หานซูหนี่ว์ 韩淑女 ดวงใจจวิ้นอ๋อง (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 92,031 Views

  • 230 Comments

  • 2,120 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,192

    Overall
    92,031

ตอนที่ 43 : หานซูหนี่ว์ ตอนพิเศษ 1 (HNY)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61




ย้อนกลับไปภายหลังจากการประชุมภายในท้องพระโรง

 

“หยางเหยียนเหวินเจ้ามีบทลงโทษองค์ชายสิบภายในใจแล้วหรือไม่” หยางจิ่นฮ่องเต้ตรัสถามในขณะที่กลับมายังห้องทรงงาน

 

อ๋องหนุ่มแสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนทูลตอบกลับไป “ทูลเสด็จพ่อบทลงโทษที่เหมาะสมกับการกระทำอันอุกอาจเช่นนี้ขององค์ชายสิบนั้นเห็นทีตัวเขาคงมิอาจจะทนรับไหวหากต้องการให้โทสะของลูกนั้นดับลง เพียงแต่ว่าเสด็จพ่อทรงทราบหรือไม่ว่าเหตุใดองค์ชายสิบจึงต้องเดินทางไปที่จวนของนางในวันนั้น”

 

หยางเหยียนเหวินพักหายใจครู่หนึ่งก่อนเอ่ยต่อ “อีกทั้งยังพาสตรีที่เป็นว่าที่พระชายาไป ต่อให้องค์ชายสิบและนางจะเคยเป็นคู่หมายแต่ทุกอย่างก็ได้ถูกยกเลิกไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย จะมีเหตุผลใดที่ทำให้คนทั้งคู่ต้องเดินทางไปจวนใต้เท้าหานอันเป็นเหตุให้เกิดเรื่องราว?”

 

หยางจิ่นฮ่องเต้ที่ได้รับฟังข้อสงสัยของโอรสก็อดที่จะคิดตามไม่ได้ “อืม..ข้าเองก็ยังไม่ได้เรียกตัวองค์ชายสิบมาไต่สวนเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเสียด้วย”

 

“เอาเป็นว่าเรื่องนี้ข้าจะยกให้เจ้าเป็นคนจัดการ ถือว่าเป็นการตอบแทนเล็กๆ น้อยๆ ที่ผลงานบริเวณชายแดนถูกจัดการเรียบร้อยด้วยดี แต่ว่าอย่าได้ลงโทษหนักหนาจนพวกขุนนางที่ถือฝั่งองค์ชายสิบเขียนฎีกาประท้วงจนข้าต้องปวดหัวเล่า” หยางจิ่นฮ่องเต้ตรัส

 

หยางเหยียนเหวินที่กำลังมองลวดลายบนพัดในมือส่งเสียงหัวเราะในลำคอเล็กน้อยก่อนทูลตอบพระบิดาของตัวเองกลับไป “หากบรรดาขุนนางพวกนั้นเขียนฎีกาเข้ามาจริงๆ มีหรือที่เสด็จพ่อจะไม่มีวิธีจัดการกับพวกขุนนางเหล่านั้น อีกอย่างเหตุการณ์ในวันนี้พวกเขาก็ต่างรับรู้ถึงเรื่องราวทั้งหมดแล้ว หากคิดที่จะขัดขวางก็คงจะถึงมือของข้าก่อนที่จะถึงพระหัตถ์ของเสด็จพ่ออย่างแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”

 

หยางจิ่นฮ่องเต้ส่ายพระพักตร์อย่างจำยอม “เอาเถอะๆ ข้ารู้ว่าเจ้าย่อมคิดหาทางแก้เรื่องพวกนี้ไว้ในใจอยู่แล้ว เรื่องนี้ถือว่าข้ารับรู้และอนุญาตเจ้าในการลงโทษองค์ชายสิบก็แล้วกัน”

 

“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ” หยางเหยียนเหวินกล่าวขอบคุณพระบิดา ก่อนที่จะรีบสะสางงานของตัวเองที่มีให้เรียบร้อยก่อนจะเดินทางไปพบองค์ฮองเฮาที่ตัวเขาคาดว่าพระนางน่าจะรู้เรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้วเป็นที่เรียบร้อย

 

ณ พระตำหนักประทับของจางลี่หยานฮองเฮา

 

“เสด็จแม่ทรงสบายดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

 

จางลี่หยานที่กำลังนั่งดูลายผ้าที่นางกำนัลคนสนิทนำลายปักใหม่จากห้องตัดเย็บมาให้นางเลือกดูเพื่อตัดชุดใหม่สำหรับปลายสัปดาห์หน้า

 

สตรีสูงศักดิ์ในชุดสีแดงปักลายหงส์เงยหน้าขึ้นมาจากกองลวดลาย เมื่อพบว่าเป็นใครที่ถือวิสาสะเข้ามาพบตนโดยไม่แจ้งให้ทราบล่วงหน้าก่อน ก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างปีติยินดีพร้อมกับตบที่นั่งข้างซึ่งว่าอยู่ให้อีกฝ่ายเข้ามานั่งข้างตน

 

“เดินทางกลับมาตั้งแต่เมื่อวานแทนที่จะมาหาแม่กลับส่งจดหมายมาแทน นี่เจ้าไม่เห็นว่าแม่คนนี้สำคัญแล้วใช่หรือไม่”

 

หยางเหยียนเหวินอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดแง่งอนที่เปล่งออกมาจากพระโอษฐ์ของพระมารดาก่อนที่จะรีบทูลตอบกลับไป

 

“โถ่..มีหรือลูกจะไม่คิดถึงเสด็จแม่เพียงแต่วันที่ลูกกลับมานั้นก็ได้รับข่าวที่ไม่ดี หากลูกไม่รีบออกหน้าเข้าไปจัดการองค์ชายสิบที่ไม่รู้จักโตก็จะกำเริบเสิบสานไม่รู้ว่าสิ่งใดควรแตะต้องหรือไม่ควรยุ่งเกี่ยว”

 

“นี่เท่ากับว่าโอรสของซูกุ้ยเฟยเริ่มไม่รู้จักลำดับความสำคัญ” หยางเหยียนเหวินกล่าวกับพระมารดา

 

จางลี่หยานฮองเฮาพยักพระพักตร์เล็กน้อย “อืมเมื่อเช้าของวันนี้แม่ก็ได้เรียกซูกุ้ยเฟยมาตำหนิในการกระทำของโอรสนางแล้วเป็นที่เรียบร้อยและนางก็รับปากว่าจะกลับไปสั่งสอนโอรสของนางให้รู้ความมากกว่านี้”

 

หยางเหยียนเหวินที่ได้ยินว่าพระมารดาจัดการเรื่องราวตามที่ตนได้คาดการณ์ไว้ล่วงหน้าก็โอบกอดพระมารดาหลวมๆ อย่างออดอ้อน “ลูกว่าแล้วว่าพระมารดาจะต้องจัดการเรื่องนี้โดยมิปล่อยผ่าน”

 

จางลี่หยานฮองเฮาดันไหล่ของโอรสออกจากตัวเองอย่างนึกหมั่นไส้ “เจ้ามิต้องมาทำปากหวานกับแม่เลย หากไม่ใช่เพราะหานซูหนี่ว์มีความสำคัญกับเจ้ามีหรือที่แม่จะต้องสนใจ”

 

เมื่อเอ่ยจบจางลี่หยานก็ได้หันไปหยิบม้วนกระดาษที่ซุกไว้กับหมอนอิงออกมาให้กับโอรสของตน

 

หยางเหยียนเหวินรับม้วนกระดาษมาไว้ในมืออย่างงงๆ ก่อนที่จะเปิดอ่านข้อความด้านใน ว่าเนื้อหาด้านในนี้มีความว่าอย่างไรจึงทำให้สีพระพักตร์ของพระมารดาเปลี่ยนเป็นจริงจังรวดเร็วเช่นนี้

 

เมื่ออ่านเนื้อหาในแผ่นกระดาษจบ หยางเหยียนเหวินก็หันมาสบตากับพระมารดาเพื่อขอความมั่นใจในเนื้อหาอีกครั้ง

 

“เจ้าก็รู้ว่าสายข่าวของแม่นั้นเชื่อถือได้มากน้อยเพียงใด หลังจากที่แม่ได้รับข่าวจากลูกแม่ก็สั่งให้คนของแม่รีบไปรวบรวมหาข้อมูลที่มีความเป็นได้ของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ทันที”

 

“ซึ่งแม่ก็คิดว่าหากคิดถึงแรงจูงใจของอีกฝ่ายเจ้าก็มิควรที่มองข้าม เพราะเท่าที่แม่รู้จักคนของตระกูลนี้หากทำการในครั้งแรกไม่สำเร็จจะต้องหาวิธีเพื่อทำมันอีกครั้งอย่างแน่นอน” จางลี่หยานเอ่ยกับพระโอรสของตนพร้อมกับตบที่หลังมือเพื่อให้กำลังใจเบาๆ

 

หยางเหยียนเหวินกุมพระหัตถ์ของพระมารดากลับก่อนเอ่ยตอบ “เสด็จแม่คลายกังวลได้พ่ะย่ะค่ะไม่มีทางที่มันจะเกิดเหตุการณ์ขึ้นอีกเป็นที่สองอย่างแน่นอน ส่วนองค์ชายสิบแม้จะเผลอตกเป็นหมากของอีกฝ่าย แต่ลูกก็ไม่อาจที่ปล่อยผ่านไปได้เช่นกัน”


 .....................................................................


สำหรับผู้ที่สนใจนิยายของข้าน้อย สามารถแอดไปที่เพจ ลู่หนิงเซียน นะขอรับนายท่านทั้งหลาย

Link Fanpage ลู่หนิงเซียน : https://www.facebook.com/rakwriter


ฝากติดตามผลงานของข้าน้อย กัวหลง เรื่อง




และ เรื่องล่าสุดของข้าน้อย


ด้วยขอรับ

..............................................................

กิจกรรมส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ คืนความสุขให้รีดเดอร์ กันด้วยนอขอรับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #216 my-name-is-p (@my-name-is-p) (จากตอนที่ 43)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 23:47

    ขอบคุณ​สำหรับตอนพิเศษ​สนุก​มาก​ค่ะ​
    #216
    0