[ Fic naruto ] Love Island เกาะร้าง พิสูจน์รัก♥

ตอนที่ 32 : Chapter 30 : เรื่องเล่าและเรื่องราว...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 946
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    9 พ.ย. 57

            ซากุระเริ่มค่อยๆเล่าเรื่องที่เธอเคยเจอมาเมื่อก่อนให้กาอาระฟังที่ล่ะนิด ตอนนั้นตั้งแต่เมื่อ 4 ปีที่แล้ว เมื่อนานมาแล้วเธอเคยมี คนที่เธอรักคนหนึ่ง

 

            วันนี้ซากุระได้ให้คนขับรถพาไปที่โรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่งในมือเธอเต็มไปด้วยดอกไม้สวยๆและขนมมากมายเพื่อจะเอาไปให้เขา คู่หมั้นที่เธอรักที่สุด….

          ‘’ มาแล้วๆๆๆ >__< รอนานมั้ย? ‘’

เธอเปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะเลย แต่เขาคนนั้นก็ไม่เคยว่าเพราะมันเป็นนิสัยของเธอไปแล้ว ซากุระแอบยิ้มให้เขาที่ตอนแรกนั่งมองหน้าต่างก่อนจะหันมายิ้มอย่างร่าเริงให้เธอ  ผมที่โปรยปรายไปตามลม ม่านที่โดนลมพัด กลิ่นดอกไม้ที่เรียงรายเต็มไปในห้อง มันช่างทำให้เขาเจิดจ้าเหมือน ดวงอาทิตย์ซะจริงๆ

          ‘’ ยินดีต้องรับกลับนะ ซากุระ ‘’

          ‘’ มาแล้วค่ะ พี่’’

เขาเป็นคู่หมั้นของเธอเมื่อไม่นานนัก และเป็นพี่น้องกันตั้งแต่สมัยเด็กแล้ว พ่อแม่รู้จักกันเลยมาเล่นด้วยกันบ่อยๆ แต่ทั้งคู่อายุต่างกันเล็กน้อยทำให้เขาโดนซากุระเรียกว่าพี่ตั้งแต่รู้จักกันจนโตมาโดยเรียกเขาว่าพี่มาตลอด

          ‘’ มาทุกวันแบบนี้ไม่ขนเสื้อผ้ามาเลยล่ะหืม? ‘’

          ‘’ พี่ล่ะก็ =3= ก็อยากทำนะ แต่ว่าหนูน่ะโดนพ่อว่า= =’’

          ‘’ ก็ต้องว่าล่ะนะ ไหน..เอาอะไรมาเนี่ย ‘’

          ‘’ ดอกไม้ และขนม หนูเอาดอกไม้มาให้ ดอกทานตะวัน..เหมือนเป็นตัวแทนของพี่เลย ส่องสว่างเหมือนดวงอาทิตย์และบานแย้มเหมือนดอกทานตะวัน ‘’

          ‘’ น้ำเน่าอ่า -0- ‘’

          ‘’ โห ใจร้าย!! L ‘’ ซากุระแอบงอนที่เขาว่าแบบนี้เล็กน้อย

          ‘’ ล้อเล่นน่า มาสิ แสดงความรักกันหรือยัง ถ้าไม่เตือนเธอก็ไม่เคยทำเลยสินะ’’

          ‘’ มันเขินนี่นา..’’

          ‘’ เมื่อไหร่จะชินซักที…’’

          ‘’……..’’

ซากุระเข้าไปสู่อ้อมกอดเขาอย่างว่าง่าย ริมฝีปากแนบชิดกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนชาไปถึงลิ้น..เขาจึงผละออกมาอย่างว่าง่าย เขาเป็นลูกชายของโรงพยาบาลนี้และตอนนี้กำลังรักษาอยู่ ที่ซากุระมาเยี่ยมเขาทุกวันแบบนี้เพราะไม่หลายปีที่ผ่านมานี้ เขาเป็นโรคหัวใจซึ่งมีความเสี่ยงหรือโดนอะไรที่ทำให้มันกระทบกระทือนจิตใจหนักๆอยู่ตลอดเวลาไม่ได้ เรียกว่า หัวใจวายเฉียบพลัน

          ‘’ ปากชา..พี่อ่ะ..’’

          ‘’ ฮ่าๆ ขอโทษ ปากเธอมันหวานนี่นา =3= ‘’

          ‘’ หน้าอายชะมัด กินขนมไปเลย พี่บ้า! ‘’

          ‘’ ยังไม่หิว อยากกินเธอก่อนนี่นา..มานี่มา ขึ้นมาบนเตียงสิ’’

          ‘’ ไม่เอา…’’

          ‘’ ซากุระ…’’

ถึงจะมีนิสัยขี้เล่นแต่แววตาของเขามันช่างจริงจังมากเสียจนเธอแอบกลัว..เธอจึงค่อยๆปีนขึ้นไปหาเขาก่อนจะนั่งคร่อมบนตัวเขาเบาๆ ให้ตายสิ เธออายุแค่นี้โดนเขาสอนอะไรแบบนี้ มันช่างน่าอายนัก

          ‘’ วันนี้เรียนที่บ้านเหรอ? ‘’

          ‘’ ใช่ค่ะ ครูเยอรมันมาสอนเลยมาหาพี่ช้า’’

          ‘’ หืม? ผู้ชายเหรอ? ใกล้กันหรือเปล่า? ‘’

          ‘’ ค่ะ..ใกล้ที่ไหนล่ะคะ เขาแก่แล้ว พี่อย่าหึงสิ’’ ซากุระหน้าแดงขึ้นมาเมื่อเขาแหวกเสื้อตรงอกของเธอออกเบาๆ รู้สึกถึงปลายลิ้นที่ตรงเนินอกเบาๆนิดหน่อยๆ เขาชอบทำแบบนี้อยู่ตลอด ไม่รู้เพราะอะไร..

          ‘’พี่/// พอเหอะ เดี๋ยวคนมา’’

          ‘’ ไม่..เธอมันอร่อยนี่..อยากชิมมากกว่านี้นะ..แต่มากไปคงไม่ดี ไว้โตก่อน’’

เธอซบลงอกของเขาเบาๆด้วยความรัก มือทั้งสองกอดไว้แน่น ถึงปากจะบอกว่าเดี๋ยวมีคนมาก็เหอะ ก่อนเข้าห้องนั้นจะมีคนโทรมาหาเขาและให้เขายินยอมว่าจะให้เข้ามาหรือไม่แต่กับซากุระ เธอเข้ามาได้ตลอดเวลาโดยไม่ต้องเคาะหรือโทรเข้ามา

          ‘’ อยากกอดพี่แรงๆจังแต่ก็เหมือนพี่จะสลายคามือไปเลย’’

          ‘’ บ้าจริง..อย่าพูดเรื่องที่ชวนให้เป็นแบบนั้นสิ หืม? ‘’

          ‘’ ก็จริงนี่ ….’’

          ‘’ อยากออกไปเที่ยวจังนะรอพี่ได้มั้ย? พี่จะรักษาตัวเองแล้วพาเธอไปเที่ยว ตอนนี้พี่อยากพาเธอไปเที่ยวนู่นเที่ยวนี่ตลอดเลยร็มั้ย? ‘’

          ‘’ ค่ะ หนูจะรอ ‘’

          ‘’ ดีนะที่เป็นเธอถ้าเป็นคนอื่นคงไม่มีใครอยากจะรอพี่หรอก..พี่พูดแบบนี้มา 3 ปีแล้วนี่ ‘’

          ‘’ 3 ปีแล้วยังไง 10 ปีหนูก็รอได้!!! แค่พี่ต้องหายหาย ฮึก…’’

เขาก้มหน้าลงมามองคนในอกที่สะอื้นอยู่ในอก เขานอนอยู่ที่โรงพยาบาลนี้มา 3 ปีแล้ว ซากุระคอยมาเยี่ยมทุกวันอย่างไม่ขาดสาย..แล้วเมื่อไหร่กันนะที่เขาจะหาย พ่อก็บอกว่า เดี๋ยวก็หายจนตอนนี้ความหวังของเขาริบหรี่เต็มที ไม่อยากให้คนตรงหน้ามาร้องไห้เสียใจให้เขาแบบนี้เลย

          ‘’ อย่าร้องเด็กดี รักนะ บู้ๆ -3- ยิ้มสิ ไม่งั้นหยิกที่ก้นนะ ‘’

          ‘’ ฮืออ พี่บ้า ….’’

          ‘’ นั่นล่ะ ค่อยๆยิ้มนะ ยิ้มออกมาให้พี่ชื่นใจหน่อย’’

          ‘’ …อื้อ หนูรักพี่นะ ‘’

          ‘’ ครับ..พี่ก็รักหนู ไม่ยอมปล่อยให้ใครหน้าไหนทั้งนั้นหรอก..’’

เขาประทับจูบลงไปอีกครั้งอย่างอ่อนโยน พร้อมกอดอย่างรักใคร่ ไม่ว่าไอ้หน้าไหนก็ไม่มีวันได้เธอไปแน่นอนไม่ว่าใคร ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ก็อย่าแตะเธอแม้แต่ปลายนิ้ว!! ดวงตาที่แสนเย็นชาแวบขึ้นมาอย่างจริงจังช่วงหนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นคนขี้เล่นเหมือนเดิม

          ‘’ วันนี้จะมีหมอมาตรวจ เดี่ยวลงไปรอข้างล่างแล้วรออีกครึ่งชั่วโมงค่อยขึ้นมานะ ‘’

          ‘’ ค่ะ ‘’

เป็นประจำที่เขาจะมีหมอมาตรวจทุกวันและเธอต้องรออยู่ข้างล่างของโรงพยาบาลนี้ตลอด เป็นเพราะเขาไม่อยากให้เธอรู้ว่าเขาเป็นอะไรมากมั้ย เธอเป็นคนขี้ห่วงเกินเหตุและขี้แยเกินไป

         

ตอนนี้ซากุระได้ลงมาข้างล่างแล้ว เธอนั่งหาอะไรอ่านอยู่ข้างล่างเพื่อรอเวลาที่จะขึ้นไปข้างบน เคยมีครั้งหนึ่งที่แอบฟังหมอและพี่เธอคุยกันแต่ก็โดนจับได้ซึ่งแน่นอนว่า เขาโกรธเธอมากๆๆๆ ไม่รุ้เพราะอะไร เธอไม่เคยเห็นเขาโกรธแบบนั้นมานานมากแล้ว

          โฮ่งๆๆๆ!! โฮ่งง เสียงหมาเห่าดังมาแต่ไกล เธอก็ไม่ได้เอะใจอะไรจนในที่สุดมันใกล้เธอจนเธอหันไปดูก็พบว่าหมาตั้วนั้นกระโดดเข้ามาที่เธอและคลอเคลียเธอด้วยความรัก

          ‘’ ว้าย!! อะไรกัน ‘’

          ‘เฮ้ย!! ไอ้หยุดนะเจ้าสแตนเดอร์คิก!! ‘’

เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาพร้อมกับดึงหมาตัวนั้นออกไป เธอหันไปมองอย่างงงๆ ก็พบหมาพันธ์โกเด้นกับผู้ชายผมสีเขียวมองมาที่เธอด้วยสายตาแปลกๆ

          ‘’ โทษนะ ดูเหมือนเจ้านี่มันจะถูกใจเธอน่ะ เลยวิ่งมาแบบนี้’’

          ‘’ เอ๊ะ? มะ..ไม่เป็นอะไรหรอกแค่ตกใจ..เอ่อนาย ผมสีเขียว…’’

          ‘’ แล้วยังไง ? - - ฉันผมสีเขียวเล้วยังไง’’

          ‘’ ย้อมมาเหรอ? ‘’

          ‘’ ก็ใช่..’’

          ‘’ สวยดีนะ ^^ ‘’

          ‘’ !?///// ‘’

ผู้ชายคนนั้นอายุรุ่นเดียวพอๆกับเธอตกใจเล็กน้อย หันหน้าหนีเธอเพราะเขินเล็กน้อย ก่อนจะจับผมตัวเอง แอบเหลือบมองเธอที่เล่นกับหมาของเขาอย่างสนุกสนาน

          ‘’ ว่าแต่มาทำอะไรที่นี่ล่ะ..ฉันเห็นเธอบ่อยมาก’’

          ‘’ อ๋อมาเยี่ยมคนป่วยน่ะ คนที่ฉันรักป่วยอยู่น่ะ’’

          ‘’ อ๋อ..เหมือนกันเลย แม่ฉันป่วยหนัก..อยู่ที่นี่นานแล้วน่ะ เลยเหมือนมีที่นี่เป็นบ้านหลังที่สอง’’

          ‘’ อื้อก็นะ ‘’

          ‘’ เธออ่านหนังสือเล่มนั้นด้วยเหรอ? ‘’

ซากุระมองตามมือที่เขาชี้ไปที่หนังสือเกี่ยวกับสัตว์โลกน่ารัก..ซึ่งมันเป็นหนังสือที่รวมสัตว์เอาไว้หลากหลาย เธอเจอมันในร้านหนังสือข้างๆโรงพยาบาลเลยจะซื้อมาเพื่อไปให้เขาดู

          ‘’ก็นะ..อยากได้เหรอ?’’

          ‘’ ……’’

          ‘’ เอาไปมั้ย? ‘’

          ‘’ จะ..จะบ้า..ไม่เอาหรอก..ของแค่นี้ฉันซื้อได้น่า’’

          ‘’ ไม่เป็นไร..ฉันเอาตังมาซื้ออีกเล่มก็ได้นี่ เอาไปเหอะๆๆ ถือว่าเป็นน้ำใจ ‘’

          ‘’ …ก็ได้..งั้นขอบใจนะ ‘’

เธอยื่นหนังสือนั้นให้เขา ดูเหมือนเขาจะแอบดีใจเล็กน้อยและดีใจมากเช่นกัน

          ‘’ ว่าแต่เธอชื่อ…….’’

         

‘’ คุณหนูครับ นายน้อยเรียกให้ไปหาครับ..เขาบอกว่าเลยเวลาที่ให้ขึ้นไปแล้ว’’

จู่ๆมีชายชุดดำอยู่คนหนึ่งวิ่งมาเรียกซากุระ เธอแอบลืมว่ามันเลยเวลาที่ต้องขึ้นไปหาเขาแล้ว จึงหันไปบอกกับผู้ชายผมสีเขียว

          ‘’ ไว้เจอกันใหม่นะ ^^ เวลานี้ฉันชอบลงมา หนังสือแบบนั้นฉันมีเต็มบ้านเลย ไว้จะหามาให้นะ ขอตัวก่อนนะ ‘’

          ‘’ อะ..อื้อ…’’

แล้วเธอก็ทิ้งผู้ชายคนนั้นไว้ก่อนจะไปหาชายคนที่เธอรักที่สุด แน่นอนว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไปเธอก็ตรงไปหาเขาทันที ก่อนจะพบกับรอยยิ้มที่แสนเย็นชากับดวงตาที่เย็นชารออยู่

          ‘’ ไปไหนมา…’’

          ‘’ ขอโทษค่ะ พอดีมีเรื่องนิดหน่อย’’

          ‘’ เรื่องอะไร..’’ เขาพูดเสียงเรียบจนเธอกลัว

          ‘’………’’

          ‘’ มานี่มาค่อยๆเล่าให้พี่ฟังนะครับ เด็กดี ‘’

เธอโดนเขารวบกอดไว้ เสียงกระซิบที่ข้างหูทำเธอหนาวสั่นไปทั่วร่างกาย..พร้อมทั้งริมฝีปากที่พุ่งเข้ามาปิดเพื่อเป็นการทำโทษเธอแต่ถึงแบบนั้นเธอก็รักเขา

          ‘’ ผู้ชาย..เลี้ยงหมา..งั้นเหรอ? เลยคุยกันเหรอ?’’

          ‘’ ค่ะ เอ่อแค่คุยกันเฉยๆนะคะ เชาบอกว่าแม่เขามารักษาตัวที่นี่ ‘’

          ‘’………’’

เขาเงียบไปและแน่นอนว่าเธอไม่ได้บอกเรื่องให้หนังสือแก่ผู้ชายผมสีเขียวคนนั้นเลยแม้แต่น้อย และเรื่องที่เธอบอกว่าจะมาเจอกันอีก เธอเงยหน้ามองเขาที่เงียบนิ่ง ดวงตาเย็นชาแปลกๆ เป็นแบบนี้ตลอด..เขาไม่ชอบให้เรายุ่งกับใครเลย..พอเรายุ่งเขาก็ทำหน้าหน้ากลัวตลอด

          ‘’ เบื่อพี่หรือเปล่า..พี่พาเธอไปไหนไม่ได้เลยนะ’’

          ‘’ เอ๊ะ!... พี่..พูดอะไรน่ะ’’

          ‘’ พี่คงดีไม่เท่าคนอื่นสินะ…’’

          ‘’ พี่คะ! พูดอะไรน่ะ หนูรักพี่นะ..พี่เลิกคิดมากซักที’’

          ‘’ ไม่ให้คิดได้ไง..เธอคุยกับผู้ชายคนอื่นนี่พี่ไม่ชอบ..พี่หวงนะ’’

          ‘’ ขอโทษค่ะ จะทำอะไรหนูก็ยอม พี่อย่าพูดแบบนั้นอีกเลยนะหนูจะไม่ยุ่งเรื่องของใครนอกจากพี่อีกแล้ว ‘’

          ‘’ เด็กดีรู้ใช่มั้ยว่าพี่หวงเธอมากแค่ไหน…’’

เขากอดเธอไว้แน่น..แค่รู้ว่าเธอไปคุยกับใครเขาก็เหมือนคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังแล้ว..เขาไม่อยากถูกเธอลืม..ไม่อยากถูกเธอทิ้งไว้แบบนี้…..

 

หลายวันผ่านไปซากุระก็ได้เจอกับเด็กผู้ชายผมสีเขียวบ่อยๆตอนรอพี่เธอคุยกับหมอที่มาตรวจให้ทุกวัน เขามาพร้อมกับหมาของเขาและเธอก็หอบหนังสือมาให้เขายืมอ่านได้ทุกวัน เขาและเธอสนิทกันมากขึ้น บางทีเธอก็เผลอคุยกับเขาเกินเวลาก็มี แต่ทั้งคู่ก็ไม่เคยถามชื่อกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะเล่นหรือคุยกันจนลืมถาม

          ‘’ นายนี่ชอบหนังสือแบบนี้สินะ ‘’

          ‘’ ก็นะ ความชอบส่วนตัว ‘’

          ‘’ ว่าแต่มีไรจะถาม ทำไมถึงย้อมผมล่ะ’’

          ‘’………’’

          ‘’ เอ่อ..ขอโทษนะ..คงเรื่องส่วนตัวสินะ’’

 เธอเสียหน้าที่เผลอถามอะไรออกไปไม่ดี เพราะบางทีเขากำลังทำเพื่ออะไรอยู่ก็ได้

          ‘’ ไม่เป็นไร..หรอกนะ ก็แค่เรื่องแม่น่ะ…’’

          ‘’ โทษที’’

          ‘’ อย่าทำหน้าแบบนั้นสิเธอนี่บ๊องจัง ‘’

          ‘’ อื้อ ขอโทษนะ ^^ ‘’

ซากุระยิ้มให้เขาอย่างร่าเริง พรางเหลือบมองนาฬิกาเป็นพักๆ แต่ใครจะรู้ว่าตอนนั้นเธอถูกถ่ายรูปไว้เพื่อเอาไปให้คนข้างบนพี่สุดที่รักของเธอดู

 

          ‘’ มาแล้ว..รอนานมั้ยคะ? หนูซื้อขนมมาให้เลยช้า ‘’

          ‘’ ที่ช้านี่..เพราะซื้อของเหรอ..’’

          ‘’ ก็ใช่น่ะสิคะ..’’

ซากุระมาถึงห้องพร้อมขนมกองโต..แต่ก็โดนสายตาเย็นชาทิ่มแทงเอาอีกจนได้

          ‘’ โกหก!! เธอไปคุยกับไอ้บ้านั่นมาสินะ’’

          ‘’ พี่……..’’

          ‘’ ชอบมันนักหรือไง มันดีกว่าพี่สินะมันพาเธอไปไหนมาไหนได้นี่’’

          ‘’ พี่!!! เราแค่คุยกันเฉยๆ’’

          ‘’ คุยกันแล้วไง!! พี่บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่อยากให้เธอยุ่งกับใครน่ะ!!’’

          ‘’ แต่ว่า..เราเป็นเพื่อนกันนะ’’

          ‘’ เพื่อน!!!.....เธอรู้มั้ยว่าคำๆนั้นมันเปลี่ยนสถานะกันได้นะ!! ซากุระ! อย่าทำให้โกรธไปมากกว่านี้เลย หยุดไปหามันได้แล้ว นี่คือคำสั่ง’’

          ‘’ อะไรนักหนา!! หนูแค่คุย ไม่ได้ไปกอดไปจูบกับเขาซักหน่อย จะหึงก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยสิ!!’’

          ‘’…….!!!’’

อีกฝ่ายเมือโดนซากุระสวนกลับก็ตกใจมาก จึงกุมหัวใจไว้อย่างทรมาน เมื่อรู้ว่าเธอทำอะไรลงไป เธอจึงรีบวิ่งไปใกล้ๆเขาอย่างเสียใจ

          ‘’ พี่หนู….’’

          ‘’ อย่ามายุ่งนะเธอไม่เคยเป็นแบบนี้..ทำไมกัน เพราะมันใช่มั้ย??’’

          ‘’ พี่…’’

          ‘’ แฮ่กๆเพราะมัน..เธอถึง..’’

ซากุระเห็นอาการของพี่เริ่มไม่ดีเธอจึงกดเรียกหมอมาก่อนจะออกไปยืนรอข้างนอกอยู่นานแสนนาน..ในที่สุดหมอก็ออกมาแล้วบอกเธอว่าตอนนี้อาการพี่เธอเริ่มทรุดเล็กน้อย.. และเขาก็ขอให้เธอกลับไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่เธอจึงได้แต่ร้องไห้เสียใจแล้วกลับบ้านไปทั้งๆที่ยังไม่ได้เคลียร์….

 

          ผ่านไปอีกวันซากุระไม่กล้าไปหาเขาที่โรงพยาบาล..กลัว..กลัวแววตานั้นมากๆ เธอได้แต่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง..น้ำตาไหลลงมาเรื่อยๆอย่างไม่มีสาเหตุ

          ‘’ คุณหนูคะ..วันนี้ครูเยอรมันไม่อยู่จะมีคนใหม่มาสอนแทน แต่เขาให้ไปเรียนในที่อื่น คุณหนูจะไปมั้ยคะ? ‘’

เสียงคนใช้ของเธอดังรอดเข้ามา เธอจึงขานตอบไป.. ก่อนจะเตรียมตัวไปเรียนที่ชั้นเรียนวันนั้น ดีที่เธอมีเพื่อนอยู่บ้าง ปกติเธอเรียนคนเดียวที่บ้านแต่วันนี้เป็นเหตุฉุกเฉินเล็กน้อยเลยได้ไปเรียน เอาวะ! เผื่อจะได้เจอเพื่อนดีๆบ้าง แต่เรื่องพี่เก็บไว้ก่อน….

          ‘’ ยัยซากุระ เหม่ออะไรน่ะ - - ‘’ อิโนะเพื่อนสาวของเธอตะโกนเรียกระหว่างที่เธอนั่งรอครูเข้าสอนอยู่

          ‘’ นิดหน่อยน่ะ..นั่งสิ ‘’

          ‘’ รู้แล้วน่า นานๆทีแกจะโผล่มาเรียนที่ชั้นเรียนบ้างนะยะ เรียนแต่บ้าน’’

          ‘’ ก็นะ..เรียนที่บ้านมันมีสมาธิกว่า จะได้จบเร็วๆแล้วไปหา…’’

          ‘’ พี่คนนั้นน่ะเหรอ? หล่อนะ เคยเจอกันแค่ครั้งสองครั้งเอง เขายังอยู่ที่ ร.. อีกเหรอ?’’

          ‘’ ใช่..ไม่รู้จะหายเมื่อไหร่…’’ อิโนะเงียบไปเพราะไม่รู้จะปลอบเพื่อนคนนี้ยังไง ก่อนจะมีเสียงเปิดประตูดังขึ้นแต่นั่นไม่ใช่ครูกลับเป็นนักเรียนคนหนึ่งที่ดูมืดมน ตาดำๆ แต่ดูดีๆเขาหน้าดีใช่ย่อย เขาเดินผ่านตรงโต๊ะที่ซากุระนั่งไป สายตาเหลือบมองเธอนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้อะไร จนไปนั่งคนเดียวหลังห้อง

          ‘’ ใครน่ะ? ไม่เคยเห็นเลย ‘’ ซากุระหันถามอิโนะ

          ‘’ ชื่อ กาอาระน่ะ เขามาเรียนได้ไม่นานหรอก หล่ออยู่นะ แต่ดูเป็นพวกเข้าหายาก’’

          ‘’ เหรอ?...’’ เธอไม่ได้สนใจอะไรมา จากนั้นครูก็เดินเข้ามาสอนปกติ..และเธอก็เรียนต่อไปจนเลิกเรียนเธอก็ไม่ได้ไปหาพี่เขาเลยแม้แต่น้อย พึ่งเคยทะเลาะกับเขาแรงก็แบบนี้ล่ะ

         

ผ่านไป 3 วัน เธอก็ไม่ได้ไปหาพี่เขา.. เธอได้แต่ร้องไห้อยู่บนเตียงอยู่ทั้งอย่างงั้น ไม่มีติดต่อมาเลยด้วย

          ก๊อก! ก๊อก ก๊อก!! เสียงประตูดังขึ้นรัวๆ ก่อนจะมีเสียงชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา

          ‘’ คุณหนูครับ! แย่แล้วครับ ที่โรงพยาบาลติดต่อมา นายน้อยเขากำลังจะออกจากโรงพยาบาลมาเจอคุณหนูให้ได้ครับ ‘’

          ‘’ !!? พ..พาฉันเดี๋ยวนี้ ‘’ เธอรีบเปิดประตูออกไปก่อนจะมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลทันที!!!

           

ปล่อยนะ!! ฉันจะไปหาซากุระ!!! เธอกำลังหายไป..ไม่นะ!!’’

          ‘’ นายน้อยครับ ใจเย็นๆครับเธอกำลังมา’’

          ‘’ โกหก เธอไม่มาหรอก ฉันทำร้ายเธอไปแบบนั้น!! ปล่อยสิวะ แฮ่กๆ ‘’

          ‘’ นายน้อยครับ อาการจะกำเริบนะครับ…’’

          ‘’ ไม่ฉันอยากเจอ ซากุระ..ซากุระ…’’

เสียงดังโหวกเหวกดังออกมาจากห้อง VIP ที่อยู่ชั้นบนสุด รอบๆหน้าประตูมีแต่พยาบาลและคนคุ้มกันอยู่เต็มไปหมดเพื่อไม่ให้เขาออกไปด้วยสภาพแบบนั้น เพราะเขาแค่สูดอากาศไปก็จะติดเชื้อโดยง่ายๆ ซากุระรีบวิ่งไปทันที โดยมีคนแหวกทางให้เมื่อรู้ใครมา

          ‘’ พี่คะ!! ‘’ เธอวิงเข้าไปก็เห็นพวกบุรุษพยาบาลกำลังกันไม่ให้เขาเดินออกจากประตู

          ‘’ ซากุระ!!! …. ‘’ เมื่อรู้ว่าใครมา เขาก็วิ่งไปกอดเธอทั้งน้ำตา ซากุระที่โดนกอดไว้ก็ร้องไห้ออกมาเหมือนกัน เขาร้องไห้..เธอทำให้เขาร้องไห้เป็นห่วงเพราะเธอไม่ยอมมาหาเขา..ทำไม..

          ‘’ ทำไมถึงไม่มาหากันล่ะ!! รู้มั้ย..พี่รอเธออยู่ตลอดเลยนะ..ซากุระ..พี่น่ะกลัวเธอหายไป แค่ 3 วันมันเหมือนตาย พี่ขอโทษ..พี่จะไม่พูดแบบนั้นอีกแล้ว พี่ขอโทษ..’’

          ‘’ หนูขอโทษ..หนูรักพี่นะ..หนูไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนั้นอกแล้ว ขอโทษ’’

          ‘’ ………. ‘’

เขาก้มมองเธอที่ร้องไห้ออกมาเหมือนกัน เหลือบมองพวกคนในห้องเพื่อให้ออกไป เมื่อคนออกไปแล้วเขาก็ดึงมือเธอมาที่เตียง..เตียงของเขาไม่ใช่เตียงคนไข้ธรรมดา มันคือเตียงนอนดีๆนี่เอง

          เมื่อจับซากุระนอนลงแล้วเขาก็ก้มลงไปประทับริมฝีปากด้วยความรักใคร่ อุณหภูมิภายในตัวร้อนขึ้นเหมือนเป็นไข้.. พรางเอื้อมมือเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่หยุดของเธอให้ ก่อนจะแหวกเสื้อของซากุระออกเบาๆ

          ‘’ อย่าเกร็งนะ..ไม่ต้องกลัวพี่อยู่นี่..’’

          ‘’…พี่คะ..แต่ร่างกายพี่’’

          ‘’ ไม่เป็นไร..เพื่อเธอพี่ยอมทุกอย่าง…’’

          ‘’ อื้อ….’’

เสียงครางดังขึ้นตลอดเวลาที่เขาสัมผัสเธอไปทั่วร่างกายแต่เขาก็หยุด..เขาไม่อยากให้ซากุระมาสั่นกลัวแบบนี้ เขาอยากให้เขาเป็นของเธอ..แต่ว่า..เธอกำลังสั่นกลัว คนตัวเล็กในอ้อมกอดของเขากำลังสั่น..น้ำตาไหลลงมา คงยังไม่ถึงเวลาสินะ

          ‘’ ซากุระ..ลืมตาขึ้นได้แล้ว..วันนี้พอแค่นี้ล่ะ’’

          ‘’…..พี่’’

          ‘’ พี่ขอนอนกอดเธอหน่อยนะ..นอนด้วยกันนะครับ’’

          ‘’ ค่ะ..’’

          ‘’ รักนะครับ ‘’

          ‘’ ค่ะ ‘’

แล้วสองคนก็หลับไปทั้งแบบนั้น โดยไม่มีใครพูดถึงเรื่องตอนที่ทะเลาะกันเลยแม้แต่น้อย แต่ใครจะรู้ว่าความปรารถนาที่พวกเขาต้องการอยู่ด้วยกันตลอดไปมันไม่มีจริง

 

          หลายวันผ่านไปซากุระนั่งรอพี่คุยกับหมออยู่ เธอมานั่งที่สวนที่เดิม..พี่เขาก็ไม่พูดเรื่องนั้นอีกเลย เธอก็ไม่พูด ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติทุกอย่าง

          ‘’ เฮ้ย! เธอไม่เห็นหน้าตั้งหลายวัน!’’

เสียงเรียกของผู้ชายคนหนึ่งทำเธอสะดุ้ง ผู้ชายผมสีเขียวที่เธอเคยคุยบ่อยๆ

          ‘’ งะไง’’

          ‘’ เป็นไร..หน้าซีดนะ แล้วทำไมไม่เห็นแล้วหลายวันมานี้ ‘’

          ‘’ พอดีมีธุระน่ะ เลยไม่ค่อยได้มา..’’

          ‘’ อ่อเหรอ? ‘’

          ‘’ แล้วหมานายล่ะ? ‘’

          ‘’ ไว้บ้านน่ะ มันป่วย..เอามานี่ไมได้..ว่าแต่เธอเหอะ ทำอะไรอยู่น่ะ ‘’

          ‘’ ก็นะ..พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของคนสำคัญ..กำลังดูลายผ้าพันคอและถุงมือทำมือน่ะ แต่ฉันไม่ถูกกับอะไรแบบนี้เลย..’’

          ‘’ เหรอ? ไม่ลองหัดล่ะ ลองทำดูสิ ถ้าเธอไม่ถนัดก็ซื้อสำเร็จรูปมา..แล้วมาลองปักชื่อหรือลายอะไรก็ได้นี่ พรุ่งนี้จะมาอีกมั้ย? ฉันจะช่วยสอน..ฉันเคยเย็บอะไรแบบนี้ให้แม่น่ะ’’

          ‘’ จริงเหรอ?!! ได้เหรอ?!! ‘’

          ‘’ ได้สิ ‘’

          ‘’ งั้นวันนี้ขอไปเตรียมซื้อของก่อนนะ พรุ่งนี้น่าจะทันให้เซอร์ไพร์ตอนเย็น ขอบใจมากนะ! ‘’

แล้วเธอก็วิ่งหายไปพรางสั่งให้ลูกน้องของเธอไปเตรียมอุปกรณ์ให้เธอเพื่อเซอร์ไพร์วันเกิดในวันพรุ่งนี้ เธอเลยเดินขึ้นไปอย่างอารมณ์ดี แต่โดยลืมไปว่ามันยังไม่ถึงเวลาขึ้นไป

          ‘’ นายน้อยครับ..คุณรู้ใช่มั้ยว่าคุณอยู่ได้อีกกี่ปี…’’

          ‘’ ..รู้ แค่ 2 ปีใช่มั้ยล่ะ? รักษาไปก็เท่านั้น ขอบใจที่บอกนะ’’

          ‘’ !!!!? ‘’

ซากุระได้ยินเสียงรอดออกมาจากหน้าประตู เธอก็แทบทรุด

          ‘’ อาการคุณแย่ลงทุกวัน..ผมเลยบอกความจริงกับคุณนะครับ..ดะ.เดี๋ยวสิครับ นายน้อยทำไมถึง น้ำตาไหลล่ะ ‘’

          ‘’ เปล่า..โทษทีแค่คิด..ถ้าฉันไม่อยู่..ใครจะดูแลยัยนั่น..คิดแล้วมันทรมานชะมัด..’’

ก่อนจะได้ยินอะไรไปมากกว่านี้เธอก็รีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที..ทำไม..อยู่ได้อีกแค่ 2 ปีงั้นเหรอ? ทำไมล่ะ จะทิ้งเธอไปเหมือนแม่อีกแล้วใช่มั้ย..ซากุระวิ่งร้องไห้ลงไปข้างล่างก่อนจะวิ่งไปหารถที่จอดอยู่ แล้วสั่งให้คนขับรถพาเธอไปที่บ้านตัวเองด่วน

          ‘’ คุณหนู..ทะเลาะกับนายน้อยเหรอครับ..’’

          ‘’ ไม่!! อย่าถามขอร้อง..และช่วยโทรไปบอกพี่ที ว่าฉันไม่สบายขอตัวกลับก่อน’’

          ‘’ ได้ครับ…’’

หลังจากกลับมาบ้านแล้วเธอก็เอาแต่เก็บตัวร้องไห้ตลอดเวลา แค่ 2 ปีเท่านั้นที่เขายังอยู่เธอจะทำยังไงดี เธอได้แต่กอดผ้าพันคอที่จะเตรียมไว้เพื่อเซอร์ไพร์วันเกิดเขา ตอนนี้เขาก็โทรมาหาเธอแต่ ก็ให้คนใช้บอกไปว่าเธอไม่สบายนอนพักอยู่..เสียงแบบนี้เธอจะคุยกับเขาได้ยังไงไม่อยากรับรู้ ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น

          ‘’ ไม่นะ!!!!!!!!!!!!!!!!! ‘’

 

            ‘’ ไง เมื่อวานไม่รับโทรศัพท์พี่ พี่เป็นห่วงมากเลยรู้มั้ย? ‘’

วันนี้เธอเดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทีปกติ..และรอยยิ้มเศร้าๆ เขาเองก็ยิ้มให้กับเธอเหมือนว่าเรื่องเมื่อวานเป็นแค่ความฝัน

          ‘’ ขอโทษค่ะ..พี่คะ..หนูรักพี่นะ ‘’

          ‘’ เฮ้ยๆ..มาพูดอะไรตอนนี้หืม? แต่พี่ก็รักหนูนะครับ.. มาสิ มาใกล้ๆ’’

ซากุระวิ่งเข้าไปกอดแน่นประทับจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า..ถ้าเธอจูบเขาแรงๆเขาจะสลายไปมั้ย? ถ้ากอดเขาแรงๆเขาจะหายไปมั้ย? คิดได้แบบนั้นก็น้ำตาไหลลงมา

          ‘’ ซากุระ? เป็นอะไร….’’

          ‘’ พี่เลิกทำหน้ายิ้มหวานแบบนั้นซักทีหนูน่ะ..ได้ยินหมดแล้วนะ’’

          ‘’ !!!?? ‘’ หน้าของเขาถอดสีทันที

          ‘’ พี่จะอยู่ได้อีกแค่ 2 ปีใช่มั้ยล่ะ? ‘’

          ‘’ ซากุระ!!! พี่บอกแล้วใช่มั้ย? ว่าอย่ามาแอบฟังน่ะฮะ!! ‘’

แต่ผิดคาด..สีหน้าของเขาแทนที่จะเศร้าหมองกลับแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ..อย่างเห็นชัด

          ‘’ ทำไม!! ทำไมพี่ถึงไม่บอกหนู จะให้หนูไม่รู้จนกว่าพี่จะตายงั้นเหรอ!!!!’’

          ‘’ ซากุระ!!! พี่ไม่อยากให้เธอเศร้านะ พอเธอเศร้าแล้วรู้ว่าพี่จะตาย..เธอก็ต้องไปหาคนอื่นใช่มั้ย

          ‘’ เรื่องแค่นี้เองน่ะเหรอ?!!! พี่ไม่อยากให้หนูรู้เพราะว่า กลัวหนูไปอยู่กับคนอื่นโดยไม่ใช่พี่น่ะเหรอ?!’’

          ‘’ อะไรซากุระ!!....เธอพูดอะไร…’’

          ‘’ พี่เห็นแก่ตัวที่สุดพี่ไม่คิดเลยเหรอ..ว่าพี่เอาแต่คิดถึงตัวเองน่ะ…’’

          ‘’ ไม่ใช่นะ…’’

          ‘’ แทนที่พี่จะคิดว่า จะทำยังไงให้อยู่ด้วยกันนานที่สุด แต่พี่กลับกลัวหนูไม่อยู่กับคนอื่นแบบนี้น่ะเหรอ?...ทำไม..ทำไมพี่เห็นแก่ตัวแบบนี้..พี่ไม่เชื่อใจหนูเลยใช่มั้ย?’’

          ‘’ ไม่ใช่นะ..พี่น่ะรักเธอนะ…’’

          ‘’ ไม่อยากฟังแล้วหนูเกลียดพี่ที่สุด!!!!’’

จังหวะนั้นที่เธอพูดคำนี้ออกมา..เขาก็หยุดนิ่งไปกับที่..น้ำตาไหลลงมา..ก่อนจะฟุบลงไปพร้อมมือที่กุมหัวใจไว้ เมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็รีบวิ่งไปดูทันที

          ‘’ พี่คะ? !!! ไม่นะ ใครก็ได้..ใครก็ได้..ฮืออออ ไม่นะพี่!! หนูขอโทษ!!!!!!!!!’’

 

 

          ผ่านไปเกือบ 2 ชั่วโมง..ซากุระนั่งนิ่ง..น้ำตาก็ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายอยู่หน้าห้องผ่าตัดที่ติดกระจกไว้..ทำให้เห็นว่าพวกหมอกำลังระดมคนช่วยชีวิตของเขาเต็มที่

          เพราะเธอเพราะเธอเพราะเธอ….

          ‘’ เอ๊ะ..เธอนี่…’’

          ‘’….นาย’’

เสียงของคนคุ้นหูดังขึ้นมาเธอเงยหน้ามองทั้งน้ำตาจนเขาตกใจ..และเมื่อรู้ว่าเป็นใครเธอก็ยิ่งร้องไห้ออกมาหนักกว่าเดิม

          ‘’ นี่เธอหรือว่า..คนในนั้น…’’

          ‘’ ฮือออออออ เพราะฉัน..เพราะฉันเพราะฉันแท้ๆไม่นะ พี่คะ พี่ ‘’

ซากุระวิ่งไปตรงหน้ากระจกพรางเคาะอย่างสุดแรงหมอหันมามองด้วยความตกใจแต่ก็ทำงานกันต่ออย่างเร่งรีบ..ก่อนเธอจะโดนพวกลูกน้องกันไว้เพื่อไม่ให้พวกหมอเสียสมาธิ

          ผู้ชายผมเขียวมองเธออย่างตกใจ..ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ   

          ‘’ ให้ยืมเอามั้ย?....’’

          ‘’………..’’

          ‘’ กอดเขาคนนั้นตอนนี้ไม่ได้ก็หาคนกอดแทนก็ได้นี่’’

เมื่อเขาเอื้อมมือมาให้เธอ ซากุระก็กอดเขาไว้อย่างทรมาน..เพราะกอดไม่ได้! เพราะตอนนี้กอดพี่ไม่ได้….ทรมานเหมือนหัวใจจะแตกเป็นเสี่ยงๆลงมา

 

          ภายในห้องนั้นเหมือนเขาจะรู้สึกตัวนิดหน่อยเขากำลังโดนหมอผ่าตัด มือชาขาชาไปหมด..อ่า..ใกล้ถึงเวลาแล้วเหรอ? เขาโดนเธอบอกว่าเกลียดสินะจำได้แล้ว..อยากขอโทษเธอ อยากให้เธอให้อภัย..อยากกอดซากุระ….ยังดีที่เขาหันไปมองทางตู้กระจกได้ เผื่อจะได้เห็นหน้าคนที่เขารักสุดชีวิต

          ‘’ !!!!? ‘’

ซากุระกำลังร้องไห้ยืนกอดกับผู้ชายคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จัก หัวใจเต้นเร็ว….

          ‘’ คนไข้หัวใจเต้นเร็วขึ้นค่ะ หมอ’’

          ‘’ ผ่าตัดต่อไป!!! ‘’

มือที่ชาอยู่นั้นขยับขึ้นมาที่ล่ะนิด พรางจะเอื้อมมือไปตรงข้างนอก เขาอยากออกไปเขาอยากไปกอดเธออ้อมกอดนั้นกำลังเรียกหาเขาคนนั้นเป็นใคร.. ซากุระ พี่ไม่ไหวแล้ว พี่อยู่อีกไม่นานแล้ว..มันปวดร้าวไปหมด ทั้งตัวตอนนี้..คงไม่ไหวแล้วสินะ

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด….

          ‘’ ….ขอโทษ….ระรัก..นะ..ซากุระ‘’

ตื๊ดดด………………….

เสียงเครื่องที่จับจะหวะการเต้นหัวใจเป็นเส้นเดียวและหยุดนิ่งอยู่กับที่ เมื่อเขาเอ่ยปากออกมาเป็นคำสุดท้าย มือร่วงหล่นทันที

พวกหมอต่างหยุดมือและมองหน้ากัน จังหวะนั้นซากุระหันไปมองผ่านตู้ ก็เห็นหมอกำลังห่มผ้าคลุมศีรษะเอาไว้..ดวงตาของเธอที่เต็มไปด้วยน้ำตาเบิกกว้าง..คนที่เธอรักเขาไม่อยู่อีกแล้ว

          ‘’ ไม่นะ!!! ไม่นะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!’’

          ‘’ !!!!? ‘’

ซากุระวิ่งเข้าไปในห้องนั้นก่อนจะไปกอดศพที่พึ่งเสียไปได้ไม่นานนัก ร้องไห้ออกมาเหมือนคนบ้า ผู้ชายผมเขียวได้แต่ยืนมองเธอที่กอดคนที่นอนแน่นิ่งไว้ด้วยหน้าตาหลายอารมณ์….ก่อนจะเดินหายไป

          ‘’ พี่ เดอิดาระหนูขอโทษ!!!! ไม่นะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!’’

และจากนั้นไม่นานเธอก็สลบไปอีกไม่กี่วันต่อมาเธอก็กรีดร้องเหมือนคนบ้าอยู่พักหนึ่ง ความผิดของเธอ..ถ้าเธอไม่แอบฟัง..ถ้าเธอไม่ได้ยิน..เขาคงเขาคงไม่อยากให้มีวันนี้ ซากุระจึงเคยคิดจะกรีดแขนตัวเองเพื่อตายตามพี่เดอิดาระของเธอไป..แต่ดีที่คนใช้เธอเข้ามาเห็นพอดี เธอจึงโดนห้ามไว้ได้ทัน และช่วงหลังๆเธอก็กลายเป็นคนที่ซึมเศร้าและได้รับเข้าบำบัดในที่สุด จนหลายปีผ่านมา..พ่อของเธอตัดสินใจย้ายบ้านเพื่อให้เธอลืมเรื่องนั้นไป..เพราะไม่งั้นเธอคงจะฆ่าตัวตายตามคนที่เธอรักไป.. ส่วนผู้ชายคนนั้นผมสีเขียวเธอก็ไม่เคยเจอกันอีกเลยแม้กระทั่งชื่อเธอก็ไม่เคยรู้

          ซากุระลืมเรื่องนั้นไปเพราะระหว่างไปบำบัดพ่อของเธอได้เอาเรื่องจิตเข้าช่วย..เหมือนเป็นการสะกดจิตไว้เพื่อไม่ให้เธอนึกถึง ปิดตายหัวใจเอาไว้เพื่อไม่ให้ใครทั้งสิ้น และทำเหมือนเรื่องที่ทั้งหมดมันไม่เคยเกิดขึ้น




ไม่รู้ว่าเศร้ามั้ย? ไม่ถูกกับเรื่องเศร้าค่ะ :) พยายามแต่งให้เศร้าเลยออกมาได้แบบนี้ เจอกันตอนหน้าค่ะ! พอดีนั่งอ่านนิยายตัวเองเรื่องรักต้องห้าม..ยังฟินกับเดอิดาระอยู่เลยหยิบมาแต่ง แต่ก็ตายอยู่ดี FC อย่าโกรธกันนะ T^T 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

706 ความคิดเห็น

  1. #706 บี... (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2564 / 11:39

    ไรท์หายไปไหนรอนานแล้วนะกลับมาเถอะชอบผลงานของไรท์มากไม่ว่าจะยังไงเราก็จะรอต่อไป

    #706
    0
  2. #698 1212312121 เย้! (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2563 / 21:36

    รอนานแล้วน้าาาาาาา ไรท์หายไปไหนนนนนนนนนนนนน

    #698
    0
  3. #697 มายุม (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 21:05

    อัพทีเถอะะะะะะ

    #697
    0
  4. #696 ทำไมไม่อัพต่อนะ (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กันยายน 2563 / 20:00

    อ้าว....ไม่อัพต่อแล้วหรอคะ??? :(

    #696
    0
  5. #693 hammyjij (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 00:53
    พี่ส้มคะ หนูชอบงานของพี่ส้มมากๆเลย ตามอ่านทุกเรื่อง ขอบคุณที่สร้างผลงานดีๆให้เราได้อ่านกันนะคะ ถ้าพี่ส้มอ่านข้อความนี้อยู่ อยากบอกว่าเป็นกำลังใจให้พี่ส้มแต่งต่อน้าาา ปล.ตอนนี้เศร้าจังสงสารน้องกุTT เอาจริงยังเลือกเมนไม่ได้เลยดีทุกคนเลยฮืออออยากอ่านต่อแล้วๆๆๆ
    #693
    0
  6. #692 nichada161045 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 09:33

    ยังวนกลับมาอ่านอยู่นะไรท์ อัพต่อเถอะ

    #692
    0
  7. #683 M... (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 11:48

    นึกว่าเป็นนารูโตะล่ะ ฮ่าๆๆๆ

    แง๊~อัพต่อเถอะค่ะพี่ส้ม รอมาหลายปีแล้ว วนอ่านหลายรอบแล้วT T

    #683
    0
  8. #681 Sakurahime (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 23:17

    หหัวเขียวนี่อาจจะเปนใครใน4คนนี้5555 อัพต่ออเถอะค่าาา

    #681
    0
  9. #676 pang_yuri (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 19:32
    มาอัพพพพต่อนะค่ะ พลีสสสสส T^T
    #676
    0
  10. #675 282310 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 02:06
    นี่เราอุสากลับมาดูว่าจะอัพต่อรึเปล่า จนปานนี้ไม่มีวี่เเววทำไมละแอดดด อยากอ่านต่อ ติดตามผลงานมาตลอดเลยนะ อ่านทุกเรื่องเลย และก็อยากให้กาอาระคู่กับซากุระต่างคนต่างเข้าใจกันชอบเเบบนี้มากกว่า แอดกลับมาเถอะ
    #675
    0
  11. #674 sandara (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 13:22
    มาอัพต่อนะค่ะสนุกมากกกกก
    #674
    0
  12. #671 SasuSaku (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 01:47
    อัพต่อนะคะ พี่ส้มสู้ๆค่ะ
    #671
    0
  13. #670 Mayumi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 12:27
    อัพเลยค่ะลุ้นสุดๆเบยว่าจิเแนไงต่อเชียร์เกะหนูกุกุตลอดค่ะเปนกำลังใจให้
    #670
    0
  14. #668 เเก้ม (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 15:56
    อัพพพพต่อด้วยน้าา
    #668
    0
  15. #667 เเก้ม (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 15:55
    อัพพพพต่อด้วยน้าา
    #667
    0
  16. #652 ไอซ์จ้า ไอซ์จร้า (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 18:24
    ใช่ด้วยๆ เดาถูกอะ เดอิดาระจริงๆด้วย คิดตั้งแต่แรกล่ะ คนที่เหมือนซาโซริก็มีแต่เดอิดาระนี่ละ

    ปล.อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ!!!
    #652
    0
  17. #640 AKATSUKI (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2558 / 21:39
    ผมเขียวน่าจะเป็นเซ็ตซึ
    #640
    0
  18. #639 Benz (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2558 / 18:40
    พี่ส้มอัพต่อด่วนๆๆๆๆๆๆๆ!!!

    พี่ส้มเเต่งหนุกมากฟินมากๆเเต่งต่อนร้าาา!!

    อย่าลืมนักอ่านนะค่าาา!😢😢
    #639
    0
  19. #638 toei atikarn (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 22:14
    พี่ ส้ม ไปไหนอ่ะ อัพต่อจิ

    #638
    0
  20. #637 toei atikarn (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2558 / 22:11
    ซึ่ง มากกกกกก

    อัพต่อเลย คร้าาาาาา

    เชียร์ ซาสึเกะ อ่ะ

    เเต่ฟินนนนกับ ซาโซริ นะ

    #637
    0
  21. #634 Yuri Yurina (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 22:20
    หายไปนานเนอะ
    ไม่อัพต่อแล้วเหรอ
    #634
    0
  22. #632 madmi (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2558 / 13:20
    ตามที่เราคิดนะค่ะ ผู้ชายผมเขียวนั้นต้องเป็นซาโซริ(ซาโซริไปย้อมผมมา)

    ที่ซากุระบอกว่าซาโซริเหมือนอ่ะ เพราะว่าซาโซริต้องเคยรู้จักกับเดอิแน่ๆ เลยมีนิสัยเหมือนกัน



    ปล.อันนี้ความคิดส่วนตัวค่ะ ยังไงก็อัพต่อเถอะนร้า เชียร์คู่ ซาโซริซากุระ
    #632
    0
  23. #628 Raina@tora!! (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 20:40
    เศร้ามากๆเลยค่ะT^T อยากลืมอัพต่อด้วยน้า
    #628
    0
  24. #625 Saranya krueyos (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 14:00
    T^T เศร้า
    #625
    0
  25. #623 Anime tv xZenzax (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2557 / 15:52
    ซึ้ง T T อัพต่อนะ



    #623
    0