[Fic naruto] love or not ปรารถนารักต้องห้าม

ตอนที่ 32 : Chapter 30 : คนเห็นแก่ตัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 533
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    30 มี.ค. 57


ซาโซริเดินมาที่สวนที่เคยเจอกับซากุระที่เขาเห็นเธอลูบหัวเดอิดาระอยู่ตรงนั้น มันน่าเจ็บใจมันน่าเจ็บใจเกินไปแล้ว เขาพยายามจะไม่คิดอะไรมาก แต่สุดท้ายก็ต้องคิดจนจะเป็นจะตาย!

‘’ ซากุระ! เอานมไหม? เดี๋ยวพี่ไปเอามาให้ ‘’

‘’ เห? ‘’

เสียงซากุระและเดอิดาระรอดออกมาจากห้อง เขาจึงค่อยๆเขยิบไปใกล้ตรงระเบียงก่อนจะหันไปเจอหน้าต่างเลยเขยิบตัวไปใกล้ๆพรางแอบฟังอยู่ข้างนอกอย่างเงียบๆ ได้ยินเธอหัวเราะคิกคักจากปกติจนเขาเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย

‘’ พี่เคยทำน่ะ หนูเอาใช่ไหมครับ เดี๋ยวพี่ไปต้มมาให้ ‘’

‘’ ถ้าพี่อยากทำก็ทำเถอะค่ะ J หนูจะรอกิน’’

‘’ งั้นรอพี่เดี๋ยวเดียวนะ > < ‘’

‘’ ค่า ‘’

เธอตอบรับอย่างน่ารักจนเขาอยากจะจับเธอกดลงตรงนั้นเลย แต่เพราะทำไม่ได้เลยเดินเลี่ยงออกมา ตั้งแต่ได้เธอนั้น..เขามีความสุขมากถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกของเธอแต่เขาก็มีความสุข มีความสุขเอ่อล้นออกมาจากหัวใจ ในที่สุด..’ซากุระก็กลับมาอยู่กับเขาแล้ว

 
 

ก๊อก! กึก! กึก!

เสียงดังออกมาจากข้างหน้าต่าง ซากุระหันไปมองอย่างกลัวๆแต่ก็เอื้อมไปเปิดดูอย่างกล้าๆกลัว สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอเบิกตากว้างอย่างตกใจ ก่อนจะเอามืออุดปาดตนเองไว้เพื่อไม่ให้มีเสียงเล็ดรอดออกมา

พี่ซาโซริ!...

‘’ ไง..’’

‘’พี่คะ? มาได้ยังไง? เดี๋ยวก็โดนคนมาเห็นหรอกนะคะ!’’

‘’ ดูสนุกสนานดีนะกับมันน่ะ’’

‘’ อึก! ‘’

เขายืนพิงข้างหน้าต่างอย่างอิดโรยแล้วตัดพ้อออกมาอย่างเห็นได้ชัด ซากุระหันซ้ายหันขวาหันไปมองข้างหลังอย่างระแวงเธอกลัวเดอิดาระจะเข้ามาเห็นแต่เธอก็อยากจะคุยกับซาโซริเหมือนกัน เขาหันมามองเธอด้วยแววตาที่ดูเศร้า ใต้ตาคล้ำดำเพราะไม่ได้นอน มือของเธอข้างหนึ่งเอื้อมมือไปลูบแก้มเขาเบาๆอย่างโหยหา..เธอไม่รู้ตัวเอง เธอไม่รู้ว่าทำไมถึงทำแบบนี้ ปากก็บอกว่าทิ้งเดอิดาระไม่ได้แต่ว่า..การกระทำที่ทำอยู่นี่มัน เหมือนคนเห็นแก่ตัวไม่ผิด..

‘’ ทำแบบนี้ ต้องการทำอะไรกันแน่ซากุระ..’’

‘’ …….. ‘’

‘’ ทำพี่เสียใจไม่พอใช่ไหม? ‘’

‘’ หนูขอโทษค่ะ เพราะ..’’

‘’ เพราะว่าเราอยู่ด้วยกันไม่ได้..เพราะโดนกีดกัน..เธอจะพูดแบบนี้อีกนานไหม? ‘’

‘’หนะ..หนู’’

‘’ พอเถอะ พี่ทนฟังมามากพอแล้ว..ที่เธอพูดแบบนี้เพราะเธอรักเดอิดาระมันมากใช่ไหมล่ะ? ถึงพยายามกีดกันพี่แล้วเอาเหตุผลมาพูดแบบนี้!’’

‘’ ไม่ใช่!!? ‘’

‘’ !? ‘’

ซาโซริหันไปมองหน้าซากุระที่ตะโกนออกมาอย่างโมโห เธอน้ำตาคลอเบ้ามองหน้าเขา ลึกเข้าไปในตาเธอ..แววตานั้น..ต้องการอะไรกันแน่..ต้องการอะไร

‘’ หนูรักพี่..’’

‘’……..’’

 
 

แอ๊ดด!

เสียงประตูดังขึ้น เธอหันไปมองเดอิดาระที่ถือแก้วนมมาให้เธอ ก่อนจะทำหน้าสงสัยที่ซากุระเปิดหน้าต่างไว้ มองหน้าเธอที่หันมาทำหน้าอย่างตกใจ

‘’ มีอะไรงั้นเหรอ? ‘’

‘’ เปล่าค่ะ พอดีเปิดรับลม ‘’

‘’ เหรอ?...นมได้แล้วนะ’’

‘’ ค่ะพี่คะไว้ค่อยคุยกันนะ’’

แอ๊ด! กึก! ซากุระแอบกระซิบเบาๆกับซาโซริแล้วปิดหน้าต่างหนี พร้อมหันมายิ้มหวานให้คนตรงหน้า เธอรับมาดื่มอย่างเงียบๆ ใจก็เต้นเพราะตกใจ ถ้าเขารู้ถ้าเขารู้ว่าเป็นใครล่ะก็..

‘’ เมื่อกี้ ซาโซริเหรอ? ‘’

‘’ อึก! แค่ก! แค่ก! พูดบ้าอะไรของพี่น่ะ ‘’

เขาไม่สนใจแต่คิ้วทั้งสองกำลังขมวดอย่างสงสัย เอื้อมมือไปเปิดหน้าต่างออกมาอย่างรวดเร็ว มองไปรอบๆก็ไม่เห็นอะไร แต่ซากุระกลับทำตัวร้อนรนรีบมาห้ามเขาทันที

‘’ เดี๋ยวสิ พี่นี่นะ’’

‘’ เมื่อกี้..เธอคุยอยู่กับใครงั้นเหรอ? ‘’

‘’ ไม่มีใคร หนูแค่รับลม! ‘’

‘’ จริงเหรอ?’’

‘’ พี่คะ! พี่จะเอาอะไรกับหนูนักหนา…’’

‘’ โทษที พี่ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจ แต่พี่รักหนูจนระแวงไปหมดแล้วน่ะ’’

‘’ มันก็ไม่เชื่อใจเหมือนกันนั้นล่ะค่ะ! ‘’

เธอโดนสวมกอดอีกครั้ง ตลอด เวลบเป็นอะไรแบบนี้เขาชอบกอดเธอไว้อย่างสำนึกผิดหรือไม่ก็พูดขอโทษๆตลอดทำให้เธอใจอ่อน..และเผลอตกหลุมรักนั้นไปอย่างไม่ทันตั้งตัว

เขาเงยหน้าขึ้นมามองเธอด้วยสายตาเศร้าๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ริมฝีปากนั้นก่อนจะประทับลงไปเบาๆอย่างหวงแหน พรางเลื่อนลงมาที่ลำคอแล้วเม้มขบให้เป็นรอยเบาๆ

หวง..หึง..อยากครอบครองมากกว่านี้

ในหัวตอนนี้ของเขามีแต่เรื่องที่จะเก็บเธอไว้ครอบครองคนเดียว จากที่หึงหน่อยๆตอนนี้กลายเป็นหวงแหนมากขึ้นมาเรื่อยๆ ถ้าเขากลืนเธอไปได้ล่ะก็ก็จะกลืนลงไป ไม่ให้ใครเห็นไม่ให้ใครได้กลิ่น

‘’ รัก ‘’

‘’ พี่คะ?’’

‘’ รักเธอมาก’’

‘’……..’’

‘’ อย่าไปไหนเลยนะ พี่รักหนู’’

‘’ รู้แล้วค่ะ หนูอยู่ตรงนี้..’’

นิ้วมือไล้เลี่ยไปตามเส้นผมอย่างอ่อนโยน เธอลูบหัวให้เขาเบาๆ จนเขาเผลอหลับไปในอ้อมกอดนั้นอย่างสงบ เธอได้แต่มอง.. หลงรักไปได้ยังไง..หลงรักเขาทั้งๆที่ลืมคนเก่าไม่ได้ได้ยังไง

เธอได้แต่คิดจนหัวจะระเบิดแต่ในเมื่อแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว เธอก็ต้องรับชะตากรรมไปเท่านั้น..

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

ซากุระตื่นขึ้นมาอย่างัวเงีย เธอได้ยินเสียงโหวกแหวกโวยวายเข้ามาที่หูหน่อยๆจนเผลอตื่นขึ้นมา มองไปข้างตัวก็เห็นเดอิดาระหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว เหลือบมองนาฬิกาก็เห็นว่ายังไม่ 8 โมง  ก่อนจะลุกหยิบผ้าคลุมไหล่เพราะอากาศมันหนาวๆแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ

‘’ คุณโกหก!! ‘’

‘’ !!?’’

เสียงคนที่เธอคุ้นเคยดังเข้ามาในหู เสียงนั้นดังมาจากในห้องครัว เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก แม่ของเธอ โกหก..เธอคิดแล้วเดินตามทางไปเรื่อยๆจนถึงห้องนั้น

‘’ อะไรนักหนาเนี่ย!! ‘’

‘’ เสียงพ่อนิ..’’

 

ครืดดด!!

 เธอตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปก็เห็นว่า พ่อแม่ของตัวเองกำลังยืนทะเลาะกันอยู่ พวกคนใช้แถวนั้นไม่มีใครกล้าห้ามเพราะรู้นิสัยของแม่ตัวเองกันหมดเธอจึงแอบกวักมือเรียกแม่บ้านแก่ๆคนหนึ่งมาเพื่อถาม ก่อนจะรู้ว่า พ่อของเธอนั้นตอนกลางคืนออกไปทำงานเสร็จก็เที่ยวต่อ แล้วกลับมาบ้านตัวเอง..แต่ไม่ใช่ห้องของแม่แต่กลับเป็นแม่ของซาโซริ ตอนเช้ามีคนปากดีไปบอกแม่เธอว่าพ่อเธอไปหาเมียน้อยที่เรือนเล็ก แม่ของเธอจึงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เพราะพ่อไม่ยอมโทรไปบอกว่าไปเที่ยวต่อแล้วดันไปนอนกับเมียน้อยอีก เลยเลือดขึ้นหน้า

‘’ ชิ..’’

เธอสบถออกมาอย่างหงุดหงิด แทนที่จะได้นอนเงียบๆอย่างสบายใจแต่กลับตื่นมาเพราะเสียงผู้ใหญ่ที่ไม่รู้จักโตทะเลาะกัน

 

‘’ คุณมันบ้า!! ฮึก! ‘’

‘’ พอเถอะน่า! ผมง่วงนะเนี่ย อยากจะนอนเต็มทนแล้ว’’

‘’ ไม่พอ! คุณไม่ต้องไปไหนเลยนะ ไปนอนมากับมันไม่พอรึไง’’

‘’ พอได้แล้ว!! ยังไงเขาก็เมียผมคนหนึ่งนะ!!’’

‘’ !!? กรี๊ดดดดดด!! ฉันไม่อยากยอมรับตั้งแต่คุณเอามันมาบ้านแล้ว แถมไอ้เด็กชั่วนั้นอีก ทำไมคุณถึงชอบไปบ้านมันนักนะ’’

‘’ นี่!! มีเหตุผลหน่อยสิ ผมเบื่อเสียงเต็มทนแล้ว!!’’

‘’ คุณมันบ้า ไม่ต้องมาพูดแบบนั้นเลยนะ!! ฮึก..บ้า..ฉันเกลียดมัน..ซักวันฉันจะฆ่ามันให้ดู!!!’’

‘’ นี่เธอ!!! ‘’

 

‘’ แม่ พ่อ! อะไรกันแต่เช้า!! ‘’

ซากุระอดไม่ไหวเลยเดินเข้าไปร่วมวงด้วย ตอนแรกว่าจะยืนฟังเฉยๆแต่เมื่อได้ยินว่า ฆ่า เลยอดไม่ได้ แม่ของเธอเป็นบ้าไปแล้วหรือไง

‘’ อย่ามายุ่งเรื่องของผู้ใหญ่นะ อีซากุระ! ‘’

‘’ แม่!! ไม่อยากยุ่งนักหรอก แต่เล่นพูดดังซะขนาดนั้น ใครเขาจะทนได้!! ‘’

‘’ อีลูกบ้า นี่แกเข้าข้างพอแกใช่ไหม? ฮะ!!’’

‘’ หา? อะไรของแม่เนี่ย !’’

‘’ นี่อย่าไปลงกับลูกสิ!! ผมปวดหัวไปหมดแล้ว ทำงานก็เหนื่อยกลับบ้านมาก็เจออะไรแบบนี้อีก!!’’

พ่อของเธอไปดึงตัวเธอมาใกล้ๆก่อนที่จะถูกตบได้ทันเวลาพอดี เมื่อเห็นแบบนั้นแม่เธอเองก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ก่อนจะคว้าแจกันหยิบขึ้นมา

‘’ เฮ้ย!! ‘’

‘’ แม่!! ‘’

‘’ โถ่เว้ย!! ไม่มีใครรักฉันเลยแม้แต่ลูกตัวเองก็ไม่รัก ‘’

‘’ นี่คุณวางแจกันนั่นลงซะ!! ‘’

‘’ ไม่วาง! ก็คุณไม่รักฉันก็คุณไปหามันทำไมล่ะ ความผิดคุณ..เพราะคุณ!!’’

‘’ ใจเย็นๆ ผมขอโทษ..ขอโทษแล้วกัน!! ‘’

‘’ แค่ขอโทษ..มันไม่พอหรอกนะ!! ‘’

แม่ของเธอเหมือนคนบ้าตอนนี้ จังหวะนั้นเดอิดาระก็เดินมาด้วยท่าทีงัวเงียเพราะนอนไม่พอคงจะได้ยินเสียงของเธออาระวาดไปจนตื่น เขาก็ทำสีหน้าตกใจเมื่อเห็นแบบนี้ และไปยืนข้างซากุระทันที

‘’ ผมขอโทษผมรักคุณ วางแจกันลงเถอะ นี่..ฝากซากุระไว้แปป’’

พ่อของเธอพูดกล่อมแล้วส่งเธอให้กับเดอิดาระที่ทำหน้าตางงๆเพราะไม่รู้เรื่อง ก่อนจะค่อยๆเข้าไปใกล้เมียตัวเองเอื้อมมือไปคว้าแจกันออกมาจากมือของเมียตัวเองแล้วดึงมากอดเพื่อให้สงบสติอารมณ์ แม่ของซากุระได้แต่ร้องไห้ในอกของพ่อเธออย่างบ้าคลั้ง


ซากุระดึงตัวเดอิดาระออกมาจากตรงนั้น เดินมานั่งที่ม้าหินนอกบ้านอย่างเหนื่อยๆ ก่อนจะเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้เดอิดาระฟังทั้งหมด เขาก็มีสีหน้าอึ้งๆเล็กน้อยเพราะไม่เคยเห็น

‘’ เหนื่อยใจชะมัดมีแม่แบบนี้…’’

‘’ น่าๆ ‘’

‘’ พี่ก็นะ แล้วอาบน้ำหรือยังคะเนี่ย? ‘’

‘’ ยังเลย แต่แปรงฟันแล้วนะ ‘’

‘’ ยังมีเวลาแปรงฟันเหรอเนี่ย ‘’

‘’ ก็แหม’’

เขาเขยิบเข้ามานั่งใกล้ๆเธอ เอื้อมมือไปจับหัวเธอเข้ามาซบที่ไหล่เขาเบาๆ เธอเงยมองก่อนจะยอมๆเขาไป มือเขาก็มากุมที่มือเธอเบาๆ โดยไม่รู้ว่ามีคนแอบดูอยู่ห่างๆด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเดินหายไปจากตรงนั้น

‘’ มีความสุขชะมัด…’’

‘’ พี่คะ..’’

‘’ พี่ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า แล้วเราพาพี่ไปชมรอบหมู่บ้านนี้หน่อยสิ’’

‘’ เอ๋? ‘’

‘’ มันเป็นชุมชนนี่ พี่อยากเดินดูกับเธอสองคน’’

‘’ เข้าใจแล้วค่ะ ‘’

เธอปล่อยให้เดอิดาระไปอาบน้ำซักพักก็ตามเข้าไปอาบน้ำแต่ตัวก่อนจะออกมากับเขา ที่นี่คือบ้านนอกนอกจากบ้านเธอก็ไม่มีใครรวยมากกว่า เดินออกมาไม่กี่กิโลก็มีหมู่บ้านขายของธรรมดา ไม่ใช่ในเมืองที่มีแต่ผู้ดีหรือพวกอวดรวยเห้นแก่ตัวไปหมด


เดอิดาระยิ้มระรื่นอย่างอารมณ์ดีไม่เคยเป็นมาก่อนเขากุมมือเธอไปตลอดทาง รอบๆข้างก็มีแต่ป่า นา กลิ่นที่คิดถึงซากุระได้กลิ่นก็นึกถึงเรื่องเก่าๆขึ้นมา..

‘’ นั่นๆร้านข้าว ไปนั่งกินกันเถอะ’’

‘’ เอ๊ะ..โธ่ พี่ล่ะก็..’’

เธอเหนื่อยใจหน่อยๆ พรางเดินตามเขาอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะนั่งร้านหนึ่ง ร้านอาหารเล็กๆมีโต๊ะเก้าอี้ไม่มาก แต่ดูก็รู้ว่าร้านนี้สะอาดมาก คนแก่ผู้ชายขายของ เขาหันมายิ้มให้ซากุระและเดอิดาระ ซึ่งทำให้เธอเบิกตากว้างโตทันทีเมื่อเห็นหน้าคนแก่คนนั้น


‘’ อ้าว นึกว่าใคร? หนูซากุระนี่เอง ฮ่าๆ’’

‘’ สวัสดีค่ะ ไม่ได้เจอกันนาน ไม่สิ หนูน่ะไม่ได้ค่อยแวะมาเลยต่างหาก’’

เธอก้มหัวทักทายเขา แต่ก่อนเธอและซาโซริชอบมากินของบ้านเขาเพราะมันอร่อยมากกว่าที่ไหนๆ ร้านนี้เป็นร้านข้าวแต่ก็มีพวกขนมอะไรต่างๆมาให้เด็กๆกินเสมอๆ บางทีเธอและซาโซริก็กินฟรีเป็นบางครั้ง เพราะลุงแกใจดีมาก

‘’ โตเป็นสาวแล้วนะ ^^ แล้วซาโซริล่ะ? ไม่มาด้วยกันเหรอ? ‘’

‘’..!!’’  เธอและเดอิดาระสะดุ้งพร้อมกัน แน่นอนว่าเขาต้องหันหน้ามาเพื่อไต่ถามเธอว่า เรื่องอะไรกันแน่?

‘’ เอ่อ..พี่เค้ายุ่งอยู่น่ะค่ะ ตอนนี้อยู่บ้านกับแม่ แหะๆ’’

‘’ แหม ดูไม่ติดพี่เหมือนแต่ก่อนเลยเนอะ ลุงเองแต่ก่อนเห็นหนูติดแต่พี่นี่นา’’

‘’ ฮะๆ ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ โตๆกันแล้ว ‘’

ซากุระจำใจตอบไปอย่างไม่อยากตอบเท่าไหร่ แถมโดนสายตาเดอิดาระที่อยากรู้ทิ่มแทงซะอีก เธอเลยต้องหันไปเล่าให้เขาฟังว่า แต่ก่อนชอบมาบ่อยๆ เมื่อได้ฟังเขาก็เงียบกริบไม่พูดอะไรเลย

‘’ เอ้า ได้แล้วจ้า แล้วนี่ แฟนเหรอ? ‘’

ลุงแก่คนนั้นวางถ้วยข้าวพรางหันมามองเดอิดาระอย่างสงสัย เขายิ้มๆหน่อยๆ

‘’ ครับ เราจะแต่งงานกัน ‘’

‘’ โห…’’

‘’ พี่ล่ะก็! …..’’

‘’ ฮะๆ เป็นสาวแล้วจริงๆด้วยสินะ ซาโซริไม่หวงตายเหรอ? ออกจะหวงน้องตัวเองมาตั้งแต่ไหนแต่ไร’’

‘’……..’’

ทั้งคู่เงียบกริบเธอยิ้มให้ลุงคนนั้นก่อนจะหันไปกุมมือเดอิดาระ เป็นเชิงบอกว่า ไม่เป็นอะไรหนูอยู่ตรงนี้แล้วนะ ลุงแก่คนนั้นก็เดินไปทำอาหารต่อส่วนเธอก็นั่งกินข้าวเงียบๆกับเขา เดอิดาระคงเสียใจ..เขาไม่รู้อะไร แล้วต้องมาเจอคนพูดแบบนี้อีก..คงเจ็บใจและปวดใจสินะ

พอกินเสร็จแล้วทั้งคู่ก็ออกมาจากร้านนั้น ซากุระเหลือบมองเดอิดาระที่เอาแต่เงียบมาตั้งแต่ในร้าน เธอพยายามจะคุยกับเขาแต่ก็ ไม่เป็นผล

‘’ พอที! พี่เป็นอะไรอีกล่ะ..’’

‘’ ไม่ได้เป็นอะไรนิ’’

‘’ ไม่ได้เป็นอะไรเหรอ?!! ไม่เชื่อ ยังจะกล้าพูดอีกนะ งั้นก็หันมาหาหนูสิ!!’’

‘’……..’’

‘’ พี่คะ อย่าเป็นแบบนี้เลย’’

‘’ พี่ไม่รู้อะไรเลย’’

‘’ เอ๋? ‘’

‘’ เรื่องเธอกับมันตอนเด็กๆ’’

เธอกรีดร้องในใจเบาๆ ไม่จำเป็นต้องรู้นี่ในเมื่อรู้แล้วก็ชอบทำสีหน้าแบบนั้นตลอดเวลา ต้องการอะไรกันแน่นะ ต้องการให้เราลืมพี่ซาโซริขนาดนั้นเลยใช่ไหม?!

‘’ รู้แล้วก็เป็นแบบนี้ หนูเบื่อ…’’

‘’……’’

เดอิดาระเดินตามซากุระที่เดินหนีเขาไป ภายในใจมันปวดร้าวไปหมด ไม่รู้ทำไมพอเป็นเรื่องของพวกนั้น เขาถึงเจ็บ ก็แค่..ไม่อยากรับรู้อดีตที่มันกับเธอรักกันก็เท่านั้น

‘’ ซากุระ..พี่ขอโทษ’’ เขาเดินมาเคียงไหล่เธอ ยื่นมือไปโอบรอบไหล่

‘’ ก็เป็นแบบนี้ตลอดพี่ก็เอาแต่ขอโทษตลอด’’

‘’ พี่ขอโทษ’’

‘’ อดีตก็ปล่อยให้มันเป็นอดีตสิคะ! ‘’

‘’………’’

เธอดันตัวออกจากมือเขา ก่อนจะเดินเลี่ยงไปทางบ้านตัวเอง เดอิดาระก็ตามไปเงียบๆ เธอเดินอยู่ทางกลับบ้านซึ่งมันเป็นทุ่งนา ป่าอยู๋เต็มไปหมด จนเธอเจอหินใหญ่ๆอยู่ใต้ต้นไม้เลยไปยืนพิงรับลมซึ่งเป็นที่บังแดดได้ด้วย เมื่อเห็นเดอิดาระเดินตามมาเธอก็หน้างอใส่ทันที

‘’ ซากุระ พี่ไม่ได้ตั้งใจ’’

‘’ ไม่ได้ตั้งใจพี่น่ะ หลายรอบแล้วล่ะ’’

‘’ พี่ขอโทษ’’

‘’ ไม่อยากได้ยินแล้ว!! L ‘’

หมับ!  

เขาจับมือเธอไว้ ดึงเข้ามากอดแน่นแล้วพูดกระซิบว่ารักเธอหลายสิบรอบ จนซากุระใจอ่อนไปอย่างง่ายดาย เนิ่นนานที่เขาและเธอกอดกัน เมื่อผละออกมาหน่อยๆก็ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข

กึก! เสียงฝีเท้าของใครบางคนหยุดลง ทั้งคู่หันไปมองก็ตกใจ

ซาโซริ!....

เขาแค่ตั้งใจจะออกมาเดินเล่นแต่ก็เจอ ภาพบาดตาบาดใจอยู่ใต้ต้นไม้ ซากุระมองอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ปากขมุบขมิบเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่โดนเดอิดาระกอดแน่นเหมือนไม่อยากให้เธอไปเกี่ยวข้องอะไรอีกเลย ซาโซริเห็นแบบนั้นก็รีบจ้ำเท้าเดินไปอย่างรวดเร็ว

‘’ ซากุระ เข้าบ้านกันเถอะ ‘’

‘’ค่ะ’’

เธอตอบรับไปอย่างเศร้าๆ แล้วเดินไปกับแฟนปัจจุบัน หันกลับมามองคนเก่า..ที่ยังรักคิดถึงตลอดเวลาและไม่มีวันลืม




_________________________________________________________________________________________________

กรี๊ด! พึ่งเคยแต่งเรื่องดราม่าแบบนี้ ปวดใจตัวเองอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ส่าสนุกมั้ย? แต่ก็แต่งๆออกมาได้แบบนี้
เม้นให้ด้วยนะคะ ^ ^ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

535 ความคิดเห็น

  1. #473 sincerez (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 15:43
    ซากุระรวบสองเลยลูกก คุยกันให้มันรุ้แล้วรุ้รอด อยุ่ด้วยกันทั้งสามคนเลยยรักกันมาก5555555
    #473
    0
  2. #447 Bambubie (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 16:19
    พี่ส้มคะ หวัดดีอะะะ

    หนูชื่อแบมน้า เรียกหนูว่าบู้บี้ก้ได้ หนูติดตามนิยายของพี่ทุกเรื่องเลยคะ

    ชอบทุกเรื่องเลยค่า หนูมีเพื่อนอีกคนก็ติดตามเรื่องของพี่เหมือนกัน

    คะ ชื่อมะเหมี่ยวคะ ที่ใป้พี่ส้มแอดเฟสไปอะคะ สู้ๆคะพี่ส้มอัพต่ไปคะหนู

    จะช่วยให้กำลังใจ พี่ส้มรบกวนแอดเฟสหนูมาหน่อยนะคะ

    Bam Supharada Hirantraku นะคะรักพี่ส้มฟุดๆๆๆว
    #447
    0
  3. #445 lovelove_lala (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 12:53
    อ่านแล้วปวดใจอะ
    รีบมาต่อเร็วๆนะจะรอค่ะ
    #445
    0
  4. #421 YaiiBuab (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 02:53
    สงสารซากุระนะะ แต่เพราะหล่อนเองตอนเริ่มเรื่อง จงเจ็บซะ
    (จิต?) สนุกมากค่ะตอนนี้ แรกๆ ชอบหมดเลย มาติดตรงที่ซากุระเอาแต่ใจนี่แหล่ะ
    เบื่ออะไร? ถ้ามีแฟนงี้จะตบมันเลย (เอ๊ะเราผู้หญิง)
    สู้ๆ จ้า ติดตามผลงานต่อไปนะคะ
    #421
    0
  5. #418 Zeero Cacoki (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 00:01
    เป็นซากุระนี่ก็ลำบากเนาะ
    ไม่ว่าจะอยู่กับใครก็เจ็บไปหมดเลย
    #418
    0
  6. #417 ned1991 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 20:39
    อ่า...มันช่างเจ็บปวดเสียนี่กระไรTTOTT ซาโซคุงงง มา..มะ มาหาเจ๊นี่มา เดี๋ยวเจ๊จะ..อั่กก โอ๊ย(โดนปารองเท้าใส่)...มันจะดราม่าไปไหนนนนน



    #417
    0
  7. #415 รีดเดอร์ผู้หน้าถีบ...มั้ง :p (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 23:30
    อ่าาา ใจมันทำไมเจ็บอย่างนี้น้าา(เว่อร์ -0- )

    ซาโซ กะ ซากุ จะมีโอกาศได้อยู่ด้วยกันอีกไหมน้าา

    ทั้งสามคนต่างก้เศร้า ดราม่าอ่ะ



    ปล.( ภาวนาในใจ ขอเถอะ ให้ทั้งคู่สมหวัง '^' )
    #415
    0
  8. #414 R_rainnie (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 21:02
    ปวดใจอ่ะ สงสารซาโซริจังเลยพ่อหนุ่มหัวแดงของเค้าT^T
    รักต้องห้ามม เค้าก็เชียร์ซาโซนะ ตอนนี้คงไม่ไหวล่ะมั้ง หนูกุไม่ยอมกลับมาแล้วนี่ เศร้า
    ตอนหน้าต้องกินยาบำรุงตับเยอะๆ เดวปวดตับ สงสารซาโซอ่ะ 
    #414
    0
  9. #413 Yata_Misaki (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 19:26
    แต่งสนุกมากคะ ปวดใจจิ๊ดแทนซากุระเลย T^T
    อีกใจหนึ่งอยากเชียรให้คู่กับซาโซ ส่วนอีกใจหนึ่งก็เชียรให้คู่กับเดอิ อ้ากกกก เลยไม่ถูกเลย T^T
    #413
    0