เมื่อ(จะไม่)รัก [เปิด Pre-order วันนี้-3ธ.ค.]

ตอนที่ 7 : เมื่อจะไม่รัก : บทที่ 2 (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,143
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 559 ครั้ง
    20 ก.ย. 62


+++++++++++

ห้าปีก่อน...

นารียาที่อึ่งจำได้คือพี่คนสวยที่ใจดี ทุกครั้งที่แวะมาบ้านของอากิระเธอจะมีของมาฝากเขาเสมอ  บ้างก็ขนม ผลไม้ หนังสือหรือไม่ก็ของเล่น แต่ในวันนี้พี่ผึ้งดูผอม ใบหน้ามีแต่คราบน้ำตา สภาพอิดโรย ตาแดงบวมแม้จะยังเด็กแต่ก็รู้ว่าพี่คงร้องไห้มาก จากกันไม่ถึงเดือนพี่ดูผอมลงมาก วันนี้ก็ดูตื่นกลัว ขวัญเสีย พร่ำพูดแต่ว่าขอให้เขาช่วย ให้ช่วยพาไปหาพี่ศิระ

อึ่งไม่รู้ ไม่รู้พี่ศิระอยู่ไหน ผมไม่รู้ว่าญี่ปุ่นอยู่ไหน พี่ผึ้งอย่าร้องไห้เลยนะ เดี๋ยวอึ่งจะร้องตามพี่ผึ้งแล้วนะ ก็ผมบอกพี่ผึ้งแล้วไงว่าให้ห้าม ไม่ให้พี่ศิระไป ทำไมพี่ผึ้งไม่ห้ามล่ะ  ถ้าเชื่ออึ่ง ก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้

อึ่งพูดออกไปตามประสาเด็ก แต่คำพูดนั้นก็ทำให้นารียาเหมือนตั้งสติได้ หญิงสาวมีอาการนิ่งไป ใช้เวลาครู่หนึ่งก็ยกมือเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง แล้วก็หันมามองอึ่งพยายามจะฝืนยิ้มให้

พี่ผึ้งไปทำอะไรมา ทำไมเป็นแบบนี้ ทำไมตากฝนมา ทำไมตัวมอมแมมอย่างนี้ครับ” ยังไม่มีคำตอบใดๆ กลับมา นอกจากน้ำตาของพี่สาวจะไหลอีก “งั้นเข้าบ้านก่อน พอดีผมคิดถึงพี่ศิระ ก็เลยมาดูแลบ้านให้ครับ พี่ศิระปิดบ้านไว้แล้วก็ไปเลย คงไม่ได้ฝากใครดูแลบ้าน ผมก็เลยมาดูแลให้ก่อน นี่ผมเพิ่งถูบ้านไปนะครับ ไปครับเข้าบ้าน เดี๋ยวเราไปค้นของที่ห้องพี่ศิระดู อาจจะมีเบอร์โทรศัพท์ หรืออะไรให้ติดต่อไปญี่ปุ่นได้นะครับ

คราวนี้นารียาส่ายหน้า แล้วก็ยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่อึ่งรู้สึกว่าเศร้าจับหัวใจจนเขารู้สึกใจวูบ ยิ่งเห็นอาการขยับออกห่างของพี่สาวก็ยิ่งใจหาย รีบถลาเข้าไปจับข้อมือพี่ไว้

พี่ผึ้งจะไปไหน ไม่เข้าบ้านเหรอครับ

พี่ต้องไปแล้วอึ่ง พี่อยู่ที่นี่ไม่ได้ เดี๋ยวพวกเขาจะมาเจอ

พวกเขา? ใครครับ พี่บ้านพี่เหรอ

นารียาพยักหน้า พี่หนีออกมาจากบ้าน แต่พี่ไม่รู้จะไปไหน...มารู้ตัวพี่ก็มาอยู่ตรงนี้แล้ว พี่ต้องไปแล้ว

ไปไหนครับ พี่ผึ้งจะไปไหน ก็พี่บอกว่าไม่รู้จะไปไหนไม่ใช่เหรอ ทำไมพี่จะต้องหนีออกจากบ้านล่ะ พี่อยากอยู่บ้านคุณนายเพ็ญแล้วคนที่บ้านใหญ่ไม่ให้พี่อยู่เหรอครับ

 นารียาเอาแต่ส่ายหน้า แล้วก็บอกว่าต้องไปแล้ว จากนั้นก็วิ่งออกไป อึ่งวิ่งตามและพยายามเรียก แต่ก็คลาดกัน เขาออกไปหาที่บ้านคุณนายเพ็ญ ก่อนจะได้ยินเสียงเอะอะมาจากทางหน้าบ้าน รีบตามไปเห็นรถตู้และรถเก๋งสองคันจอดอยู่ เป็นคนที่บ้านใหญ่พยายามลากตัวนารียาขึ้นรถ แต่เธอดิ้นเมื่อสู้แรงไม่ไหวก็ยกมือไหว้คนเป็นพ่อที่ดูมีอำนาจสั่งการที่สุด

ปล่อยผึ้งไปเถอะค่ะพ่อ ผึ้งขอโทษ...ผึ้งเป็นลูกที่ไม่ดี คิดซะว่าพ่อไม่มีผึ้ง...ผึ้งจะไปให้ไกล จะไม่บอกว่าเป็นลูกพ่อ ไม่บอกว่าเป็นคนตระกูลเกตุทุมพร ให้ทำอะไรก็ได้ แต่อย่าทำอย่างนี้กับผึ้ง...นี่ลูกของผึ้ง เป็นสิ่งเดียวที่ผึ้งมีแล้ว...ผึ้งไม่มีพี่ศิระแล้ว มีแค่นี้...ผึ้งมีแค่นี้!’

ในสายตาของอึ่งอาจจะมีแค่เขาและแม่ของนารียาเท่านั้นที่สงสารคนซึ่งกำลังยกมือไหว้ขณะทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้นอ้อนวอนพ่อที่กำมือแน่น โกรธจนตัวสั่น ในขณะที่พี่สาวก็เหมือนจะเข้าข้างพ่อ ตรงเข้ามาพยุงตัวน้องขึ้น บอกว่าให้หยุดพูด ไม่ให้ทำให้พ่อโกรธ คนแม่ก็พยายามเข้าไปลูบแขนสามีให้ใจเย็น

ลูกยังเด็ก คุณค่อยๆ พูดกับลูกนะคะ ฉันขอนะ

ยังเด็ก! เด็กที่ไหนจะทำตัวร่าน ท้องไม่มีพ่ออย่างนี้! พูดออกมาได้ยังไง แกพูดออกมาได้ยังไง! ทำเรื่องเสื่อมเสียให้วงศ์ตระกูลฉัน เพราะคุณ เพราะแม่ของคุณที่คอยตามใจให้ท้าย เป็นไงล่ะ! สะใจมั้ยที่ลูกรักทำตัวเลวขนาดนี้!’

อึ่งได้ยินแล้วสงสารนารียาจับหัวใจ คงไม่ต่างกับคนที่เป็นแม่ที่ร้องไห้ใจแทบขาด

พอเถอะคุณ เลิกว่าลูกอย่างนี้ซะที! ถ้าคิดว่าลูกฉันทำตัวเลวก็ปล่อยลูกไปซะ ถ้าฉันทำให้คุณเสื่อมเสียด้วยก็ทิ้งฉันซะอีกคน ปล่อยเราสองแม่ลูกไป ถ้ามันทำให้คุณขายหน้าขนาดนั้นก็พอ พอกันที!’

นี่เธอกล้าพูดอย่างนี้กับฉันเหรอ! กล้าเหรอ!’

เอาซี่ ตบเลย! ตอนนี้ฉันไม่มีคุณแม่เป็นที่พึ่งแล้ว เอาเลยสิ คุณจะทำยังไงก็ทำ จะตบฉันเหมือนที่ตบลูกฉันก็ทำ!...แต่ต่อไปฉันจะไม่ให้คุณทำอย่างนี้กับลูกฉันอีกแล้ว ดูเหมือนจะมีคนอึ้งกับสิ่งที่ผู้หญิงท่าทางเรียบร้อยเป็นแม่ศรีเรือนระเบิดอารมณ์ถึงกับนิ่งไป จากนั้นเธอจึงได้หันมาหานารียา ไปลูกผึ้งไปกับแม่...เมื่อมีแต่คนเห็นว่าหนูไม่ดี หนูก็ไปกับแม่...

คุณแม่? คุณแม่ทำอะไรคะ ทำไมพูดกับคุณพ่ออย่างนั้น ลูกสาวคนโตเข้าไปรั้งแขนมารดาไว้ แต่ก็ถูกสายตากำราบมองกลับไป จึงได้หันไปหยิกแขนน้องสาว เห็นมั้ยยายผึ้ง เธอทำเรื่องอีกแล้ว ทำให้คุณพ่อคุณแม่ทะเลาะกัน อยู่กันมาตั้งนานคุณพ่อคุณแม่ไม่เคยทะเลาะกันให้เราเห็น แต่เพราะเธอ...เพราะความร่านไม่รักดี!’

นารียาไม่ได้ดิ้นหนีมือที่พี่หยิกแขน เธอมีอาการหอบหายใจแรง ยกมือปิดหู เมื่อเกิดการโต้เถียงกันอีกครั้ง ทุกคนต่างพยายามพูดๆ สิ่งที่ตนคิดเชื่อมัน พูดสวนกันไปมาจนอึ่งเองก็ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ นั่นทำให้นารียาเห็นโอกาสที่เธอจะไปให้พ้นจากตรงนี้ จึงลุกขึ้น  ถอยหลังจากฟุตบาทลงไปที่ถนน...

ถนนที่มีรถวิ่งตรงมาอย่างแรงและเร็ว...

แสงไฟสาดกระทบร่างของผู้หญิงที่ยืนตัวสั่นกลางถนน...

เสียงกรีดร้อง...เสียงเบรก...เสียงถูกชน...ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก

ภาพต่อมาที่อึ่งจำได้คือนารียาลงไปนอนนิ่งข้างรถรถที่จอดสนิท...

 

“ทุกคนช็อกไปตามๆ กัน โดยเฉพาะคนที่บ้านพี่ผึ้ง” อึ่งเล่าความเสียงสั่น “ผมตกใจมาก แต่ก็วิ่งออกไปหาพี่ผึ้งเห็นเดือดที่หัว แล้วก็ที่ขา พี่ผึ้งเหมือนยังมีสติ พี่เขายกมือกุมท้อง แล้วก็ร้องไห้ ผมจะไปช่วย แต่คนขับรถคันนั้น คนที่ขับชนพี่ผึ้งเขาเข้ามาห้ามผม บอกว่าอย่าเพิ่งขยับตัวคนเจ็บ ผมไม่ฟังเขาก็ลากผมออกมา จากนั้นครอบครัวพี่ผึ้งก็เข้าไปดูพี่ผึ้ง ผมได้ยินเสียงกรีดร้องเหมือนใจสลายของพี่ผึ้งแล้วก็เงียบไป...”

ไม่นานนักรถพยาบาลก็มารับตัวนารียาไป โดยที่อึ่งก็เข้าไม่ถึงตัวพี่สาวอีกเลย

“พี่ผึ้งต้องเจ็บหนักแน่ๆ ผมคิดว่าอาจจะตาย ผมพยายามตามข่าวแต่ก็ไม่รู้จะไปตามที่ไหน ก็เลยไปเฝ้าที่บ้านคุณนายเพ็ญอยู่เป็นอาทิตย์ก็มีคนงานจากบ้านใหญ่เข้ามาเอาของ พวกเขาใส่ชุดสีดำไว้ทุกข์ ตอนนั้นผมกลัวมาก แต่ก็เข้าไปถาม...พี่ผึ้งปลอดภัยแต่คนที่เสียคือแม่พี่ผึ้ง เสียหลังจากที่พี่ผึ้งประสบอุบัติเหตุไม่กี่วัน เห็นว่าหัวใจวาย”

อากิระค่อนข้างตกใจกับเรื่องนี้

“จากนั้นผมก็ไม่ได้ข่าวพี่ผึ้งอีกเลย กระทั่งผ่านไปหลายเดือน ป้าอิ่ม ลุงชัย พี่พรกลับมาเปิดบ้านคุณนายเพ็ญ ผมจึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากนั้น...”

เหตุการณ์ที่อึ่งรู้มาคือเหตุการณ์ในวันนั้นทำให้นารียาแท้งลูก ศีรษะกระทบกระเทือนเมื่อฟื้นและรู้ว่าเสียลูกเธอก็กรีดร้องจนสลบไป เป็นอยู่แบบนั้นซ้ำๆ สร้างความเสียใจให้กับผู้เป็นแม่จนตรอมใจที่เห็นลูกเป็นอย่างนี้ แล้ววันหนึ่งหลังตื่นขึ้นมาพี่ผึ้งก็เหม่อลอย ไม่พูดกับใคร จำใครไม่ได้

“ป้าอุ่นบอกผมว่ามันเป็นอาการของคนที่สูญเสียมากๆ แล้วรับมันไม่ได้ สมองก็เหมือนกับปิดกั้นความเสียใจไว้ ผมก็ไม่เข้าใจมาก แต่มันเหมือนว่าถ้าพี่ผึ้งไม่เป็นแบบนี้ พี่ผึ้งก็คงตาย หลังเห็นลูกสาวเป็นแบบนี้ แม่พี่ผึ้งก็อาการทรุด ก่อนจะเสียได้ขอร้องสามีและลูกทุกคน...ว่าอย่าทำร้ายพี่ผึ้งอีกเลย คำสั่งเสียนั้นทำให้ป้าอุ่น ลุงชัยและพี่พรถูกเรียกกลับมาทำงานมาดูแลพี่ผึ้ง เพราะช่วงแรกพี่ผึ้งไม่ตอบสนองอะไรเลย จนหมอแนะนำให้ครอบครัวหาสิ่งที่พี่ผึ้งคุ้นเคยมาช่วยเรียกความทรงจำ พี่ผึ้งก็เลยถูกพากลับมาดูแลที่บ้านคุณนายเพ็ญ”

อึ่งถอนหายใจเมื่อเล่าถึงตรงนี้ เขามองดูอากิระที่ยังไม่พูดอะไรจึงเล่าต่อ

“ช่วงแรกๆ ผมถูกห้ามไม่ให้ไปวุ่นวาย คนบ้านใหญ่แวะมาอยู่ด้วย พี่ผึ้งอาการดีขึ้น แต่ก็จำใครไม่ได้เหมือนเดิม จำผมไม่ได้ จำป้าอุ่น ลุงชัย พี่พร แม้แต่คนในครอบครัว สิ่งที่พี่ผึ้งรู้ ก็คือคนอื่นบอก บอกว่าคนนี้พ่อ คนนี้พี่ คนนี้คนใช้ ส่วนผมก็คือเด็กแถวๆ บ้านที่พี่ผึ้งเคยเล่นด้วย...ผมถูกกำชับไม่ให้พูดถึงเรื่องพี่ ป้าอุ่นบอกผมว่าเรื่องพี่ศิระ เรื่องลูก เรื่องในอดีตจะกระตุ้นให้พี่ผึ้งแย่ลง ผมกลัวจะไม่ได้เจอพี่ผึ้ง ผมก็เลยรับปากอย่างน้อยก็ช่วงแรก ตอนหลังๆ ก็แอบลองๆ เกริ่นเคยแอบเอารูปพี่ให้พี่ผึ้งดูด้วย บอกว่าเป็นพี่ชายผม แต่พี่ผึ้งก็มองเหมือนปกติ...พี่ผึ้งจำพี่ไม่ได้แล้วจริงๆ”

อึ่งสรุปความในสิ่งที่ตัวเองรู้ นั่นดูจะทำให้อากิระยิ่งรู้สึกเศร้า

“แต่มันก็มีความคุ้นเคยเดิมๆ ที่พี่ผึ้งทำไปโดยไม่รู้ตัว พี่ผึ้งจะไปที่ศาลาขาวในสวนสาธารณะทุกบ่ายวันอาทิตย์ ไปนั่งวาดภาพจนค่ำแล้วถึงกลับ”

อากิระรู้เหตุผลว่าทำไมจึงเป็นอย่างนั้น

“พี่ผึ้งชอบทำขนม วาดรูปดอกไม้ นั่งวาดที่ห้องกระจกมองดูสระว่ายน้ำ  อยากมีร้านขนมร้านกาแฟ ที่บ้านทำให้แล้วพี่ผึ้งก็ตั้งชื่อว่าลิตเติ้ลบี...ป้าอุ่นเผลอหลุดปากเสมอว่าพี่ผึ้งจำรายละเอียดและกิจกรรมที่ทำร่วมกับพี่ศิระได้ แค่จำไม่ได้ว่าสิ่งที่เธอทำ...เธอทำร่วมกับพี่ ไม่ใช่ทำคนเดียว”

 อึ่งเห็นอาการเหมือนดีใจผ่านแววตาของอากิระ แต่มันก็เป็นเพียงแวบเดียว ความกังวลความเศร้าก็มาแทนที่ ซึ่งนั่นทำให้เขาหงุดหงิด อยากให้พี่ชายแสดงออกมากกว่านี้หน่อยก็คงดี

“พี่ได้ยินแบบนี้แล้วเป็นไง พี่จะเอาไง...ยังจะไปเจอพี่ผึ้งมั้ย แต่บอกไว้ก่อนเลยนะว่าคนบ้านใหญ่เกลียดพี่มาก ทุกครั้งที่ผมแวะไปหาป้าอุ่นก็จะกำชับว่าอย่าพูดถึงพี่ ห้ามเอ่ยถึงอย่าบอกว่ารู้จัก ลุงชัยนี่พูดถึงพี่ทีไร ไม่เคยพูดดีเลย ด่าไอ้เวร ไอ้เลวทุกคำเลย”

“แกเจอผึ้งครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”

“เดือนก่อนมั้ง หลังๆ ผมไม่ค่อยได้เข้าไปแล้วล่ะ ไปเดือนละครั้งสองเดือนครั้ง พอให้หายคิดถึง เพราะเห็นหน้าพี่ผึ้งยิ้มสดใสได้ผมก็โล่งใจ ยังคิดว่าพี่ผึ้งเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว ก็ดูพี่ผึ้งมีความสุขดี ไม่เจอพี่ก็ได้ ชีวิตออกจะดี้ดี”

อึ่งเห็นอาการเหลือบมองอย่างขัดใจของอากิระแล้วเหงื่อตกเบาๆ

“ผมพูดเล่น...ยังไงผมก็ทีมพี่ พี่เอาไง ผมก็พร้อมจะตาม...ว่าแต่จะเอาไงก็ว่ามาเลย”

“พรุ่งนี้ฉันจะไปเจอผึ้ง”

อึ่งอึ้งเบาๆ กับคำตอบ ก่อนจะพยักหน้า “โอเค งั้นเดี๋ยวผมไปลางาน ผมจะไปดูลาดเลาให้  คอยกันลุงชัยให้ ถ้าไม่มีคนที่บ้านใหญ่มาจะได้บอกพี่ไว้ก่อน จะได้ไม่เข้าไปปะหน้ากัน เดี๋ยวงานจะเข้าพี่”

“ไม่จำเป็น...เจอก็เจอ...ฉันพร้อมจะเจอ...โดยเฉพาะคนที่หลอกฉัน

“คนที่หลอก? พี่หมายถึงใคร...”

อากิระแค่เหลือบมองแล้วก็ไม่พูดอะไร เดินขึ้นไปบนห้อง ทิ้งอึ่งไว้กับคำถาม

“อะไรเนี่ย...ทีเราให้เล่าจนหมดเปลือก ทีตัวเองถามไม่ตอบ พี่ศิระขี้โกง!

ตะโกนไล่หลังพี่ไป ทำเป็นหัวเสีย ก่อนจะค่อยๆ ยิ้ม รู้สึกดีใจที่พี่กลับมา อุ่นใจที่ได้เจอพี่ศิระคนเดิม แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรต่อก็ได้ยินเสียงรถมาจอดที่หน้าบ้าน รีบโผล่หน้าออกไปดู เห็นรถเก๋งหรูติดฟิล์มดำมาจอดที่ด้านหน้าบ้าน มีผู้ชายสองคนใส่ชุดสูทเปิดประตูออกมายังเป็นหนุ่ม ท่าทางหน้าตาดี

“มาหาใครครับ?

“หวัดดีน้องชาย” คนแปลกหน้าที่ดูหน้าอ่อนกว่าอีกคนทักทาย “ฉันชื่อนารูโตะ ส่วนนี่พี่โทคิโอะ ฉันสองคนมาดี ไม่ต้องทำหน้าตาประหลาดแบบนั้น ตอนนี้นายอยู่ในบ้านใช่มั้ย”

“นาย? นายไหน”

“ก็นาย...คนที่ขับรถบิ๊กไบค์คันนั้นมาไง”

“พี่ศิระ?” ทั้งสองคนพยักหน้าหงึกๆ ก่อนอีกคนจะขอเข้าบ้าน แต่อึ่งไม่ไว้ใจ “พี่สองคนเป็นอะไรกับพี่ศิระ ท่าทางเหมือนพวกทวงหนี้นอกระบบ...ไว้ใจได้แน่เหรอ”

บอดี้การ์ดฝีมือดีที่ถูกลดขั้นเป็นคนทวงหนี้นอกระบบ มองสบตากันพร้อมอาการเซ็งสุดๆ ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจเห็นยืนอยู่ในบ้านหลังเก่าของนาย แถมเรียกนายอย่างสนิทว่า 'พี่ศิระ' คงได้มีการสั่งสอนกันบ้างล่ะ...งานนี้!

กระนั้นนารูโตะก็ไม่วายคำรามขู่ “จะบอกดีๆ มั้ย...ไอ้น้อง!

++++++++++

คุยท้ายตอน : ตอนนี้มายาวๆ เลย เป็นไงบ้างๆ คะ  อย่าลืมพูดคุยกันนะคะ ถ้าอยากอ่านไวไว คุยกันเยอะๆ นะ เพราะมันคือยาและกำลังในการปั่นของคนเขียน 5555 แวะมาอ่านเห็นคอมเม้นต์แล้วชื่นใจ อยากเขียนให้อ่านกันไวไวเลย





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 559 ครั้ง

12,343 ความคิดเห็น

  1. #11569 susepishunview (@susepishunview) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2562 / 15:15
    สนุกมากๆๆๆๆๆเลยค่ะ!
    สู้ๆนะคะ💗💖💓💕💞💝
    #11569
    0
  2. #9966 Naruthaik1972 (@Naruthaik1972) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 12:33
    ชีวิตผึ้งทำไมน่าสงสาร
    #9966
    0
  3. #9822 EleJEEN (@jeenjoong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 22:53
    สงสารนางเอกอะะะะ
    #9822
    0
  4. #9776 เธียรนัน (@kayprabpol) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 20:56
    น้ำตาไหล สงสารนางเอก
    #9776
    0
  5. #8856 Gesele (@aumii906) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 01:17
    สงสารนางเอกมาก
    #8856
    0
  6. #7838 coonX3 (@coonX3) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 18:01

    นายโง่เองมากกว่ามั้ง

    #7838
    0
  7. #7641 hydrate (@hydrate07) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 10:17
    😭😭😭😭😭😭
    #7641
    0
  8. #7600 Suphawan Phaktham (@audaudja) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 07:58
    สงสารผึ้ง
    #7600
    0
  9. #7107 hathairut2008 (@hathairut2008) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 22:14
    กลับไปเถอะคุณศิระ ปล่อยผึ้งไปเถอะไม่อยากให้ผึ้งจำได้อีก ผึ้งจะเจ็บปวดแค่ไหน ดสียทั้งแม่ทั้งลูก
    #7107
    0
  10. #6152 onjiranok (@onjiranok) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:08
    แค่ตอนเดียวมาม่าเต็มท้องแล้ว
    #6152
    0
  11. #5907 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 08:54
    ไหนว่าดราม่าน้อย
    #5907
    0
  12. #5465 wifeexo2 (@wifeexo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 14:02

    สงสารผึ้งอ่า ไม่ไหวแล้วแบบเหม่อมากเลยอะ อ่านจบปุปคือต้องพักก่อนเลย มองเพดานแบบเหม่อๆ
    #5465
    0
  13. #5333 PpleNo (@PpleNo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 05:15
    เรื่องนี้ต้องมีคนอยู่เยื้องหลังแน่ๆ
    #5333
    0
  14. #5279 Bowpwn (@Bowpwn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 21:19
    ใครหลอกพี่ศิระ
    #5279
    0
  15. #4419 afbas (@afbas) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 15:03
    บอดี้กาดกลายเป็นคนทวงหนี้555
    #4419
    0
  16. #4196 สายป่าน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 23:37

    ใครหลอกกกก

    #4196
    0
  17. #4195 NU Brownie (@naemmah) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 23:31

    ความมีโมเม้นลูกน้องมาเบรกความเศร้า ชอบลูกน้องคู่นี้

    #4195
    0
  18. #4011 black26 (@black26) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 13:56
    ฟังเรื่องน้ำผึ้งแล้วเศร้าจัง
    #4011
    0
  19. #3857 Karine_k (@igot7krong) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 22:14
    สงสารน้องงง
    #3857
    0
  20. #3648 mommoo06051958 (@mommoo06051958) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 01:02

    อ่านตอนที่อึ่งเล่า ไรท์น่าจะพิมพ์ เลือด เป็นเดือดค่ะ

    #3648
    0
  21. #3516 vichyy (@vichyy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 14:01

    โอ้ยทำไมมันเศร้าอย่างนี้สงสารผึ้ง

    #3516
    0
  22. #3472 bad285285 (@bad285285) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 12:24

    ร้องไห้ดังมาก สงสารนางเองมาก

    #3472
    0
  23. #2746 BLOOMBEAM (@2158422) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 15:53

    หน่วงในอกมากอ่ะ นางเอกน่าสงสารมาก

    #2746
    0
  24. #2470 phikulhom (@kuljaruwan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 00:00
    อยากรู้ความรู้สึกของคนเป็นพ่อจัง ที่เห็นว่าลูกเป็นแบบนั้นแล้วจะรู้สึกยังไง
    #2470
    0
  25. #2383 SakirohLeaha (@SakirohLeaha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2562 / 20:21
    สนุกมากคะ
    #2383
    0