จ้าวฟางหรู ซ่อนรักข้ามภพ (จบแล้ว)

ตอนที่ 5 : จ้าวฟางหรู ซ่อนรักข้ามภพ ตอนที่5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 489 ครั้ง
    6 ม.ค. 63

 

 

 

ให้ตายสิ พยายามหลีกเลี่ยงแล้วแต่ทำไม?? ต้องให้ข้าไปคอยดูแลกลุ่มคนอพยพที่เดินทางมาด้วยนะทั้งที่เรื่องราวที่ผ่านมาก่อนหน้านี้ตนไม่ได้เป็นคนรับผิดชอบดูแลในส่วนนี้ เหตุการณ์ในตอนนั้นนางเพียงนึกสนุกและแอบติดตามบิดาออกไปก็เท่านั้น

 

จ้าวฟางหรูโอดครวญภายในใจ หากแต่ก็ยังคงต้องแต่งตัวไปอยู่ดี นางไม่อยากที่จะเจอหน้าสตรีนางนั้นตัวนางหาได้หวาดกลัวเช่นคนขลาด กลับกันนางกลัวว่าตัวเองจะพลังมือไปบีบคออีกฝ่ายเสียมากกว่าเนื่องจากนางรู้ตัวเองดีว่าคงไม่สามารถปิดบังความชิงชังได้อย่างแน่นอน

 

เช้านี้ซือซือจัดการเกล้าผมให้คุณหนูครึ่งศีรษะ ปักปิ่นหยกสีขาวเนื้อดีเรียบง่ายเข้ากับชุดของคุณหนู ที่สวมชุดสีขาวปักลายดอกเหมยกุ้ย *สีแดง

 

จ้าวฟางหรูเดินออกจากเรือน เดินตรงมาตามทางเดิน จนกระทั่งพบพ่อบ้านจิวที่ได้ทำการเตรียมรถม้าไว้พร้อมแล้ว รถม้าของหญิงสาวค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากจวน เพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานที่จัดตั้งค่ายผู้อพยพชั่วคราว

 

ไม่นานนักรถมาก็มาจอดยังจุดหมาย ซือซือยื่นมือให้กับคุณหนูของตนได้จับ พ่อบ้านจิวได้แจ้งแก่จ้าวฟางหรูถึงหน้าที่ที่ใต้เท้าจ้าวทำการมอบหมายและฝากฝังมา โดยตระกูลจ้าวนั้นได้รับมอบหมายตรงบริเวณจุดโรงทานแจกอาหารให้แก่ผู้อพยพ จ้าวฟางหรูพยักหน้ารับรู้พร้อมกับมองไปยังทิศซึ่งเป็นจุดตั้งโรงทาน ก่อนแจ้งพ่อบ้านจิวว่าตนเองนั้น ขอดูบรรยากาศโดยรอบสักครู่แล้วจะไปสมทบทีหลัง

 

“ตอนนี้ทางทหารน่าจะยังตระเตรียมสถานที่ไม่เสร็จ คุณหนูสามารถไปนั่งพักในกระโจมก่อนได้นะขอรับ” พ่อบ้านจิวแจ้ง

 

“อืมข้าทราบแล้ว”

 

พ่อบ้านจิวโค้งศีรษะเล็กน้อยก่อนขอตัวไปดูความเรียบร้อยของสถานที่ เพื่อความสะดวกในการทำอาหารและแจกจ่ายอาหารสำหรับคนจำนวนมาก

 

ร่างบางแอบถอนหายใจเล็กน้อย เหตุการณ์เหมือนกันไม่มีผิด นั่นคือสิ่งที่จ้าวฟางหรูคิด อีกประเดี๋ยวกลุ่มผู้อพยพกลุ่มแรกก็จะเดินทางมาถึง ทางที่ดี รีบเดินเข้าไปในกระโจมที่ทางทหารได้จัดเตรียมไว้ เพื่อเป็นสถานที่รับรองของบรรดาขุนนางที่เดินทางมาช่วยก่อนจะเป็นการดีกว่า

 

“คุณหนูจ้าวมาด้วยอย่างนั้นหรือ??”เสียงของบุรุษดังขึ้นจากทางด้านหลังของหญิงสาว ทำให้จ้าวฟางหรูที่กำลังเดินอยู่นั้น ชะงักฝีเท้าก่อนจะหันหน้าไปมองเจ้าของเสียง

 

จ้าวฟางหรูหันหน้าไปทางต้นเสียง คิ้วโก่งหยักขึ้นข้างหนึ่งเมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายก่อนเอ่ยตอบออกไป “เป็นเช่นนั้น... ข้าขอตัวเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ” จ้าวฟางหรูเรียกอีกฝ่ายอย่างห่างเหิน ไม่มีท่าทางอยากสนิทสนมกับอีกฝ่ายเฉกเช่นแต่ก่อน

 

หานเฟยอวี่ยังรู้สึกแปลกใจกับท่าทีของหญิงสาวไม่หาย เหตุใดนางจึงเปลี่ยนไปได้ไวถึงเพียงนี้ แต่ถึงกระนั้นการเปลี่ยนแปลงของหญิงสาวในตอนนี้ กลับดึงดูดความสนใจของเขาได้มากกว่าแต่ก่อนเสียอีก นางในยามนี้ช่างดูมีเสน่ห์น่าค้นหายิ่งนัก ตอนนี้ตัวเขาชักไม่อยากยกเลิกสมรสพระราชทานเสียแล้วสิ แต่เมื่อคิดถึงตรงนี้เขาก็รู้สึกตกใจกับความรู้สึกของตัวเองเหมือนในยามนี้ความลังเลบังเกิดขึ้นในใจ ก่อนส่ายหน้าไปมาเพื่อเรียกคืนสติให้กับตัวเอง

 

ชายหนุ่มในชุดเกราะ มองหญิงสาวใส่ชุดคลุมขนสัตว์สีขาวอย่างไม่ละสายตา จนอีกฝ่ายเดินหายเข้าไปด้านในของกระโจม

 

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยาม บรรดาผู้อพยพกลุ่มแรกก็เดินทางมาถึง

 

เหน็บหนาว...... หิวโหย....

 

นั่นคือสิ่งที่จ้าวฟางหรูได้เห็น ผู้คนต่างยื้อแย่งข้าวต้มที่ได้รับแจก

 

จนเกิดการวิวาทเล็ก ๆ ขึ้นหลายจุด ยังดีทางราชสำนักส่งทหารมาดูแลความสงบเรียบร้อย จึงสามารถคลี่คลายสถานการณ์ได้ไว ไม่เกิดเหตุการณ์ที่รุนแรง หรือบานปลาย

 

“เอ่อ... คือ..... ข้าขอข้าวต้มให้บิดา มารดาได้หรือไม่??”

 

จ้าวฟางหรูเงยหน้าขึ้น พร้อมกับจิ๊ปากอย่างขัดใจ แถวมีตั้งเยอะแยะ เหตุใดจะต้องมาต่อแถวของนางกัน “เอาชามของเจ้ามา” แม้ภายในใจนึกขุ่นเคือง หากแต่จ้าวฟางหรูก็ยังทำหน้าที่แจกจ่ายข้าวต้มให้อีกฝ่ายอย่างเท่าเทียม ไม่มีการกลั่นแกล้งหรือเอาคืนใด ๆ

 

มือของอีกฝ่ายส่งชามมาสองใบจ้าวฟางหรูรีบตักให้จบ ๆ ก่อนจะเรียกคนถัดไปให้เข้ามารับข้าวต้ม ร่างของหญิงสาวสวมชุดที่ไม่สามารถกันลมหนาวได้แม้แต่น้อย จ้าวฟางหรูมองตามอย่างนึกสงสาร ภพก่อนนางก็ใจเป็นคนใจอ่อน ด้วยใบหน้าที่อ่อนหวานท่าทางอ่อนแอน่าสงสาร แต่ในครานี้นางจะไม่ขอเข้าไปยุ่งเกี่ยวอีก

 

ถ้าอีกฝ่ายไม่เข้ามายุ่งกับนางก่อน... นางก็จะไม่ขอสร้างชะตากรรมใด ๆ เพื่อเป็นพันธะผูกพัน

 

ไม่ทันไรก็มีพ่อพระขี่ม้าขาวเอาผ้าห่มไปมอบให้หญิงสาวผู้หนาวเหน็บ จ้าวฟางหรูร้อง หึ ในลำคอ ท่าทางอ่อนแอ บอบบาง แต่สายตาแทบอยากจะกินบุรุษตรงหน้าเต็มกลืน ไม่รู้ว่าเมื่อก่อนนางหลงเชื่อหน้าตาใสซื่อแต่เต็มไปด้วยพิษร้ายเช่นนี้ได้อย่างไรกัน??นึกแล้วน่าขันตัวเองเสียจริง

 

จ้าวฟางหรูไม่สนใจภาพตรงหน้าอีก นางตั้งหน้าตั้งตาตักข้าวต้มให้ผู้อพยพคนแล้วคนเล่า

 

“อุ๊ย!!!!”

 

จ้าวฟางหรูสะดุ้ง ที่อยู่ก็มีผ้าขาวบางยื่นมาด้านหน้าของตนเอง จนต้องเบนสายตาจากหม้อข้าวต้มเพื่อดู

 

“ท่านแม่ทัพ... การที่ท่านกระทำเช่นนี้ข้ามองว่ามันไม่สมควรเจ้าค่ะ” หญิงสาวเอ่ยกับอีกฝ่าย ก่อนจะหันหน้าไปหาสาวใช้ ที่ยืนอยู่ข้างกายไม่ห่าง

 

“ซือ ซือ”

 

“เจ้าคะคุณหนู”

 

“พาข้าไปด้านโน้นที ข้าต้องการพบบิดา” จ้าวฟางหรูปรายสายตาไปยังบิดา ที่คาดว่าน่าจะกำลังยืนคุยปรึกษางานอยู่อีกด้าน ก่อนจะหันมาทางบุรุษที่ยื่นผ้าขาวสะอาดให้ตน

 

หากเป็นแต่ก่อนนางคงดีใจและรีบรับมันไว้อย่างไม่ลังเล แต่ในตอนนี้นางขอปฏิเสธ “ข้าขอตัวเจ้าค่ะ”

 

แม้หญิงสาวจะเดินจากไปโดยไม่รับของในมือเขา เขาก็หาได้โกรธอีกฝ่ายแม้สักนิดกลับกันเขาเริ่มรู้สึกว่าหญิงสาวกลับมีแรงดึงดูดอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาอยากหาเรื่องพูดคุยกับนางอีกเรื่อย ๆ

 

จ้าวฟางหรูที่เดินมาหาบิดา ภายในห้องรับรอง นางรู้สึกถึงบุคคลประหลาดไม่ยอมถอดหมวกที่ปกคลุมใบหน้าอยู่ออก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องของนาง นางก็จะไม่ซักถามเพราะแม้แต่บิดาของตนยังปล่อยผ่านก็แสดงว่าอีกฝ่ายเป็นบุคคลที่ไม่มีอันตรายใด ๆ

 

“คารวะท่านพ่อเจ้าค่ะ”

 

“อ่า.... มาแล้วรึเป็นเช่นไรบ้าง” จ้าวเฉินเหยียนเอ่ยถามบุตรสาว

 

“ผู้คนหลั่งไหลมาเรื่อย ๆ เจ้าค่ะ เห็นทีภัยหนาวปีนี้คงสาหัสนัก ชาวบ้านแต่ละคนที่ลูกเห็น ต่างซูบผอม เสื้อผ้าที่ใส่ก็ไม่สามารถจะกันลมหนาวได้สักนิด” จ้าวฟางหรูตอบตามความเห็นของตน

 

จ้าวเฉินเหยียนมองบุตรสาวด้วยความปลาบปลื้ม บุตรสาวของเขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ “แล้วเจ้าคิดว่าเราควรที่จะทำเช่นไรดี??”

 

“ข้าคิดว่าท่านพ่อคงคิดหาหนทางแก้ไขไว้เรียบร้อยแล้ว อย่าแกล้งบุตรเลยเจ้าค่ะ” จ้าวฟางหรูเอ่ยกับบิดาด้วยน้ำเสียงติดแง่งอนเล็กน้อย

 

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ดี ๆ เจ้ารู้ทันบิดายิ่งนัก” จ้าวเฉินเหยียนหัวเราะด้วยน้ำเสียงร่าเริง

 

“ท่านพ่อ หากไม่มีอะไรแล้ว ข้าขอกลับจวนนะเจ้าคะ”

 

จ้าวเฉินเหยียนพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาต จ้าวฟางหรูที่เห็นเป็นเช่นนั้นก็ยิ้มอย่างยินดี ในที่สุดนางก็ไม่ต้องทนอึดอัดที่ต้องเห็นคู่ชายหญิงที่ตนไม่สามารถลบล้างความเกลียดชังได้

 

ตุบ.....

 

“คุณหนู!!!!” ซือซืออุทานลั่น เมื่อเห็นคุณหนูของตนโดนเด็กสาวคนหนึ่ง เดินมาชนจนล้ม

 

“เอ่อ... คือข้าไม่ได้ตั้งใจ ขอคุณหนูโปรดอภัยเจ้าค่ะ”

 

จ้าวฟางหรูจับมือสาวใช้ลุกขึ้น สายตาปราดมองยังคนที่ชนนางล้ม ก่อนจะหลับตาพร้อมถอนหายใจ “ที่บริเวณนี้ เป็นที่เฉพาะสำหรับขุนนางมาคุยปรึกษางานกัน เจ้าไม่รู้หรือจึงได้มาเดินเพ่นพ่านแถวนี้ อันตัวเจ้ามาจากต่างเมือง ตัวข้าก็รู้ แต่จะเดินไปไหนมาไหนควรสอบถามทหารที่อยู่เวรยามเสียก่อน ไม่ใช่นึกอยากจะเดินไปไหนก็เดิน”

 

จ้าวฟางหรูไม่รอให้อีกฝ่ายได้โต้ตอบ นางรู้สึกอยากจะอาเจียนยามที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว มันช่างเป็นใบหน้าที่เสแสร้ง จ้าวฟางหรูไม่อยากที่จะเห็นหน้าของอีกฝ่ายจึงร้องเรียกทหารทันที “ทหาร!!!!”

 

นายทหารสองนาย รีบวิ่งตรงมายังเสียงเรียก “ขอรับคุณหนูจ้าว”

 

“พวกเจ้าดูแลพื้นที่อย่างไร ถึงปล่อยให้คนนอกมาเดินแถวนี้ หากเป็นคนร้าย ข้า บิดาข้า ไม่โดนลอบสังหารไปแล้วหรือ ระวังด้วย” แม้จะพูดตำหนิ แต่น้ำเสียงคล้ายเอ่ยตักเตือนเสียมากกว่า สองนายทหารรับคำเสียงหนักแน่นพร้อมรีบดำเนินการตามที่คุณหนูผู้นี้บอก ทหารทั้งสองนายรีบพาหญิงสาวที่หลงเข้ามาออกไปรวมกับผู้อพยพคนอื่น ๆ พร้อมด้วยตำหนิหญิงสาว ที่เดินเที่ยวเพ่นพ่านเป็นเหตุให้พวกเขาโดนตำหนิเช่นนี้

 

“ซือซือ กลับจวน” จ้าวฟางหรูบอกสาวใช้ เมื่อเห็นว่านายทหารพาหญิงสาวผู้นั้นเดินจากไป

 

---------------------------------------------------

 

นอกจากนี้สำหรับผู้ที่ต้องการอ่านภาคแรก จนจบก่อนใครในรูปแบบไฟล์ PDF สามารถติดต่อสอบถามผ่าน

Link Fanpage ลู่หนิงเซียน :https://www.facebook.com/rakwriter

 

สำหรับ E-Book จ้าวฟางหรู สามารถซื้อได้แล้วที่ Meb Link: http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetailsdata=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMjE3NzQ1NyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjExMTk2NyI7fQ

 

สำหรับผู้ที่สนใจนิยายของข้าน้อยสามารถแอดไปที่เพจ ลู่หนิงเซียน นะขอรับนายท่านทั้งหลาย

Link Fanpage ลู่หนิงเซียน :https://www.facebook.com/rakwriter

ฝากติดตามผลงานของข้าน้อยกัวหลงเรื่อง

ลู่หนิงเซียน:https://writer.dek-d.com/songklod_r/writer/view.php?id=1872274

จิวอิง:https://writer.dek-d.com/songklod_r/writer/view.php?id=1879864

หานซูหนี่ว์:https://writer.dek-d.com/songklod_r/writer/view.php?id=1891543

ม่านเซียวซี:https://my.dek-d.com/songklod_r/writer/view.php?id=1930262

หงเย่วซิน:https://my.dek-d.com/songklod_r/writer/view.php?id=1909261


นอกจากนี้ฝากติดตามผลงานนิยาย ของนักเขียนนามปากกา เหม่ยเหม่ย美美

ไว้ในอ้อมใจด้วยอีกคนนะขอรับนายท่านทั้งหลาย

https://my.dek-d.com/chanyazab/writer

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 489 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น