คัดลอกลิงก์เเล้ว

SF : Memories : You Gave Me Guidance [Jinyoung x Jaebum]

โดย soolampoomz

Ill send you a love letter without address เสียงของคุณทำให้หัวใจของฉันสั่น ราวกับย้อนเวลากลับไป

ยอดวิวรวม

922

ยอดวิวเดือนนี้

1

ยอดวิวรวม


922

ความคิดเห็น


11

คนติดตาม


20
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  9 ต.ค. 57 / 10:40 น.
นิยาย SF : Memories : You Gave Me Guidance [Jinyoung x Jaebum] SF : Memories : You Gave Me Guidance [Jinyoung x Jaebum] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

การที่ยังสามารถมองเห็น และพบเจอกับอีกคนได้อีก

            ถ้าเป็นอย่างนั้น...บอกได้มั้ย           ว่าจะลืมนายได้อีกอย่างไร


เนื้อเรื่อง อัปเดต 9 ต.ค. 57 / 10:40


SF : Memories : You Gave Me Guidance

Author : Soolampoom

Genre: Boy x Boy,AU.

Rate: PG           

…I’ll send you a love letter without address…

เสียงของคุณทำให้หัวใจของฉันสั่น ราวกับย้อนเวลากลับไป

ไม่ได้เจอกันนานเท่าไหร่แล้วนะ

ไม่รู้ซิ...อาจจะสองปีหรือมากกว่านั้น

ตั้งแต่เลิกกัน ฉันก็ไม่ได้เห็นแจบอมอีกเลย สบายดีใช่มั้ย

 

ไม่ดีหรอก ไม่ดีเลย...

 

อื้ม...ไม่เสียใจเท่าไหร่

 

            มุมปากยกขึ้นเพียงแผ่วเบา นึกขำกับคำตอบของตัวเองที่ตอบออกไป ความจริงเขาตลกและสมเพชโชคชะตาของตัวเองเวลานี้อย่างมาก

            มันก็แค่ ดันเกิดอยากกินกาแฟรสชาติเดิมๆที่พยายามหลีกหนีมาตลอดสองปี ร้านกาแฟที่ก่อนหน้านั้นเคยเป็นร้านประจำของเขากับใครอีกคน

            แต่พออีกฝ่ายบอกลาความสัมพันธ์กันอย่างไร้เหตุผล เขาก็เลี่ยงร้านกาแฟร้านประจำอย่างไร้เหตุผลเช่นกัน

            ไม่เคยคิดเลยว่าการแวะขามาที่ร้านเพราะเกิดคิดถึงรสชาติที่ห่างหายไปนาน จากที่ตั้งใจไว้ว่าจะซื้อกลับไปกินที่หอ กลับกลายเป็นว่าต้องมานั่งสร้างบรรยากาศแปลกๆในร้าน(เคย)โปรด กับคนที่ไม่ได้เจอกันตลอดสองปี...ปาร์ค จินยอง

            นั่นแหละ บรรยากาศมันแปลกๆ แปลกมากเพราะตั้งแต่ที่เขาตอบคำถามอีกคนไป พื้นที่รอบตัวก็มีแต่ความเงียบ จินยองไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรกับคำตอบของแจบอม

…It’s true love though it hurts…

            กาแฟไม่อร่อยอีกต่อไป เพราะแจบอมปล่อยให้น้ำแข็งละลายอย่างไม่ใยดีซักเท่าไหร่ ความอยากกาแฟมันหายไปหมดแล้ว

            ไม่ชอบแบบนี้...อะไรหลายๆอย่างกำลังกลับไปเป็นเหมือนเมื่อสองปีก่อน

            เหมือนตอนที่เลิกกันใหม่ๆ จากที่เลิกรู้สึกไปแล้ว

            แต่การที่ยังสามารถมองเห็น และพบเจอกับอีกคนได้อีก

            ถ้าเป็นอย่างนั้น...บอกได้มั้ย           ว่าจะลืมนายได้อีกอย่างไร

วันนั้นแจบอมถามหาเหตุผลจากฉันใช่มั้ย?

อย่ามาทำเป็นความจำดีตอนนี้      ไม่ได้อยากรู้แล้ว...

            ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำเพียงแค่เลิกคิ้วเป็นเชิงถามว่าเหตุผลอะไร

ตีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เพราะไม่นึกอยากได้เหตุผลอะไรตอนนี้

ความจริงตอนนี้ที่อยากทำคือ ลุกออกมาและเกินหนีกลับหอไปเลย

ไม่ได้พร้อมจะมานั่งพูดคุยเรื่องเก่าๆที่มันยังไม่หายช้ำหรอกนะ

ฉันจะบอกเหตุผลนะ ถ้านายยอมสบตาฉันตรงๆ เลิกมองไปตรงอื่นซักที

งั้นไม่เป็นไร...เพราะนายเลือกที่จะไม่บอกฉันตั้งแต่วันนั้นแล้ว

            โอเค...ทำความเข้าใจกันก่อนว่า อิม แจบอมไม่ได้กำลังประชดใคร

            แค่พูดอย่างที่คิด ไม่ได้ประชด

            แล้วก็ไอ้คำขอบ้าๆนั้น เหอะ! ใครมันจะไปสบตาให้โง่

            แค่นี้ก็เจ็บเหมือนเอามือไปถูกแผลที่ใกล้จะหาย แล้วเลือดมันก็ซึมออกมาใหม่

 

...My eyes were deprived and my heart taken away…

…So I’m crying because I can’t let you go…

            ดูเหมือนบทสนทนาที่ถูกเริ่มต้นไม่ได้ขยับก้าวหน้าไปไหนเลย

            หนึ่งคนถาม...อีกหนึ่งเลี่ยงการตอบคำถาม

            ปาร์ค จินยองไม่ใช่คนใจเย็นอะไร ปลายนิ้วเรียวขยับเล็กน้อยเพื่อสัมผัสแผ่วเบากับปลายนิ้วของอีกคน ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายถอยหนี กอบกุมมือเรียวของคนที่ยังนั่งนิ่งมองการกระทำของจินยองเงียบๆ

 

            แจบอมไม่ได้ดึงมือกลับ ทำเพียงแค่มองหน้าอีกคนอย่างไม่เข้าใจ

            พร้อมกับมุมปากของจินยองที่ถูกยกขึ้นบางๆ

 

            ...นั่นเป็นรอยยิ้มที่แจบอมเกลียด อย่างน้อยๆก็เกลียดที่สุดในเวลานี้...

 

มือนายเย็นนะ...สั่นด้วย

…It melts the frozen time I tightly held you hand…

ยุ่ง...

มันค่อนข้างสับสนนะ...ฉันเป็นคนบอกเลิกแจบอม

แต่ฉันกลับเป็นฝ่ายที่รู้สึกเหมือนจะตายเสียเอง

สมน้ำหน้า

ถ้าเป็นแบบนั้น...ฉันจะขอคิดถึงได้หรือเปล่า?

มันฟังแล้วดูเห็นแก่ตัวใช่มั้ย?...ทิ้งนายไป พอกลับมาเจอกันอีกก็มาพูดจาแบบนี้...ตอนนี้แจบอมคงเกลียดฉันไปแล้วซินะ

ไม่เกลียดหรอก

เคยลองแล้ว...แต่ทำไม่ได้...เกลียดไม่ลง คงเพราะว่ารักมาก เกลียดไม่ลงหรอก

แจบอมอา...

อย่าเรียกแบบนั้น...วันนี้เราแค่บังเอิญเจอกัน แค่นั่งคุยกัน มันจะไม่สานต่อไปเป็นอย่างอื่น ฉันไม่ได้เกลียดนาย แต่นายกำลังจะไม่มีอยู่จริงในความทรงจำฉัน ฉันกำลังจะลืม

…Some day this pain will become part of my memories for me…

            อีกครั้งที่ไม่มีใครพูดอะไร...หากแต่มือทั้งสองยังคงกอบกุมกันไว้

            ความจริงที่ค้นพบในสถานการณ์แบบนี้ แจบอมไม่ได้รู้สึกเจ็บหรือเสียใจซักเท่าไหร่

            น่าแปลกที่กลับรู้สึกเหมือนวันแรกที่อีกคนเข้ามาทำความรู้จัก

            มันไม่ได้เป็นความรู้สึกดีมากอะไร ออกจะงงๆเสียมากกว่า

เงียบกันอยู่นาน จนมั่นใจว่าอีกฝ่ายคงเข้าใจและรับรู้ในสิ่งที่เขาพูดออกไปแล้ว จึงค่อยๆดึงมือตัวเองกลับออกมา...ซึ่งไม่ได้ยากเย็นอย่างที่คิด

            ...นึกว่าอีกฝ่ายจะยื้อไว้ไม่ยอมปล่อยเสียอีก...

            ...โอเค นั่นมันไร้สาระมาก อิมแจบอม...

และเมื่อจินยองยังนั่งเงียบไม่พูดอะไร ก็ทำความเข้าใจเอาเองว่าเขาคงไปได้แล้ว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะลอบมองปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

            ซึ่ง...ยังนิ่งเหมือนเดิม

           

            จินยองก็แค่คนนิสัยไม่ดี     ที่เขากำลังจะลืมได้แล้ว

            ตอนนี้ก็ยังนิสัยไม่ดี มาสะกิดให้ลืมยากเข้าไปอีก

            แต่นั่นไม่เป็นไร หวังว่าคงจะไม่เจอกันอีก

            ควรลืมคนๆนี้แบบจริงจังได้แล้ว

หมุนส้นเท้าเตรียมหันหลังให้อดีตคนเคยรัก...เดินออกมารในขณะที่หัวใจยังไม่บอบช้ำมาก มันเป็นเรื่องดี

 

แต่ทว่า...ยังไม่ทันได้ก้าวไปไหนไกล...ข้อมือขาวก็ถูกยื้อไว้อีกครั้ง

 

ลืมไปเลยนะ ปาร์ค จินยองคนเมื่อสองปีที่แล้วที่แจบอมรู้จัก...ลืมไปซะ

 

ก้าวเท้าเข้ามาหนึ่งก้าว ลดระยะระหว่างกันและกัน

 

แล้วก็เตรียมตัวจำ ปาร์ค จินยอง คนใหม่คนนี้ด้วย...เพราะฉันจะเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้งกับนาย

 

            ...เห็นมั้ย ปาร์คจินยองนิสัยไม่ดีอย่างที่บอกมั้ย?...

            …It’s true love though it hurts

            To be in love is not something to be ashamed of

            There’s only one person I can be with

            While the wind blows

            I wish you stay here right by my side

            I wish you smile

Until now you’re my shining star…

 

            fin.

 

Soolampoomz Talk :

สวัสดีค่ะทุกคน *ยิ้มหวาน* มีความคิดที่ว่าอยากเขียนทอล์ก แต่พอเอาเข้าจริงๆ นึกไม่ออกค่ะว่า จะพูดอะไร ฮา

ก่อนอื่น ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ใน Falling U นะคะ ไม่คิดว่าจะมีคนอ่านค่ะ **เขิน

คือเราอาจจะมองแจบอมในมุมที่ต่างจากหลายๆคนนะคะ สำหรับเราอิม แจบอมเป็นผู้ชายมุ้งมิ้งค่ะ ฮา ><

ยากที่จะหาฟิคพี่บีเคะอ่านค่ะ เราเลยแต่งเอง 555

ดีใจที่มีคนชอบ(?) นะคะ (หรือเปล่า) ฮา

หวังว่าจะเอ็นดูพี่บีเคะกันมากขึ้นนะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ *ปาหัวใจ*

 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ soolampoomz จากทั้งหมด 5 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

11 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 23:27
    เจบีคนมุ้งมิ้ง 😳 งื้อออ น่ารัก อยากรู้ต่อว่าเจบีจะกลับมาคบกับเนียร์ต่อมั้ยอ่าาา ถ้าเป็นเรื่องยาวเลยก็ดีนะคะ 5555
    #11
    0
  2. #10 hhantrz (@hana124) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 09:47
    คุณชายปาร์ก-/////- หลงเลยยยย
    #10
    0
  3. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 06:38
    น่ารักอีกแล้วววว มาแต่เนียบีอีกได้ไหม ชอบมากเลย
    #9
    0
  4. วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 19:18
    เราชอบเรื่องที่ไรท์แต่งมากเลยค่ะ บรรยากาศมันน่ารักมากก
    สำหรับเราพี่บีนี่เป็นคนที่มุ้งมิ้งมากก =///=
    #8
    0
  5. #7 Moji_Sweety (@moji_sweety) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 15:45
    ปกติอ่านบีเนียร์แต่นี่จินบีแนวใหม่ชอบมากค่ะ
    #7
    0
  6. วันที่ 3 ตุลาคม 2557 / 01:58
    แจบอมเป็นผู้ชายน่ารักนะ มุมมองจากฟิคเรื่องนี้ทำให้เรานึกภาพพี่บี๋มุ้งมิ้งขี้คิดมากกับจูเนียร์เด็กขี้เอาแต่ใจออกเลย เป็นอะไรที่ลงตัวค่ะ ปกติชอบเนื้อเรื่องประมาณนี้อยู่แล้ว บรรยากาศในร้านกาแฟแห่งนี้น่าอบอุ่นแต่ก็ปนด้วยความเศร้าหมอง =) ชอบบบบบนะ ติดตามผลงานค่ะ แต่งเป็นเรื่องยาวเถอะนะๆๆๆ
    #6
    0
  7. #5 พี่สาวเอินเอิน
    วันที่ 18 กันยายน 2557 / 23:29
    ชอบบรรยากาศของเรื่องที่คุณแต่งจังค่ะ แบบว่ามันดูเป็นความสัมพันธ์จริงจังดีจัง มันดูมีความผูกพันรวมอยู่ในนั้นด้วย คือมันไม่ได้ฉาบฉวย แต่ลึกซึ้งและดูมีเรื่องราวดี ขอบคุณที่แบ่งปันผลงานให้ได้อ่านนะคะ^^ เป็นกำลังใจให้นะคะ จะรอติดตามผลงานต่อๆไปค่าา
    #5
    0
  8. วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 21:18
    ไรท์คะ แต่งฟิคยาวเถอะค่ะ TT____TT อยากอ่านคู่เนียร์บี ม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #4
    0
  9. วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 12:20
    ชอบค่ะไรท์ ชอบหมดเลยค่ะ ไม่ว่าจะบีเนียร์รึเนียร์บี ขอให้มีสองคนนี้กะชอบหมด อืออออออ

    ชอบนะคะที่บีเคะ -,.- เดี๋ยวนี้เห็นบีมุ้งมิ้งฟรุ้งฟริ้งมากอ่ะ
    #3
    0
  10. วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 11:17
    คุณไรท์เตอร์คะ  อยากได้อิมแจบอมกลับไปเลี้ยงที่บ้านค่ะ  สามารถหาซื้อจากไหนได้บ้าง
    งื้อออออออออออออ  มันดีอ่ะมันดี  บอมดูเข็ดกับความรัก  ไม่อยากกลับไปซ้ำแผลเดิมตัวเองเท่าไหร่
    แต่จินยองก็ล๊อหล่อ  ถ้าจะตายทำไมไม่มาเร็วกว่านี้ยะ!
    สองปีกับการจมอยู่ในความรู้สึกตัวเองนี่ใช่เหรอ *ตีมือ*

    ชอบนะชอบ  เขียนอีกเร็ววว~
    #2
    0
  11. วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 09:02
    เจอลิ้งก่อนนอนเลยแอบอ่านไป แต่ลุกมาเปิดคอมคอมเมนท์ไม่ไหวเลยมาอ่านใหม่แล้วคอมเมนท์ให้เช้าแทน
    ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออออ

    เราอยากอ่านฟิคจินบีดีๆแบบนี้มานานมากแล้วค่ะ ๕๕๕๕๕
    รู้สึกเหมือนคุณคนแต่งเลยว่า มุมที่อิมแจบอมเป็นผู้ชายมุ้งมิ้งนี่มัน... น่ารักจังเลยนะ
    น่ารักเป็นน้องบีแมวเหมียวเลย งือ~

    มาถึงฟิค ชอบคาแรคเตอร์บีที่คิดเองเออเอง(?)อยู่ในใจ ๕๕๕๕ คือแบบ คิดอะไรตั้งเยอะอยากจะประชดจินยองแต่ก็ไม่ได้พูด
    ก็เก็บๆไว้ละนิ่งอยู่ แล้วก็ชอบที่จินยองไม่คิดจะถอดใจด้วยค่ะ 
    ถ้าถอดใจนี่ต้องเป็นบ้าแน่ๆ ๕๕๕๕๕ อย่านะ ไปง้อสิ ง้ออีกนิดได้มั๊ยนะ อะไรแบบนี้ 

    ชอบบทพูดมากเลย พี่จินหล๊อหล่อ บีก็น่าร๊ากกกกกกกกก แบบที่น่ารักในตัว แบบไม่ต้องประดิษฐ์ว่าต้องแหววแต๋วจ๋า 
    น่ารักแบบผุดออกมาจากรูขุมขน ๕๕๕๕๕๕๕ โอ่ยย งือออ

    สรุปคือชอบมากแล้วก็ขอบคุณมากนะคะที่เขียนจินบีดีๆให้ได้อ่าน

    จะติดตามผลงานต่อไปน้าาา จู๊บบบบ 
    #1
    0