เมื่อ(จะไม่)รัก [เปิด Pre-order วันนี้-3ธ.ค.]

ตอนที่ 9 : เมื่อจะไม่รัก : บทที่ 3 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 578 ครั้ง
    20 ก.ย. 62


 +++++++++

 กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ ต้อนรับกลับบ้านนะศิระ  ตั้งแต่แม่ล้มป่วยทุกครั้งที่อากิระกลับมาถึงบ้าน ก็จะเห็นแม่เดินเข้ามาทักทายเสมอ แต่ถ้าวันไหนกลับมาดึก อย่างไรก็จะเปิดประตูเข้าไปดู กระซิบเบาๆ ที่ข้างหู ผมกลับมาแล้วครับแม่

ต้องได้เห็นว่าแม่หลับสบาย ได้ห่มผ้าให้ บอกราตรีสวัสดิ์แล้วจึงกลับมานอนได้อย่างหมดห่วง  นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนวันที่เขาจะเปิดประตูเข้าไปพบร่างแม่แขวนอยู่ขอบหน้าต่าง ตั้งแต่วันนั้นเขาก็แทบไม่อยากเปิดประตูห้องเข้าไป ทำเพียงเดินไปที่หน้าประตู โขกหัวกับประตูนั้นเบาๆ กระซิบบอกทักทาย

ผมกลับมาแล้วครับแม่...วันนี้ผมยังไหว ไม่ต้องห่วงนะครับ...

ทำได้แค่นั้น เพราะภาพการตายของแม่มันฝังอยู่ในหัว ทั้งที่พยายามบอกว่าแม่ก็แค่หลับไป แม่นั่งหลับไปมีผ้าพันคอโปรดของแม่พันที่คอคล้องกับขอบหน้าต่าง

ผมซื้อผ้าให้แม่ใหม่แล้ว ยังจะถามหาผ้าผืนนี้อีก ไหนแม่บอกว่ารักผมที่สุด แต่ทำไมยังต้องใช้ผืนนี้อีก ไม่ใช่ผืนของคนที่แม่รักที่สุด

ถามไปอย่างนั้นทั้งที่รู้คำตอบ แม่รักผ้าผืนนี้เพราะมันคือของขวัญชิ้นสุดท้ายที่พ่อให้แม่ แม่หลับไปครั้งนั้น กลับไปครั้งสุดท้าย หลับที่ไม่ตื่นมาอีกเลย โดยมีผ้าพันคอของคนที่แม่รักพาแม่ไปจากโลกนี้

ฆ่าตัวตาย...ก็เป็นโรครักษาไม่หาย คงทรมาน...คงไม่อยากเป็นภาระให้ลูก...ดูสิยิ้ม คนตายยิ้ม...เขาคงเต็มใจที่จะตาย คงไปอย่างไม่มีห่วงแล้ว...ตายแบบนี้คือทรมานมากไม่ใช่เหรอ...แต่ทำไม เหมือนยิ้มอยู่เลย

เสียงผู้คนบอกอย่างนั้น แต่อากิระกลับเห็นแค่ความทุกข์ของแม่ ในวันนั้นเขาเสียใจที่สุดในชีวิต อยากร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก มันเหมือนมีอะไรมากมายมาอัดแน่นในตัว จุกอยู่ในอก คนภายนอกบอกว่าเขาเป็นลูกชายที่เข้มแข็ง ยังคงใช้ชีวิตต่อไปได้เมื่อสูญเสียแม่ แต่ก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเห็นสิ่งที่เขาเป็น เธอแสดงความห่วงใย พยายามแวะเวียนมาหา แต่ก็ถูกไล่กลับ

อย่ามายุ่ง! อย่ามาวุ่นวายที่นี่อีก! ถ้าห่วงจริงก็อย่ามาทำให้พี่หงุดหงิด!’

ไม่แค่นารียาที่ถูกไล่ อึ่งก็โดนไม่ต่างกัน ทั้งหมดเพราะเขาไม่อยากให้ใครมาเห็นตัวเองในสภาพที่อ่อนแอ รู้ตัวว่าแทบจะไม่ไหว แต่ก็กัดฟันทน ทนใช้ชีวิตที่ปกติอยู่นอกบ้าน ทนทำอย่างที่แม่บอกไว้ ลูกของแม่เก่ง เข้มแข็ง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะสามารถรับมือและผ่านมันไปได้

ผมไม่เป็นไรครับแม่...ผมอยู่ได้...อยู่คนเดียวได้...ผมต้องอยู่ให้ได้

เพราะมันคือทางที่แม่เลือก แม่คิดว่าการไม่มีแม่มันจะดีกับเขามากกว่าจึงทำอย่างนั้น จึงจากไปอย่างนั้น อย่างที่ทุกคนเห็นว่าแม่ยิ้ม แม่เลือกที่จะให้เขาได้เดินต่อโดยที่ไม่ต้องมีแม่เป็นภาระ เพราะแม่คงเห็นว่าเขาไม่มีแม่ก็ได้  แต่แม่คงไม่รู้ว่า...การไม่มีใครนั้น เดียวดายแค่ไหน ทุกข์ทรมานแค่ไหน

ไม่เป็นไรนะลูก...ลำบากหน่อยนะ เดี๋ยวเราก็จะชิน ชินที่จะอยู่กันสองคน แม่จะสอนลูกเอง จะสอนให้ศิระดูแลตัวเอง ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน หุงข้าว ทำกับข้าว เราจะช่วยกันทำนะจ๊ะ เหนื่อยหน่อยเดี๋ยวก็ชิน


เดี๋ยวก็ชิน นั่นคือสิ่งที่อากิระบอกตัวเอง ทนมาได้พักหนึ่ง เกือบสองอาทิตย์ ร่างกายก็ทนรับไม่ไหว  ล้มป่วยนอนซมลุกไม่ขึ้นอยู่เป็นวัน นอนอยู่บนเตียง ต่อให้อึ่งห่วงพี่ชายอย่างไร แต่เขาก็ไม่กล้าเข้าไปดูเมื่อถูกตวาดไล่ บวกกับพ่อมารับไปเที่ยวจึงต้องไป แต่ก่อนไปก็ได้แวะไปบอกนารียา หญิงสาวแวะมาดูมาเรียก แต่ก็ถูกไล่กลับ กระนั้นเธอก็เอาข้าวและยาไปแขวนไว้ให้ที่หน้าประตูก่อนไปโรงเรียน

แล้วในวันนั้นเธอต้องกลับบ้านใหญ่ เพราะที่บ้านมีงานเลี้ยงวันเกิดพี่สาวกว่าจะได้กลับมาบ้านคุณยายก็ปาไปจะเที่ยงคืน ฝนตกหนักด้วยความเป็นห่วงอากิระจึงแอบหนีออกมาจากบ้านเพื่อมาดู แต่ก็พบว่ากล่องอาหารที่เธอห้อยไว้เมื่อเช้ายังอยู่ที่เดิม จึงถือวิสาสะเข้าไปในบ้าน แล้วพบว่าอากิระนอนเพ้อเพราะไข้อยู่บนเตียง

เตียงตัวเก่าที่แม้เวลาผ่านไปห้าปีก็ยังคงมีสภาพเหมือนเดิม...เตียงกลางห้องที่เวลานี้ถูกคลุมด้วยผ้าผืนใหญ่สีขาว ผ้าที่เหมือนกับผืนอื่นๆ ที่ถูกคลุมเฟอร์นิเจอร์อื่นๆ ในห้อง เฟอร์นิเจอร์ที่อากิระไม่ได้ให้ความสนใจไปกว่าเตียงที่เขากำลังตวัดผ้าคลุมออกไปพ้นสายตา

พี่ศิระ...ไม่เป็นไรนะคะ ไม่เป็นไรนะคะ ผึ้งอยู่ตรงนี้ ผึ้งอยู่ด้วย...ไม่เป็นไรนะคะเดี๋ยวก็หาย...พี่ศิระ

บรรยากาศที่เป็นความทรงจำเหมื่อนผ่านเข้ามาในหัว บรรยากาศที่เขาจดจำมันได้ดี แม้ในช่วงเวลานั้นเขาจะซมเพราะพิษไข้ รับรู้ได้ถึงอุ้งมือเล็กๆ ที่เอื้อมมาแตะตัว เสียงเรียกให้ตื่น เสียงที่แสนคิดถึง สัมผัสที่โหยหาและคิดถึงมากขึ้นเมื่อมายอยู่ตรงนี้...ตรงที่ความสัมผัสทางกายครั้งแรกของเขาและนารียาเกิดขึ้น

แม่ครับ...ผมไม่ไหว ผมไม่มีใครแล้ว ผมเหนื่อย...เหนื่อยจนไม่อยากหายใจ...ไม่หายใจ…ไม่มีแม่แล้วผมไม่อยากหายใจ...ไม่เหลือใครแล้ว...ไม่มีใครอีกแล้ว’

พี่ศิระ ลืมตาสิคะ...นี่ผึ้งไงคะ พี่อย่าพูดอย่างนี้สิคะ คุณน้าคงไม่อยากให้พี่ศิระเป็นแบบนี้ พี่ศิระไม่ได้ไม่มีใคร พี่ศิระยังมีผึ้งนะ...ไม่ว่ายังไงพี่ศิระก็มีผึ้ง ผึ้งมองพี่ศิระอยู่ มองอยู่เสมอไม่เคยมองไปไหนเลยนะ...ได้ยินผึ้งมั้ย พี่ศิระได้ยินมั้ยคะ มองผึ้งสิ...ผึ้งอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าพี่ ผึ้งกอดพี่อยู่ พี่บอกว่าไม่มีใครได้ยังไงคะ พี่มีผึ้ง

จะมีได้อย่างไร ผู้หญิงคนนี้ก็คือคนอื่น ไม่ใช่ครอบครัว ก็แค่คนที่เขาลากขึ้นจากสระว่ายน้ำ แล้วเธอก็ตามติดเขาเป็นตังเม มันก็แค่ความคิดของเด็กคนหนึ่ง ที่เมื่อโตขึ้นก็จะคิดได้ว่าเขาก็แค่คนอื่น เป็นคนอื่นสำหรับเธอ...เพียงคิดได้เท่านั้นก็รู้สึกเดียวดาย ไม่ได้อยากเป็นอย่างนั้น อยากมีเธอคนนี้จริงๆ อยากให้คำพูดนั้นเป็นเรื่องจริง

ผึ้งรักพี่ศิระนะคะ อย่าพูดว่าไม่อยากอยู่ ไม่อยากหายใจนะ...ผึ้งเป็นห่วงพี่ศิระ...พี่ศิระ?’

รัก...รู้เหรอว่ารักเป็นยังไงผู้หญิงที่น้ำตานองสองแก้มกับอาการพยักหน้าทำให้หัวใจเขาอ่อนวูบ มองสบตาเธอมองเห็นความห่วงใย ความกังวลผ่านดวงตาใสๆ นั้น  ดวงตาที่พร่าด้วยหยาดน้ำตาที่เขาเอื้อมมือเช็ดให้อย่างต้องการปลอบโยนที่ทำให้เธอต้องร้องไห้ขนาดนี้ 'ขอโทษ...ไม่ต้องร้องนะผึ้ง...ไม่ต้องร้องนะ...'

การปลอบโยนที่อยากทำมากขึ้น...มากขึ้นจนเกินเลย

แม้เป็นสิ่งที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นอย่างนั้น...

ไม่ได้จะทำในสิ่งที่เอาเปรียบคนที่ทำดีด้วย...

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้นก็ทำให้เขาสามารถมีชีวิตต่อไปได้...

เพราะรู้แล้วว่านอกจากแม่ที่เป็นสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจเดียว...เขายังมีเธอ

เธอที่ยอมให้ตัวเองถูกเอาเปรียบ...เพราะรู้ว่ามันคือสิ่งที่เขาต้องการ

ไม่ใช่ต้องการแค่จะปลดปล่อยความใคร่...แต่ต้องการคนสำคัญในชีวิต

“ผึ้ง...พี่ขอโทษ” มือสั่นเทิ้มสัมผัสหมอนที่น้องเคยนอนข้าง “ทำไมไม่บอกพี่เรื่องลูก...ถ้าผึ้งบอก ให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่พี่มี พี่ก็จะไม่ไปไหน...จะไม่มีวันพูดอย่างนั้นกับผึ้ง...จะไม่มีวันบอกว่า...ลาก่อน จะไม่มีวันพูดในสิ่งที่ทำร้ายผึ้งอย่างนั้น...จะไม่มีวัน...ทำร้ายผึ้งอย่างนั้น!

หมอนใบนั้นถูกดึงเข้ามากอด...กอดด้วยสองแขนของคนที่กำลังทนทุกข์กับการตัดสินใจที่ผิดของตัวเอง ทั้งที่อยากกอดคนที่แสนคิดถึง แต่ที่พอจะทำได้ในเวลานี้ก็คงมีเท่านี้ กอดสิ่งที่น้องเคยสัมผัส เคยหนุนเพื่อคลายความคิดถึง ความทรมาน เพื่อไม่ให้เขาขาดใจตายตรงนี้ ก่อนที่จะได้แก้ไขทุกอย่างที่ผิดพลาดไป

“พี่รู้แล้ว พี่รู้แล้วว่าผึ้งต้องการอะไร...คอยนะ...คอยพี่นะผึ้ง พี่สัญญา ว่าพี่จะเอาผึ้งกลับมา กลับมาเป็นผึ้งคนเดิมของพี่ให้ได้...พี่สัญญา...พี่ศิระสัญญา”

++++++++++++




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 578 ครั้ง

12,343 ความคิดเห็น

  1. #12310 LiPingPimuu (@LiPingPimuu) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 22:02
    อ่านเเล้วจะร้อง
    #12310
    0
  2. #11577 susepishunview (@susepishunview) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 15:55
    แงงงงงงงงมันเปงเศร้า
    #11577
    0
  3. #11150 kulchari (@kulchari) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 20:43
    เศร้า ผึ้งแค่คนที่ถูกคว้ามาในวันที่คิระไม่เหลือใคนรึเปล่า น่าจะปล่อยผึ้งไว้อย่างนี้ล่ะน้อ
    #11150
    0
  4. #10790 ChanchanYoPo (@ChanchanYoPo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 13:43
    โอ้ยยยย สงสารทั้ง2 ค่ะ
    #10790
    0
  5. #9830 EleJEEN (@jeenjoong) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 23:19
    ชีวิตของพระนาง ฮือออ
    #9830
    0
  6. #8956 onlymam (@onlymam) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 08:21
    ทำไมรู้สึกว่าจริงๆศิระก็ไม่ได้รักผึ้งเท่าไร แต่เหมือนไม่มีใครแล้ว ก็เลยต้องมีผึ้งเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ
    #8956
    0
  7. #8254 Aree_nuy (@Aree_nuy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 15:25
    เศร้าจัง น้ำตาไหล
    #8254
    0
  8. #8014 coonX3 (@coonX3) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 21:42

    รอดูว่านายจะทำไงต่อ

    #8014
    0
  9. #7640 hydrate (@hydrate07) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 10:17
    เศร้าจัง
    #7640
    0
  10. #7360 Jindawan45 (@Jindawan45) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 14:02
    รีดร้องไห้หลายตอนแล้วค่ะไรท์
    #7360
    0
  11. #7114 hathairut2008 (@hathairut2008) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 22:30
    รีดร้องไห้มา9ตอนแล้วไรท์
    #7114
    0
  12. วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 22:06
    โอยยยยเศร้าอ่ะ
    #6181
    0
  13. #5977 18233001 (@18233001) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 13:14
    ร้องเลยอ๊ะ. ฮืออออ.
    #5977
    0
  14. #5334 PpleNo (@PpleNo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 05:32
    เป็นอดีตที่เจ็บปวดจริงๆ อ่านแล้วน้ำตาซึมเลย
    #5334
    0
  15. #5286 Bowpwn (@Bowpwn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 21:50
    เจ็บบบบบ
    #5286
    0
  16. #4435 nanthii (@nanthi) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 18:09
    สงสารทั้งคู่เลยย
    #4435
    0
  17. #4420 afbas (@afbas) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 15:10

    หน่วงง
    #4420
    0
  18. #4198 NU Brownie (@naemmah) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 23:47

    เศร้าาาาา

    #4198
    0
  19. #4013 black26 (@black26) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 14:00
    น่าสงสารที่งสองคนเลย
    #4013
    0
  20. #3861 Karine_k (@igot7krong) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 22:16
    หน่วงใจไปหมดด
    #3861
    0
  21. #3517 vichyy (@vichyy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 14:05

    ไรท์ทำไมชีวิตของผึ้งกับศิระเศร้าแบบนี้

    #3517
    0
  22. #3475 bad285285 (@bad285285) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 12:26

    เเรื่องมันเศร้า

    #3475
    0
  23. #2744 BLOOMBEAM (@2158422) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 15:47

    น้ำตาจิไหล สงสารศิระhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png

    #2744
    0
  24. #2472 phikulhom (@kuljaruwan) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 00:11

    สงสารทั้งสองคนเลย
    #2472
    0
  25. #2401 SakirohLeaha (@SakirohLeaha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 20:49
    แอบน้ำตาซึมแล้ว
    #2401
    0