จ้าวฟางหรู ซ่อนรักข้ามภพ (จบแล้ว)

ตอนที่ 37 : จ้าวฟางหรู ซ่อนรักข้ามภพ เล่ม2 (จบ) ตอนที่5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,136
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 256 ครั้ง
    22 ม.ค. 63

 

 

 

“ท่านอ๋องทรงทำเช่นนี้เพื่ออะไรเพคะ?” จ้าวฟางหรูเอ่ยถามสิ่งที่นางสงสัยและมันกำลังรบกวนใจของตนเองอยู่ในตอนนี้

 

ต้วนหลิ่งอี้ที่กำลังเดินไปยังเก้าอี้เอนหลังซึ่งจะเป็นที่นอนของเขาในคืนนี้หันมาส่งยิ้มให้กับหญิงสาวก่อนตอบ “เปิ่นหวางเองเพียงทำในสิ่งที่เปิ่นหวางสมควรทำมานานแล้ว พระชายา.. เปิ่นหวางสามารถเรียกเจ้าเช่นนี้ได้ใช่หรือไม่?” 

 

“เพคะ” 

 

อ๋องหนุ่มพยักหน้าก่อนเดินไปดับเทียนที่ให้ความสว่างไสวภายในเรือนหอ จ้าวฟางหรูตัดสินในเอนหลังลงบนเตียงนอนเพียงลำพังแต่ก็ไม่อาจสงบจิตใจให้สามารถหลับได้ภายในค่ำคืนนี้

 

“ท่านอ๋องเพคะ” 

 

“หืม?” 

 

“ไม่มีอะไรเพคะเข้านอนเถิดเพคะ” จ้าวฟางหรูตัดสินใจกลืนคำถามที่กำลังจะเอ่ยออกไป

 

รุ่งอรุณมาเยือน ในเช้าวันนี้บรรดาคนงานภายในวังอ๋องต่างพากันตื่นเต้นเป็นอย่างมากเนื่องด้วยวันนี้พวกเขาจะได้พบปะกับพระชายาซึ่งจะทำหน้าที่เป็นนายหญิงของวังแห่งนี้ ทุกคนต่างรอการปรากฏตัวของทั้งสองพระองค์อย่างใจจดใจจ่อ

 

ภายในเรือนหอต้วนหลิ่งอี้ที่ตื่นก่อน กลับออกไปทำธุระส่วนตัวภายในตำหนักของตัวเอง ก่อนกำชับให้บรรดาสาวใช้ของหญิงสาวว่าอย่าได้รบกวนร่างบางที่ยังคงหลับสนิทอยู่ภายในห้องเพราะเมื่อคืนกว่านางจะนอนหลับนั้นก็ปาเข้าเกือบรุ่งสาง จ้าวฟางหรูที่ตื่นขึ้นช้ากว่าชายหนุ่มเมื่อกวาดสายตาภายในห้องก็ไม่พบอีกฝ่ายเสียแล้วจึงได้เรียกให้สาวใช้คนสนิทของตนเข้ามาช่วยผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า

 

ชุดของหญิงสาวในเช้าวันใหม่พร้อมฐานะใหม่ถูกเตรียมไว้อย่างสมฐานะ แรกเห็นบรรดาเครื่องประดับที่งดงามก็รู้สึกชื่นชมถึงความมั่งคั่งของอ๋องหนุ่มไม่น้อย แต่เมื่อเครื่องประดับเหล่านั้นถูกประดับไว้บนศีรษะนางก็เริ่มรู้สึกว่าแต่งกายเต็มยศเช่นนี้ทุกวันเห็นทีลำคอน่าจะเคล็ดเข้าเสียก่อน

 

จ้าวฟางหรูมาถึงยังห้องรับประทานอาหารก็พบว่าอ๋องหนุ่มนั้นได้เดินทางมาถึงก่อนตนก็พลันรู้สึกอายเล็กน้อย “คารวะท่านอ๋องเพคะ” จ้าวฟางหรูย่อกายทำความเคารพอีกฝ่ายที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้

 

“ตามสบายเถิดพระชายาอย่าได้พิธีรีตองเป็นทางการมากนัก เปิ่นหวางชอบบรรยากาศแบบเป็นกันเองมากกว่า”

 

“เพคะ”  บรรยากาศในการรับประทานอาหารแม้จะดูอึดอัดแต่ก็ผ่านไปได้ด้วยดี  ต้วนหลิ่งอี้ลอบมองใบหน้างามเป็นระยะ ใจหนึ่งเขาก็รู้สึกมีความสุขที่ความฝันและความตั้งใจของเขาทำให้น้องน้อยมาอยู่ข้างกายของตน แต่อีกใจก็รู้สึกเจ็บปวดไม่น้อยเพราะรู้ว่าเขานั้นไม่ได้อยู่ในใจของอีกฝ่ายไม่ว่าจะในปัจจุบันหรืออดีตที่ผ่านมา

 

“อาหารถูกปากเจ้าหรือไม่?” 

 

“พ่อครัวของที่นี่ฝีมือการทำอาหารนั้นยอดเยี่ยมนัก อาหารทุกอย่างล้วนรสชาติดีวัตถุดิบล้วนถูกคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันถูกปากหม่อมฉันมากเพคะ” จ้าวฟางหรูเอ่ยตอบในขณะที่เช็ดริมฝีปากหลังรับประทานเสร็จ

 

“เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว เจ้าอยากเดินชมวังแห่งนี้หรือไม่ ที่นี่มีสวนดอกไม้เปิ่นหวางคิดว่าเจ้าน่าจะชอบ”

 

“หม่อมฉันอยากพักผ่อนมากกว่าเพคะ” 

 

และแม้ว่าจะเอ่ยตอบไปเช่นนั้นแต่ในระหว่างทางเดินกลับตำหนักของตนเองจ้าวฟางหรูก็อดที่จะเพลิดเพลินไปกับความงดงามของบรรดาต้นไม้ดอกไม้ที่ถูกปลูกไว้อย่างเป็นระเบียบงดงามตลอดระยะทางเดินเสียไม่ได้ ครั้นกลับมาถึงตำหนักของตนใบหน้างามมองไปยังต้นดอกโบตั๋นที่ถูกปลูกไว้โดยรอบ ทั้งเมื่อวานและเมื่อเช้านางไม่มีเวลาชมทัศนียภาพ เพราะความเร่งรีบ

 

ในตำหนักของจ้าวฟางหรูเป็นเรือนที่ถูกตกแต่งด้วยสีโปรดของหญิงสาว ภาพวาดที่เป็นของศิลปินเลื่องชื่อถูกประดับไว้บนฝาผนังสิ่งของเครื่องใช้ภายในตำหนักแต่ละชิ้นล้วนงดงามวิจิตรนางเห็นเพียงเท่านี้ก็รู้ได้ทันทีว่าท่านอ๋องนั้นล้วนจัดหาสิ่งที่ดีที่สุดมาให้นาง

 

ความรู้สึกของบุรุษผู้นั้นนางรับรู้ได้อย่างชัดแจ้งสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ห่วงใยนางสัมผัสได้แต่แรกที่ได้พบหน้ากันซึ่งนั่นมันทำให้นางรู้สึกแปลกไปไม่ใช่น้อยว่าคนที่เพิ่งเคยพบหน้าสามารถมีสายตาเช่นนั้นมอบให้กันได้ด้วยหรือ

 

“พระชายาเพคะรับของว่างหรือไม่เพคะ” 

 

“ข้าขอเพียงน้ำชาและขนมอีกหนึ่งอย่างก็พอ” 

 

จ้าวฟางหรูตัดสินใจเลือกนั่งที่สวนหย่อมภายในตำหนักใต้ต้นดอกโบตั๋นที่ให้ร่มเงาในขณะที่นางกำนัลสองคนคอยยืนให้การรับใช้ส่วน ซือซือและสาวใช้อีกคนหนึ่งไปนำของว่างมาให้ตน ดวงตากลมโตทอดสายตามองไปยังนกตัวน้อยที่ลงมาหาอาหารกินบนพื้นดินด้านล่าง

 

นางเคยวาดฝันว่าชีวิตนี้นางอยากใช้ชีวิตเฉกเช่นนกที่ได้โผบินท่องเที่ยวไปได้อย่างอิสระ แต่นางในตอนนี้กลับเป็นเหมือนนกน้อยภายในกรงทองไร้ซึ่งอิสระ แววตาที่เคยกระจ่างใสกลับดูหมองเศร้าอย่างเห็นได้ชัดแม้ใบหน้าจะมีรอยยิ้มประดับแต่ใครจะรู้ว่าภายในใจของนางนั้นไร้ซึ่งความสุขอย่างสิ้นเชิง

 

ในที่แห่งนี้ในอดีตเต็มไปด้วยความฝันความรักความหมกมุ่นและลุ่มหลงของตัวนางในอดีตจนท้ายที่สุดก็จบลงด้วยความเศร้าและความเจ็บปวดและในตอนนี้นั้นยังต้องมารับความทุกข์จากเรื่องราวเหล่านี้อีกอย่างนั้นหรือ

 

“เจ้าร้องไห้?” ต้วนหลิ่งอี้ที่แอบมองหญิงสาวมาครู่หนึ่งถามขึ้นจากด้านหลัง

 

จ้าวฟางหรูยกชายแขนเสื้อปาดน้ำตาอย่างลวก ๆ ก่อนเอ่ยตอบ “หม่อมฉันเพียงคิดถึงบิดาและพี่ชายก็เท่านั้นไหมคะ” นางเลือกที่จะโกหกออกไป

 

“ครบ 3 วัน เปิ่นหวางจะพาเจ้ากลับไปเยี่ยมตระกูล”

 

“ขอบพระทัยเพคะ”

 

ต้วนหลิ่งอี้จ้องไปที่ใบหน้างาม ตาไม่กะพริบ “เปิ่นหวางอาจไม่ใช่บุรุษที่เจ้าวาดฝันเอาไว้แต่เปิ่นหวางเป็นบุรุษที่อยากเห็นรอยยิ้มอยากเห็นเจ้ามีความสุข พระชายาในตอนนี้เจ้าอาจจะกำลังรู้สึกสับสน แต่เปิ่นหวางอยากให้เจ้ารู้ไว้ไม่ว่านานเท่าไหร่ความรู้สึกที่เปิ่นหวางมีให้เจ้าจะไม่มีวันเปลี่ยนไป เปิ่นหวางอาจเห็นแก่ตัวที่รั้งเจ้าไว้ด้วยวิธีนี้เพียงเพราะเหตุผลที่ดูน่าขบขันนั่นก็คือ เปิ่นหวางรักเจ้าตั้งแต่แรกเห็น”

 

ภาพใบหน้าของชายหนุ่มที่ย้อนแสงในตอนนี้แถบทำให้สายตาของจ้าวฟางหรูพร่ามัว เพราะว่าดวงตาอ่อนโยนที่อ๋องหนุ่มมองมายังตนมันเริ่มจะมีส่วนให้กำแพงภายในจิตใจของนางสั่นคลอน

 

ต้วนหลิ่งอี้โน้มตัวไปด้านหน้าพร้อมก้มลงจุมพิตหน้าผากมนอย่างแผ่วเบา ก่อนหมุนกายเดินออกจากตำหนักของหญิงสาวไป

 

จ้าวฟางหรูนั่งกะพริบตาปริบปริบ ริมฝีปากที่อ่อนนุ่มของเขามันทำให้หัวใจของนางเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความอ่อนโยนที่เขาแสดงออกมามันทำให้หัวใจของนางแอบหวั่นไหวไปครู่หนึ่ง

 

---------------------------------------------------

 

นอกจากนี้สำหรับผู้ที่ต้องการอ่านภาคแรก จนจบก่อนใครในรูปแบบไฟล์ PDF สามารถติดต่อสอบถามผ่าน

Link Fanpage ลู่หนิงเซียน :https://www.facebook.com/rakwriter

 

สำหรับ E-Book จ้าวฟางหรู สามารถซื้อได้แล้วที่ Meb Link: http://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetailsdata=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiMjE3NzQ1NyI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjExMTk2NyI7fQ

 

สำหรับผู้ที่สนใจนิยายของข้าน้อยสามารถแอดไปที่เพจ ลู่หนิงเซียน นะขอรับนายท่านทั้งหลาย

Link Fanpage ลู่หนิงเซียน :https://www.facebook.com/rakwriter

ฝากติดตามผลงานของข้าน้อยกัวหลงเรื่อง

ลู่หนิงเซียน:https://writer.dek-d.com/songklod_r/writer/view.php?id=1872274

จิวอิง:https://writer.dek-d.com/songklod_r/writer/view.php?id=1879864

หานซูหนี่ว์:https://writer.dek-d.com/songklod_r/writer/view.php?id=1891543

ม่านเซียวซี:https://my.dek-d.com/songklod_r/writer/view.php?id=1930262

หงเย่วซิน:https://my.dek-d.com/songklod_r/writer/view.php?id=1909261


นอกจากนี้ฝากติดตามผลงานนิยาย ของนักเขียนนามปากกา เหม่ยเหม่ย美美

ไว้ในอ้อมใจด้วยอีกคนนะขอรับนายท่านทั้งหลาย

https://my.dek-d.com/chanyazab/writer

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 256 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

125 ความคิดเห็น

  1. #123 Ang683183 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:06

    อย่าเล่นตัวนาน เดี๋ยว สุนัขคาบท่านอ๋องไปรับประทาน รู้แล้วว่าหลัวเก่าไม่ดี ก็ไม่ต้องคิดมากแล้ว อยู่กับปัจจุบัน พร้อมกับแก้แค้นไปด้วยก็ไม่มีใครว่า ท่านอ๋องรักซะขนาดนี้

    #123
    0
  2. #103 BALTASA (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:59
    ลุ้นไปอมยิ้มไป
    #103
    0
  3. #45 Lomruc (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 13:21

    นางย้อนกลับมาเพื่อเปลี่ยนแปลงนะแต่คือคะนึงแม่ทัพนี่คืออะไร แต่งกับท่านอ๋องก็ดีอยู่แล้วแถมรักเดียวใจ้ดียวอีกไม่มีรองหรืออนุ เธอเป็นลูกขุนนางใหญ่แม่เป็นเชื้อพระวงศ์สุดท้ายก็ต้องแต่งเพื่อคานอำนาจไม่ช้าหรือเร็วแบบนั้นจะไม่แย่กว่าที่จะแต่งกับท่านอ๋องเหรอทำมาเป็นถูกขังในกรงทอง ใครขังเธอท่านอ๋องให้สิทธิเธอจะทำประโยชน์ช่วยเหลือใครก็ได้เพียงแต่ให้คำนึงถึงเกียรติว่าเป็นชายาในอ๋องบ้างก็แค่นั้น อย่าทำตัวน่ารำคาญนาง

    #45
    0
  4. #44 mydear26 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 12:18
    อ่านแล้วยิ่งลำไย อิฟางหรู มากกกกกก เพราะทำเหมือนในอดีตที่แต่งให้อิแม่ทัพนั้นแค่สลับกันคือ อิฟางหรูคือแม่ทัพ ส่วนอ๋องคืออิฟางหรูในตอนนั้น และสงสัยว่าทำไมย้อนกลับมาใหม่แล้วถึงจำอ๋องไม่ได้ มีปมไรอีกหรือป่าว

    แต่ติดตามจร้าเรื่องนี้รอมานานมากกกกก ก้อหวังว่าอิฟางหรูจะไม่ทำตังแย่มากไป เพราะเรื่องนี้คนที่หน้าสงสารสุดคืออ๋อง รักเขามาตั้งแต่อดีตจนย้อนกลับมาก้อยังรักและทำเพื่อคนที่ไม่เห็นค่าตัวเอง เฮ้อออออ รอออออ จร้า :)
    #44
    2
    • #44-1 pchutar (จากตอนที่ 37)
      22 มกราคม 2563 / 12:31
      ขอตอบแทนจร้า คำตอบอยู่ในตอน 30.5 จร้า ก่อนฟางหรูตายนางขอให้ชาติหน้าลืมท่านอ๋องเพราะนางรู้สึกผิด พอกลับมาอีกทีเลยกลับเรื่องของท่านอ๋องไม่ได้เลยจร้า
      #44-1