เมื่อ(จะไม่)รัก [เปิด Pre-order วันนี้-3ธ.ค.]

ตอนที่ 34 : เมื่อจะไม่รัก : บทที่ 10 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 486 ครั้ง
    30 ก.ย. 62


+++++++++++

“ผึ้ง...” เสียงเรียกไม่ได้ดังมากนั้น ทำเอานารียาสะดุ้ง “เป็นอะไรรึเปล่า”

คนที่ยืนนิ่งตั้งแต่ก้าวเข้ามาในห้องนอนของอากิระไม่ตอบคำถาม เธอยังคงอึ้งระคนสับสนกับภาพที่ฉายชัดขึ้นในหัวเมื่อครู่ เสียงพูด บทสนทนาแม้มาเป็นช่วงๆ ไม่ปะติดปะต่อมาก แต่ก็สอดคล้องกัน มันบ่งบอกว่าเธอเคยอยู่ในห้องนี้กับผู้ชายคนหนึ่ง ผู้ชายที่กำลังป่วยหนักเพ้ออยู่บนเตียง และเธอก็เข้าไปดูแล ผู้ชายที่มีใบหน้าเหมือนคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอในเวลานี้ แต่คนในหัวดูมีอายุน้อยกว่า

สายตานารียาจับอยู่ที่เตียงนอนกลางห้อง

แต่ภาพที่เห็นกลับไม่ใช่เหตุการณ์ปัจจุบัน...  

พี่ศิระ...ไม่เป็นไรนะคะ ไม่เป็นไรนะคะ ผึ้งอยู่ตรงนี้ ผึ้งอยู่ด้วย...ไม่เป็นไรนะคะเดี๋ยวก็หาย...พี่ศิระ หญิงสาวแสดงออกว่าห่วงแสนห่วงผู้ชายที่เธอเรียกว่าพี่ศิระ เช็ดตัวให้ ป้อนยาให้ แต่ไข้ก็ยังไม่ลด คนป่วยยังคงเพ้อหนัก คำเพ้อที่ทำให้คนที่ห่วงตกใจระคนกังวล  

 แม่ครับ...คนป่วยอาจเข้าใจผิดว่าผู้หญิงที่ดูแลเป็นคนที่เขาพร่ำเรียก หรือนั่นอาจแค่เป็นอาการเพ้อเพราะอาการไข้สูง ผมไม่ไหว ผมไม่มีใครแล้ว ผมเหนื่อย...เหนื่อยจนไม่อยากหายใจ...ไม่หายใจไม่มีแม่แล้วผมไม่อยากหายใจ...ไม่เหลือใครแล้ว...ไม่มีใครอีกแล้ว

อย่าพูดอย่างนั้น อย่าพูดว่าไม่มีใคร  เพราะพี่ยังมี...ยังมีคนคนนี้ที่ห่วง

นารียาที่เฝ้ามองเหตุการณ์นั้นเหมือนตกใจที่เธอคล้ายสัมผัสของผู้หญิงตรงหน้าได้ ทั้งที่เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่สีหน้าและแววตาเธอเหมือนบอกเช่นนั้น บอกว่าเธอรู้สึกอย่างไร  

พี่ศิระ ลืมตาสิคะ...นี่ผึ้งไงคะ พี่อย่าพูดอย่างนี้สิคะ คุณน้าคงไม่อยากให้พี่ศิระเป็นแบบนี้ พี่ศิระไม่ได้ไม่มีใคร พี่ศิระยังมีผึ้งนะ...ไม่ว่ายังไงพี่ศิระก็มีผึ้ง ผึ้งมองพี่ศิระอยู่ มองอยู่เสมอไม่เคยมองไปไหนเลยนะ...ได้ยินผึ้งมั้ย พี่ศิระได้ยินมั้ยคะ มองผึ้งสิ...ผึ้งอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าพี่ ผึ้งกอดพี่อยู่ พี่บอกว่าไม่มีใครได้ยังไงคะ พี่มีผึ้ง

คำพูดที่ออกไปพร้อมน้ำตา ทำให้คนพี่เหมือนได้สติ แววตาที่ไร้โฟกัสก่อนหน้านี้มองมาที่เธอ เธอที่สายตาพร่ามัวเพราะหยดน้ำตา แต่ก็ยังมองพี่ไม่วาง  พร้อมกับบอกสิ่งที่รู้สึก บอกทั้งที่สะอื้นฮัก คำพูดที่เหมือนนารียาจะรู้ก่อนที่เธอคนนั้นจะพูดมันออกมา

ผึ้งรักพี่ศิระนะคะ อย่าพูดว่าไม่อยากอยู่ ไม่อยากหายใจนะ...ผึ้งเป็นห่วงพี่ศิระ...พี่ศิระ?’

รัก...คนพี่ย้อนถาม แววตายังคงสะท้อนความเศร้า แต่ก็คล้ายมีความหวังวูบขึ้นให้นารียาที่เฝ้ามองดูสัมผัสได้ รู้เหรอว่ารักเป็นยังไง

เธอคนนั้นพยักหน้า การพยักหน้าที่นารียาก็สัมผัสได้ว่า ผู้หญิงคนนั้นหมายถึงอะไร เธอรู้ว่ารักคือการทนเห็นคนที่เธอรักเป็นอย่างนี้ไม่ได้ ทนเห็นพี่บอกว่าไม่อยากหายใจ  อยากช่วยแบ่งเบาความเศร้า อยากดูแลเมื่อรู้ว่าพี่เหนื่อย ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้คนที่เธอรักรู้สึกดี ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร เธอก็พร้อมจะทำ แต่เมื่อทำไม่ได้ก็เสียใจ เสียใจจนไม่สามารถห้ามน้ำตาตัวเองได้

ขอโทษ...ไม่ต้องร้องนะผึ้ง...ไม่ต้องร้องนะ...

คำขอโทษมาพร้อมมือที่ปาดน้ำตาให้ ก่อนที่ริมฝีปากของพี่จะสัมผัสที่เปลือกตา  แตะเบาๆ ที่ข้างแก้ม  ก่อนที่เธอจะสะดุ้ง แต่ก่อนที่จะหลุดเสียงใดๆ ปากก็ถูกปิดด้วยริมฝีปากผ่าวร้อน...จูบแผ่วเบาเพียงแค่แตะ ก่อนจะจูบซ้ำอีกครั้งอย่างหนักหน่วง เมื่อเธอผวาหนีก็ถูกรั้งเอวไว้ ในขณะที่ท้ายทอยก็ถูกประคองไว้ด้วยอุ้งมือกว้าง

สัมผัสที่เกิดขึ้นตรงหน้า แต่นารียากลับรู้สึกว่ากำลังถูกกระทำ...

ความรู้สึกที่เกิดขึ้นเพราะมันคือความทรงจำ

นั่นคือเธอ...เธอที่ถูกพี่สัมผัสเล้าโลมอย่างคนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้

อุ้งมือนั้นลูบไล้สอดเข้าไปใต้ร่มผ้าสัมผัสแผ่นหลังน้อง...

เลื่อนต่ำลงรั้งเอวกิ่วให้ขยับเข้าหา รุกล้ำต่ำไปหาสะโพกผาย...

...พี่...ศิ...ระ ความรู้สึกประหลาดจากสัมผัสทำให้รู้สึกกลัวระคนสับสน  แต่รู้ว่าเธอต้องหยุด สิ่งที่กำลังเกิดขึ้น จึงออกแรงผลัก แรงผลักที่ไม่ได้มาก แต่ก็ทำให้พี่สะดุดไป  เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งสติ แล้วสิ่งที่ทำให้เธอใจอ่อนวูบคือแววตาพี่ที่มองมา พี่ศิระ

ยอม...ผึ้งยอมแล้วค่ะ แต่อย่าทำอย่าอย่างนั้น...

กอด เธอจะกอดพี่ไว้อย่างนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

เธอก็จะไม่ห้าม จะไม่ทำให้พี่รู้สึกให้ได้ว่า พี่ยังมีเธอ

ผึ้ง...พี่ต้องการมีผึ้ง...พี่ไม่มีผึ้งไม่ได้... คำกระซิบหอบจนเสียงแผ่ว แต่คนในอ้อมแขนที่ถูกสัมผัสกลับได้ยินชัดเจน พี่...รัก...พี่รัก...รักผึ้ง...รักบีมากนะ อยู่กับพี่...อยู่กับพี่นะบี

 

“บี...เฮ้...มองไปไหน...” เสียงเรียกมาพร้อมกับอุ้งมือใหญ่ๆ ที่แปะที่ข้างแก้ม ประคองให้หันกลับมาหา   นั่นทำให้เธอหลุดออกมาจากภวังค์ความคิด  สายตาโฟกัสที่ใบหน้าคมที่ก้มมองเธออย่างห่วงใย “เป็นอะไร...รู้สึกแย่เหรอ”

ได้ยินทุกคำถาม แต่กลับยังพูดไม่ออก ความรู้สึกเหมือนเพิ่งถูกผู้ชายตรงหน้าจูบ ถูกลูบไล้ไปทั่วตัวเหมือนยังชัดในหัว การที่เธอมายืนอยู่ตรงนี้ ในห้องนี้ บ่งบอกว่าสิ่งที่เธอเคยฝันถึงคือเรื่องจริง

เธอกับพี่เคย...คิดได้อย่างนั้นก็หน้าร้อนผ่าว...

นารียายิ่งตกประหม่าเมื่อถูกจ้องมอง ผู้ชายคนนี้กับในฝันคือคนเดียวกัน คนเดียวที่ทำให้เธอหัวใจเต้นแรง และวางตัวไม่ถูก  รู้สึกเหมือนวันนั้น...วันที่เธอตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนเดียวกับพี่ รู้สึกกลัวสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น กลัวเหลือเกินว่าพี่ที่หลับอยู่ข้างตัวจะตื่นขึ้นมา ถ้าอย่างนั้นเธอคงไม่รู้จะทำหน้าอย่างไร มันทำให้เธอหนี...รีบหนีกลับออกไป

ตอนนี้เธอก็รู้สึกไม่ต่างจากวันนั้น...เพราะเหมือนความทรงจำนั้นชัดขึ้นในหัว

“ผึ้ง...ทำไมมือเย็นอย่างนี้ล่ะ  รู้สึกไม่ดีเหรอ” คนถูกถามยังคงหลบสายตา  มีอาการถดตัวหนีเมื่อพี่โน้มตัวเข้ามาใกล้ นั่นยิ่งทำให้อีกฝ่ายเป็นห่วง “งั้นลงไปข้างล่างดีกว่านะ”

คราวนี้คนถูกถามส่ายหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนที่ก้มลงมาหา มองสบตาพี่นิ่งๆ อยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่ โดยที่มือเธอถูกพี่กุมไว้ราวกับจะช่วยให้ความอบอุ่น นั่นคือความอาทรที่นารียาสัมผัสได้ มันทำให้เธอรู้สึกมีความกล้า...กล้าที่จะถามสิ่งที่เธอยังสับสนและข้องใจ

“รัก...” คำพูดเลยๆ นั้นเอ่ยออกมาแผ่วเบา แต่อากิระก็ได้ยิน “ผึ้งเคยบอกว่ารักพี่ศิระที่ห้องนี้ใช่มั้ยคะ”

คนพี่ยังไม่ตอบคำถาม เพียงแค่มองสบตา

“เมื่อกี้ผึ้งเหมือนเป็นภาพตัวเองอยู่ในห้องนี้ กับพี่ศิระ...แล้วผึ้งก็กลัว หมายถึงผึ้งที่อยู่ตรงนั้น” ตรงนั้นที่น้องบอกคือบนเตียง เธอชี้นิ้วไป “ผู้หญิงคนนั้นกลัวมาก ความกลัวที่ผึ้งรู้สึกได้ เธอกลัวว่าจะเสียพี่ศิระไป เพราะพี่พูดเหมือนไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว เธอกอดพี่ศิระไว้ ร้องไห้ แล้วก็บอกว่ารักพี่ พี่ยังมีผึ้ง...ผู้หญิงคนนั้นคือผึ้งเมื่อห้าปีก่อนใช่มั้ยคะ มีเรื่องอย่างนี้เกิดขึ้นมั้ยคะ”

พี่ยังไม่ตอบ แต่เอื้อมมือมาประคองใบหน้าเธอไว้...

ก่อนจะเลื่อนมือไปประคองท้ายทอย แล้วก้มลงจูบ...

จูบที่เหมือนวันนั้น แตะแผ่วเบาในครั้งแรก ก่อนจะจูบซ้ำแนบแน่นกว่าเดิม...

บนขยี้ริมฝีปากหนักหน่วงขึ้นอย่างคนที่โหยหาและหิวกระหาย...การสัมผัสนี้

แล้วเหนืออื่นใดนารียาก็ไม่ได้ต่อต้าน เพราะมันคือสิ่งที่เธอ...จดจำได้

ถึงจะไม่ใช่ทั้งหมด แต่ก็มั่นใจว่าผู้ชายคนนี้อ่อนโยนและรับฟังเธอเสมอ

“ไม่...ไม่ค่ะพี่ศิระ” เมื่อขอให้หยุด พี่ก็หยุด แม้จะช้าและอ้อยอิ่ง แถมยังใช้สายตาออดอ้อน “ไหนบอกว่าจะไม่ทำอะไรไงคะ...พี่ศิระปล่อยผึ้งก่อนค่ะ...พี่ทำชุดผึ้งยับหมดแล้วค่ะ” ต่อให้บอกไปอย่างนั้นพี่ก็ยังไม่ปล่อยเธอ ยิ่งใช้สองแขนรั้งเธอเข้ามาแนบชิดตัว กอดเธอไว้แน่น “พี่ศิระผึ้งหายใจไม่ออกแล้วค่ะ”

“อย่าดิ้นสิบี...ขอพี่กอดหน่อย...กอดให้หายคิดถึงหน่อย สัญญาว่าจะไม่ทำมากไปกว่ากอด...ไว้ถ้าเป็นเด็กดี จะพาไปเที่ยวสวนสัตว์ต่อนะ”

คราแรกเหมือนน้องจะไม่ยอม แต่สุดท้ายเหมือนจะสนใจข้อเสมอที่พี่ยื่นให้จึงยอมให้กอด แล้วนั่นก็ทำให้อากิระมีรอยยิ้ม เขาจะไม่รีบร้อน ไม่ทำในสิ่งที่ฝืนใจน้อง ตอนนี้น้องคงเริ่มจะเห็นภาพ เริ่มจำเรื่องเก่าๆ ได้ แต่เธอยังคงรู้สึกว่านั่นเป็นเรื่องราวของคนอื่น  ต่อให้คนอื่นนั้นคือตัวเธอเมื่อห้าปีก่อน แต่เธอในวันนี้ก็ยังรู้สึกว่าไม่ใช่ เธอยังไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้นมากพอ

“ขอจูบอีกหน่อยได้มั้ย...ไม่ได้เหรอ...” ต่อให้ถูกปฏิเสธแต่ก็ยังยิ้มได้ แล้วก็ยังไม่ยอมคลายอ้อมกอดโยกตัวเบาๆ คล้ายจะกล่อมให้น้องใจอ่อน แต่สุดท้ายเธอก็ยังไม่ยอม จึงได้แต่จูบหนักๆ ที่กลางกระหม่อม “พี่รักนะ พี่ศิระรักบีมากนะ ไม่ว่าจะวันนี้หรือเมื่อห้าปีก่อน พี่ก็ไม่เคยไม่รัก...ลิตเติ้ลบีของพี่...จำไว้นะ”

คำบอกรักนี้ไม่ได้มีเพื่อเอาใจและไม่คิดว่าน้องจะใจอ่อน แต่นั่นก็ทำให้เขาได้รับจูบ...จูบที่คนตัวเล็กๆ ในอ้อมแขนเขย่งเท้าขึ้นมาจูบที่ข้างแก้ม แต่ครั้นพี่จะจูบกลับเธอกลับยกมือแตะริมฝีปากพี่ห้าม

“ผึ้งอยากไปสวนสัตว์แล้วค่ะ...ผึ้งอยากไปดู...งู”

ถึงตอนนี้คนกลัวงูก็นิ่วหน้า “ความจำเสื่อมจริงรึเปล่าเนี่ย?

คนน้องพยักหน้าตาใส คงจะชอบงูจริงไม่น่าจะจำได้ว่าเขาไม่ชอบ จึงยอมลงให้ แต่แล้วระหว่างที่จะเดินออกไปจากห้องน้องก็รั้งแขนไว้  “พี่ศิระ...”

“หือ?” ต้องถามซ้ำเมื่อน้องเรียกแล้วยังไม่พูดเอาแต่มองหน้า “มีอะไร หน้าพี่มีอะไรติดเหรอ”

“บี ลิตเติ้ลบี บางครั้งพี่ก็เรียกผึ้งแบบนี้”

“ไม่ชอบเหรอ” นารียาส่ายหน้า “อยากรู้มั้ยว่าพี่เริ่มเรียกผึ้งว่าบีตอนไหน”

นั่นคือสิ่งที่เธออยากจะถาม จึงรีบพยักหน้า รอฟังคำตอบ แต่คนพี่ก็ยังแค่ยิ้ม จนเธอต้องกระตุกแขนเร่งให้รีบบอก พี่จึงหัวเราะ

“ไม่บอก จำให้ได้สิ” คราวนี้คนน้องหน้างอเมื่อโดนพี่แกล้ง “ใบ้ให้ว่าเกี่ยวข้องกับภาพวาดทานตะวันที่ผึ้งหวง ไม่ยอมขาย...ไม่บอก ไม่ต้องมาอ้อน ยังไงก็ไม่บอก จำให้ได้ละกัน...ปะ ไปสวนสัตว์กัน”

“พี่ศิระ...อย่าทำอย่างนี้สิคะ บอกผึ้งหน่อย...” อ้อนขั้นสุดยิ้มหวานให้แต่พี่ก็ส่ายหน้า แล้วก็ยิ้มก้มลงมาใกล้ริมฝีปากแทบจะแตะกัน “ถ้ายอมให้จูบอาจจะบอกก็ได้...ยอมเหรอ...”

นารียาพยักหน้าซ้ำ แต่คนพี่ก็ยิ้มยียวน ก่อนจะส่ายหน้า

“ไม่เอาดีกว่า ให้ผึ้งนึกให้ได้ดีกว่า ไปเถอะ ไปเดทกัน...”

สุดท้ายคนพี่ก็ไม่ยอมบอก แต่กระนั้นมันก็ทำให้นารียารู้สึกดี เหมือนเธอเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมจึงได้หวงรูปวาดทานตะวันนั้น เพราะมันสำคัญกับเธอ มันคือสิ่งที่เกี่ยวกับพี่  พี่ที่เธอสัมผัสได้ว่าแม้ยังจำเรื่องราวในอดีตที่มีร่วมกันไม่ได้ แต่รู้สึกได้ว่า ผู้ชายคนนี้คือคนที่เธอรักมาก และนั่นก็ทำให้เธอยิ้มให้พี่ได้

“เลิกทำหน้าคว่ำแล้วเหรอ”

คนน้องพยักหน้าพลางชวนคุยเมื่อนึกสิ่งที่จะเอาคืนพี่ได้ “ที่สวนสัตว์มีถ่ายรูปกับสัตว์น่ารักๆ ด้วยใช่มั้ยคะ...งั้นไว้เราไปถ่ายรูปกันเนอะ...ผึ้งอยากถ่ายรูปกับงู...อยากเอางูตัวใหญ่ๆ มาคล้องคอดูสักครั้ง มันต้องเท่มากๆ แน่เลย งูตัวลื่นๆ...ต้องรู้สึกดีมากแน่ๆ เลยพี่ศิระว่ามั้ยคะ”

“พอแล้ว...บี!” ใครบางคนเหมือนจะขนตั้ง สีหน้าเปลี่ยน “ถ้ายังพูดอีกพี่จะเปลี่ยนที่พาไปเดทแล้วนะ”



++++++++++


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 486 ครั้ง

12,343 ความคิดเห็น

  1. #12343 Npff (@Npff) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2562 / 07:42
    พี่ศิระกลัวงู
    #12343
    1
    • #12343-1 sompakka (@sompakka) (จากตอนที่ 34)
      1 ธันวาคม 2562 / 17:38
      กลัวงูหนักมากค่ะ มาเฟียเรา
      #12343-1
  2. #12316 susepishunview (@susepishunview) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 10:20
    แงง้พี่ศิระกลัวงู555555555555555
    น่ารัก
    #12316
    0
  3. #12302 SomO2105 (@somo2105) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 16:05
    ผึ้งงงงงง 5555555
    #12302
    0
  4. #12286 Sanittap (@Sanittap) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 21:46
    พี่ศิระกลัวงูจ้า
    #12286
    0
  5. #12047 nuraman (@nuraman) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 16:36
    ผึ้งน่ารัก555
    #12047
    0
  6. #11935 Kingkan Hleeghin (@kingkan12345) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 07:10
    ได้เวลาเอาคืนแล้วผึ้ง
    #11935
    0
  7. #10549 thipa1595 (@thipa1595) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2562 / 19:28
    5555หมดกันมาเฟีย
    #10549
    0
  8. #10189 BANANA_3 (@napaphat2003) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 09:24

    พี่ศิระกลัวงู555

    #10189
    0
  9. วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 00:15
    ได้แกล้งคืนแน่
    #10103
    0
  10. #9980 ตัวอ้วน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 13:33

    555555

    #9980
    0
  11. #9969 Pumpuy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 12:49

    น่าร้ากกกก

    #9969
    0
  12. #9669 Porn (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 13:49

    อากิระซังกลัวงูแต่ๆเลย555

    #9669
    0
  13. #9422 Gesele (@aumii906) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2562 / 10:12

    ชอบบบบบ
    #9422
    0
  14. #9176 mMaeye (@mMaeye) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 16:34
    น่าร้ากกกก
    #9176
    0
  15. #9140 pushey1 (@pushey1) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 15:09
    555 กลัวงูเหรออิพี่
    #9140
    0
  16. #9076 พัช... (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 13:10

    555 อิพี่กลัวงูไม่เปลี่ยน....

    #9076
    0
  17. #8925 NxTTiii (@NxTTiii) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 06:04

    น่ารักกกก

    #8925
    0
  18. #8869 Tanz Giroro (@narakstory) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 01:58
    คนเข้มกลัวงู5555
    #8869
    0
  19. #8761 Chana_tarn (@Chana_tarn) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 20:35
    น่ารักกก
    #8761
    0
  20. #8584 MWoraluck (@MWoraluck) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 13:24
    สายแข็งแต่กลัวงู
    #8584
    0
  21. #8565 Pynx (@Pynx) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 12:30
    น่ารักกกกก
    #8565
    0
  22. #8283 RiyaSiriya (@RiyaSiriya) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 17:37

    น่าร้ากกกกกกก
    #8283
    0
  23. #8078 coonX3 (@coonX3) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 22:40

    ผึ้งใจแข็งไว้

    #8078
    0
  24. #8067 hydrate (@hydrate07) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 22:27
    พ่อคนแมนกลัวงูน่ารักจริง
    #8067
    0
  25. #7953 afbas (@afbas) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 20:27
    เริ่มจำได้แล้วว
    #7953
    0