[Fic naruto] love or not ปรารถนารักต้องห้าม

ตอนที่ 29 : Chapter 27 : ตัดสินใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    11 ก.พ. 57



     วันรุ่งขึ้นจากที่ซากุระและเดอิดาระคุยกันเมื่อวาน พวกเขาก็พากันมาบ้านเกิดของซากุระ เธอมองสภาพบ้านที่ยังอยู่ดีเหมือนเดิมทุกอย่าง บ้านอันแสนเจ็บปวด บ้านอันน่ารังเกียจ

บ้านของซากุระเป็นทรงญี่ปุ่น ซึ่งมีหลายเรือนในรั้วเดียวกัน เรือนใหญ่คือเรือนที่แม่ซากุระอยู่ ส่วนเรือนเล็กที่อยู่ในสุดคือ เรือนที่แม่ของซาโซริอยู่ รอบข้างเป็นต้นไม้ต้นไผ่เต็มไปหมด

‘’ ถึงแล้วนะครับ คิดอะไรอยู่เหรอ? ‘’

‘’ เปล่าค่ะ ‘’

‘’ พี่ถามเธอมาหลายคำแล้วนะว่าอยากมาไหมน่ะ? ‘’

‘’ หนูเห็นแก่พี่นี่นา ‘’

ซากุระส่งมือให้กับเดอิดาระที่ลงไปก่อน ทั้งสองจ้องมองบ้าน เขาจ้องมองอย่างตื่นเต้น ส่วนซากุระจ้องมองอย่างหวาดกลัว พร้อมทั้งความทรงจำที่ไม่อยากให้นึกถึง

‘’ คุณหนูซากุระนี่!?’’

‘’ คุณซากุระ!!? ‘’

แม่บ้านและเมดที่คุ้นหน้าคุ้นตาซากุระวิ่งออกมารับเธออย่างตื่นเต้น เมื่อเห็นซากุระและเดอิดาระ ซากุระได้แต่ยิ้มแหยๆ และเธอเองก็พอรู้ว่า ซาโซริมาบ้านนี้ ฉะนั้นเธอจะม่พลาดที่จะไม่มาหรอก

‘’ ตายจริง!? หนูเดอิดาระ ‘’

‘’ คุณแม่ครับ!’’

‘’ !!? ‘’

เสียงแม่ของซากุระดังขึ้นมา เดอิดาระและซากุระต่างตกใจพร้อมกัน เมื่อเธอเดินมาหาเดอิดาระอย่างรวดเร็วเมื่อพบเห็น ซากุระได้แต่หันหน้าหนี ไม่อยากแม้จะมองหน้าอะไรทั้งสิ้น

‘’ คุณคะ! ลูกมาแหน่ะ! ‘’

‘’ พ่อ? ‘’

แม่ของเธอตะโกนกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง ผู้เป็นพ่อของซากุระวิ่งออกมาจากบ้านอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นหน้าพ่อตัวเอง เธอถึงกลับบ่อน้ำตาแตก วิ่งเข้าไปกอดพ่อตัวเองแล้วร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

‘’ ลูก? ขี้แยอีกแล้ว ยังไม่เลิกนิสัยนี้เลยนะ ‘’

‘’ เอ่อ สวัสดีครับ คุณ..พ่อ! ผมเป็น..เป็นคู่หมั้นของเธอครับ ‘’

เดอิดาระตรงเข้าไปทำความรู้จักกับพ่อของเธอทันที เขาหันมามองเดอิดาระตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะยิ้มออกมาเพื่อแสดงความเป็นมิตร แม่ของเธอก็เดินมาเทียบข้างแล้วลูบหัวซากุระเบาๆ

พรึ่บ!!

‘’ !!? ‘’

เมื่อรู้ว่าใครลูบหัว เธอจึงเด้งออกห่างมาอยู่หลังเดอิดาระทันที เธอไม่ชอบแม่ตัวเอง แม่ของเธอคือคนที่ทำร้ายเธอตั้งแต่ยังเด็ก เมื่อเห้นท่าทีของซากุระแบบนั้น แม่ซากุระก็ขบริมฝีปากอย่างเจ็บใจ และเปลี่ยนท่าที

‘’ มาเหนื่อยๆเข้าบ้านก่อนสิจ๊ะ หนูเดอิดาระ แล้วนี่มา?’’

‘’ อ่อครับ ผมมาเพื่ออยากจะมาดูบ้านเกิดซากุระครับ ^^ ‘’

‘’ โฮ่ๆ งั้นรึ เพิ่งเคยเห็นคู่หมั้นจริงๆซักที ซากุระเป็นยังไงบ้างล่ะ ดื้อไหม? ‘’

‘’ ไม่ครับคุณพ่อ เธอเป็นเด็กที่น่ารักมาก เนอะซากุระจัง ^_^ ‘’

เดอิดาระพูดคุยอย่างปกติและสนิทเร็วมาก เขาหันมาโอบไหล่ซากุระต่อหน้าพ่อและแม่ของเธอ ถึงเธอจะไม่พอใจที่เขาทำแบบนี้ แต่ต่อหน้าแม่ของเธอเอง เธอคงต้องทำ..

‘’ ค่ะ พี่เดอิดาระ ‘’

‘’ ดูรักกันนี่ เอ้อ เห็นว่า ซาโซริมันก็มาด้วยล่ะ มันอยู่เรือนเล็กมั้ง ไปหาหน่อยไหมล่ะ? ซากุระ’’

‘’ !!!? ‘’

‘’ !!!? ‘’

‘’ คุณคะ!! อย่าพูดถึงเด็กคนนั้นต่อหน้า ซากุระสิคะ ฉันบอกคุณไปว่ายังไง ‘’

เมื่อพูดถึงซาโซริ ซากุระก็หน้าเสียทันที ไม่คิดว่าผู้ป็นพ่อจะพูดออกมาแบบนี้ เดอิดาระหันมองซากุระทันที ที่เธอไม่ปฏิเสธเพราะรู้อยู่แล้วว่า ซาโซริอยู่ที่นี่หรือเปล่าเธอทำเหมือนไม่รู้อะไร หันหน้าหนีเดอิดาระทันที ที่จริงเธอรู้จากอิทาจิแล้ว  เรื่องนี้เธอไม่ผิด เดอิดาระชวนเธอมาเอง

‘’ เอ่อ นั่นสินะ ลืมไปเลย  พ่อไปก่อนนะ พอดีจะไปดูซาโซริหน่อย น่ะ ‘’

‘’ พ่อคะ คือไม่ต้องบอกว่าหนูมานะคะ ‘’

เดอิดาระและแม่ของเธอเองต่างตกตะลึงที่ซากุระพูดคำนี้ พ่อของเธอได้แต่พยักหน้าแล้วเดินไป ส่วนแม่เธอเองทำหน้าไม่พอใจทันที ไปหาซาโซริ มันก็หมายความว่า ไปหาเมียน้อยนั่นด้วย จากนั้นเธอก็ชวนที่เหลือเข้าบ้าน เดอิดาระบอกแม่ของเธอว่า ไม่มีกำหนดการที่แน่นอนว่าจะมาค้างกี่วัน เพราะปิดเทอมนาน แต่เขาก็เอาเสื้อผ้ามาเยอะใช่ย่อย

พวกแม่บ้านก็ได้เตรียมห้องให้ซากุระและเดอิดาระอยู่ด้วยกัน เป็นห้องนอนใหญ่ ไม่มีเตียงแต่เป็นผ้าปูแบบญี่ปุ่นกว้างผืนใหญ่

‘’ นี่ เธอรู้อยู่แล้วหรือเปล่า ว่า ซาโซริอยู่นี่น่ะ’’

เมื่อมาถึงห้อง เดอิดาระมองซากุระที่นั่งหวีผมอยู่หน้ากระจก เขาจึงเอ่ยปากถามสิ่งที่ไม่อยากจะถามออกไปมากที่สุด

‘’ พี่ชวนหนูมาเองนะ และหนูก็ไม่รู้หรอกว่า พี่ซาโซริมาที่นี่ ‘’

‘’ ถึงแบบนั้น มันบังเอิญไปหน่อยไหม? ‘’

‘’ พี่จะบอกว่า ความบังเอิญไม่มีในโลกงั้นเหรอ? ‘’

‘’ ก็ไม่ใช่หรอก แต่ว่า…’’

‘’ พี่จะต้องการอะไรอีกคะ? ในเมื่อตอนนี้พี่ก็มีทุกอย่างแล้ว’’

‘’ …… ‘’

เดอิดาระเงียบไม่ได้พูดอะไรอีกเลย ไม่รู้ว่าเธอพูดประชดเขาหรือว่าอะไร แต่เขาตอนนี้ก็ได้ทุกอย่าง อย่างที่เธอพูดไปแล้วจริงๆ เขาคงคิดผิดที่ชวน ซากุระมาแต่แรก

ไม่อยาก ไม่อยากให้เจอกับซาโซริเลย

‘’ พี่เดอิดาระ อย่าทำหน้าเครียดสิคะ พี่จะกังวลอะไรอีกเหรอ? ‘’

‘’ เปล่าหรอก ‘’

‘’ กลับบ้านตอนนี้ไหม? ถ้าพี่ไม่สบายใจน่ะ ‘’

‘’ ช่างเหอะครับ.. มากอดทีมา ‘’

เขาอ้าแขนเพื่อให้เธอมาอยู่ในอ้อมอก ซากุระถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย เธอวางหวีแล้วลุกเดินเข้าไปใกล้ๆเขา โน้มตัวลงไปซบที่อก ก่อนจะโดนมือทั้งสองข้างโอบแน่น

‘’ พี่รักหนูนะ ‘’

‘’ หนูได้ยินจนแล้วค่ะ ‘’

‘’ จนอะไร? จน เอียนหรือไง ฮึ? ‘’

‘’ ประมาณนั้น ‘’

‘’ ฮ่าๆ ไม่รู้ล่ะ พี่จะบอกรักหนูต่อไปเรื่อยๆ หนูก็ต้องบอกพี่ด้วยนะ ‘’

‘’ รักพี่ค่ะ ‘’

‘’ นี่ ซากุระ รู้ไหม? ทำไมพี่ถึงไม่ทำอะไรเธอ ‘’

ซากุระเงยมองหน้าเขาเมื่อได้ยินคำนี้ มันก็จริงที่เธอแอบสงสัย ว่าทำไมเดอิดาระถึงไม่ทำอะไรเธอ น่าแปลกคนที่แย่งเธอมาจากคนอื่น แต่กลับไม่ทำอะไรเลย..

‘’ ทำไมล่ะคะ? ‘’

‘’ บอกไม่ถูกน่ะ พี่อยากเก็บเธอไว้ ไว้กว่าเธอจะพร้อมจริงๆ ‘’

‘’ ……’’

‘’ บางทีก็อดใจไม่ไหวนะ ฮ่าๆ อย่าอ่อยพี่มากแล้วกัน ‘’

‘’ พร้อมกันเหรอ? ‘’

‘’ ทำไม? อยากให้พี่ทำจริงๆงั้นเหรอ? แล้วเธออยากจะไหมล่ะ พี่พร้อมเสมอนะ ‘’

ซากุระไม่ตอบ เธอเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าแดงซ่าน ไม่ใช่ว่าเธออยาก แต่เพราะเธอนึกถึงคนอีกคนที่เธอให้ไปแล้วทั้งตัวทั้งใจ เมื่อคิดแบบนั้นซากุระก็แอบจะเขินและรู้สึกดีไม่ได้ เมื่อเห็นซากุระหน้าแดงเดอิดาระก็พลอยหน้าแดงไปด้วย

‘’ อย่าทำหน้าแบบนั้นได้ไหม? มันจะทำให้ฉันเสียสมาธิ ‘’

‘’ สมาธิ? พี่จะตั้งสามธิทำไมคะ? ‘’

‘’ รู้ไหม? เวลาอยู่กับเธอสองต่อสองบางทีมันก็อดไม่ไหวนะ ‘’

‘’ อยากทำหรือคะ? ‘’

‘’ ซากุระ! เธอพูดอะไรเนี่ย ‘’

‘’ หนูถามพี่อยู่นะ! ‘’

‘’ เอ่อ ก็ไม่เชิง ….//’’

‘’ ถ้าหนูบอกว่าหนู ให้ล่ะ พี่จะทำเลยไหม? ‘’

‘’ !!? ซากุระ เธอพูดอะไรออกมาน่ะ ‘’

เดอิดาระตกใจกับคำของซากุระ เธอซุกอยู่ในอกของเขาอย่างอายๆ ในเมื่อชีวิตเธอไม่สามารถกลับไปอยู่กับซาโซริอีกแล้ว เธอก็ควรจะ ปลงซะ

ซาโซริคงตัดใจจากเธอแล้ว ถึงกลับมาบ้านแบบนี้ เธอคงดีไม่พอแล้ว และ เธอกับเขาก็เป็นพี่น้องกัน….


‘’ ซากุระ ‘’

เดอิดาระเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาๆ เอื้อมมือทั้งสองรอบเอวเธอเบาๆ ก่อนจะเอนตัวลงนอนฟูกด้วยกัน ตาทั้งสองประมานกัน ซากุระเม้มริมฝีปากอย่างกลัวๆ นี่เธอต้องเสียให้เขาเพราะคำพูดตัวเองสินะ ในเมื่อเธอไม่มีหวังกับซาโซริแล้ว ในเมื่อชีวิตมันพังไปแล้ว ก็ให้มันพังถึงที่สุดซะ!

‘’ กลัวหรือเปล่า ต้องการจริงๆหรือเปล่า ฮึ? ‘’

เดอิดาระถามย้ำอีกรอบ เธอไม่ตอบหันหน้าหนีด้วยความเขินอายอย่างหนัก และเสียวซ่านไปทั้งตัวในเวลาเดียวกัน ก่อนจะโดนปลดกระดุมออกจนหมด เดอิดาระตาเป็นประกายอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นเลือนร่างของซากุระ

‘’ อ๊า~/// ‘’

ซากุระครางออกมาเมื่อ เดอิดาระ ลุกล้ำเข้ามาที่หน้าอกของเธอ เธอไม่อยากเลย เธอกลัวมากๆ ถึงแบบนั้น เธอจะให้เขาจริงๆใช่ไหม?

‘’ ฮึก! ‘’

‘’ ซากุระ พี่ว่าพอเถอะ พี่ทำคนที่ร้องไห้ไม่ลงหรอก ‘’

รู้สึกอีกที ซากุระก็โดนผ้าห่มมาปิดหน้าอกไว้ เธอลุกขึ้นนั่งมองเดอิดาระที่นั่งมองอยู่ ร้องไห้อีกแล้ว เธอยังโลเลอะไรอยู่ในเมื่อซาโซริก็ไม่สนใจเธอแล้ว เขากลับบ้านมาเพื่อตัดปัญหาสินะ

‘’ให้ตายสิ อยากให้เป็นครั้งแรกที่ดีจัง แต่เธอร้องไห้แบบนี้ ทำไม่ลงจริงๆ’’

‘’ พี่คะ ขอโทษนะ ฮึก!’’

‘’ ไว้เธอพร้อมกว่านี้แล้วกัน แต่ไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนขอฉันแบบนี้’’

ซากุระก้มหน้าลงด้วยความอาย มันก็จริงที่เธอขอให้เขาทำ ไม่รู้ว่าเขาหยุดอารมณ์ที่มันกำลังพลุ้งพล่านไปได้ไง ถึงจะค้างนิดๆแต่เธอ

‘’ เข้าห้องน้ำนะคะ!!’’

‘’ !!? ‘’

ซากุระวิ่งปิดหน้าอกเข้าไปนห้องน้ำอย่างอายๆและเขินอย่างรวดเร็ว อาย อายจนอยากจะมุดหัวหนีไปให้หมด เดอิดาระแอบหัวเราะตามไปอย่างขำๆ ไม่คิดว่าเธอจะมีท่าทางแบบนี้ ถ้าเมื่อกี้เขาไม่หยุด เขากับซากุระคงไปไกล แต่..

จะทำลงได้ยังไงในเมื่อเธอ ยังลืมซาโซริไม่ได้……

 

 

ณ เรือนเล็ก

ซาโซรินั่งอ่านเอกสารบางอย่างในมือที่ห้องตัวเอง เขามาที่บ้านนี้เมื่อหลายวันก่อนเพื่อมาความจริงบางอย่าง แต่ก็ไม่พบอะไรเลย เขาคิดอย่างเจ็บใจ

‘’ ทำอะไรอยู่ลูก? ‘’

‘’ แม่!? ‘’

เสียงผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นมา เขาที่ง่วนอยู่กับการหาแอบตกใจ หันไปมอง เมือรู้ว่าใครก็ถอนหายใจออกมาทันที

‘’ ทำอะไรตั้งแต่มาแล้วน่ะ แม่เห้นลูกหาอะไรบางอย่างตั้งแต่ลูกมาแล้วนะ’’

‘’ ปะ..เปล่าครับ ผมแค่..’’

‘’ เกี่ยวกับ ซากุระ หรือเปล่า ‘’

‘’ !? ‘’

‘’แม่บอกหลายรอบแล้วนะ อย่าไปยุ่งกับพวกนั้น ไม่ว่าลูกจะรักเธอแค่ไหน ก็ไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้หรอก!’’

‘’ ทำไม.’’

‘’ ? ‘’

‘’ ทำไมล่ะ!!! เพราะสายเลือดเดียวกันงั้นเหรอ? เพราะมีสายเลือดของพ่องั้นเหรอ?! ‘’

‘’ ลูก…’’

ผู้เป็นแม่ยกมือกุมหน้าอกอย่างตกใจ ไม่คิดว่าลูกชายในสายเลือดตัวเองจะพูดและตะโกนใส่เธอขนาดนี้

‘’ งี่เง่า!! งี่เง่า!! ผมไม่ยอมรับหรอก เธอคือของๆผม ไม่ว่าไอ้หน้าไหน ผมก็ไม่ยกให้หรอก ผมจะหาความจริง ผมพึ่งมาสังเกตได้ไม่นาน ดูยังไง ซากุระไม่น่าตาเหมือนพ่อเลย …. แม่ของเธอด้วยมันอาจจะใช่’’

‘’ ……. ‘’

‘’ ที่เธอจะไม่ใช่ลูกของพวกเขาจริงๆ’’

เพลี๊ยะ!!

เสียงตบดังก้องไปทั่วห้อง หน้าของซาโซริถูกหันไปตามแรงตบ เขาจ้องมองแม่ตัวเองที่สั่นระริกและร้องไห้ออกมา สายตาของเขามองไปทางอื่นเมื่อโดนผู้เป็นแม่จ้องมองทั้งน้ำตา

‘’ แม่’’

‘’ บ้าที่สุด! ผู้หญิงมีเยอะแยะทำไมถึงรักกับมัน ลูกแม่ขอล่ะ ตั้งแต่แม่รู้ว่าแม่เป็นเมียน้อยเขา แม่ก็ทรมานแค่ไหนแล้ว! พอที เลิกยุ่งกับบ้านนั้นซะ! ‘’

‘’ แม่ ‘’



‘’ เสียงเอะอะอะไรกันน่ะ!!? ‘’

สองแม่ลูกหันไปมองคนที่มาเยือนล่าสุด พ่อของเขา และสามีของเธอ ซาโซริจ้องมองอย่างตกใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

‘’ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ  คุณมาทำไมกัน ‘’

‘’ เป็นอะไรน่ะ ร้องไห้ทำไม’’

‘’ เปล่า! พอเถอะค่ะ ฉันจะกลับห้องล่ะ คุณก็กลับไปเถอะค่ะ เดี๋ยวเมียหลวงคุณจะมาวีนใส่ฉัน’’

‘’ ………’’

ซาโซริมองตามแม่ไปอย่าเศร้าใจ ก่อนจะหันมามองพ่อตัวเอง พ่อของเขาทำท่าจะตามไปแต่เมื่อเห้นรอยตบบนหน้าของซาโซริ เขาก็นั่งลงข้างๆ

‘’ ไปทำอะไรให้แม่โกรธอีกล่ะ ‘’

‘’ ทำไมพ่อถึงมีเมียสองคนละ ‘’

‘’ แกถามอะไรของแกเนี่ย ? ‘’

‘’ ตอบผมสิ ‘’

เขามองตาลูกชายที่มองมาอย่างจริงจัง และไม่คาดคิดว่าลูกชายจะถามคำถามนี้

‘’ ที่จริง แม่แกกับฉันน่ะ เป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็กๆแล้วน่ะ ‘’

‘’ !? ‘’

‘’ ไม่รู้ว่าตอนนั้น ที่มีงานเลี้ยงฉันเผลอทำแม่แกท้อง โดยไม่ได้ตั้งใจ ยอมรับว่าตื่นมาเห็นแม่แกอยู่ข้างๆตกใจมาก แต่แม่แกบอกว่า ไม่ต้องสนใจ แค่สนุกๆ จากนั้นฉันก็แต่งงงานกับ แม่ของซากุระ ทั้งที่ไม่รู้ว่า แม่แกท้องแกอยู่ แกถึงได้อายุมากกว่าซากุระไงล่ะ ‘’

‘’ !!? ‘’

‘’ ฝ่ายแม่แกเมื่อรู้ว่าท้อง ก็ปิดปากเงียบ แล้วมางานแต่งฉันแบบไม่บอกใคร นานวันยายแกรู้เข้า ก็มาวีนฉัน หาว่าทำแล้วไม่รับผิดชอบ ฉันเลยต้อง รับแม่แกมาอยู่ในบ้าน แต่เมียฉันคนแรกมันไม่ยอม เพราะท้องซากุระอยู่น่ะสิ แม่แกเลยต้องกลายเป็นเมียน้อย…’’

‘’ เพราะเรื่องแค่นี้..’’

‘’ ? ‘’

‘’เพราะเรื่องแค่นี้ ผมกับซากุระถึงต้อง……..’’

‘’ ยังไม่ตัดใจอีกเหรอ? ‘’

‘’ ผมรักกับเธอไปแล้ว พ่อผมรักซากุระจริงๆนะ ‘’

‘’ ก็เข้าใจ แต่แกคิดว่า ถ้าแกแต่งดับซากุระไป แกจะโดนคนเขาประณามขนาดไหนกันฮะ! พี่น้องสายเลือดกันแท้ๆ’’

‘’ ผมไม่สน!! ‘’

‘’ ซาโซริ! แกมีเหตุผลหน่อยสิ ซากุระมีคู่หมั้นแล้วนะ ‘’

‘’ แล้วยังไง! มีคู่หมั้นทั้งที่รักกับผมเนี่ยนะ ‘’

‘’ ซาโซริ!! ‘’

‘’ ผมจะหาทางทำอะไรแน่ๆ ถึงตอนนั้น ….พ่ออย่าห้ามผมแล้วกัน’’

‘’ ………….’’

ซาโซริกำหมัดแน่น แววตาจริงจัง ดูยังไง ซากุระก็ไม่น่าใช่ลูกจริงๆ เขาไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเอง แต่เขาถึ่งสังเกต ซากุระไม่มีส่วนไหนเหมือนพ่อเขาเลย ไม่แน่ว่า ผู้หญิงคนนั้น…….

 

 

ซากุระเมื่ออาบน้ำเสร็จก็มานั่งที่ชานระเบียง ด้านหน้าเธอคือน้ำตกน้อยๆและต้นไม้เรียงรายไปหมด รู้สึกอีกที เธอก็โดนเดอิดาระสวมกอดทางด้านหลัง

‘’ คิดอะไรอยู่ หือ? ‘’

‘’ เปล่าค่ะ ‘’

‘’ ไม่ชอบบ้านนี้เหรอ? ‘’

‘’ นิดหน่อย ‘’

‘’ ไม่นิดล่ะ เธอมีอคติกับบ้านนี้สินะ ‘’

‘’ ………… ‘’

เดอิดาระเอียงคอมองหน้าซากุระที่เงียบไปเมื่อเขาถาม ที่จริงเขาก็รู้ ก็เธอเคยบอกไปแล้วนี่ว่า เธอชอบแอบมาหาซาโซริบ่อยๆ จนโดนตีโดนว่าตลอด มือใหญ่ของเขาที่รัดเธอไว้นี้นั้น มันได้กุมใจเธอจริงๆหรือเปล่า หรือมันก็แค่การหลอกลวง

‘’ พี่เดอิดาระคะ? ‘’

‘’ หืม? ‘’

‘’ เงียบไปเป็นอะไรเหรอ? ‘’

‘’ เปล่าๆ เธอแหล่ะเงียบไป ‘’

ซากุระยิ้มๆก่อนจะเอื้อมมือและเอี้ยวตัวเล็กน้อยไปลูบแก้มของเขาเบาๆ ริมฝีปากน้อยๆของเธอก็ประทับลงบนแก้มของเขาเบาๆ จนเขาตกใจเผลอปล่อยเธอทันที

‘’ ฮ่าๆ พี่เขินด้วยล่ะ ‘’

‘’ ซาซากุระ!/// เธอนี่นะ ‘’

‘’ ^ ^ ‘’

‘’ ยิ้มจริงๆใช่ไหม? ‘’

‘’ คะ? ‘’

‘’ เปล่าหรอกๆ พี่ต้องการหนูจริงๆนะ ‘’

เขาเอื้อมมือไปโอบเธอไว้อีกครั้ง ค่อยๆเหยียดขาลงนอนบนตักเธออย่างงั้น ซากุระแอบยิ้มเบาๆ พร้อมกับลูบผมยาวๆขอเขาเบาๆ เธอไม่มีทางมีความสุขกับซาโซริได้แล้ว ถึงเธอจะไม่ตัดใจ แต่ตอนนี้การอยู่กับคนนี้ก็ ไม่เลว

 

‘’ ซากุระ!? ‘’

เสียงหนึ่งดังขึ้นมา ซากุระหันไปมองอย่างตกใจ เมื่อเห็นซาโซริยืนมองอยู่ทางต้นไม้ เดอิดาระลุกพรวดขึ้นมามองซาโซริอย่างตกใจเช่นกัน

‘’ ทำไมมาอยู่นี้! แล้วมัน…’’

‘’ พี่คะ ‘’

ซากุระมองเขาอย่างอ้อนวอนว่าอย่าเข้ามาเลย ไม่อยากให้เขามาพัวพันอะไรแบบนี้อีกแล้ว ไม่อยากทำให้เขาเสียใจ ไม่อยากทำให้เขาเจ็บปวดไปกว่านี้อีกแล้ว

‘’ อย่าไปนะ ซากุระ ‘’

ซากุระหันกลับมามองคนข้างตัว เดอิดาระใช้จังหวะนั้นรวบตัวซากุระมากอดแน่น กุมมือเธอไว้เพื่อไม่ให้เธอไป ซากุระได้แต่เม้มปาก เมื่อต้องเลือก!

‘’ พี่คะ แม่อยู่นะ ระวังโดนดุนะ ‘’

‘’ ซากุระทำไม…’’

สายตาของซาโซริสั่นไหวเมื่อเห็นซากุระมองเธอด้วยสายตาแบบนั้นและคำพูดเหมือนคนไม่รู้จัก เธอเลี่ยงที่จะสบตา เลี่ยงที่จะมองหน้า แต่กลับไปกุมมือผู้ชายอีกคนไว้แทน

‘’ พี่ไปเถอะค่ะ แม่อารมณ์ขึ้นๆลงๆด้วยนะ ‘’

เสียงของเธอเริ่มสั่น

‘’ ซากุระ เธอ..คิดจะตัดใจจริงๆเหรอ? ‘’

‘’ ค่ะ มันคือทางที่ดีที่สุด พี่เดอิดาระหนูจะเข้าบ้านแล้ว ด้านนอกมันหนาว ‘’

‘’ ………… ‘’

เมือ่ได้ยินคนที่รักพูดแบบนั้น ซาโซริก็ทรุดมองซากุระอย่างโหยหา ทำไมกัน? ทำไม เดอิดาระหันมามองซาโซริก่อนจะจูงมือซากุระเข้าบ้านไป ณ วินาทีนั้น เสียงหัวใจของคนๆหนึ่งได้แตกสลายลงไป เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม

ซากุระ..เธอทำไปเพื่อใครกัน

ซาโซริเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าอย่างโหยหา นี่น่ะเหรอ รักต้องห้าม มันน่ากลัวจริงๆมันน่ากลัวมากๆ ความรู้สึกตอนนี้เหมือนโดนเข็มพันเล่มแทงจะตาย ตาย…. อยากจะหายไปซะตอนนี้ ไม่รู้ว่าเนิ่นนานแค่ไหนที่ซาโซรินั่งอยู่ที่เดิม และฝนก็ตกลงมาทั้งที่ก่อนหน้านั้นฟ้าโปร่งใสแท้ๆ


_________________________________________________________________________________________________

ขอโทษที่อัพช้าค่ะ มันตันจริงงงงงงงงงงงงง!!!! >< เม้นให้กำลังใจหน่อยได้ไหมคะ 
ไม่ได้อัพก็เพราะเม้นน้อย เนื้อเรื่องคงไม่สนุกจริงๆล่ะมั้ง ส้มแต่งไม่เก่งนี่ T_T 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

535 ความคิดเห็น

  1. #395 ✿.。Aom love niyay.。 ✿ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 22:25
     //ถ้าไม่สมหวังกัน หนูจะเลิกจิ้นคู่ ซาโซซากุ TT/ยังไงมันก็ยายอยู่ดีอะ
    #395
    0
  2. #393 YaiiBuab (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 23:51
    ไม่ตันดี้!!! พี่ส้มอ่ะ
    อัพนะคะ ลุ้นๆๆๆ อยู่ ไฟต์ติ้งง!!!
    #393
    0
  3. #389 ✿.。Aom love niyay.。 ✿ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:26
    ทรมานใจแทนซาโซริ TT^TT
    #389
    0
  4. #387 Zeero Cacoki (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:49
    ยิงอ่านยิ่งสงสารซกุระกับซาโซริอะ
    เฮ้อ ขอให้ซากุระไม่ใช่ลูกของพ่อด้วยเถอะ
    ซาโซริจะได้สมหวังสักที
    #387
    0
  5. #386 Misaki_Mei (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:28
    หนูยังติดตามอยู่นะคะรุ่นพี่ T^T เรื่องนี้สนุกจริงคะ อ่านทีไรร้องไห้ตามทุกทีเลยอ่ะ

    ว่าแต่สงสารซากุระกับซาโซริจังเลยอ่ะค่ะ T^T
    #386
    0
  6. #385 R_rainnie (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 04:37
    อีกเรื่องนะ เมื่อกี้ลืมเม้น ไม่ใช่เนื้อเรื่องไม่สนุกหรอกจ้าา"
    มันสนุกมากกต่างหาก อย่าคิดแบบนั้นจิ ไรท์วางพล๊อตเรื่องตัวละครทุกอย่าง
    เขียนออกมาได้ลงตัวแล้ว ถึงจะดราม่ามาก แต่เค้าก็ชอบ
    สมกับชื่อเรื่องนี้เลย มันต้องแบบนี้แหละ "ปราถนารักต้องห้าม"
    #385
    0
  7. #384 R_rainnie (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 04:33
    ไรท์จ๋าาาา ไม่ต้องกลัวรีดเดอร์หายนะ ยังมีรีดเดอร์อีกหลายคนที่ติดตามไรท์นะ
    ยังติดตามฟิคนี้อยู่ตลอด อัฟช้าไปบ้างก็ยังจะรออยู่นะ ไรท์อย่าน้อยใจเลยยย
    ไรท์อย่าให้ซาโซกะซากุตัดใจจากกันง่ายๆนะ เค้าจะร้องไห้
    อ่านซ้ำไปซ้ำมาก็ยังร้องอยู่ บ่อน้ำตาตื้นจริงๆเลยเรา 
    ซากุระคงไม่ใช่ลูกของพ่อซาโซแน่ๆ แม่ซากุระต้องท้องก่อนมารวบท่านพ่อ
    ไม่งั้นก็แอบมีชู้แน่ๆ ใช่ๆแล้ววว ซาโซอย่าตัดใจง่ายๆสิ รักแท้ต้องมีอุปสรรคเป็นธรรมดา
    #384
    0
  8. #383 ned1991 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:51
    ยังติดตามเรื่องนี้อยู่นะ>__< อย่าพึ่งน้อยใจไป

    เนื้อเรื่องกำลังผันแปลสินะ เหมือนมีเงื่อนงำระหว่างพ่อแม่ลูกเลย

    ซากุระอาจจะไม่ใช่ลูกแท้ๆของพ่อซาโซริก็ได้.__. ใครจะไปรู้ล่ะ
    #383
    0
  9. #382 FaiizllxU (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:29
    ...โอ๋ๆๆๆๆ ไรทเตอร์อย่าน้อยใจ เจ้อ่านอยู่ทุกตอนทุกเรื่องเลยนะลูก
    ตอนนี้สงสารซาโซริจัง ซากุระเองก็ทำทุกอย่างเพื่อให้ซาโซริไม่ต้องเจอกับเรื่องร้ายๆ
    อยากให้ลงเอยกันด้วยดีไวๆจังเลยอ่าาาาา....T___T


    ปล.เจ้รออ่านอยู่น้า อัพอีกนะจ้ะน้องส้ม อิอิ
    #382
    0