ลู่หนิงเซียน 陆宁仙 ชายาพลิกชะตา (จบแล้ว)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 301,607 Views

  • 1,997 Comments

  • 4,402 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    4,272

    Overall
    301,607

ตอนที่ 55 : พลิกชะตา : ตอนพิเศษ 2 (HNY)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5045
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 201 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61




หยางเฟยหลงยิ้มออกมาอย่างยินดีเมื่อได้ฟังคำตอบจากปากของสตรีอันเป็นที่รัก ตอนนี้เขารู้สึกราวกับหมอกบางๆ ที่เกิดขึ้นระหว่างตัวเองและนางได้มลายหายไปจนสิ้นพร้อมกับความกังวลก่อนหน้านี้ที่เกรงว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ชอบใจนักกับความรู้สึกที่เขามีต่อลู่หนิงเซียนคนเก่าและตัวนางที่เป็นปัจจุบันละรวมไปถึงอนาคตของตัวเขา

 

ฟอด...

 

อ๋องหนุ่มอดที่จะจรดปลายจมูกลงที่แก้มนวลของทารกตัวน้อยเพื่อแสดงออกถึงความรู้สึกดีใจที่มีอยู่อย่างท่วมท้นไม่ได้ ตัวเขารู้ดีว่าแม้อีกฝ่ายจะมีความรู้สึกที่ไม่ต่างจากเขา แต่ด้วยวันนี้ราวกับเป็นวันที่ตัวเขาและนางเปิดใจยอมรับการเริ่มต้นของกันและกันและแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีฐานะเป็นภรรยาของเขา

 

ซึ่งหากเป็นก่อนหน้านี้ตัวเขาก็คงจะในสิทธิ์ในการเป็นสามีกระทำตามใจของตัวเองได้อย่างไม่ต้องคิดอะไรให้มากมายนัก แต่เมื่อเขาได้หลุดไปในภพของนางและได้เรียนรู้วัฒนธรรมรวมไปถึงแนวความคิดของสตรีในภพนั้นแม้จะเพียงระยะเวลาไม่นาน ตัวเขาเองก็รู้ได้ทันทีว่าไม่สามารถที่จะปฏิบัติกับนางได้เฉกเช่นสตรีในที่แห่งนี้

 

เขาควรที่จะพิชิตใจของนางด้วยการกระทำหาใช่การบังคับจิตใจ เพราะในเมื่อความรู้สึกของทั้งคู่มีใจที่ตรงกัน ระยะเวลาไม่นานเขาก็เชื่อว่านางจะใจอ่อนและยอมรับเขาเข้าไปอยู่ในใจ

 

“ข้าจะไม่ให้เจ้าผิดหวังที่ให้โอกาสข้าหนิงเซียน” หยางเฟยหลงตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

 

ลู่หนิงเซียนพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อเป็นการบอกให้อีกฝ่ายทราบว่าตัวนางนั้นได้รับรู้ถึงความตั้งใจที่อ๋องหนุ่มต้องการที่จะสื่อออกมาแล้วเป็นที่เรียบร้อย

 

หยางเฟยหลงโอบไหล่บางของสตรีอันเป็นที่รักหลวมๆเพื่อประคองอีกฝ่ายกลับเข้าไปด้านในของตำหนัก เพราะเห็นว่ามือของนางเริ่มที่จะเย็นและใกล้เวลาที่จะให้นมร่างเล็กที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องแล้ว

 

และเมื่อหยางเฟยหลงประคองอีกฝ่ายเข้ามาด้านในของตำหนักที่มีความอบอุ่นมากกว่าด้านนอกเป็นที่เรียบร้อย ก็ออกไปด้านนอกอย่างรู้หน้าที่ว่าตนไม่สามารถอยู่ด้านในตำหนักนี้ ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังให้นมบุตรต่อให้ตัวเขาอยากจะเห็นภาพอันอบอุ่นนี้ก็ตามที

 

 

“ท่านอ๋องจะไปที่ใดต่อหรือพะยะค่ะ”  ฟู่เหวินเป่าที่ตอนนี้ไม่จำเป็นที่จะต้องเร้นกายอีกต่อไป ได้เอ่ยถามอ๋องหนุ่มเมื่อเห็นเจ้านายกวักมือเรียกให้ตนเข้าไปใกล้ๆ

 

“ที่ข้าให้พวกเจ้าเตรียมการเรียบร้อยดีหรือไม่?” หยางเฟยหลงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด

 

“สิ่งที่ท่านอ๋องมอบหมายมานั้นเรียบร้อยดีทุกประการพะยะค่ะอย่าได้ทรงกังวล” ฟู่เหวินเป่าเอ่ยรายงาน

 

หยางเฟยหลงที่ได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้าเล็กน้อย แต่ก็มิพลาดที่จะกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกรอบ “อืม..อย่าให้มีสิ่งใดผิดพลาดเป็นอันขาดพวกเจ้ารู้ดีใช่หรือไม่”

 

“พ่ะย่ะค่ะ”

 

ยามซวี เท่ากับ เวลา 19.00 น. จนถึง 20.59 น.

 

ลู่หนิงเซียนที่กำลังกล่อมบุตรชายเข้านอนก็ต้องแปลกใจที่วันนี้ลี่มี่มักจะชอบมองมาที่ตนแล้วแอบอมยิ้มอยู่ตลอด พอตัวนางเอ่ยถามกลับอีกฝ่ายก็ส่ายหน้าไปมาเลี่ยงที่จะตอบคำถามของนางเสียอย่างนั้น

 

ตัวนางจึงได้แต่มองค้อนสาวใช้คนสนิทของตัวเองกลับไป....

 

ก๊อกๆ

 

เสียงเคาะประตูด้านหน้าของตำหนักดังขึ้น ลู่หนิงเซียนก็ขมวดคิ้วขึ้นอย่างสงสัยที่วันนี้มีแต่คนทำตัวประหลาดๆ และปกติในเวลานี้ท่านอ๋องมักจะกำชับไม่ให้ใครเข้ามารบกวนเวลาพักผ่อนของนางและบุตรชาย ซึ่งหากเป็นท่านอ๋องกลับมายังตำหนักก็คงจะเป็นเสียงรายงานดังมาจากด้านหน้า ไม่ใช่เป็นเสียงเคาะประตูเช่นนี้

 

เรื่องด่วนอย่างนั้นหรือ? หรือเรื่องลับลมคมใน?

 

“พระชายาเสด็จไปทอดพระเนตรเองหรือไม่เพคะ ประเดี๋ยวท่านชายน้อยหม่อมฉันจะดูแลให้”

 

เมื่อจบคำของลี่มี่ลู่หนิงเซียนก็ต้องรู้สึกประหลาดในมากขึ้นไปอีก นี่มันแปลกเกินไปแล้ว!!  ร่างบางถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะส่งบุตรชายในอ้อมกอดที่กำลังหลับปุ๋ยให้กับสาวใช้คนสนิทที่กำลังมองการกระทำของนางด้วยสายตาพราวระยับ

 

เอาเถอะถ้ามันจะผิดสังเกตจนผิดเพี้ยนและแปลกประหลาดขนาดนี้ นางจะเดินไปเปิดประตูตำหนักว่าใครมาเคาะประตูในช่วงเวลาพักผ่อนเช่นนี้เองก็ได้

 

“อ่าว..ฟู่เหวินเป่าเป็นเจ้าเองอย่างนั้นรึ? มีอะไรด่วนอย่างนั้นหรือเจ้าจึงต้องเคาะประตูตำหนักในเวลาเช่นนี้”  ลู่หนิงเซียนถือโอกาสเอ่ยถามองครักษ์หนุ่มทันทีเมื่อเปิดประตูตำหนักแล้วรู้ว่าคนที่เคาะประตูนั้นเป็นใคร

 

“เรื่องด่วนพ่ะย่ะค่ะ..เชิญพระชายาเสด็จทางนี้พ่ะย่ะค่ะ”

 

ลู่หนิงเซียนเมื่อได้ยินว่าเป็นเรื่องด่วนและคนที่เคาะประตูตำหนักนั้นก็เป็นคนสนิทของอ๋องหนุ่ม ก็เริ่มรู้สึกใจคอไม่สู้ดีนักหรือว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับท่านอ๋องอย่างนั้นหรือ?

 

ระหว่างทางเดินสิ่งที่ลู่หนิงเซียนสังเกตสิ่งที่ผิดปกติได้อีกอย่างนั่นก็คือบรรดาคนงานภายในวังอ๋องแห่งนี้หายไปไหนกันหมด จึงปล่อยให้ทางเดินมืดจนมองไม่เห็นอะไรแบบนี้

 

ดวงตากลมโตกวาดมองท่ามกลางความมืด ก็เห็นแสงสว่างรำไรมาจากทางสวนดอกไม้ภายในวัง ท่านอ๋องประทับอยู่ที่นั่นอย่างนั้นหรือ? คนงานหายไปกันหมดหรือว่าจะไปรวมตัวกันอยู่ที่นั่น ไฟไหม้?

 

ลู่หนิงเซียนเริ่มคิดฟุ้งซ่านเมื่อพยายามที่จะปะติดปะต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้ พร้อมกับฝีเท้าของตัวเองที่เริ่มก้าวไปด้านหน้าเร็วขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ฟู่เหวินเป่าที่เดินนำหน้าเริ่มชะลอฝีเท้าของตัวเองให้ช้าลงเมื่อเห็นว่าพระชายาได้เดินนำหน้าของตัวเองไปแล้วเป็นที่เรียบร้อย

 

เมื่อเดินเข้าใกล้แสงสว่างมากขึ้นเท่าไหร่ใจคอของลู่หนิงเซียนก็เริ่มรู้สึกไม่สู้ดีมากขึ้นเรื่อยๆ นางเกรงว่าจะเกิดอะไรที่ไม่ดีขึ้นกับอ๋องหนุ่ม

 

แต่เมื่อสองเท้าของนางเข้ามายังบริเวณสวนดอกไม้กลับพบกับโคมไฟหลากหลายสีสัน รวมไปถึงเทียนจำนวนหลายเล่มที่ถูกจุดขึ้นเพื่อให้แสงสว่างเป็นทางเดินทอดยาว ร่างบางเดินไปตามทางเดินเพื่ออยากรู้จุดสิ้นสุดของทางเดินนี้

 

หยางเฟยหลงที่ยืนรออยู่ปลายทางเดินเมื่อเห็นว่าคนที่ตัวเองรออยู่ได้เดินใกล้เข้ามา จึงได้เดินไปรับอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้ม

 

“ทั้งหมดนี่ท่านอ๋องทำขึ้นเองอย่างนั้นหรือเพคะ?” ลู่หนิงเซียนเอ่ยถามขึ้นอย่างแปลกใจเมื่อเจอกับอ๋องหนุ่มพร้อมกับมองบรรยากาศที่ถูกตกแต่งโดยรอบอย่างรู้สึกทึ่ง

 

“ทุกคนภายในวังอ๋องแห่งช่วยกันทำขึ้นให้ข้าและเจ้าต่างหาก” หยางเฟยหลงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลพร้อมกับเอื้อมมือขวาของตนจับมือของอีกฝ่ายมากุมไว้อย่างหวงแหน

 

มือหนาลูบหลังมือของสตรีอันเป็นที่รักเบาๆ พร้อมกับมืออีกข้างที่ล้วงหยิบอะไรบางอย่างที่ถูกเก็บไว้อย่างดีในอกเสื้อ แหวนหยกสีเขียวเนื้อดีปรากฏออกมาต่อหน้าของลู่หนิงเซียนที่มีสีหน้างุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

“ข้าเคยเห็นการแสดงออกนี้จากในกล่องสี่เหลี่ยมในที่ที่เจ้าจากมา บทสนทนาของชายหญิงและสิ่งนี้ที่บุรุษทำเพื่อสตรีที่เขารักทำให้ข้าประทับใจและอยากทำสิ่งนี้ให้สตรีที่ข้ารักบ้าง”

 

“ไม่ว่าจะระริสาในที่ของเจ้าหรือลู่หนิงเซียนที่ยืนอยู่ต่อหน้าข้าตอนนี้ ทั้งสองล้วนเป็นคนเดียวกันถ้าจะให้ข้าบอกว่าจะเลือกคนใดข้าก็ไม่สามารถตอบได้ ข้ารู้เพียงแค่ข้ารักสตรีที่ยืนต่อหน้าข้าในตอนนี้”

 

“ข้าจะแสดงออกและให้เกียรติเจ้าเช่นที่ที่เจ้าจากมาข้าจะรักและทะนุถนอมเจ้าเท่าที่บุรุษคนหนึ่งจะมอบความรักให้กับสตรีคนหนึ่งได้”

 

“เซียนเอ๋อร์เจ้าจะยินดีเป็นชายาของข้าหรือไม่?” หยางเฟยหลงเอ่ยพร้อมกับคุกเข่าลงข้างหนึ่งเหมือนกับภาพที่ตัวเขาเคยเห็นมา

 

ลู่หนิงเซียนที่ไม่คิดว่าตัวนางจะมีโอกาสได้เห็นภาพนี้ก็อดกลั้นน้ำตาแห่งความดีใจไม่อยู่ และไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกระทำเรื่องเช่นนี้ให้กับตัวเอง ลู่หนิงเซียนพยักหน้าตอบรับคำขอที่ผู้ขอก็น่าจะรู้คำตอบนั้นอยู่แก่ใจ

 

หยางเฟยหลงยิ้มออกมาอย่างรู้สึกยินดีไม่แพ้กับ อ๋องหนุ่มค่อยๆบรรจงสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายให้กับชายาอันเป็นที่รักด้วยความดีใจและตื่นเต้น ที่ในที่สุดสตรีอันเป็นที่รักก็ตกลงยินยอมเป็นชายาของเขาด้วยความเต็มใจหาใช่ความจำยอมตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

 

แหวนวงน้อยถูกสวมเข้าที่นิ้วเรียวเล็กของลู่หนิงเซียนอย่างพอดี ท่ามกลางแสงเทียนและแสงจันทราที่ส่องแสงสว่างภายในค่ำคืนที่แสนเงียบสงบนี้...

 

 .....................................................................


สำหรับผู้ที่สนใจนิยายของข้าน้อย สามารถแอดไปที่เพจ ลู่หนิงเซียน นะขอรับนายท่านทั้งหลาย

Link Fanpage ลู่หนิงเซียน : https://www.facebook.com/rakwriter


ฝากติดตามผลงานของข้าน้อย กัวหลง เรื่อง




และ เรื่องล่าสุดของข้าน้อย


ด้วยขอรับ

..............................................................

กิจกรรมส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ คืนความสุขให้รีดเดอร์ กันด้วยนอขอรับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 201 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #1983 puphaa (@puphaa) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 21:41
    ขอบคุณค่ะ
    #1983
    0
  2. #1982 krnnmed (@krnnmed) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 17:48
    😍☺️????โอ้ยยยยยน่ารักกกมากกก
    #1982
    0
  3. #1980 Tiemchan (@Tiemchan) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 13:58
    หวานมากๆๆ
    #1980
    0
  4. #1979 Nantanat_neung (@Nantanat_neung) (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 10:51
    รอออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #1979
    0