คัดลอกลิงก์เเล้ว

My Feeling ความรู้สึกที่เรียกว่า ' รัก '

โดย Jr.PP

เธอเป็นคนแรกที่ทำให้เขารู้สึกอยากอยู่ใกล้ เธอเป็นคนแรกมี่ทำให้เขารู้สึกสนุกเวลาอยู่กับคนอื่น เธอเป็นคนแรกที่ทำให้เขารู้จักคำว่า 'รัก' มันเป็นยังไง

ยอดวิวรวม

6

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


6

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 มี.ค. 58 / 10:05 น.
นิยาย My Feeling ֡¡ ' ѡ ' My Feeling ความรู้สึกที่เรียกว่า ' รัก ' | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

สวัสดีค่าา~ ไรท์ขื่อ เจอา.พีพี  หรือจะเรียกว่า พีพี ก็ได้ค่ะ

นี่เป็นเรื่องแรกของพีพีจึงขอเริ่มเป็นฟิคสั้นก่อนนะ และพีพีก็มีเรื่องจะมาสารภาพ..คือ..

ที่จริงเรื่องนี้มันเป็น ฟิค วาเลนไทน์ น่ะ แต่พีพีเอาลงแล้วมันไม่ขึ้น เพราะฉะนั้นเรื่องลงผิดวันก็....ชั่งมันเถอะ

ไม่ว่าใครที่หลงเข้ามาอ่าน หรือ ตั้งใจก็ตามขอให้สนุกกับเรื่องที่พีพีแต่งกันทุกคนนะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 มี.ค. 58 / 10:05


เช้าวันที่  9  กุมภาพันธ์ พ.ศ.XXXX

          เป็นเช้าที่แสนสดใส  ในห้องเรียนแห่งหนึ่งเต็มไปด้วยเสียงพูดอื้ออึงไปทั่วห้องแต่ เมื่ออาจารย์เข้ามาเสียงก็ค่อยๆเงียบลง

          เอาล่ะ.... สวัสดีจ๊ะทุกคน   วันนี้เราจะมาเรียนเรื่อง ประวัติศาสตร์ยุคเอโดะกันนะจ๊ะ... อาจารย์เว้นวรรคไปชั่วขณธหนึ่งเพื่อให้นักเรียนได้หยิบหนังสือและเปิดหน้าที่จะเรียน

            ยุคเอโดะ หรือ ยุค ที่เรียกว่า   โทคุคาวะ ใ นปีค.ศ. 1603 - ค.ศ. 1868…….” อาจารย์ก็เริ่มสอนไปเรื่อยๆโดยไม่สนว่าใครจะฟังหรือไม่ เด็กนักเรียนบางคนก็ฟุบหน้าลงไปแนบกับโต๊ะหรือไม่ก็แอบเอาอะไรขึ้นมาทำ หนึ่งในนั้นก็มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่หันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างโดยไม่สนเลยว่าครูให้จดอะไร

          นั้นคือ เด็กผู้หญิงผมสีดำเข้มจนเกือบดำ  ตาสีน้ำเงินเหมือนก้นมหาสมุทรที่จะทำให้ผู้ที่สบตาหลุดไปในก้นบึ้งแห่งห้วงมหาสมุทร  วงหน้าหวานจิ้มลิ้มไม่ว่าใครพบเห็นเป็นต้องจีบ ถูกเคลือบด้วยใบหน้าที่นิ่งสงบ ไร้อารมณ์  เธอมีชื่อว่า ล็อกเก็ต (locket) รอบข้างเธอไม่ค่อยจะมีใครมานั่งด้วยเนื่องจากที่นั่งเธอนั้นติดริมหน้าต่างหลังห้อง และบวกกับนิสัยเย็นชาของเธอ เว้นแต่.........

เก็กๆ

เสียงจดตามที่อาจารย์พูดดังขึ้นมาข้างๆเธอ เธอเหลือบตาไปมองแปปนึงก่อนจะหันกลับมา คนที่นั่งข้างๆเธอเขาคือ คีย์ เด็กหนุ่มผู้สุภาพ  และเจ้าเลห์(ในความคิดของเธอ) เขาเป็นคนขยันเรียนเก่ง ทำให้ทุกคนเลือกเขาเป็นถึงไอดอลประจำโรงเรียน ….เมื่อพูดถึงคีย์แล้วทำให้เธอนึกถึงตอนที่เจอเขาครั้งแรก.....

ในคืนนั้นตอนที่ล็อกเก็ตไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดหลังโรงเรียนเธอก็ได้พบกับเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลแดง ตาสีแดงแลดูเจ้าเล่ห์ ใบหน้าหล่อคมประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพผิดกับดวงตา


ฮึบ...ฮื้บ~

 

          ล็อกเก็ตกำลังจะพยายามหยิบหนังสือจากชั้นสูงๆ เนื่องจากที่นี่ไม่มีบันไดปีน เพราะห้องสมุดหลังนี้เป็นห้องสมุดที่อยู่หลังโรงเรียนเก่าๆ และไม่มีใครมาใช้นัก ข้อดีของที่นี่คือ เปิดตลอดเวลา ระบบกันโขมยเยี่ยม และยังเป็นที่เก็บเสียงด้วย

 

อ๊ะ!!!

 

          เธอร้องออกมาเมื่อล้มลง ล็อกเก็ตกำลังเตรียมใจรับกับความเจ็บแต่ก็พบว่า

มันไม่เจ็บนิ ??......

          สิ่งที่พบคือตัวของล็อกเก็ตได้ล้มไปอยู่ในอ้อมแขนของเขา ใช่เขาคนนั้นคือ คีย์นั้นเอง เขายิ้มให้เธอแล้วเอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่เธอจะอ่านมาให้ แล้วเขาก็เดินออกไปโดยไม่ลืมส่งท้ายด้วยว่า

            แล้วพบกันใหม่นะ...ล็อกเก็ต

พบกันใหม่หมายความว่าไง ???

แล้ว....

เขารู้ชื่อเราได้ยังไง หรือว่าชื่อเรามันโหลขนาดเขารู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองแล้วหรอ….

เดี่ยวสิ...นั้น..นั้น ไม่ใช่ประเด็น

เพราะพอเธอเปิดดูที่หนังสือก็พบกับ การ์ดไพ่โพแดงใบเล็กๆ

มันหมายความว่าไงหว่า ???

เก็บไปก่อนแล้วกัน

          เช้าวันรุ่งขึ้น

          ‘  เอาละทุกคน....วันนี้ เราจะมาแนะนำเพื่อนใหม่ที่เพิ่งย้ายมากันนะจ๊ะครูสาวพูดขึ้นหน้าชั้นเรียน

         ‘ย้ายมากลางเทอมเนี้ยนะ

         ‘จะหล่อไหมอะแก

         ‘ชั้นจะไปรู้กับแกหรอยังไม่เคยเห็นเหมือนกันเนี้ย
 

   บ่นมากหน้ารำคาญ เดี๋ยวเข้ามาก็รู้กันหมดเองแหละ

          นี่คือความคิดของล็อกเก็ตที่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือที่ เขาคนนั้นช่วยหยิบให้เมื่อวาน ส่วนไพ่โพแดงก็เก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์
 

          ‘เอ้า...เข้ามาเลยจ๊ะ
 

ครืน  ครืน

เสียงเปิดประตูดังขึ้น
 

          ‘สวัสดีครับ....ชื่อ คีย์ ครับ....เสียงแนะนำตัวหน้าชั้นเรียนดังขึ้นเรียกให้ล็อกเก็ตเงยหน้าไปดู ทันใดนั้นก็....เกิดอาการชะงักไปชั่วขณะ

          นั่นมะ..มะ..มัน คนที่เจอเมื่อคืนหนิหน่า....

จนมาทุกวันนี้ ล็อกเก็ตกับคีย์ได้สนิทกัน ไปไหนก็ไปด้วยกัน ตลอด

 

ตึ่ง..ตึ่ง..ตึ้ง..ตึง

 

เสียงออดหมดคาบเรียนเรียกให้สติของล็อกเก็ตกลับคืนมา แล้วเตรียมตัวจะลุกขึ้นแต่กลับมีมือมาขว้าแขนไว้

 "เดี๋ยวไปกินข้าวด้วยกันนะครับ....วันนี้มีเรียนแค่คาบเช้าเดี๋ยวอาจารย์คงประกาศตอนกลางวัน" คีย์นั่นเองที่คว้าแขนเธอไว้  "เพราะงั้น..นั่งรอก่อนนะ..ผมขอเอางานแก้ไปส่งครูก่อน แล้วเดี๋ยวไปกินข้าวกัน"พูดจบคีย์ก็เดินออกไปโดยไม่สนคำตอบเพราะรู้ว่า ล็อกเก็ตจะต้องพยักหน้าตอบรับ ซึ่งก็เป็นไปตามที่คิด ล็อกเก็ตพยักหน้าตอบรับไล่หลังคีย์ไป เธอทรุดนั่งลงที่โต๊ะ และหยิยหนังสือขึ้นมาอ่าน

ล็อกแก็ตรู้สึกได้ถึงเงาดำๆที่ทาบหัวอยู่เธอเลยเงยหน้าขึ้นมา ก็พบกับอิมเมจ เด็กผู้หญิงผมส้มยาวที่ถูกถักเป็นเปียทั้งสองข้างตาสีส้มอยูใต้กรอบแว่นสีดำหลวมๆ บวกกับท่าทางคล้ายเด็ก ทำให้เธอดูเป็นเด็กสาววัยใสทันที อิมเมจก็ถือเป็นคนในห้องที่เธอสนิทรองลงมาจากคีย์เลยล่ะนะ

 "ล็อกเก็ตตต~....วันนี้ไปทานข้าวด้วยกันนะ"อิมเมจทัก

"ไม่เอาหรอก...มีนัดไว้แล้วล่ะ"ล็อกเก็ตปฏิเสธ
"กับคีย์สินะ..."  อิมเมจพูดอย่างรู้ทัน

ล็อกเก็ตพยักหน้า แต่ไม่ได้พูดอะไร แล้วไปอ่านหนังสือต่อ ถ้ามองภายนอกดูเหมือนล็อกเก็ตจะเย็นชาแต่เธอรู้ดีว่า ล็อกเก็ตมีนิสัยเป็นกันเอง ถึงจะแสดงออกทางใบหน้าไม่ค่อยเก่งก็เถอะ

          "พวกเธอนี้น้า~~....สนิทกันจังนะ" อิมเมจพูดอย่างล้อเลียน
          "เปล่านิ....ก็ธรรมดาออก"
          "ธรรมดาที่ไหน...เขาจะไปไหนด้วยกันตลอด...แล้วยังมองเธอแบบ...."อิมเมจพูดค้างไว้ก่อนจัหันหน้ามาจ้องหน้าล็อกเก็ต
          "แบบไหนหรอ..???..." ล็อกเก็ตถามอย่างงง ทำเอาอิมเมจถอนหายใจ
          "ช่างมันเฮอะ..เดี๋ยวเธอน่าจะรู้เอง.." เดี๋ยวรู้เองงั้นหรอ งั้นก็ช่างมันเฮอะ เดี๋ยวค่อยถาม...ล็อกเก็ตคิด
          "อ๊ะ..ใกล้เที่ยงแล้วหรอเนี่ย. ไปก่อนนะ ล็อกเก็ตแล้วเจอกันพรุ่งนี้" อิมเมจดูนาฬิกาแล้วร้องอย่างตกใจ
          "มาแล้วละ..ล็อกเก็ต" เสียงของคีย์ดังไล่มาหลังจากที่อิมเมจวิ่งออกไปจากห้อง
          "อืม..ไปกันเถอะ.."ล็อกเก็ตเก็บหนังสือเข้ากระเป๋า แล้วชวนคีย์ไปร้านอาหารใกล้ๆ โรงเรียน
         

          ระหว่างทางไปคีย์กับล๊อกเก็ต ก็พูดกันบ้างส่วนมากคีย์จะเป็นคนนำบทสนทนาก่อนเสมอ อาจจะมีบางครั้งที่ล็อกเก็ตเอ่ยถามอยู่บ้าง
เมื่อถึงร้านอาหารใกล้ๆ โรงเรียน พวกเขาก็เดินเข้าไปในชั้น 2 ของร้าน ที่มีโต็ะแยกเป็นห้องๆอยู่เพื่อความเป็นส่วนตัว
          "เอา..ข้าวผัด (ชาฮั่ง) กับ ราเม็ง อย่างละหนึ่งครับ..ส่วนน้ำเอาเป็นน้ำเปล่านะครับ"คีย์พูดบอกพนักงาน ที่มารับออร์เดอร์
          "ได้ครับ...กรุณารอสักครู่นะครับ"พนักงานโค้งตัวแล้วเดินออกไป
          "นี่..ล็อกเก็ต..วันนี้เธอจะไปห้องสมุด 'หลังนั้น' ป่าว"คีย์พูดอย่างลืมภาพพจน์สุภาพ
          ทุกคนอาจจะสงสัย...คีย์หนะเมื่ออยู่ต่อหน้าทุกคนจะดูเป็นคนเรียบร้อยใจดี  แต่เมื่ออยู่กันแบบสองต่อสองกับล็อกเก็ตแล้วจะเปลี่ยนเป็นคนเจ้าเล่ห์ และขี้เล่นเลยทีเดียว ก็เหมือนกับล็อกเก็ตที่จะพูดเยอะขึ้นเรื่อยๆ ถ้า คนๆนั้นเป็นคนที่สนิทด้วยมาก
          "ไม่ละ..วันนี้ครูสั่งการบ้านเยอะ คงจะไม่มีเวลาไป"  ล็อกเก็ตปฏิเสธ เพราะรู้ว่า ห้องหลังนั้น หมายถึง  ห้องสมุดหลังโรงเรียนที่เธอชอบไปบ่อยๆ
          "…. แล้วอีกอย่าง หนังสือที่ยืมมาล่าสุดยังอ่านไม่หมดเลยด้วย"  เธอพูดพร้อมกับชูหนังสือขึ้นมาให้ดู  คีย์พยักหน้า
          "อาหารที่สั่งได้แล้วครับ" เสียงพนักงานเสิร์ฟอาหารดังขึ้นขัดบทสนทนาของทั้งคู่
          "งั้นกินกันเถอะ" คีย์ชวน
          "อืม"  ล็อกเก็ตตอบรับเพียงสั้นๆ

เวลาผ่านไปไม่เท่าไรทั้งสองก็จัดการกับอาหารตรงหน้าหมดลง
          "ล็อกเก็ต..วันวาเลนไทน์นี้เธอจะให้ดอกกุหลาบใครปะ"  ล็อพเก็ตส่ายหน้า พลางตักไอศกรีมวนิลาเข้าปาก ทางด้านคีย์ ที่ได้รับคำตอบก็ยิ้มร่า ทำเอาเธองงไปเลย


ไหนๆ คีย์ก็เจอคีย์ถามไปเลยดีกว่า
ล็อกเก็ตคิดก่อนจะถามคำถามที่ค้างไว้กับอิมเมจ

"นี่..นี่..คีย์.คีย์มองฉันยังไงหรอ" แต่ก็เจออีกฝ่ายถามกลับอย่างทันควัน

 

"ถามทำไมหรอ..."

 

          "ก็...ก็....อิมเมจบอกว่าคีย์ มองฉันแปลกๆ...ฉันเลยอยากรู้ว่าคีย์มองฉันยังไงน่ะ" ล็อกเก็ตสารภาพหมดไม่เหลือ เพราะทั้ง เขาและเธอต่างก็ไมม่มีความลับต่อกัน ถ้าไม่สำคัญจริงๆ พวกเขาก็ไม่ปิดกันหรอก
          "แล้ว....อยากรู้ไหมล่ะ"  คีย์ถามเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์  ล็อกเก็ตละสายตามาจากถ้วยไอศครีมแล้มหันมามองคีย์ การกระทำนั้นทำให้คีย์รู้ว่า ล็อกเก็ตคงอยากรู้มากจริงๆนั้นแหละ
                  

           หึ หึ
 

 คีย์หัวเราะใหลำคอเบา   ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบช้อนในมือล็อกเก็ตไปตัก
 ไอศครีมกิน  ( ไรท์ : นั้นมันจูบทางอ้อมนิ // คว้ากล้องถ่ายเก็บเอาไว้แบล็คเมลล์คีย์ )   พร้อมพูดว่า
          "ถ้าเธออยากรู้..รอให้ถึง 'วันนั้น' ก่อนแล้วกันนะ"    ล็อกเก็ตกำลังจะอ้าปากถาม แต่คีย์กลับขัดขึ้นมาว่า
          "อ่า...ไอติมรสนี้อร่อยจังน้า~"    ทำเอาล็อกเก็ตงงไปเลย
           "ปกติ..คีย์ไม่ชอบวนิลาไม่ใช่หรอ"
          "พอดีวันนี้ชอบเป็นพิเศษหน่ะ..มันอร่อยดี"  ล็อกเก็ตพยักหน้าอย่างเข้าใจ

   เวลาผ่านไป  1 ชั่วโมง


          ตอนนี้เป็นเวลาที่ทั้งสองสมควรกลับแล้ว  คีย์จึงชวนล็อกเก็ตกลับ ไม่รู้บังเอิญหรือยังไงที่บ้านของพวกเขากลับทางเดียวกัน  แต่เดินแยกกันตรงเกือบถึงบ้านของล็อกเก็ต
          ระหว่างทางล็อกเก็ตเดินดูของระหว่างทางกลับบ้านด้วยความสนใจ  ก็นะไม่ว่าไปที่ไหนมันก็สนุกหมดถ้ามากับคีย์  เธอเผลอยิ้มทุกครั้งที่มากลับเขา มันไม่ใช่รอยยิ้มทีปั่นแต่งหรือหลอกลวง มันเป็นรอยยิ้มที่มาจากใจจริง เธอเดินเดินไปเรื่อยๆโดยไม่รู้สึกว่ามีคนมองรอยยิ้มนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย
          เป็นคีย์นั่นเอง ที่เดินตามล็อกเก็ตไปเรื่อยๆ แต่ตายังคงมองรอยยิ้มนั่นด้วยอารมณ์ต่างๆ

            ล็อกเก็ต....

    เธอเป็นคนแรกที่ทำให้เขารู้สึกอยากอยู่ใกล้

    เธอเป็นคนแรกมี่ทำให้เขารู้สึกสนุกเวลาอยู่กับคนอื่น
    เธอเป็นคนแรกที่ทำให้เขารู้จักคำว่า 'รัก' มันเป็นยังไง

ตอนแรกที่เขาพบเธอ คือ ตอนที่เขาเข้าไปในห้องสมุดหลังโรงเรียน เพราะ พวกอาจารย์บอกว่าที่นั้นมีหนังสือหาเก่าที่ น่าสนใจอยู่เยอะ  ก็เลยลองไปดู แต่แไปพบกับเด็กผู้หญิงที่กำลังหยิบหนังสืออยู่ ก็เลยยืนดูเฉย(ไรท์ : เลวมาก ผั๊วะ// คีย์กระโดดถีบ) ไม่ได้เข้าไปยุ่งอะไร เขาพบว่า หนังสือที่เธอต้องการนั้นอยู่สูงกว่าเธอมาก
เขาเห็นเธอพยายามอยู่นานเลยสงสาร จึงเดินเข้าไปหยิบหนังสือให้ พอเขามองหน้าเธอเข้าชัดๆ  ก็ตะลึงไป
          เด็กสาวที่เขาช่วยนั่นมีผมสีดำยาว ตาสีเข้ม ใบหน้าหวานติดเย็นชา ในชุดนักเรียน เขาจำได้ว่า มีนักเรียนที่โรงเรียนลือกันว่า มีผู้หญิงชื่อ ล็อกเก็ต เป็นสาวสวยอันดับต้นๆของโรงเรียน ด้วยนิสัยที่เย็นชาทำให้ไม่ค่อยมีกล้าทำความรู้จักด้วยนัก
          พอมองใบหน้าที่ดูนิ่งสนิทนั้นแล้ว ทำให้เขาอยากเห็นเธอยิ้มดูสักครั้ง
เขาคิดดังนั้นจึงฝากของขวัญเล็กน้อยไว้เป็นปริศนา ทายเล่น
          และในวันรุ่งขึ้นเหมือนเป็นพรหมลิขิตที่ทำให้เขาได้อยู่ห้องเดียวกับเธอ เขาเห็นเธอนั่งอยู่คนเดียวใกล้หน้าต่างหลังห้องรอบๆเธอไม่มีใครนั่งเลยสักคน ในเมื่อคุณครูให้เขาเลือกที่นั่งเองทั้งทีจะให้พลาดไปได้ไงล่ะ   แน่นอนเช้าต้องเลือกที่นั่งข้างเธอคนนั้นอยู่แล้ว นึกแล้วตลกชะมัด....ตอนที่คนในห้องเห็นเขาเลือกโต๊ะแล้วอ้าปากค้างกันเป็นแถว...เขารู้....รู้ว่ามันแปลก
          ตั้งแต่นั้นมาเขาก็เริ่มตีสนิทกับล็อกเก็ตขึ้นเรื่อยๆ มีหลายต่อหลายครั้งที่เขาเห็นรอยยิ้มของเธอ  ที่จริง เขา บรรลุวัตถุประสงค์ไปตั้งนานแล้ว แต่ในตอนที่เธอยิ้มนั้น มันทำให้เขารู้สึกแปลกๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ได้พิสูจน์ว่า นั้น คือ ความรู้สึกที่เรียกว่า 'รัก'
          "นี่..นี่..คีย์เป็นอะไรไปหรอ"  เสียงร้องเรียกคีย์พร้อมกับมือที่โบกไปโบกมาที่หน้า
          "อะ..อะไร..หรอ"
          "ถึงทางแยกแล้วนะ..มัวแต่มองอะไรอยู่"
          "เปล่าหรอก..งั้นเจอกันพรุ่งนี้นะ" ว่าแล้วคีย์ก็เดินจากไป ส่วนล็อกเก็ตก็เดินกลับบ้านของตัวเอง

4 วันผ่านไป ไวเหมือนลมตด เอ้ย...โกหก
วันที่ 13 กุมภาพันธ์ XXXX

          " มิสเตอร์ A "
          "มาครับ"
          "มิสเตอร์ B "
          "มาครับ"
          "มิสซิส C "
          "มาค่ะ"เสียงเช็คชื่อของครูสาวดังทั่วห้อง จนมาถึง
          "ล็อกเก็ต"

          "มาค่ะ"
          "คีย์"
          "......" เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก Welcome to.......
          ล็อกเก็ตรู้สึกถึงความผิดปกติรอบตัวจึงหันไปมองโต๊ะข้างๆ พบว่า คนที่บอกให้เธอมาก่อนเมื่อเช้ายังไม่มาเข้าเรียนเลย
          "ล็อกเก็ตจ๊ะ....ทำไมคีย์ไม่มาล่ะ" อาจารย์สาวหันไปถามเพราะ เห็นทั้ง 2 คนสนิทกันมาก
          "ไม่รู้ค่ะ" ก็ตอนเช้าคีย์โทรมาบอกว่า ให้เธอไปก่อนเลย


กริ่ง กริ๊ง
เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าคุณครูดังขึ้น เมื่อหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นคนที่กำลังพูดถึงอยู่พอดี ก็รีบรับทันทีเลย
          [......]
          "จ๊ะ...ได้จ๊ะ"
          [..........]
          "รักษาตัวด้วยนะ" อาจารย์สาวพูดแล้วกดวางสายไป
          "วันนี้คีย์ เขาไม่สบาย เลยขอลาหยุด 2 วันจ๊ะ....." เมื่ออาจารย์สาวพูดเสร็จก็ขอตัวไปสอนที่ห้องอื่นซึ่งเป็นเวลาเดียวกับอาจารย์ที่สอนวิชาแรกของห้องล็อกเก็ตที่เดินเข้ามาพอดี

                   ครืน ครืน

          ในขณะที่อาจารย์สอนอยู่เสียงโทรศัพท์ของล็อกเก็ตก็สั่นขึ้นมา เธอหยิบขึ้นมาดูพบว่าเป็นข้อความจากคีย์

 

KEY : ฝากจดเนื้อหาของ 2 วันด้วยนะ Y^Y

พร้อมกับสติ๊กเกอร์รูปตัวละครเป็นไข้นอนอยู่บนเตียง

          เธอเห็นดังนั้นจึงตอบยอมรับกลับไปแม้เธอจะไม่อยากทำก็ตาม เพาะ ในแต่ละวิชาที่เธอเรียน เธอไม่เคยจดเกิน 5 บรรทัดเลยด้วยซ้ำ แถมผลการเรียนก็ยังอยู่ในระดับท๊อปด้วย(ถึงคีย์จะได้คะแนนมากกว่าเธอก็เถอะ) จนทำให้อาจารย์ทึ่งอยู่บ่อยๆ ไม่เหมือนคีย์ที่จดเกือบทุกคำพูดของอาจารย์เลยก็ว่าได้ ( ไรท์ : มันไม่ปวดมือ เทพส่งมาเกิดชัดๆ // คีย์เตรียมหักนิ้วรอ ) อันนี้ก็ทำให้อาจารย์ทึ่งอยู่เหมือนกันเวลาดูสมุด  -_-

 

เฮ้อ..น่าเบื่อ

 

ถึงล็อกเก็ตจะคิดแบบนั้นแต่มือกลับจดตามที่อาจารย์สอนทุกอย่าง

เวลาผ่านไปจนหมดพักเที่ยง

อิมเมจก็มาชวนเธอไปกินข้าวด้วยเหมือนเดิม ซึ่งวันนนี้เธอตอบตกลง ก็มันน้าบื่อนี่นะ คีย์ก็ป่วยไม่มีใครมาคุยด้วยเหมือนแต่ก่อน ( ไรท์ : ได้ข่าวว่าเขามาคุยกับเธอแต่เธอพูดน้อยไม่ใช่หรอย่ะ // ล็อกเก็ตลับมีดรอ ) แต่วันนี้น่าแปลกที่เพื่อนอีก 2 คนของอิมเมจหายไป ชื่ออะไรน้า ~  .......ช่างมันเหอะ จำไม่ได้

          อิมเมจ....เพื่อนเธอหายไปไหนอะ ล็อกเก็ตถามไปด้วยความสงสัย

          อ๋อ...พวกเธอไปกับแฟนหน่ะ...ก็ใกล้วันวาเลนไทน์  อิมเมจตอบกลับมาด้วยสีหน้าเซ็งๆ  ก่อนจะเริ่มบทสนทนาใหม่ขึ้นมา

          ว่าแต่เธอเถอะ....วันวาเลนไทน์นี้จะมีคนมาให้ดอกกุหลาบกี่คนกันน้า ~

ล็อกเก็ตถึงกลับส่ายหน้ากับประโยคนั้น

          จะมีหรือป่าวยังไม่รู้เลย

          ฉันว่าอย่าวน้อยก็ต้องมีสักคนแหละที่จะให้ดอกไม้เธอ......หรือถ้าไม่มีโลกนี้คงไม่มีใครได้แล้วล่ะ   เข้าใจเปรียบเทียบดีนิ.....

          หรอ...แต่ฉันไม่อยากได้หรอก

          ถ้าเป็นคีย์เอามาให้เธอล่ะ  ล็อกเก็ตตาโตขึ้นมา 0.05 ซม. ด้วยความตกใจ

          จะบ้าหรอ...คีย์ เขาไม่น่าจะชอบฉันหรอกอิมเมจหัวเราะเบาๆกับท่าทางของล็อกเก็ต ในขณะที่ออดหมดเวลาพักเที่ยงดังขึ้นพอดี

ระวังเถอะ...เดี๋ยวจะมี  กุญแจมาเปิดล็อกเก็ต  อย่างเธอนะ อิมเมจว่าอย่างนั้นแล้วเดินกลับไปที่ห้องเรียนก่อน ปล่อยให้เธอเดินตามไปข้างหลัง

พอถึงเวลาเลิกเรียนล็อกเก็ตก็รีบตรงดิ่งไปเยี่ยมคีย์ที่บ้านของคีย์ก่อนเลย โดยไม่ได้บอกลาอิมเมจเหมือนทุกที เพราะคำพูดที่อิมเมจพูดไว้ตอนกลางวันมันทำให้เธอไม่กล้าจะพูดกับอิมเมจ จะว่ายังไงดี...เธออาจจะ เขิน  ก็ได้มั่ง

          เธอเดินไปเรื่อยๆจนถึงคฤหาสน์หลังไม่ใหญ่มาก สีขาว รอบนอกมีสวนดอกไม้  ต้นไม้ เต็มไปหมด แต่ก็ถูกจัดให้สวยงามเหมาะแก่การต้อนรับแขกทุกเวลา

          ออด  ออด

เธอกดกริ่งหน้าบ้านคีย์อยู่หลายครั้งก่อนแม่ของคีย์จะเดินออกมา  

          สวัสดีจ๊ะล็อกเก็ต....มาเยี่ยมคีย์หรอล็อกเก็ตก้มหัวลงเล็กน้อยเป็นการทักทาย

          ค่ะ...คุณป้าคีย์เป็นอะไรมากไหมค่ะแม่ของคีย์ทำหน้าลำบากใจเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับมา

          คือ...คีย์เป็นไข้สูงมากเลยจ๊ะ....แล้วเขาก็ไม่อยากให้หนูเข้าไปด้วยน่ะ

          ทำไมล่ะค่ะ....หนูออากจะแข็งแรง ไม่เป็นไข้ง่ายๆหรอกค่ะ

          เขาคงเป็นห่วงน่ะ....ป้าเห็นด้วยกับเขานะ..... หนูล็อกเก็ตกลับไปก่อนก็ได้ไม่ต้องเป็นห่วงคีย์  เขาหรอก

          ก็ได้ค่ะ...ลาก่อนค่ะคุณป้าพูดปล้วล็อกเก็ตก็ก้มหัวลง แล้วรับเดินออกไปทันที่   เพราะ ตอนนี้มันก็ใกล้จะ 6 โมง แล้วด้วยสิ เดี๋ยว พ่อแม่เธอเป็นห่วง

 

มาถึงวันที่ 14 กุมภาพันธ์  XXXX  วันที่ใครหลายคนเกลียด....เอ้ย ชอบ  ( ไรท์ :  แต่ไรท์เกลียด เพราะ ไม่มีใครให้ กุหลาบ หรือ ช็อกโกแลต ไรท์สักคน T^T ฮือ  ฮือ ~   ใครเป็นแบบไรท์บ้าง )

วันนี้คีย์ก็ยังไม่มาเหมือนเดิมทำให้ล็อกเก็ตต้องปวดมือในการจดอีกแล้วเนี่ยสิ ล็อกเก็ตอยากร้องไห้เป็นสายเลือด แต่ในวันนี้ก็ยังมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น  คือ   ทางโรงเรียนจะสอนแค่ครึ่งวัน ภาคเช้า ส่วนภาคบ่าย ให้เป็นกิจกรรมของนักเรียนในวันวาเลนไทน์ ซึ่งเหมือนทางสภานักเรียนจะขี้เกียจมากไม่จัดกิจกรรมอะไรเลย นอกจาก ให้ กุหลาบ กับ ช็อกโกแลต

เฮ้อ...น่าเบื่อจังล็อกเก็ตพึมพัมเบาๆ

มองไปข้างหน้า ก็ไม่มีใครฟังที่อาจารย์เขาพูด (บ่น) อยู่แล้ว ทุกคนมัวแต่ยุ่งกับของวันวาเลนไทน์ที่จะให้แฟนอยู่จนไม่ได้ฟังที่อาจารย์สอน ส่วนอาจารย์นะหรอ ก็เอาแต่พูดๆๆ แล้วจดบนกระดานอย่างเดียวเลย คิดว่าเด็กมันจะฟังหรือไง

ฟิ้ว   ปึก!!

กระดาษก้อนกลมๆถูกโยนมาตรงโต๊ะขอลล็อกเก็ตอย่างพอดี เธอหยิบมันขึ้นมาคลี่ดูพบว่า เป็นลายมือของอิมเมจทที่ชวนไปฉลองวันวาเลนไทน์

ล็อกเก็ตเงยหน้าจากกระดาษแล้วหันไปทางโต็ะของอิมเมจ ก่อนจะส่ายหน้าพร้อม กับชูหนังสือขึ้น เป็น นัยว่า จะไปห้องสมุด
         ทางด้านอิมเมจที่เห็นล็อกเก็ตปฏิเสธก็พยักหน้า ก่อนจะพิมมพ์บางอย่างในโทรศัพท์

ตึ่ง  ตึง  ตึ่ง  ตึง


         เสียงกริ่งหมดเวลาเรียนดังขึ้น พร้อมกับเสียงขอบคุณครูท้ายชั่วโมงดังขึ้น
นี่เป็นเวลาที่นักเรียน(เกือบ)ทุกคนเฝ้าหวังมาเป็นเวลานาน ทุกคนตอนนี้ก็เริ่มทยอยออกจากห้องเรียนและโรงเรียนกันบ้างแล้ว
         ในห้องตอนนี้เหลือแต่ล็อกเก็ตที่นั่งรอให้คนออกไปให้หมด จะได้ไม่เบียด
ล็อกเก็ตยืนขึ้น แล้วเก็บหนังสือที่จดงานให้คีย์ใส่กระเป๋า เธอเดินออกไปนอกห้องพบว่ามีซองจดหมายกองกันเป็นกองเล็กๆพร้อมกับพวกดอกกุหลาบ ช็อกโกแลต ที่อยู่ในกองด้วย ของพวกนั้นอยู่บนโต๊ะ ซึ่งคาดว่าน่าจะมีคนเอามาวางไว้หน้าห้แงของเธอ แล้วไหนจะมี ป้ายเขียนว่า  for locket  อีก
         ล็อกเก็ตก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร หรือเพราะไม่มีใครให้ปฏิเสธกันแน่ ถึงเก็บของพวกนั้นมาไว้ในอ้อมกอด แล้วเดินไปที่ห้องสมุดหลังโรงเรียน
         พอมาถึงที่ห้องสมุดหลังโรงเรียน ล็อกเก็ตก็รีบเปิดประตูเข้าไปทันที พร้อมกับรีบเดินไปที่โต็ะประจำแล้ววางของที่ได้มาลง แล้วก็หันไปหยิบหนังสือเพื่อเอาไปเก็บที่ชั้น
         ล็อกเก็ตเดินไปเรื่อยๆจนไปที่ชั้นหนังสือที่จะเก็บ เธอจัดการเอาหนังสือขึ้นชั้นอย่างยากลำบาก( ไรท์ : ก็เธอเตี้ยเองล่ะนะ) ( เหล่าตัวละคร :

แกก็เตี้ยเหมือนกันแหละ )
          หลังจากล็อกเก็ตเก็บหนังสือเสร็จ เธอก็เดินหากหนังสือเล่มต่อไปอ่าน เธอไปเจอหนังสือเล่มหนึ่งที่น่าสนใจ ถ้าดูจากรูปปกแล้วล่ะนะ แต่อุปสรรคอันยิ่งใหญ่คือมันอยู่สูงไป สูงกว่าชั้นที่เอาหนังสือไปเก็บอีก
          ล็อกเก็ตพยายามกระโดดหยิบแล้ว หยิบเล่าก็เอื้อมมือไม่ถึงแม้แต่ปลายปก

อ๊ะ!!

เสียงร้องอย่าตกใจของล็อกเก็ตเมื่อเท้าเกิดเสียหลักการทรงตัว ทำให้เธอกำลังจะล้ม เธอหลับตาลงเตรียมรับความเจ็บ แต่กลับรู้สึกว่า ไปอยู่ในอ้อมแขนของใครบางคน....ความอบอุ่นนี้....หวังว่า คงไม่ใช่.... ( ไรท์ : เหตุการณ์นี้มันคุ้นๆนะ )
          "  คีย์!! " เป็นคีย์ที่มารับล็อกเก็ตจากการเสียหลัก
          " อะไรเล่า...เรียกซะดังเชียว "
          " ก็คีย์ป่วยอยู่ไม่ใช่หรอ..แล้วทำไมถึงมาโรงเรียนได้ล่ะ " ล็อกเก็ตพูดอย่างรีบร้อน แล้วเอามือไปเตะที่หน้าผากขอบคีย์เพื่อวัดความอุณหภูมิของร่างกาย ส่วนคีย์น่ะหรอ พอเห็นการกระทำของล็อกเก็ตแล้วก็อดยิ้มไม่ได้
          " เธอเชื่อว่า...ฉันป่วยจริงๆหรอ " ล็อกเก็ตพยักหน้า
          " ก็คีย์โทรมาลาเองไม่ใช่หรอ "
          " นั่นมันแค่ข้ออ้างในการเตรียมการ(ใจ)เพื่อวันนี้นะ "  คีย์ยักไหล่เบาๆ เหมือนการหลอกทุดคนนั้นไม่มีความผิดใดๆ ทั้งสิ้น ก่อนจะใช้มือข้างขวาไปจับมือของล็อกเก็ต เลื่อนลงมาและจุมพิตที่หลังมือเบาๆ การกระทำนั้นทำเอาล็อกเก็ตตกใจรีบชักมือกลับทันที พร้อมกับหน้าที่เริ่มเป็นสีแดงจางๆ
          " คีย์ทำอะไรน่ะ!!!! "ล็อกเก็ตร้องขึ้นอย่างตกใจ คีย์เพียงแค่ยิ้มเจ้าเลห์พร้อมกับหยิบช่อกุหลาบสีแดงสดออกมาจากด้านหลัง แล้วนั่งคุกเข่าขวาลง
          " เธอคิดว่า วันนี้ เขาจะทำอะไรกันล่ะ.....ถ้าไม่ใช่... "
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

          " ....สารภาพรักกับคนที่ชอบน่ะ " หน้าของล็อกเก็ตจากที่เป็นสีแดงอยู่แล้วยิ่งแดงเข้าไปใหญ่
          " คำตอบล่ะ.. "ส่วนคีย์ก็ยังจะทวงคำตอบให้ร่างบางหน้าอดลขึ้นอีก
          ล็อกเก็ตสูดลมเข้าปอดสองสามทีก่อนอารมณ์จะกลับ  มาเป็นปกติ แล้วหันมามองคีย์ที่คุกเข่ารอฟังคำตอบ
          " ตกลง..ก็ได้. " ล็อกเก็ตพูดเสียงเบาจนแทบกลายเป็นกระซิบ
          " อะไรน่ะ..ขออีกทีซิล็อกเก็ต "  ไม่ใช่ว่าไม่ได้ยิน แต่เขา อยากจะแกล้งให้ร่างบางหน้าแดงเฉย
          ล็อกเก็ตหลับตาลงเพื่อระงับสติ
          " ก็บอกว่า....ตกลงไงเล่า!!!! " ที่นี้ล็อกเก็ตประชด เล่นตะโกนใส่หูคีย์ ซะดังลั่นห้องสมุดเลย
          ล็อกเก็ตเอื้อมมือไปหยิบช่อกุหลาบก่อที่คีย์จะล้มลงเพราะ ปวดหู

          ตึง   ตึง


          เสียงกล่องใบเล็กๆ หล่นมาจากช่อกุหลาบ ทำเอาล็อกเก็ตสงสัยจนต้องก็มไปหยิบ
พอเปิดออกมาก็พบว่าเป็น สร้อยล็อกเก็ตหัวใจสีเงินสวย จนเธอไม่อยากใส่เลย
          " มาฉันใส่ ให้.. ."คีย์ที่ลุกขึ้นมา กำลังจะเอื้อมมือมาหยิบสร้อยจากมือล็อกเก็ต แต่เธอดันเอามันเก็บเข้ากระเป๋ากระโปรงซะก่อน
          " ทำไมไม่ใส่ล่ะ "คีย์ะามด้วยความสงสัย
          " เสียดาย "ล็อกเก็ตตอบหน้าตาย    " แล้วอีกอย่าง...."   ล็อกเก็ตเลื่อนมือเปลี่ยนเป็นท่าท้าวเอว ตรงหน้าคีย์ ก่อนพูดว่า
          " ค่าแรงที่ฉันเหนื่อยกับการจดงานที่อาจารย์สอนล่ะว่าไง "
          " เรื่องนั้นก็นี่ไง.....ช่อดอกไม้กับสร้อยคอไง ค่าตอบแทนหน่ะ " คีย์บอกพร้อมกับชี้ไปที่ช่อดอกไม้ในมือของล็อแเก็ต และกระเป๋ากระโปรงที่เก็บสร้อยอยู่
          " ไม่นี้มัน ของวันวาเลนไทน์ไม่ใช่หรอ ....มันไม่เกี่ยว " ล็อกเก็ตเถียง คีย์ก็ไม่ว่าอะไรแต่ขยับมาใกล้ล็อกเก็ต แล้วแบมือ
          " แล้วที่ฉันช่วยเธอจากการล้ม 2 ครั้งล่ะฉันยังไม่เรียกร้องอะไรเลยนะ " คีย์ยิ้มเจ้าเลห์เมื่อนึกได้ว่าจะแก้แค้นอะไร เขาเริ่มก้าวเข้ามาใกล้ล็อกเก็ตขึ้นเรื่อยๆ
          " งะ....งะ....งั้น...ถือว่าเจ๊ากันไปละกันนะ " ล็อกเก็ตเห็นท่าไม่ดีจึงตั้งท่าจะเดินไปหยิบกระเป๋าและของที่วางไว้ แน่กลับถูกยึดแขนข้างหนึ่งไว้
          คีย์ที่ยึดแขนข้างขวาของล็อกเก็ตไว้ ออกแรงเบาให้ล็อกเก็ตเซมากระทบอกของตนก่อนจะก้มหน้าไปกระซิบที่หูของล็อกเก็ต
          " ถ้าเธอไม่มีอะไรแลก.....เอาเป็นให้เธอมาบอกรักฉันกับหอมแก้ม

ครั้งหนึ่งดีกว่าไหม " ล็อกเก็ตตอนนี้ร่างกายแข็งเผ็นหินไปแล้วกว่าจะตั้งสติได้คีย์ก็เลื่อนหน้าเข้ามาเตรียมหอมแก้มแล้ว
           "ม่ายยย..." ล็อกเก็ตผลักร่างคีย์ให้ถอยหลังไป 2-3 ก้าว แล้วรีบหยิบกระเป๋าตังขึ้นมาค้น ' สิ่งนี้น ' ที่อยู่ในกระเป๋า
          " เดี๋ยวนะ...เดี๋ยว!!!.. "  ร่างบางพูดอย่างรีบร้อนทำให้ คีย์หลุดขำออกมา เพราะ ตอนนี้ยัยจอมเย็นชาของโรงเรียนกำลังรีบร้อนทำเหมือนกระต่ายตื่นตูมไปได้ นี่ถ้าคนในโรงเรียนมาเห็นคงถ่ายคลิปไว้หมดแล้วล่ะ
          " ฉะ..ฉัน..มีของแลกเปลี่ยนนะ..อะนี่ "  ล็อกเก็ตพูดพร้อมกับยื่นไพ่โพแดง ที่คีย์เคยให้ไว้ตอนเจอกันครั้งแรกออกมา ซึ่งคีย์ก็ยิ้มรับอย่างเต็มใจ โดยไม่โต้แย้งจนล็อกเก็ตเกิดความสงสัย
          " ทำไมคีย์ไม่โวยวายอะไรล่ะ.. " คีย์ที่ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มอย่างมีเลห์
          " เธอไม่รู้ความหมายของไพ่นี่หรือไง..ถึงให้ฉันน่ะ " ล็กเก็ตส่ายหน้า

          " ก็มันมีความหมายว่า
ความปราถนา ยังไงล่ะ"


 

แค่ได้ยินความหมายร่างของล็อกเก็ตก็แข็งเป็นหินไปแล้ว
          " ที่เธอให้ฉันก็แปลว่า เธอปราถนาในตัวฉันใช่มั้ยล่ะ....ล็อกเก็ต "
          " ซึ่งมันก็เหมือนกับการบอกรักเลยน้า~.... "
เพียงแค่ 3 ข้อความ ก็สามารถทำให้ร่างของล็อกเก็ตกลายเป็นหินได้อย่างกับเจอเมดูซ่าแน่ะ
          ส่วนคีย์นะหรือ ก็เดินไปหยิบกระเป๋าล็อกเก็ตแล้วเดินมาลากร่างไร้วิญญานของล็อกเก็ตออกไป
          "เอาน่าเดี๋ยวฉันเลี้ยงไอติมก็ได้ 5 วันเลยอะ" เพียงแครประโยคนี้ร่างกายของล็อกเก็ตก็กลับมาขยับได้อีกครั้ง ( ไรท์ : ไม่ค่อย เห็นแก่กินเลยนะล็อกเก็ต ) ล็อกเก็ตนึกได้ว่าลืมพวกของวาเลนไทน์ที่มีคนให้มาไว้ที่ห้องสมุด ( ที่อยูมีแค่ของที่คีย์ให้เท่านั้น )
          " คีย์...แล้วของวาเลนไทน์ล่ะ..ทำไมไม่ถือมาด้วย??.."
          " ก็...หึงน่ะ... "
          " แค่หึงเนี่ยนะ.. " ล็อกเก็ตหน้าแดงจางๆ
          "

ก็เพราะรักไง....ถึงได้หึงน่ะ " หน้าแดงระดับสูง

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

          จบแล้าจ้าาา
  หวังว่าเรื่องนี้จะสนุกกับบ้างน้าา  พีพีพยายามจะแต่งให้สนุกแล้วล่ะ ถ้าไม่สนุกอย่าว่า พีพี นะ   ก็อย่างว่าแหละ นี้เป็นเรื่องแรกของพีพี ก็ทำใจกันหน่อย  ถ้าอยากเห็น พีพีแต่งเก่งๆ อย่าลืมมาเจอกันในเรื่องที่ 2 ที่มีชื่อว่า  Phantom  Card  Online  ( ไม่รู้ว่าจะมาลงตอนไหนแต่ลงในปีนี้แน่นอน ) 
   สุดท้ายนี้ พีพี ขออวยพรย้อนหลังวาเลนไทน์ขอให้ทุกคนมีความสุขในวันวาเลนไทน์นะค่ะ
ส่วนใครที่เป็นเหมือนพีพี ไม่ต้องเสียใจ เราหัวอกเดียวกัน ท่องไว้......


            ยังมีคนดีที่เหมาะสำหรับเราอยู่ในวันข้างหน้า... T^T

บายล่ะค่ะ พีพีต้องเตรียมตัวสู่สนามรบที่ใครหลายคนต่างหวาดกลัว  นั่นคือ การสอบปลายภาคนั้นเอง!!!

ล็อกเก็ต
& คีย์ : เดี๋ยว..
พีพี : อะไรหรอ // แอ๊บใสซื่อเต็มที่
ล็อกเก็ต
& คีย์ : จำไม่ได้หรอว่าในเรื่องพูดอะไรกับเราไว้บ้างหน่ะ...// คีย์หักขอมือ ส่วนล็อกเก็ตชูมีดที่ลับไว้รอขึ้นมา แล้วเดินเข้ามาหาพีพี
พีพี :
 ดะ..ดะ...เดี๋ยว..ก่อน..อ๊ากก..กรอบๆ....ฟิ้ว...ละ ละ ลา...ก่อ...น

ผลงานทั้งหมด ของ Jr.PP

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น