เมื่อ(จะไม่)รัก

ตอนที่ 33 : เมื่อจะไม่รัก : บทที่ 10 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,265
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 493 ครั้ง
    29 ก.ย. 62


++++++++


“จำไม่ได้เลยค่ะ” นารียาบอกเมื่อมองดูบ้านที่อากิระบอกว่าเป็นบ้านที่เขาเคยอาศัยเมื่อห้าปีก่อน แล้วเธอก็อยากมาดูบ้านหลังนี้ เผื่อว่าเธอจะจดจำอะไรได้บ้าง “พี่ศิระบอกว่าทิ้งบ้านนี้ไว้ ไม่ได้มาดูเลยห้าปี แต่ทำไมบ้านยังดูดีอยู่เลยคะ”

“อึ่งดูให้” บอกแล้วก็เดินไปคลำหาอะไรบางอย่างในกระถางต้นไม้ที่เรียงกันอยู่สามกระถาง ใบแรกเข้าที่ตรงกลาง เหมือนยังไม่เจอ ไปกระถางขวามือก็เหมือนจะยังไม่เจอ หญิงสาวเห็นอาการนิ่วหน้าไม่พอใจเล็กๆ ก็ยิ้ม สุดท้ายไปเจอกุญแจที่กระถางสุดท้าย

“พี่ศิระดวงกุด ไม่เปลี่ยนเลยนะคะ” นารียาพูดคลอเสียงหัวเราะ ยังไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกมา ก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาของพี่ที่มองมา “ทำไมผึ้งถึงบอกว่าไม่เปลี่ยน...ทำไมไม่บอกว่าพี่ศิระขี้ลืม จำไม่ได้ว่าซ่อนกุญแจไว้ที่กระถางต้นไหน แปลกจัง?

อากิระไม่ได้พูดอะไร แต่ก็เอื้อมไปจูงมือน้องเดินเข้าบ้านไป เฝ้าคอยสังเกตท่าทีของเธอ เมื่อพาเดินไปดูตามห้องต่างๆ ห้องรับแขกที่ใกล้กับประตู ทุกอย่างยังคงถูกจัดวางเหมือนเมื่อห้าปีก่อน แต่ทุกอย่างภายในบ้านก็ดูไม่คุ้นตาสำหรับนารียา แม้แต่ตรงโซฟาที่เธอมักมานั่งคอยพี่ มานั่งเล่นเป็นเพื่อนแม่ของพี่ หรือแม้แต่ห้องครัวที่เธอเคยไปทำอาหาร ล้างจาน

“ไม่เป็นไร...” อากิระบอกพลางวางมือที่กลางกระหม่อมน้องทิ้งน้ำหนักเล็กน้อยเพื่อให้เธอรู้สึกถึงสัมผัส  “ไม่ต้องทำหน้าเครียดอย่างนั้นหรอก จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร”

“ผึ้งอยากจำได้...” นารียารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ “อยากรู้ว่าผึ้งมาทำอะไรในบ้านนี้”

“ผึ้งมาช่วยพี่ดูแลแม่” อากิระรู้สึกว่าคงต้องเล่า คงต้องพูดให้ฟัง “แม่พี่ไม่ค่อยแข็งแรง พี่ต้องทำงาน ก็ได้ผึ้งกับอึ่งที่มาช่วยพี่ดูแลแม่”

“อึ่ง? นี่ใครคะ” เมื่อมีเรื่องที่อยากรู้ ความรู้สึกแย่ๆ ที่ตัวเองจำอะไรไม่ได้ก็หายไป อากิระที่ไม่ค่อยจะชอบพูดจึงจำเป็นต้องเล่าให้ฟัง บอกว่าอึ่งคือเด็กชายตัวผอมๆ ดำๆ วัยสิบขวบที่คอยวิ่งตามเขา เพราะชอบรถบิ๊กไบค์ เด็กชายช่างพูดคือเด็กตัวน้อยๆ ที่คอยวิ่งตามเขา “มีรูปมั้ยคะ ถ้าได้เห็นรูปผึ้งอาจจะได้ อยากเห็นรูปอึ่งแล้วก็แม่พี่ศิระด้วย”

อากิระพยักหน้าก่อนจะจูงมือน้องเดินขึ้นไปที่ชั้นบนของบ้าน พาไปที่ห้องนอนเก่าของแม่ ในห้องนั้นมีกรอบรูปถ่ายของพ่อแม่และลูกทารกตั้งอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง นารียาพอเดาได้ว่าเด็กที่ผู้หญิงสาวสวยอุ้มอยู่คงเป็นพี่ศิระของเธอ เด็กทารกตัวขาว แก้มยุ้ยดูน่าเอ็นดู นั่นทำให้เธออมยิ้มเมื่อหันมามองหน้าพี่

“มีอะไรจะพูดก็ว่ามา” พี่ว่าเหมือนรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่

“พี่ศิระตอนเด็กน่ารักมากเลยค่ะ แก้มกลมๆ แดงๆ ห่อผ้าเหลือแค่หน้า มองผ่านๆ นึกว่าลูกท้อนะเนี่ย ดูเหมือนจะเป็นเด็กอ้วน แต่ทำไมโตมาไม่อ้วนล่ะคะ” ว่าพลางเดินเข้าไปใกล้ เอื้อมมือไปแตะพวงแก้มพี่ แถมจับบิดเบาๆ ด้วยสองมือ “ที่แก้มยุ้ยๆ ตรงนี้หายไปไหนหมดคะ ถ้ามีแก้มต้องน่ารักมากเลย”

คนถูกแกล้งผงกศีรษะทำนองว่าเยอะไปละ บิดแรงไปละ

“ยิ้ม...” พูดพลางใช้มือดึงแก้มให้มุมปากพี่ทำท่ายิ้ม “ปากจู๋...นี่ปากคว่ำ นี่เบะปาก...”  

“สนุกพอรึยัง” อีกฝ่ายยังส่ายหน้า ยิ้มหวาน “เลิกยุ่งกับแก้มพี่ได้แล้ว...พอแล้ว...บี...มานี่ดีกว่า”

แต่กระนั้นคนบิดแก้มพี่ก็ยังไม่หยุด จึงถูกรวบข้อมือแล้วชูขึ้น รั้งตัวน้องเข้ามาคว้าเอวเธอไว้ อุ้มยกพาดไหล่ทำเอาคนน้องตกใจ แต่ยังไม่ทันได้โวยวาย พี่ก็วางเธอไว้บนโซฟา จุปากให้เงียบ

“นั่งรออยู่นี่...” บอกแล้วก็เดินไปค้นตู้ข้างเตียง ก่อนจะกลับมาพร้อมกับอัลบั้มรูป ทิ้งตัวนั่งข้างๆ น้อง แล้วเปิดอัลบั้มรูปนั้นพลิกผ่านๆ ไปหยุดอยู่ที่รูปใบหนึ่งเป็นรูปเด็กผู้ชายตัวผอมๆ ดำๆ ถ่ายรูปกับบิ๊กไบค์สปอร์ตคนใหญ่ ที่ดูอย่างไรเด็กชายก็คงไม่ใช่เจ้าของรถ “อึ่งไง ดูต่อสิ มีรูปถ่ายกับผึ้งด้วย”

“อึ่งน่าจะชอบรถมากเลยนะคะ” นั่นเพราะหลายรูปต่อมาอึ่งก็ยังถ่ายรูปกับรถ ด้วยท่าต่างๆ “มีถ่ายกับผึ้งจริงๆ ด้วย”

นารียามองภาพตัวเองที่ทำผมบอบยาวเคลียไหล่ ไม่มีความทรงจำสักนิด ไม่เคยมีภาพที่เธอทำผมทรงนี้มาก่อน ยังคงนึกไม่ออกว่าเธอมาถ่ายรูปคู่กับอึ่งและรถบิ๊กไบค์คันนี้ตอนไหนเมื่อไหร่

“รูปนี้ถ่ายนานรึยังคะ มากกว่าห้าปีมั้ย” อากิระพยักหน้า “ผึ้งจำไม่ได้เลย แต่ผึ้งไว้ผมทรงนี้ก็น่ารักดีนะคะ ดูเด็กมากๆ เดาว่าน่าจะเป็นเด็กม.ต้นมั้ยคะ”  คนชมตัวเองว่าหน้าเด็กน่ารักยิ้มใสเมื่อเห็นสีหน้าพี่ ย่นจมูกเบาๆ ทำเป็นไม่สนใจ เร่งรัดจะเอาคำตอบ “ใช่มั้ยคะ นี่หน้าเด็กม.ต้นชัดๆ”

“ม.หก” คนน้องทำตาโตกับคำตอบ คล้ายไม่เชื่อ พี่จึงให้เหตุผลที่ทำไมจำได้ “เป็นช่วงที่แม่พี่ออกมาจากโรงพยาบาล”

“พี่ศิระเป็นคนถ่ายเหรอคะ”

“แม่พี่ถ่ายให้  วันนั้นพี่ไปทำงาน ผึ้งกับอึ่งช่วยไปรับแม่พี่ให้” อากิระมองภาพถ่ายใบนั้น “ผึ้งตัดผมสั้นครั้งแรก ทั้งที่เป็นคนชอบผมยาว ตัดเพราะอธิษฐานว่าถ้าแม่พี่ออกจากโรงพยาบาลได้ จะตัดผมสั้น”

นารียายังทำหน้างงฟังเรื่องราวของตัวเองเหมือนเป็นเรื่องของคนอื่น

“วันนั้นพี่กำลังจะออกไปทำงาน ผึ้งมาดักรอกับผมทรงใหม่ พี่เห็นแล้วแต่ไม่อยากทัก...” ว่าแล้วก็อมยิ้มนึกถึงใบหน้าของคนที่ทำหน้างอเบาๆ ของน้องในวันนั้น “ผึ้งเอากับข้าวมาให้พี่เหมือนทุกวัน ผึ้งก็คุยเรื่อยเปื่อยเหมือนเดิม พี่ก็แค่ฟังแล้วก็จะไป ผึ้งก็รั้งพี่ไว้...แล้วก็ถามว่า จะไม่ทักหน่อยเหรอคะ วันนี้ผึ้งตัดผมแล้วนะ เจอใครก็ทักว่าน่ารัก ผึ้งตัดผมสั้นหน้าเด็กลงไปห้าปีเลย พี่ศิระว่ามั้ยคะ”

“แล้วพี่ศิระตอบว่าไงคะ”

“พี่ไม่ได้ตอบ ไม่อยากตอบ แต่พอจะไป เห็นเด็กคนหนึ่งมีอาการจ๋อยๆ แต่ก็ยังบอกบ๊ายบายพี่ ยิ้มให้ พี่ก็เลยถามว่าทำไมถึงตัด...ผึ้งบอกว่าเพราะคำอิษฐานเป็นจริง แม่พี่ได้ออกจากโรงพยาบาล”

“ดีจังค่ะ ผึ้งจำไม่ได้...แต่รู้สึกว่าในวันนั้นผึ้งคงมีความสุขมากแน่ๆ” นารียารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ “ผึ้งชอบผมยาว ผึ้งไม่อยากตัด ที่จำได้ก็ไม่เคยตัดสั้นเลยค่ะ”

ห้าปีที่ผ่านมาอย่างมากก็แค่เล็มปลายผมออก นั่นทำให้นารียาผมยาวมาก

“หรือว่าจริงๆ แล้วผึ้งก็มีคำอธิษฐานใหม่แล้ว...ผึ้งต้องอธิษฐานอะไรไว้แน่ๆ ค่ะ แต่ผึ้งจำไม่ได้”

เป็นอีกครั้งที่นารียามีสีหน้าเศร้า เพราะจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้ ท่าทางเศร้าหมองที่อากิระสังเกตเห็น แล้วเริ่มรู้สึกว่าการอยากจำอดีตให้ได้ก็เหมือนเป็นการทำให้น้องทุกข์ใจ มันเหมือนไม่ยุติธรรมกับเธอ เพราะทุกครั้งที่เบาบอกเล่าเรื่องราวในอดีตแล้วเธอจำไม่ได้ ก็จะทำหน้าเศร้า

“ไม่เป็นไรหรอก แค่จำไม่ได้ทำไมต้องทำหน้าเหมือนโลกกำลังจะแตกด้วย” เป็นอีกครั้งที่อากิระวางมือที่ศีรษะน้อง จับโยกเบาๆ ยิ้มให้ แต่อีกฝ่ายก็ยังนิ่วหน้า “ยิ้มหน่อยสิ”

“พี่ศิระไม่อยากให้ผึ้งจำพี่ได้ไวไวเหรอคะ ผึ้งว่ามันน่าเศร้าที่คนที่เคยบอกว่ารักเรามากลืมความรักที่เคยให้เราไป...ผึ้งกลัวพี่ศิระจะเศร้า ถ้าผึ้งยังจำพี่ศิระไม่ได้ ทั้งที่พี่พาผึ้งมาที่นี่...มาที่บ้านนี้”

อากิระส่ายหน้า “พี่ไม่รีบ ผึ้งเป็นแบบนี้ก็ดี พี่จะได้จีบผึ้งใหม่ ไม่เรียกว่าใหม่สิ จะได้จีบผึ้งชดเชยที่ก่อนนั้นไม่ได้ทำ ไม่ได้ตามจีบผึ้งเลย”

“หมายความว่ายังไงคะ...ผึ้งมาจีบพี่ศิระเหรอคะ” ถามตาใส่ แต่ทำเอาอีกคนหลุดขำ นั่นทำให้นารียาตีความว่าเป็นอย่างนั้น เธอทำตาโต “ผึ้งมาจึบพี่ศิระจริงเหรอคะ...ผึ้งเป็นผู้หญิงกล้าแบบนั้นเหรอคะ...หน้าอายจัง”

เหมือนคนจำอะไรไม่ได้จะหน้าแดง คิดเป็นจริงเป็นจังว่าเป็นอย่างนั้น อากิระปล่อยให้น้องหน้าร้อนผ่าวอยู่อย่างนั้นครู่ใหญ่จึงได้เฉลย “ไม่ใช่หรอก พวกเราคบกันแบบ..จะว่ายังไงดีนะ...”

“อธิบายยากขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ยาก...” อากิระอมยิ้ม เอ็นดูสีหน้าเครียด คิ้วผูกโบของน้อง  “พูดยาก พี่ถึงบอกว่าให้ผึ้งจำให้ได้เองดีกว่า...ว่าแต่ไปอีกห้องดีกว่า ไม่แน่ว่าไปห้องนั้น ผึ้งอาจจะจำอะไรได้ก็ได้นะ”

“ห้องอะไรคะ ทำไมถึงคิดว่าไปห้องนั้นแล้วผึ้งอาจจะจำอะไรได้ นี่เดินจะทั่วบ้านแล้วยังไม่เห็นจะจำอะไรได้เลย แม้แต่รูปที่ตัวเองถ่ายไว้ ก็ยังจำไม่ได้สักนิด” ความขัดใจตัวเองทำให้เผลอแก้มป่อง กระนั้นก็ยังลุกตามพี่ที่ฉุดแขน “ว่าแต่ห้องอะไรคะ”

“ห้องนอนพี่” คนพี่ว่าอมยิ้ม ยิ่งหันมาเห็นอาการดึงมือกลับของน้องยิ่งหลุดหัวเราะ “อะไร...ทำหน้าอย่างนั้นทำไม ไปเถอะนา พี่ไม่ทำอะไรบีหรอก...ถึงจะอยากทำก็เถอะ”

คราวนี้ลิตเติ้ลบีทำหน้าดุใส่ “เมื่อก่อนผึ้งเคยเข้าห้องพี่ศิระจริงเหรอคะ”

“ผึ้งเคยเข้ามาดูพี่ตอนที่พี่ป่วย ตอนนั้นแม่พี่เสียได้ไม่กี่อาทิตย์ พี่สภาพจิตใจแย่ เอาแต่ทำงานหนัก จนล้มป่วย พี่ไม่มีใครผึ้งเป็นห่วงก็เลยมาดูแลพี่”

เป็นครั้งแรกที่นารียารู้สึกว่าไม่กล้าสบตาพี่ขณะตั้งคำถาม

“แล้วเราได้ทำเรื่อง...”

 “มันไม่ใช่ความผิดของผึ้ง” คราวนี้อากิระมีท่าทีจริงจัง เมื่อเห็นนารียากังวล “ผึ้งก็แค่ห่วงพี่ก็เลยมาหา เป็นพี่เองที่เอาเปรียบความใจดีของผึ้ง...ไม่ต้องห่วงหรอกนะ พี่จะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนั้นอีก...พี่สัญญา”

สิ่งที่นารียากังวลไม่ใช่ว่ากลัวว่าผู้ชายคนนี้จะทำอะไรเธอ เมื่อเข้าไปในห้องนั้น แต่กังวลเพราะจำไม่ได้ว่าตัวเองเมื่อห้าปีก่อนเป็นคนอย่างไร ถ้านับเวลากลับไปเธอก็แค่สิบเจ็ดสิบแปดเองไม่ใช่หรือ

“สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นช่วยชีวิตพี่ไว้” อากิระบอกสิ่งที่เขาคิดว่ามันจะสำคัญกับน้อง สิ่งที่มันจะทำให้น้องรู้ว่าทำไมเธอจึงยอมให้เกิดเรื่องนั้นขึ้น “ถ้าคืนนั้นผึ้งไม่มาหาพี่ พี่อาจไม่ได้อยู่ถึงวันนี้ การมีผึ้งทำให้พี่รู้สึกว่าพี่ไม่ได้อยู่คนเดียวในโลกใบนี้...การมีผึ้งทำให้พี่รู้ว่า  ไม่มีแม่แล้ว พี่ก็ยังมีผึ้ง

นารียามองสบตาคนพี่ที่พูดมากกว่าปกติอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า ยอมให้พี่จูงมือเธอไปที่พี่บอกว่านี่คือห้องนอน...ห้องที่เธอและพี่เคยมีสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน...ห้องที่แค่ประตูเปิดออก สภาพห้องที่เห็นก็ทำให้เธอตัวเย็นเฉียบ!

เคยเห็นห้องนี้มาก่อน เราเคยเห็นห้องนี้มาก่อน

พร้อมความรู้สึกคุ้นเคยนั้น เหมือนมีเสียงของเธอเองก้องขึ้นในหัว

ผึ้งรักพี่ศิระนะคะ อย่าพูดว่าไม่อยากอยู่ ไม่อยากหายใจนะ...ผึ้งเป็นห่วงพี่ศิระ...พี่ศิระ?’

+++++++++


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 493 ครั้ง

12,343 ความคิดเห็น

  1. #12315 susepishunview (@susepishunview) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 10:13
    ต้องจำได้แร้วป่ะะะกี๊สสๆๆๆ
    #12315
    0
  2. #12301 SomO2105 (@somo2105) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 15:58
    ลิตเติ้ลบีสู้ๆ
    #12301
    0
  3. #12045 nuraman (@nuraman) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 16:26
    ความทรงจำกำลังคืนกลับ555
    #12045
    0
  4. #10187 BANANA_3 (@napaphat2003) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 09:19

    ความทรงจำเริ่มมาเรื่อยๆแล้ว สู้ๆ

    #10187
    0
  5. #10056 napach154 (@napach154) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 20:53
    จำได้เร็วนะ
    #10056
    0
  6. #9979 ตัวอ้วน (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2562 / 13:28

    อื้ออออออออ​ ลุ้นๆ

    #9979
    0
  7. วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 20:31
    อยากให้จำได้เร็วๆจังเลยค่ะ งื้ออ
    #9749
    0
  8. #9172 mMaeye (@mMaeye) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 16:27
    อยากให้จำได้แล้ว แง
    #9172
    0
  9. #9132 pushey1 (@pushey1) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 14:56
    เหมือนจะจำได้
    #9132
    0
  10. #9071 พัช... (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 12:57

    เอาแล้วๆ. เริ่มกระตุ้นสมองน้องแร้ววว......ลุ้นๆๆๆ

    #9071
    0
  11. #9064 onlymam (@onlymam) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2562 / 12:36
    ผึ้งจะจำได้แล้วมั้ยยยย ลุ้นหนักมากกก
    #9064
    0
  12. #8771 ชี่เย้ (@mamnaa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 20:55

    ลุ้นมากเลย

    #8771
    0
  13. #8749 Plume2k (@Plume2k) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 19:51
    เอาใจช่วยทั้งคู่เลย
    #8749
    0
  14. #8507 MWoraluck (@MWoraluck) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 08:15
    โอ๊ยยยย
    #8507
    0
  15. #8497 Pynx (@Pynx) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 06:12
    อู้วววว จำห้องชำแหละได้ง่ะ 5555555
    #8497
    0
  16. #8282 RiyaSiriya (@RiyaSiriya) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 17:28
    น้องน่ารัก
    #8282
    0
  17. #8281 RiyaSiriya (@RiyaSiriya) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 17:28
    น้องน่ารัก
    #8281
    0
  18. #8208 sai9nunti (@sai9nunti) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 10:34
    ความจำเริ่มมาแล้วว
    #8208
    0
  19. #8063 hydrate (@hydrate07) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 22:22
    จะจำได้แล้ววว
    #8063
    0
  20. #7952 afbas (@afbas) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 20:24
    ลุ้นหนักมากก
    #7952
    0
  21. #7745 oomaam (@oomaam) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 12:35
    ความรู้สึกลึกๆน้องเริ่มมาอีกแล้ว จะจำได้มั้ยนะ
    #7745
    0
  22. #7646 เปิ้ล (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 10:26

    ในที่สุด......

    #7646
    0
  23. #7580 Pook (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 06:26

    อิพี่ชัดเจนมากกกกก

    #7580
    0
  24. #7523 น่าน๊า (@manutsanun607) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 22:21
    น้องเริ่มจำได้แล้วสวสส
    #7523
    0
  25. #7450 PiyanitOnop (@PiyanitOnop) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 20:04
    ทำไมผึ้งไม่ตกใจเลยเมื่อพี่ศิระบอกว่าเคยมีอะไรกัน
    #7450
    0