[ Fic naruto ] Love Island เกาะร้าง พิสูจน์รัก♥

ตอนที่ 30 : Chapter 28 :Who???

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 574
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    24 ต.ค. 57

             เช้าวันรุ่งขึ้น วันที่อากาสแจ่มใสหลังจากพายุพัดผ่านไป พวกเขาห้าคนยังคงเดินต่อไปไม่หยุดหย่น พวกเขาเลือกที่จะเดินเลียบข้างๆชายหาดไปมากกว่าที่จะต้องเดินลัด เพราะในป่าไม่มีใครสามารถรู้ได้ว่ามีอะไรอยู่ในนั้น เดินทางนี้เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

            ‘’ หยี๋ ยัยบ้าไม่อาบน้ำกี่วันแล้วเนี่ย กลิ่นโชยออกมาแล้วนะ ‘’ ระหว่างเดินอิทาจิหยอกล้อเธอไปตามปกติ

            ‘’ !? มีกลิ่น..จริงงะ! ไม่จริงน่า T^T งือ กลับไปฉันจะแช่เป็นชั่วโมงเลย’’ เธอก้มลงดมตัวเองอย่างฉุนๆ นี่ก็หลายวันแล้วที่ติดอยู่ใต้ดินและเดินป่านี้

            ‘’ ไม่มีหรอกน่า ถ้าเธอมีฉันไม่กลิ่นแรงกว่าเรอะ! ‘’ ซาสึเกะบ่น

            ‘’ง่า นายไม่มีกลิ่นซักหน่อย มีแต่กลิ่นเฉพาะของนายเท่านั้น ไม่เชื่อดมดูสิ’’

            ‘’ /////….’’

ซากุระยื่นหน้าเข้าไปดมเขาใกล้ๆจนไม่รู้ตัวเลยว่าทำอะไรลงไป จนเธอเริ่มสังเกตที่เขาเงียบไปก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่นแทน

            ‘’ เฮอะ!! ยังไงมันก็มีอยู่ดีล่ะวะ ลองดมที่รักแร้เธอดูสิ ว่ามีมั้ย หึๆ ‘’ อิทาจิก็ยังคงกัดต่อไป

            ‘’ โอ้ยย T^T อิทาจิไอ้บ้า พอซักที อย่าพูดเรื่องหน้าอายแบบนี้ออกมามั้ย ฉันอายนะ!!’’

            ‘’อาย? อายอะไร ฉันพูดตรงๆนะ มันผิดหรือไง’’

            ‘’ผิดมากเลยล่ะ!!’’

            ‘’ แล้วจะทำยังไงถึงจะไม่ผิดล่ะ จะบอกเธอว่า รักแร้เธอหอมจังงั้นเหรอ? นึกแล้วขนลุกว่ะ’’

            ‘’ อิทาจิ!!! >O< ‘’

            ‘’ พอเถอะหยุดทะเลาะกันซักที โตๆแล้วนะ มันก็มีกันทุกคนล่ะน่า ‘’ กาอาระแทรกขึ้นมา

            ‘’ ชิ เบื่อแกจริงๆว่ะไอ้หน้าตาย’’

            ‘’…………’’

ดูเหมือนอิทาจิจะไม่ค่อยพอใจกาอาระเท่าไหร่ ซากุระได้แต่ยิ้มๆอย่างกังวลกลัวพวกเขาจะเปิดศึกอะไรกันซักอย่าง พรางนึกในใจว่า เมื่อไหร่จะถึงบ้านซักที T^T

          
            ‘’ เฮ้ ซาโซริ เดินช้าจังวะ เร็วๆหน่อยสิ ‘’

            ‘’…ครับ….’’ ซาโซริที่วันนี้เงียบและเดินช้าที่สุดในกลุ่ม เขาค่อยๆพูดขึ้นมาอย่างเหนื่อยๆ หน้าแดงๆ ก่อนจะฉีกยิ้มให้ซากุระที่มองเขาอย่างสังสัย พวกคนอื่นก็ดูปฎิกิริยาของเขาด้วยความสงสัยเหมือนกัน

            ‘’คุณซากุระผมน่ะ’’

            ‘’…….’’

            ‘’ ไม่ไหวแล้ว แอ่ก!! ‘’

            ‘’ !!? ‘’

ซาโซริที่ล้มลงไปนอนกับพื้นทราย ณ วินาทีนั้นไม่มีใครทำอะไรถูก ซากุระที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบวิ่งเข้าไปประคองเขาก่อนจะให้หัวของเขาเกยตักเธอ

            ‘’ ตัวร้อนนี่ ‘’ เธอเอื้อมมือไปจับหน้าผากก่อนจะรีบชักมือออก มิน่าเขาถึงมีสีหน้าแบบนั้น

            ‘’ เวรแล้วไง ยังไม่ถึงบ้านก็มาเป็นแบบนี้ซะแล้ว ชิ!’’ อิทาจิบ่น

            ‘’ ทำไงดีล่ะ กาอาระซา..ซาโซริจะตายมั้ย? จะเป็นอะไรมากมั้ย …’’

            ‘’…………’’

เธอที่หลั่งน้ำตาออกมา กระวนกระวายกับซาโซริมาก เธอกลัว..กลัวที่จะเสียใครไปอีกแล้ว ทรมานภาพเก่ามันได้ผุดเข้ามาในหัวของเธอทันทีที่เธอเห็นซาโซริล้มลงไปแบบนี้

            ‘’ ไข้ป่าแหล่ะ เมื่อคืนคงโดนยุงกัด ใจเย็นๆ’’

            ‘’แต่ว่า..กาอาระ’’

            ‘’ฉันเข้าใจ..ฉันรู้เธอเจออะไร..มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก’’

            ‘’……….’’

            ‘’ เฮ้ย! จะนึกถึงวันวานอะไรก็ดูเวลาบ้างไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้นแต่..ตอนนี้ต้องให้มันกลับบ้านก่อน ซาสึเกะ ยกมันมาขึ้นหลังฉันทีสิ’’

ซาสึเกะรับคำอิทาจิก่อนจะค่อยๆช่วยกับกาอาระยกตัวซาโซริให้ขี่หลังอิทาจิ ก่อนจะเดินไปนั้น อิทาจิหยุดมองที่ซากุระที่หลังน้ำตา เขาค่อยๆเอื้อมมือมาหาเธอเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสที่แก้มของเธอเบาๆ

            ‘’ จบนี่เล่าให้ฟังด้วยล่ะ ยัยบ้า ถึงไม่อยู่ในฐานะอะไรแต่ก็อยากให้เล่าให้ฟัง นะ..’’

            ‘’ อิทาจิ….’’

            ‘’ คุณซากุระ….ผมทรมานมากเลย…’’

            ‘’ ซาโซริ!! รู้สึกตัวแล้วเหรอ’’

ซาโซริที่ค่อยๆลืมตามองซากุระ เขาทำหน้างอแงเล็กน้อย อิทาจิรีบชักมืออกทันทีพร้อมทำหน้าเบ้..

            ‘’ ตอนนี้อยู่นิ่งๆไปก่อนนะ ใกล้จะถึงบ้านแล้ว’’

            ‘’ ร้องไห้ทำไมครับ..เพราะผมเหรอ?...ผมดีใจจัง’’

            ‘’……..’’

            ‘’ แค่ซักนิด..ให้ผมมีความหวังหน่อยนะ…’’ แล้วก็หลับคาหลังอิทาจิไปทั้งแบบนั้น แต่ใครจะรู้ว่าภายในใจของซากุระนั้นกำลังมีดอกไม้ที่เรียกว่า ‘’ ความรัก ‘’ กำลังเบ่งบานอยู่…..

 

 นั่นไง ถึงแล้ว!! ‘’

ซากุระตะโกนขึ้นมาอย่างดีใจ พวกเขาและเธอพากันเดินมาเรื่อยๆจนพบบ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ในที่สุด ก่อนจะพากันแบกซาโซริที่เป็นไข้ไปนอนเตียงโดยมีกาอาระเฝ้าไข้ไว้ ทางซากุระและคนอื่นๆก็ไปอาบน้ำแต่งตัวกัน ผลัดเปลี่ยนเวรกันดูแลซาโซริที่นอนซม กาอาระและซาสึเกะเองก็ได้ไปทำอาหารไว้เพื่อให้กินกันทุกคน หลังจากที่ไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องเลยซักนิด

            ‘’ เขายังไม่ตื่นดีเลย..’’ ซากุระพูดพรางจับหน้าผากของซาโซริ เขายังตัวรุมๆอยู่ ก่อนจะหันไปบอกกาอาระและซาสึเกะที่ถือข้าวต้มเข้ามา

            ‘’ ไว้ก่อนแล้วกัน ซากุระเธอไปกินข้าวซะ ไม่ได้กินอะไรมาเลยนี่’’ ซาสึเกะเดินมายืนข้างๆ

            ‘’ อืม รู้แล้ว นายล่ะ ไม่กินด้วยกันเหรอ? ‘’

            ‘’ ยังน่ะ เธอไปกินกับอิทาจิก่อนแล้วกัน พวกฉันจะเฝ้าและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มันเอง เข้าใจนะ’’

เขายกมือลูบหัวเธออย่างเอ็นดู จนเธออดเขินไม่ได้ เขาสัมผัสเธอทั้งแบบนั้นอยู่เนิ่นนานจนอิทาจิกระแอมขึ้นมาจึงปล่อยให้เธอเป็นอิสระ และมองเธอเดินไปกับอิทาจิสองคน

            ‘’ ดีเหรอ..ให้ไปกันสองคน ‘’ กาอาระพูดขึ้นเมื่อพวกเธอเดินไปกันแล้ว

            ‘’ ก็นะ ฉันว่ามันก็ดีแล้ว อิทาจิที่ทำหน้าตาโอนโยนตอนนั้นกับเธอ แล้วเธอก็มองเขาด้วยสายตา..’’

เขาเงียบไปกลางคันพร้อมนึกถึงตอนที่อิทาจิยกมือลูบหัวเธอเบาๆเป็นเชิงปลอบ กับเธอที่ทำหน้าโหยหาใครซักคน มันทำให้เขาเจ็บในใจแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้..เขาไม่ได้อยากยอมแพ้ และก็ไม่ได้อยากจะชนะจนลืมมองว่าเธอนั้นต้องการใครเข้ามากันแน่ เกาะนี้นี่มัน…. ต้องการให้เขาเป็นแบบไหนกันแน่นะ

            ‘’ ถ้าเจ็บใจขนาดนั้น ทำไมไม่ตามไปล่ะ ‘’ กาอาระมองสีหน้าของซาสึเกะ

            ‘’ ใครเจ็บใจกัน อย่าพูดมั่ว ฉันไม่ได้อยากให้สองคนอยู่ด้วยกันขนาดนั้นซักหน่อย ก็แค่อยากรู้..’’

            ‘’อยากรู้? อยากรู้ว่าเธอรู้สึกกับใครกันแน่สินะ’’

            ‘’ อึก! ‘’ คำพูดของกาอาระแทงใจเขาทันที

            ‘’ แทงใจดำล่ะสิ ไม่แน่นะ ตอนนี้สองคนนั้นกำลังจูบกันอยู่ก็ได้ อิทาจิยิ่งเป็นพวกมือไวอยู่ -_-‘’

            ‘’ เห..กาอาระ นายพูดเยอะขึ้นนี่? ทำไมต้องยุให้ฉันไปหาพวกเขาขนาดนั้น นายเองก็ชอบยัยนั่นไม่ใช่หรือไง? มีแผนอะไรหรือไง’’

            ‘’ ไม่มี ‘’

            ‘’ ชิ! หงุดหงิดชะมัด เอาเหอะ..ขอไปห้องน้ำหน่อยล่ะกัน..’’

แล้วซาสึเกะก็รีบวิ่งออกไปจากห้องทั้งที่ห้องน้ำมันมีอยู่ในตัว กาอาระยืนมองตามไปอย่างไร้อารมณ์ เขายุเพื่ออะไรกันนะ เขาอยากให้เธอมีความสุข แต่ถ้าเธอร้องไห้เมื่อไหร่ล่ะก็ ขอขอปลอบเธอด้วยมืออันแสนหยาบกระด้างของเขาก็พอ

 

ก่อนหน้านั้นที่อิทาจิและซากุระลงมาด้วยกัน

          ความเงียบปกคลุมพวกเขาทั้งคู่ จนได้ยินเสียงหายใจ เขาเงียบเธอเงียบ แต่ทั้งคู่ก็ยังเดินไปด้วยกันจนมาถึงโต๊ะอาหาร

            ‘’ เฮ้ย..’’

            ‘’ ฮะ?...อะไรเหรอ?’’

            ‘’ เป็นอะไรไป? ‘’ อิทาจิเปิดปากถามขึ้นมา

            ‘’ เปล่านี่ หิวแล้วกินข้าวกันเถอะนะ ดูสิ ซาสึเกะและกาอาระตั้งใจทำมากเลย ‘’

            ‘’ ทำไมต้องพูดถึงพวกมันด้วยล่ะ? ‘’

            ‘’ อิทาจิ? เป็นอะไร ‘’

            ‘’ เปล่านี่ เธอลืมเรื่องที่จะบอกฉันแล้วสินะ ‘’

            ‘’……………’’

            ‘’ เฮ้ย…’’

            ‘’ ขอโทษนะ!! ตอนนี้ฉันยัง… ‘’

เธอเปิดปากพูดเสียงดังออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ..ความทรงจำที่เก็บไว้ตอนนี้มันทำร้ายเธออยู่ ทั้งที่ว่าจะลืม..ทั้งที่ว่าจะลืมไม่อยากจำ ภาพที่….กำลังทรมานอยู่บนเตียงนั้น มันช่าง..ทำร้ายเธอมาก

            ‘’ แล้วเมื่อไหร่ล่ะ? ‘’

            ‘’ เอ๊ะ? เมื่อไหร่นี่..’’

            ‘’ ฉันอยากจะรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเธอให้มากกว่านี้ มันผิดหรือไงวะ? ‘’

            ‘’ มะ..ไม่ผิดหรอกแต่ว่า…’’

            ‘’ สำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ? มันสำคัญจนเธอทำสีหน้าเจ็บปวดได้ขนาดนี้เลยเหรอ?’’

            ‘’…….’’

มือทั้งสองเอื้อมมือมาจับหน้าตัวเองอย่างตกใจ นี่เธอแสดงสีหน้าออกไปขนาดไหนกันนะ แย่แล้วเหมือนจะร้องไห้ออกมาด้วยสิ ไม่อยากนึกถึง..ไม่อยากนึกถึงอีกแล้ว

 

            ‘’ ฮ่าๆ อย่าร้องไห้สิ ^^ ยิ้มโอเคนะ เดี๋ยวก็หาย’’

          ‘’ ถ้าฉันหายแล้ว ไปเที่ยวกันนะ ‘’

          ‘’ รักเธอนะซากุระ’’

 

ซากุระ เฮ้ย!! ซากุระ!! “

‘’ คะ? เอ่อ อิทาจิ โถ่ตกใจหมด ‘’

‘’ เหม่ออะไร? เป็นอะไร? น้ำตาไหลแล้วนะ…’’

‘’ เอ๊ะ?...จริงเหรอ? ไม่รู้ตัวเลย ขอโทษนะ…’’

อิทาจิตัดสินใจลุกออกมาจากเก้าอี้แล้วเดินมาหาเธอ โดยเธอไม่ทันสังเกตเลยว่าเขาเรียกชื่อเธอไปด้วยซ้ำ เธอได้แต่เงยมองหน้าอิทาจิที่มาอยู่ข้างตัว ตอนนี้ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

            ‘’ อย่าร้อง..ไม่มีอะไรน่าร้องแล้ว’’

วงแขนอุ่นๆเข้ามารัดตัวเธอแน่น ตอนแรกเธอจะขัดขืนแต่วงแขนของเขามันอุ่นเกินกว่าที่เธอจะขัดขืน ไม่ใช่วงแขนที่บังคับให้เธอกอดเขาเลยซักนิด มันอุ่นจนเธอสบายใจ อิทาจิมีด้านแบบนีด้วยเหรอ?

            ‘’ บอกฉันได้มั้ย? เรื่องที่เกิดในอดีต’’

            ‘’ ฮึก..ฮือออ ‘’

            ‘’ ส่ายหัวทำไม ยัยบ้ามันไม่น่าบอกจนเธอต้องปิดตายมันไว้เลยเหรอ?’’

            ‘’……..’’

            ‘’ แบ่งความเจ็บปวดมาให้ฉันบ้างได้มั้ย? เธอก็รู้ว่าฉันน่ะ…’’

            ‘’ ไม่! ขอร้อง ฉันยังไม่อยากฟัง..ฮืออ ขอร้อง อิทาจิ ขอร้อง’’

อิทาจิหยุดพูดพร้อมรับรู้ถึงมือน้อยๆของเธอกำเสื้อที่อกแน่น เรื่องในอดีตที่เธอรู้คนเดียวอดีตแบบไหนกันนะ จนเธอเป็นแบบนี้ เธอคงปิดตายมันไว้ในใจจนไม่รู้อะไรเป็นอะไรไปแล้ว

            ‘’ ซากุระ….เป็นอะไรไปเหรอ?’’

เสียงของคนๆหนึ่งดังขึ้นมาทำให้อิทาจิและเธอผละออกมา ก่อนจะพบว่าเสียงนั้นคือซาสึเกะที่เดินเข้ามา..สายตาของเขาเย็นชาผิดปกติ เขาก้มลงมามองซากุระที่เช็ดน้ำตาออกอย่างลวกๆ

            ‘’ มาก็ให้ซุ่มให้เสียงบ้างสิวะ…’’

            ‘’ ยังไม่กินข้าวกันอีกเหรอ? ซากุระ..ไม่หิวเหรอ?’’ เขาทำเป็นไม่ได้ยินเสียงอิทาจิแต่มองและจ้องไปที่เธอเพียงคนเดียวเท่านั้น

            ‘’ ขอโทษ..พอดีมีเรื่องนิดหน่อย นายก็มากินด้วยกันสิ ^ ^ ‘’

            ‘’ ก็หิวเลยลงมา..ดีเลย งั้นกินด้วยกัน ‘’

            ‘’ อะ..อื้อ …’’

แล้วความเงียบก็ปกคลุมอีกครั้งจนพวกเขากินข้าวกันเสร็จ ซากุระรีบวิ่งขึ้นไปดูซาโซริทันที ก่อนจะปล่อยให้อิทาจิและซาสึเกะเดินตามไป

            ‘’ จะทำเหมือนไม่เห็นเรื่องเมื่อกี้แล้วกันนะ..’’

            ‘’ อะไรของแกซาสึเกะ…”

            ‘’ ก็ไม่รู้สินะ J ‘’

            ‘’ ชิ! ‘’ หลังจากที่พวกเขาต่อปากต่อคำเสร็จก็ตามซากุระไป

            ซากุระเดินมาที่เตียงของซาโซริใกล้ๆพร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนเล็กผืนหนึ่งเธอวางไว้บนหน้าผากของเขาเบาๆ เห็นกาอาระบอกว่าเขาตื่นมากินอะไรนิดหน่อยแล้วนอนต่อ ตอนนี้ก็ยังไข้อยู่เล็กน้อย เห็นกาอาระบอกว่าเขาถามหาเธออยู่ แต่ไม่นานนักก็หลับไปหลังจากที่บอกว่าจะรอ

            ‘’ ฉันอยู่นี่นะ ซาโซริจริงสิ..กาอาระ นายไปกินอะไรซะสิ ยังไม่ได้กินเลยไม่ใช่อ่อ?’’

            ‘’ ก็นะ ไม่หิว ‘’

            ‘’ ไม่ได้นะ ถ้านายติดไข้ซาโซริมาทำยังไง อยู่ในห้องแบบนี้อีกด้วย มีโอกาสติดนะ’’

            ‘’ เธอด้วย..แต่ก็ดีนะ เธอจะได้ดูแล ‘’

            ‘’ อย่าพูดออกมาด้วยหน้าตายๆแบบนั้นสิ ‘’

            ‘’ ?..ร้องไห้มาเหรอ?’’

            ‘’ เปล่านะ…’’

            ‘’ โกหก.. ฉันรู้ ฉันเห็นเธอมานาน เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ?’’ กาอาระหลบสายตาเล็กน้อย

            ‘’ ขอโทษ ไม่อยากปิดบังหรอก..แต่นิดหน่อยน่ะ ไม่ต้องห่วงนะ ^^ เอาล่ะ นายก็ลงไปกินซะ อิทาจิกับซาสึเกะมาล่ะ นะๆ ‘’

            ‘’ เข้าใจแล้ว..อย่าฝืนล่ะ ถ้าเธอเป็นไข้จะแย่เอา ‘’

            ‘’ รับทราบค่า คุณกาอาระ ^O^ ‘’

ซากุระเกาะแขนเขาด้วยความไร้เดียงสาเพราะเห็นเป็นคนสนิทที่สุดแต่หารู้ไม่ว่าเขานั้นต้องฝืนการกระทำท่ตรงข้ามกับตัวเองมากแค่ไหน…….

 

            หนักมือ หนักหัว หนักไปทั้งตัว เขาอยู่ที่ไหนกันนะ ซาโซริได้แต่พร่ำบ่นในใจ อยากลืมตาแต่มันลืมไม่ขึ้น อยากจะบิดตัวแต่มันไม่ขยับ ทำไงดี……หรือว่า ผีอำ!!

ผีอำ ผีอำ สินะ!! T________T เขากรีดร้องในใจ ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมา..แต่เขาก็เขยิบตัวไม่ได้ ทำไมกัน ทำไม?????

            ‘’ อื้อ…… ‘’ เขาส่งเสียงเล็กน้อย มันหนักไปหมด

            ‘’ ซา..โซริ..ตื่นแล้วเหรอ?!!! ‘’

เสียงคุณซากุระ!! โอ้ พระเจ้า ใช่แน่ๆ เสียงเธอ เสียงสุดที่รักของผม TOT เธอต้องรู้แน่ว่าผมเป็นอะไร แต่ดูเหมือนเธอจะยังไม่รู้เลย..ไม่สิ ผมลืมตาแค่ครึ่งเดียวเอง!!!

            ‘’ อิทาจิเขาเป็นอะไรอ่ะ ทำไมลืมตาเห็นแค่ตาขาวแบบนั้นอ่ะ!! L ‘’ เสียงซากุระ

            ‘’ หืม? ละเมอ? ‘’

            ‘’ นั่นสิ เป็นอะไรของหมอนั่นกันนะ ‘’

ผมโดนผีอำไงครับทุกโค้นนนนนนนนนนนนน!!!

            ‘’ กาอาระๆมาดูสิ มันเป็นอะไรของมัน ทำเสียงอู้อี้ๆด้วย’’  ซาสึเกะเรียก

            ‘’ ไม่รู้สิ… -_- ‘’

            ‘’ ปวด……ปวดขี้?? ‘’

            ‘’ จะบ้า!! อิทาจิ >O< พูดอะไรออกมาตอนนี้น่ะฮะ ‘’ เธอตีเข้าที่แขนของเขา

            ‘’ ตีฉันทำไม? ฉันหมายถึงมันหรอกเว้ย!! อู้อี้ๆ ต้องหมายถึงปวดขี้ๆ แน่ๆ ฮ่าๆๆๆ ‘’

            ‘’ ไม่ใช่เรื่องตลกนะ -_- ‘’ กาอาระแอบเพลีย

ปวดขี้บ้านคุณสิครับ ผมโดนผีอำ TOT (แว่วเสียงในใจของซาโซริ)

            ‘’ หรือว่า ผีอำ? ‘’ ซาสึเกะพูดขึ้นมา

            ‘’ อ่อ? ไอ้นั่นน่ะเหรอที่แบบ ขยับตัวไม่ได้น่ะ ใช่ปะ? ‘’ เธอถามซาสึเกะ

            ‘’ ใช่ผีอำน่ะ มันไม่ใช่ผีหรอกนะ แค่แท้ที่จริงแล้วมักเป็นการล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า โดยเฉพาะหลังจากทำงานหรืออ่านหนังสือ แม้กระทั่งดูโทรทัศน์ เมื่อนอนด้วยความเหนื่อยล้า ก็เกิดการประสานกันระหว่างสารเคมีกับสภาพชีวเคมีของร่างกาย เกิดอาการกดหรือค้างทำให้ขยับเขยื้อนร่างกายไม่ไหว เนื่องจากขณะที่ตื่นอยู่ สมองทำงานอยู่ แต่ร่างกายขยับเขยื้อนไม่ไหว เหมือนมีใครมาคุมร่างกายอยู่ ผู้ที่เกิดอาการนี้จึงเชื่อมโยงว่ามีผีมาจับตัว ซึ่งที่แท้คือความไม่สัมพันธ์กันระหว่างสมองกับร่างกาย ซึ่งเป็นอาการชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้นเอง

            ‘’ โอ้โห =O= นับถือจริงๆซาสึเกะ เก่งๆ >< ‘’

            ‘’ บ้า - -//’’

            ‘’ เชอะ! มัวแต่ชื่นชมมันอยู่นั้นแหล่ะ หาวิธีสิวะ เดี๋ยวก็ตายห่าหรอก’’

อิทาจิเร่งอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นซาสึเกะได้หน้าไป

            ‘’ อ้อถ้าวิธีน่ะฉันมีนะ ฉันว่าเขาต้องลุกมาแน่ๆ เชื่อสิ ถึงจะเปลืองไปนิดก็เหอะ////’’

ทุกคนหันมามองซากุระอย่างงงๆ เธอแอบหน้าแดงนิดหน่อยแต่ก็ให้คนอื่นถอยออกมาจากเตียงก่อนจะเริ่มแผนของเธอที่ต้องทำได้แน่นอน เพราะว่า เธอเคยทำมาแล้ว……

ซากุระค่อยๆรวบผมตัวเองไว้ข้างๆเพื่อไม่ให้มันหล่น ยกขาข้างนึงคลานไปตรงซาโซริที่นอนอยู่ อิทาจิเริ่มคิ้วกระตุกขึ้นมาอย่างทะแมร่งแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เธอแอบกลืนน้ำลายเล็กน้อย ก้มไปมองหน้าซาโซริที่อยู่ไม่ห่างจากหน้าตัวเองเพียงไม่กี่เซน ปรอยผมหล่นลงมาเล็กน้อยทำให้ซากุระดูเหมือนผู้หญิงที่ sexy อย่างบอกไม่ถูกในสายตาทั้งสามคนที่มองดูอยู่

            ‘’ ซาโซริคุงถ้าไม่ตื่นล่ะก็ เค้าไม่ให้กินขนมนะ ‘’ เธอก้มลงไปกระซิบเบาๆข้างๆหูของเขา

            ‘’ อุ๊บ!! >x< ยัยบ้า ทำบ้าอะไรน่ะ คิดว่าจะทำอะไร นี่มันอ่อยไม่ใช่หรือไง’’

            ‘’ จะบ้าอิทาจิ!! เงียบไปเลย ฉันเลยทำนะเอ่อ ช่างมันเถอะ แต่ได้ผลแล้วกัน ชิ!!’’

            ‘’ - - ‘’

            ‘’ ซาโซริรีบตื่นขึ้นมาได้แล้วนะ เด็กดี….’’

            ‘’ !!!??????’’

            ‘’ เอ๊ะ!!???????’’

จังหวะนั้นเองใครจะรู้ว่าเสียงของซากุระที่แหบๆที่ดูsexyนั้นมันทำให้ลูกผู้ชายอย่างซาโซริเด้งตัวลุกขึ้นมา ตอนนี้เขาเหมือนวัวกระทิงที่พร้อมจะขวิดได้ทุกเมื่อ เมื่อเห็นซากุระอยู่ตรงหน้าเขาก็ไม่รีรอที่จะดึงเธอเข้าไปนอนและคร่อมเธอไว้

            ‘’ หืม?..คุณซากุระน่ารักจริงๆ เป็นของผมซะเถอะ…’’

            ‘’ เอ๊ะ?//////////////// ดะ….’’

            ‘’ เฮ้ยย!!! “

            ‘’ แอ่กกก ! T_T ไม่ไหวอ่ะ ผมเวียนหัว’’

จู่ๆซาโซริที่กำลังรุกซากุระก็ล้มพับลงไปอย่างเหนื่อยอ่อนด้วยพิษไข้ทำให้เขาไม่สามารถทำอะไรได้ เขาล้มลงไปนอนซบอยู่ตรงหน้าของเธอ หัวเอนไปทางซอกคอ ลมหายใจร้อนๆพาเธอสะดุ้งไปทั่วตัว

            ‘’ เฮ้ยย!! ไอ้เวรนี่ แม้ตัวตายก็ยังไม่ลืมสัญชาตญาณตัวเองสินะ -_-!’’ อิทาจิเดือดก่อนจะเข้าไปดึงออกมาแต่ก็ต้องชะงักเพราะ

            ‘’ ฮ่าฮ่าๆๆๆๆๆๆได้ผลจริง ได้ผลจริงๆด้วย ไม่คิดเลย..ไม่ต่างกันเลย’’

            ‘’………..’’ ทุกคนได้แต่ยืนมองซากุระที่นอนขำ..พร้อมน้ำตาของเธอ..ร้องไห้? ขำ? พร้อมกัน ซากุระค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่งพร้อมกับซาโซริที่นอนอยู่บนตักเธอแทนตอนนี้

            ‘’ คิดถึงชะมัดเหมือนกันเกินไปแล้วนะนายน่ะ ‘’

รอยยิ้ม?....น้ำตา?... ดวงตาที่แสนอ่อนโยนของเธอกำลังยิ้มไปที่ซาโซริและกอดเขาไว้เบาๆพวกเขาได้แต่มองเธออย่างประหลาดใจ!! อะไรคือคำว่า เหมือนกันไปแล้ว หรือเธอจะมีคนที่พวกเขาไม่รู้ซ่อนไว้อยู่กันแน่นะ คนคนนั้นคือคนที่เธอพยายามปิดตายไว้ นั่นคือใครกัน? ใครกันเธอที่ซ่อนไว้!!!! 

  

_________________________________________________________________________________________________

จบไปตอน เหนื่อยค่ะ 5555555 กว่าจะได้ขนาดนี้ เม้นให้กำลังใจกันซํกนิดเน้อ อย่าลืมวิจารณ์พร้อมกดโหวตให้ด้วยนะคะ > < 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

705 ความคิดเห็น

  1. #665 bam (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 20:46
    ซาสึเกะน่าจะเย็นชากว่านี้แร้วไปๆมาๆก็แอบรักซากุระแบบเงียบๆโดยไม่บอกใครอะไรประมาณนี้นะหนูว่าน่าจะดีกว่าเเร้วน่าสนุกด้วย
    #665
    0
  2. #650 ไอซ์จ้า ไอซ์จร้า (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 17:52
    ใครๆๆๆ! ใคร!! ใครที่ซากุระพูดถึงงง?!
    #650
    0
  3. #605 YaiiBuab (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 11:34
    ก็สนถกดีค่ะ ชอบเรื่องที่พี่ส้มแต่งน้า โดยเฮพาะเรื่องนี้ อยากให้นางเอกคงเอกลักษณ์ความใสซื่อไว้ ไม่อยากให้เป็นพวก11รดไป =0= ยังไงก็ขอบคุณพี่ส้มที่แต่งให้อ่านค่า ชอบมากๆ อัพไวๆ นะคะ สู้ๆ
    #605
    0
  4. #601 miwya (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 17:26
    เชียหนูก้าก้า >3<
    #601
    0
  5. #584 sakura misaki (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2557 / 20:56
    อ้าย~กุ ปิดบังใครไว้ในใจอ่ะ แต่ซาสึเกะนายฉลาดเกินปแล้วนะ เอาสะผีอหายไปเลย 555+
    #584
    0
  6. #573 สายลมหายนะ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 21:34
    สุดๆไปเลยนะ 555+
    #573
    0
  7. วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 08:30
    หนุกค่ะ รอนะคะ
    #572
    0
  8. วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 08:29
    อยากเห็นซากุตอนเซ็กซี่อ่ะ
    #571
    0
  9. #570 Ned Ned -w- (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 17:10
    รอตอนหน้านะค่ะ สู้ๆน่ะ :*
    #570
    0
  10. #569 Ned Ned -w- (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 17:08
    ซาโซรินี่สุดยอดมว๊ากกก>.< โดนผีอำแต่ไม่ลืมสัญชาตญาณลูกผู้ชายของตัวเองสินะ ฮ่ะๆๆๆ
    แต่...ซาโซริไปเหมือนใครหว่า พี่ เพื่อนหรือแฟน!!!
    #569
    0
  11. #568 •°•Ssizarii•°• (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2557 / 08:04
    ตลกซาโซริอ่าา ผีอำเรอะ เจ้าเกะก็มาแถลงไขให้ เชี่ยวชาญมากพ่อคุณ 555 ชอบตอนสี่คนนี้แย่งหนูกุฮาดี ^^ ว่าแต่ซากุระมีใครในใจอะ ปิดอะไรไว้ คนอ่านยังไม่รุ้เลย555 สนุกมากค่า รีบมาอัพต่อน้าา สู้ๆนะคะ : ))
    #568
    0
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. #566 NJT.Blacknight.★_☆ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 23:13
    เชียเฮียอิทจี้ ค่าาาา!!^^ ขนาดซาโซริไข้น่ะนั่น - - หนูกุก็ไปยั่วเขาเหลือเกิน.....
    #566
    0
  14. #565 Candy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2557 / 22:13
    กาอาระสู้อย่ายอมๆ !!!
    #565
    0
  15. #564 Ned Ned -w- (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2557 / 12:09
    อิทาจิ! นายควรจะหัดพูดอ้อมๆบ้างก็ได้นะ (-_-) ตรงไปไหม????
    และ..ซากุระรู้สึกดีกับใครหนอ? รอลุ้นอีก90%ที่เหลือนะเออ
    #564
    0
  16. #563 Sanook (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 22:58
    เชียร์กาอาระ สู้ๆ :)
    #563
    0
  17. วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 14:42
    สนุกค่ะ เชียร์ซาสึเกะค่ะ(แต่เดาว่าซากุรู้สึกกับอิทาจิ)
    P.S.แวะเข้ามาติชมนิยายหนูหน่อยนะคะ
    #562
    0
  18. #561 SAKU_BAM_BUBIE (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 13:15
    อ้าาาาา ฟรินนนค่า ถึงจะสั้นก้เถอะะ
    #561
    0
  19. #560 wunza (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 21:01
    เชียร์กาก้าาาาา >0<
    #560
    0
  20. #558 kiniko (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 01:44
    อยากรู้จังเลยๆ มาต่อนะจร้า
    #558
    0