนจิตสำนึกของคุณครับคุณเอก อย่าให้ผมต้องพูดถึงชื่อเสียงของคุณนะครับ เพราะผมรู้ว่า ฮาร์ร็อคเกอร์เป็นบุคคลที่ใครๆก็รักและเคารพ แต่ถ้าผมเอาชื่อนั้นมาพูว่าเป็นคุณในตอนนี้ มันจะแย่มากๆ ผมไม่อยากให้ฮาร์ร็อคเกอร์ต้องแปดเปื้อน เพราะฉะนั้นหยุดเถอะ แล้วก็อย่าให้ผมพูดถึงวันนั้นที่คุณทำกับแจ็คนะ ผมรับมันไม่ได้

 

สิ้นคำพูดของบอยซิกทำให้ร่างสูงหยุดทุกอย่าง เขาไม่ขัดขืนใดๆและยอมเดินออกมาจากงานดีๆ

กล้า เต้

“…..”

กลับบ้านดีๆละ

พี่เอก...

 

น้องชายอย่างกล้ารู้ดี กล้ารู้มาตลอดที่เอกเป็นแบบนี้ เอกไม่ได้ตั้งใจทำร้ายคนอื่น ไม่ได้ตั้งใจทำให้ใครเดือดร้อน ถึงจะโดนไล่แต่เขาก็ยังไม่ลืมที่จะเป็นห่วงน้องชายคนสนิท

 

.

.

.

.

 

เอกขอร้องละ เลิกเที่ยว เลิกดื่มเหล้าเถอะ

อย่ามาสั่ง! คนอย่างกูทำไมต้องฟังมึงด้วย!!”

แล้วผู้หญิงพวกนั้นอีก

แล้วจะมาเ*ือกอะไรด้วยวะ

เอกฟังเอสบ้างดิ ที่ผ่านมาเอสทำอะไรให้เอกไม่พอใจหรอ

น่ารำคาญ

เอก จะไปไหนอีก

จะไปดื่ม ปล่อย!!!”

ขอร้องละเอก

ปล่อยกูดิวะ ไปไกลๆ!!!!”

 

เผล๊งงง.....

 

 

ฮึกก!!....

 

อะไร....ฝันร้ายงั้นหรอ...

 

น้ำตา......?”

 

หลังจากคืนที่แสนมืดมิดสำหรับเอส ร่างเล็กต้องสะดุ้งตื่นกลางดึกพร้อมน้ำตาแทบทุกๆคืน เขาฝันร้ายมานับจากวันที่ทะเลาะกับเอก เหตุการณ์ในวันนั้นมันเหมือนเครื่องเล่นวีดีโอ รีเพลย์ฉากเดิมๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนร่างเล็กต้องเข้าโรงพยาบาลคอยรักษาอาการบาดเจ็บที่เป็นมาตลอดเกือบสองเดือน แล้วสภาพจิตใจที่แย่ลงทุกวันๆ เขาไม่เคยคิดจะมารักษา แต่เพราะหลายๆคนบังคับเขาเลยต้องจำใจยอมรักษาโดยหมอ

 

หมอว่าคงต้องดูอาการอีกสักพัก เพราะตอนนี้คุณเอสมีอาการจังหวะการเต้นของหัวใจผิดปกติ จึงทำให้สภาพร่างกายย่ำแย่เพิ่มขึ้นไปอีกด้วย แล้วตอนนี้ยังฝันร้ายอยู่อีกมั้ยครับ

ก็ยังมีบ้างครับ

อืม...หมอว่างคนไข้ต้องพักผ่อนและผ่อนคลายให้มากกว่านี้นะครับ

ครับ ขอบคุณครับหมอ

 

บ้าเอ้ย ทำไมต้องเป็นอะไรแบบนี้ด้วยวะ

 

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ คนไข้สงสัยว่าใครมาเยี่ยม

ดีครับพี่เอส

อ้าว ว่าไงกล้า มาได้ไง

อยากมาเยี่ยมน่ะครับ พอดีต้องมาธุระแถวนี้พอดี

ขอบใจมากนะ

 

เออใช่ ไม่ได้มีแค่ผมที่มาหานะ

หื้อ? แล้วใครล่ะ

พอสิ้นคำสงสัยเจ้าของร่างสูงก็เดินเข้ามาในห้องแต่ ความคิดของเอสก็พังทลายในเมื่อคนที่เดินเข้ามาไม่ใช่คนที่เขาต้องการเจอ

สวัสดีค่ะ คุณเอส

อ่อ....คุณคือใครครับ

ไม่มีคำตอบจากปากสาวสวยตรงหน้าร่างเล็ก มีแค่รอยยิ้มยกที่แค่มองก็รู้ว่าไม่จริงใจ บวกกับสายตาของเธอคนนี้ ใบหน้านั่น เขาไม่ชอบมันทั้งหมด

พี่เข้ามาทำไมเนี่ย

เอกให้พี่มา

 

เอกหรอ...

 

สิ้นคำพูดของผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า คนเป็นน้องก็รีบดึงแขนลากสาวสวยออกมาให้ห่างจากร่างเล็ก

พี่จะบ้ารึไง ไปบอกแบบนั้นทำไม

ทำไมละ ก็เอกเขาไม่อยากมาหนิ พี่ก็เลยมาแทน

โถ่เว้ย...

ไงคะ หวังว่าจะหายไวๆนะคะคุณเอส

ด้วยความไม่สบอารมณ์ของชายร่างเล็กจึงทำให้เขาสร้างออกมาทางแววตาอย่างเห็นได้ชัด

กล้าพี่ว่าเรากลับเถอะ ก็มาเยี่ยมแล้วนี่ไง เอกต้องไปงานกับพี่อีก งานพวกพี่เยอะนะ

ผมว่าพี่ออกไปก่อน เดี๋ยวผมตามไป

เออ เร็วๆละ

 

แล้วจะเยี่ยมใหม่นะคะ คุณเอส

สิ้นคำจากหญิงสาว กล้าก็รีบลากเธอออกไปและรีบมาหาเอสทั้งที

 

พี่เอส.....

 

 “พี่เอส!”

ห้ะ กล้ามีไร

ผมรู้ว่าพี่รู้สึกยังไง พี่ใจเย็นนะ

พี่ไม่ได้เป็นอะไร กล้ากลับไปเถอะ

 

คนเป็นน้องไม่ได้ขัดขืนอะไร เพราะเขารู้ดีว่าพี่คนนี้ต้องการเวลามากขนาดไหน บางทีเขาต้องการที่จะอยู่คนเดียว แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้เพราะถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป ชายที่ได้ชื่อว่าเอส แย่แน่ๆ

 

วันเวลาผ่านเลยไประยะหนึ่ง แต่อาการของเอสแทบไม่ดีขึ้นเลย เขาอาจจะวอนขอบางอย่างต่อพระผู้เป็นเจ้า บางทีเขาอาจจะต้องชดใช้บางอย่าง

พระเจ้าไม่ได้ช่วยเขาเลยสักนิด

 

ถึงจะได้กำลังใจจากคนที่รักเขา แต่คนที่เขาต้องการมากที่สุดกลับหายสาบสูญไปอย่างไร้วี่แวว หลังจากเข้าโรงพยายาลก็นับเป็นช่วงการแข่งขันesportพอดี เขาก็เฝ้ารอการแข่งนี้เหมือนกัน ทุกคนคงจะทำงานหนักเขาจึงเข้าใจ

 

แต่ยามคำคืนไม่เข้าข้างชายตัวเล็กๆ เขาพร่ำเพ้อถึงแค่เรื่องของชายร่างสูงเท่านั้น

แต่มันมากกว่าไปแล้ว

 

เอสส อุ้ย ขอโทษนะวันนี้ฉันมาคนเดียว

เธอมีธุระอะไร

มาเยี่ยมไง นี่ฉันพยายามออกมาเลยนะ เพราะเขาไม่อยากให้ฉันออกห่างจากเขา

เขา.. เอกน่ะหรอ

ใช่น่ะสิ ดูสิโทรตามแล้วอ่ะ

งั้นจะไปไหนก็ไปซะสิ

แหม่ ใจร้ายจังนะ มีอะไรให้ดูด้วยแหละ

หลังจากหญิงสาวพูดจบประโยค หล่อนก็โชว์รูปของตนกับชายที่เขาคุ้นเคย

 

เอกหรอ.....

ถูกต้องค่าาา ฉลาดดีนิ

“……”

ดูสิ ผิวสีแทนสวยใช่มั้ยล่ะ แถมรอยยิ้มนี่อีก เขาดูมีความสุขใช่ปะ

“……”

ทำไม โกรธหรอ ขอโทษนะแต่เขาไม่กลับมาหานายแล้วล่ะ

 

ยัยกระ*รี่ ราคาต่ำ

 

ฉันมีคลิปด้วยนะ เอาเป็นว่าให้นายไว้และกัน ขอให้สนุกนะเอส ไปและบาย

 

ร่างเล็กไม่พูดอะไร ทำได้แค่นั่งมองโทรศัพท์พร้อมข้อความที่ผู้หญิงคนนั้นส่งมา

 

เจ็บใจ......

ยิ่งคิดยิ่งเจ็บ.....

 

ฮึก....โถ่เว้ย ไอน้ำตาเฮงซวยจะไหลง่ายอะไรนักหนา

 

…..

ไม่จริง.......มันไม่ใช่....เรื่องจริงใช่มั้ย

 

เส้นทางที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ วันเวลาไม่เคยคอยใคร อยากจะเป็นสายลมที่อิสระพลิ้วไหวไปเรื่อยๆ

พระเจ้าไม่สามารถรักใครให้เท่ากันได้ พระเจ้า...ไม่เคยช่วยใครมากพอ ตราบาปอะไรกันที่ติดตัวผมมา บาปแบบไหนกันที่มาทำลายสิ่งที่ผมรัก

 

เขาคือบาปของผม

 

 

ติ๊ด......

 

ถ้าเป็นไปได้.....

 

จังหวะการเต้นของหัวใจเริ่มลดลงแล้วค่ะ

ติ๊ด......

 

อยากจะพบเขาอีกครั้ง

 

อัตราการเต้นลดลงเรื่อยๆค่ะ

ติ๊ด......

เตรียม CPR

 

ขอร้องละ..........เอก....

.

.

.

.

.

.

.

ติ๊ดดดดดด...........................

 

 

ฮึก.......

 

 

 

 

 

 

.

.

.

.

 

 

วอนขอพระผู้เป็นเจ้า ปกป้องคนที่ข้ารัก

 

 

จากความโอหังกลายเป็นความซึมเศร้า เขารู้ว่ามันแย่แค่ไหน

ที่จะต้อง....เสียคนที่เป็นที่รัก

 

ในทุกๆวันผมเขาอ้อนวอนต่อพระเจ้าให้ปกป้องเขา คนใจบาปอย่างผมไม่มีสิทธิ์ปกป้องเขาอีกต่อไป

ผมชดใช้ให้ไม่ได้ ทั้งความเจ็บปวด ทั้งน้ำตา ที่เขาเสียมันไปเพราะผม

 

พี่จะไม่ไปเจอเขาจริงๆหรอ

 

….

 

พี่ไม่อยากให้เขาเจ็บปวดมากกว่านี้อีกแล้ว

 

ตอนนี้ เขาคงจะเจ็บปวดมาก พี่ไม่มีหน้าไปเจอเขาหรอก

แต่วันนี้หนึ่งเดือนแล้วไม่ใช่หรอพี่

 

ทุกๆวันที่มีเขาอยู่ ทุกๆอย่างที่ทำเพื่อคนอย่างผม

 

ความเป็นห่วงเป็นใย รอยยิ้ม .....ตอนนี้

 

ไปหาเถอะพี่ เขาต้องดีใจแน่

…..

 

งั้นหรอ…”

 

มันหายไปหมดแล้ว......

.

.

.

.

 

 

สายลมแห่งวันครบรอบ......

 

ผมมาหาแล้วนะ

 

ช่างเบาบาง และ เศร้าโศรก

 

มีดอกไม้มาให้ด้วยนะ

 

ผมยืนอยู่ตรงนี้

 

ชอบมั้ย

 

ยืนอยู่หน้าเขา

 

ไว้จะมาหาอีก....บ่อยๆเลยนะ

 

คนโง่.......อย่างผมมิอาจทำเขาแปดเปื้อนบาปที่น่าสมเพช

คนรัก......มิอาจหลงลืมความรักจากใจที่แท้จริง

ตอนนี้

 

 

ผมขอโทษ เอส...

 

ขอโทษ

 

.

.

.

 

หลับให้.....สบายนะ

 

ที่รักของผม

 

 

 





สวัสดี สวีดัดผู้อ่านทุกคนเลยนะคะ คัมแบคแล้วค่ะ นับจากหายไปตั้งแต่ปีใหม่ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ//หัวเราะสะใจไปมั้ย

ขอบคุณทุกคนจริงๆนะคะที่เข้ามาอ่าน ใจจริงเป็นคนชอบเสพเนื้อเรื่องดราม่า เลยอยากจะลองแต่งแนวดราม่าดูไม่รู้ว่าฟีลมันจะเศร้ามั้ยอ่ะ ฮือออออ

 

คือจากใจจริงแล้วนะคะ เราขี้เกียจมากค่ะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ//มันน่าภูมิใจมั้ยเนี่ย

นั่นแหละค่ะ บวกกับติดโอปป้าเข้าไปคือสมบูรณ์ค่ะ

เราไม่ได้แต่งเพิ่มเลย หมดฟิคมันหมดๆบวกกับตันด้วย แต่ตอนนี้เริ่มทยอยแต่ต่อแล้วนะคะ สำหรับ MyTwitch เอาไว้ค่อยติดตามเรื่องของหนุ่มต่อนะคะ พออ่านพล็ตเรื่องไป อ่านไปอ่านมาตัวละครเพิ่มเฉย อ้าววววว เรื่องหนักเพิ่มขึ้นอีก เพราะต้องลิ้งเนื้อเรื่องให้เข้าหากันจากเนื้อเรื่องของตัวละครทั้งหมด เอาเป็นว่า รอหน่อยและกันนะคะ

ยังไงก็ขอบคุณทุกคนจริงๆที่เข้ามาอ่านนะคะ ถ้าชอบก็คอมเม้นด้วยนะคร้าบ

ไว้เจอกันใหม่ ขอบคุณจ้าา

ทักทายพูดคุยกันได้ที่ @_nyxxper

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ vayuu จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 01:07
    โอ้ยยยย น้ำตาไหล ปกติจิ้นเอสเอก เจอเอกเอสเรื่องนี้เข้าไปนี่จุ้งเลย ฮรือออออ TwT //ข้าพเจ้าไม่ย้ายเรือหรอกนะ!
    #4
    0
  2. #3 Miki-Iku (@miki-iku) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 13:46
    หน่วงมาก ๆ แต่ก็สนุกมาก ๆ
    #3
    0
  3. #2 GiftCaramelLatte (@Starprincess7639) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 17:41
    โง้ยยย เราตามมาจากทวิตค่ะ ;w; อ่านจบแล้วน้ำตาคลอเลย ฮืออออ
    #2
    0
  4. วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 09:59
    ฮรือ อ่านแล้วอยู่ๆน้ำตาก็ไหลอ่ะ Tㅅ T. 
    #1
    0