[Fic naruto] love or not ปรารถนารักต้องห้าม

ตอนที่ 28 : Chapter 26 : มุ่งสู่บ้านหลังเก่าความทรงจำที่เจ็บปวด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    24 ม.ค. 57


   ผ่านไป 2 อาทิตย์ สำหรับปิดเทอมของโรงเรียน เดอิดาระงัวเงียลุกขึ้นมานั่งพรางมองข้างตัว ก่อนจะล้มตัวลงไปนอนกอด ซากุระที่อยู่ข้างๆทันที เขาอยู่ไม่ห่างเธอคอยดูแลเธอตลอด ไม่ยอมห่างตัวจนหลายๆคนมองว่าติดซากุระไปแล้วก็ได้

‘’ทำให้ตื่นหรือเปล่า J’’

‘’ไม่ค่ะ’’

ซากุระงัวเงียขึ้นมา พรางมองแขนของเดอิดาระที่มาพันรอบตัวอยู่ เธอจึงต้องจำใจยอมนิ่งๆ เดอิดาระเมือ่เห็นเธอลุกนั่งก็ลุกนั่งขึ้นกอดอย่าง หวงแหน ซากุระเอือมจนเธอไม่รู้จะเอือมแบบไหนแล้ว

‘’วันนี้ แม่เธอจะมาหาเธอนะ ซากุระ’’

‘’ว่ายังไงนะคะ!!!’’

‘’ทำไมเวลาพูดเรื่องแม่ของเธอ เธอต้องทำท่าทางแบบว่า พี่ก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แต่ดูเธอจะไม่-’’

‘’ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ‘’

ซากุระพูดปัดก่อนจะผละออกจากเดอิดาระมาแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำทันที เขาถอนใจอย่างเหนื่อยๆ ก่อนจะไปเดินเปิดม่านรับอากาศบริสุทธิ์ รอจนซากุระออกมา แล้วเขาก็ไปเข้าต่อจากเธอ ซากุระมานั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งก่อนจะหวีผม ทาแป้ง แล้วนั่งถอนหายใจ

แม่จะมา เธอต้องทำตัวแบบไหนดี L  เธอไม่อยากเจอ เจอคนที่ทำลายชีวิตของเธอ ไม่ เธอไม่อยากเจอ!!


ซ่วบบ!

เดอิดาระตรงเข้ามากอดเธอจากด้านหลังจน ซากุระนั่งอยู่สะดุ้งด้วยความตกใจ

‘’เป็นอะไรไป เหม่อจัง เช้านี้’’

‘’เปล่าค่ะ พี่ไปแต่งตัวไป ออกมาแบบนี้นี่นะ’’

ซากุระมองผ่านกระจก เห็นเดอิดาระใส่แค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวปิด..ไว้ เธอก็ไม่ใช่ว่าจะไม่หวั่นไหวเลย

‘’ครับๆ อย่าคิดมากนะ คงจะมาแล้วมั้ง จูบทีสิ’’

‘’…….’’

ซากุระหันไปมอง เดอิดาระจึงใช้จังหวะนั้นก้มลงประทับจูบลงไปเบาๆ ซากุระหลับตาสนิท รับจูบนั้นอย่างเต็มใจแต่ตอนนั้นก็นึกถึงใครอีกคน ใครอีกคนที่ไม่มีวันได้กลับมาแล้ว


 

‘’ต๊ายตาย ซากุระจังลูก แม่ไม่ค่อยเห็นเลยนะ สงสัยลูกอยู่แต่บ้านนั้นไม่มาบ้านนี้บ้างเลยนะลูก’’

‘’ นิดหน่อยน่ะค่ะ’’

ซากุระกับเดอิดาระมาที่บ้านหลักเพื่อมาเจอแม่ของซากุระ แต่ยังไม่มา เลยโดนแม่ของเดอิดาระทักทายก่อน ซากุระได้แต่ยิ้มแหยๆ เธอไม่อยากเจอแม่เธอเลย..

‘’เดอิดาระลูกก็อย่า ดื้อกับซากุระนักล่ะ ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงนะ ‘’

‘’แม่ล่ะก็ครับ J’’

ซากุระนั่งดูสองแม่ลูกนั่งคุยกัน ก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น เธอไม่ถูกกับคำว่า ครอบครัวอบอุ่น ถึงจะอยากมีแต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ครอบครัวอบอุ่นงั้นเหรอ? มันก็แค่ แสร้งรักกันเท่านั้นเองนี่!

‘’ ไม่เป็นอะไรนะ เธอดูไม่ดีตั้งแต่ตอนตื่นแล้วนะ’’

‘’เปล่าค่ะ ‘’

‘’มีอะไรบอกพี่นะ’’

ซากุระไม่ตอบเมื่อเดอิดาระถามมา เขากุมมือซากุระแน่น เธอได้แต่ทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะนั่งรอแม่ตนเองมาอย่างเบื่อๆ

 

 

‘’สวัสดีค่ะ คุณนาย หนูเดอิดาระ ‘’

‘’ดีจังค่ะ คุณนายฮารุโนะ รออยู่เลยค่ะ’’

ซากุระยินรับแม่ของตัวเองด้วยสีหน้าเกรงๆ ก่อนจะมองแม่ทั้งสองทักทายกัน แม่เธอก็หันมามองด้วยสายตาประมาณว่า แม่มาไม่คิดจะเข้ามาทักทายกันใช่ไหม!

‘’สวัสดีค่ะ คุณแม่ ‘’

‘’ไง ไม่ได้เจอกันนานเลยนี่ ดูสบายดีนะ!’’

‘’ค่ะ ‘’

ซากุระหลบสายตา แม่ของเธอจึงดันเธอและขอตัวออกมาจากนอกบ้าน บอกว่า มีเรื่องจะคุยกับลูกสาวซากุระโดนลากมาหลังบ้านแขนของเธอโดนนิ้วของผู้เป็นแม่รัดกุมจนเจ็บไปหมด

‘’อะไรของแม่! หนูเจ็บนะ’’

‘’แกเมินฉันเองนะ! แล้วอยู่นี่ทำตัวเป็นยังไงบ้างฮะ!’’

‘’ก็จะให้หนูทำอะไรล่ะ! หมั้นแล้ว สมใจแม่แล้วนี่!’’

‘’อย่าเถียงนะ!!! ฉันอุตส่าห์เลือกคนดีๆให้แก! สำนึกบุญคุณบ้างล่ะ!’’

‘’ชิ! ทั้งที่ทำลายอนาคตหนูไปแล้ว ยังจะบอกให้หนูสำนึกบุญคุณอีกงั้นเหรอคะ!!’’


เพลี๊ยะ!!!

ซากุระโดนแม่ตัวเองแท้ๆตบหน้าอย่างแรง เมื่อเธอต่อปากต่อคำ ซากุระล้มลงไปนั่งกับพื้นกุมหน้าที่โดนตบด้วยความเจ็บ  ก่อนจะจ้องหน้าแม่ตัวเองเหมือนไม่ใช่แม่ตัวเอง

‘’ยัง! ยังจะทำตาแบบนั้นอีก!! ชิ! เลี้ยงแกมา มันไม่ทำให้แก ดีเลยใช่ไหมฮะ!’’

‘’………’’

‘’พอกันที! เบื่อขี้หน้าแกแล้ว จะไปไหนก็ไปๆ! ไม่อยากเห็นหน้า! วันนี้มาไม่ใช่อะไร ว่าจะมาดูฤกษ์ให้แกแต่งงาน!!’’

‘’จะบ้า! แม่ หนูยังไม่ได้หมั้นกันจริงๆ เลยนะแล้วจะให้แต่งงานนี่นะ!!!’’

‘’ก็กันแกกับไอ ลูกเมียน้อยนั่นไง!!’’

‘’อะไรกับพี่ซาโซริอีก! แม่จะเกลียดพี่เขาอะไรนักหนาคะ! ‘’

‘’เกลียดสิ! เกลียดทั้งลูกมันแม่มัน!’’

‘’รู้แล้ว! มิน่าทำไมพ่อถึงมี เมียน้อย เพราะแม่เป็นแบบนี้ไงล่ะ!!!’’

เพลี๊ยะ!!! เพล๊ยะ!!!

คำของซากุระทำให้แม่ของตนเองขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะลงมือทำร้ายซากุระอย่างเอาเป็นเอาตาย!!

‘’อีลูกเวร! บังอาจมาพูดกับคนเป็นแม่แบบนี้นี่นะ!!!’’

เพลี๊ยะ!!

‘’ซากุระ คุณนายครับ! เป็นอะไรกันครับ!!’’

จังหวะนั้น เดอิดาระมาพอดีเขาจึงวิ่งไปหาซากุระที่โดนแม่ตนเองตบอย่างตกใจ เขาว่าจะมาตามซากุระและของเธอไปทานข้าวด้วยกันแต่ว่าได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลังพอดี เป็นจังหวะที่ซากุระถูกทำร้ายพอดี

‘’ไม่ต้องไปปกป้องมันนะ หนูเดอิดาระ ซากุระมันด่าแม่นะ!!’’

‘’………’’

‘’ซากุระ! จริงเหรอ?’’

‘’ชิ! แม่กลับก่อนนะ! ฝากแม่หนูด้วยว่า วันหลังแม่จะมาใหม่แม่ไม่มีอารมณ์จะคุยแล้ว จำใส่หัวไว้นะซากุระ! คนที่เลี้ยงแกจนโตมาทุกวันนี้ คือฉัน!! ถ้าแกไม่สำนึกบุญคุณ แกมันก็อีกเนรคุณแล้วล่ะ!! ’’

แม่ของซากุระเดินฟึดฟัดไปทันที เหลือเพียงแต่เดอิดาระที่ยืนประคองร่างของซากุระ ที่โดนตบจนหน้าแดงไปหมด เขาจึงพยุงเธอมาที่บ้านของพวกเขา พามานั่งที่โซฟาบนห้อง ก่อนจะไปหากล่องยามาทำแผลให้เธอ
 

‘’โดนตบแค่นี้ ไม่ต้องทำแผลหรอกค่ะ’’

‘’ไม่ได้นะ! แล้วเธอไปพูดอะไร ทำไมถึงโดนตบแบบนั้น’’

‘’………’’

‘’ซากุระ! เธอไปยั่วโมโหแม่เธองั้นเหรอ ?’’

‘’……’’

‘’ตอบพี่มาสิ! เธอน่ะชอบยั่วโมโหคนอยู่นะ’’

‘’แล้วพี่ทำไมไม่ถามหนูบ้าง ว่าทำไม คนเป็นแม่ถึงตบลูกตัวเองได้ลงคอแบบนั้น’’

‘’!?’’

ซากุระหันหน้าหนีก่อนจะหยิบกระจกขึ้นมาส่องหน้าที่โดนตบ ทั้งซ้ายและขวา มีรอยมือช้ำๆขึ้นมา เธอวางกระจกลงแล้วมองหน้าเดอิดาระที่เงียบไป เธอจึงหันหน้าหนีเขา

‘’ซากุระ พี่ห่วงหนูนะ พี่ไม่รู้หรอกนะว่าหนูเป็นอะไรกับแม่ แต่ว่า ถึงขั้นลงมือแบบนั้น…’’

‘’หนูชินแล้ว’’

‘’ว่าไงนะ!’’

‘’หนูชินแล้ว โดนตบมาตั้งแต่เด็กๆแล้วล่ะ’’

‘’ทำไม-‘’

‘’เพราะหนูชอบแอบไปหาพี่ซาโซริที่เป็นลูกเมียน้อยไงล่ะ’’

‘’!!!?’’

เดอิดาระนิ่งเงียบอีกครั้ง คงตกใจกับสิ่งที่ซากุระพูด ซากุระลุกหนีก่อนจะเดินไปที่เตียงแล้วนอนลงตะแคงข้างไปทางอื่น  เธอไม่อยากนึกถึง เธอไม่ไหวแล้ว เธอทรมานมามากพอแล้ว

‘’ซากุระ พี่ขอโทษ’’

เสียงเดอิดาระดังขึ้นใกล้ๆหูของซากุระ เขาคงจะเดินตามเธอมา ก่อนจะได้รับอ้อมกอดจากเขา ซากุระหันหน้าไปมองเดอิดาระที่อยู่ในระยะประชิด

‘’พี่จะขอโทษทำไม’’

‘’พี่ถามอะไรไม่เข้าเรื่องไง’’

‘’ช่างเหอะ’’

ซากุระพูดปัดๆ เดอิดาระจึงก้มลงไปใกล้ๆ ก่อนจะประทับจูบลงไปบนริมฝีปากอันอ่อนนุ่มของซากุระ ตวัดลิ้นไปมาอย่างคล่องแคล่ว อีกมือเอื้อมไปลูบแก้มเธอเบาๆ ซากุระจิกเสื้อของเขาอย่างเสียวซ่าน ก่อนจะรับจูบเดอิดาระมาอย่างทรมานใจ

‘’พี่คะ//////’’

‘’ซากุระ พี่รักหนูนะ หนูบอกรักพี่มั่งสิ พี่ได้ยินจากปากหนูแค่ 2 ครั้งเองนะ ตั้งแต่คบกัน’’

‘’หนูรักพี่นะ’’

‘’ขอบคุณครับ’’

ซากุระหรี่ตามองเดอิดาระที่เข้ามาป้วนเปรี้ยนกับร่างกายเธอ จนเธอเสียวซ่านไปหมด จนถึงตอนนี้เดอิดาระก็ไม่ทำอะไรเธอ น่าแปลกสำหรับเธอ


ตรู๊ดดด ตรู๊ดดดด

‘’แปปนะครับ’’

‘’ค่ะ’’

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาทำให้เดอิดาระต้องผละจากซากุระออกมาอย่างไม่พอใจเท่าไหร่

‘’ว่าไง’’

[โทษทีที่รบกวน พอดีมีงานเข้ามาอีกแล้วล่ะ]

‘’อะไรนักหนาวะเพน! งานอะไรนักหนา’’

[ช่วยไม่ได้ ล่ะนะ มาด้วยล่ะกัน ตอนนี้อ่ะ]

‘’ชิ!! งานอะไรเนี่ย! ปิดเทอมอยู่นะเว้ย’’

[ช่วยไม่ได้นี่นะ เราเป็นคณะกรรมการนักเรียนเอง ต้องมาทำล่ะนะ ]

‘’ชิ! เออๆ ไปก็ไป เจอที่หองประชุมใช่ไหม?’’

[อืมๆที่เดิมๆ]

เดอิดาระกดวางสายไปอย่างหงุดหงิด เขาไม่น่ามาเป้นคณะกรรมการเลย ปิดเทอมทั้งทีก็อยากอยู่กับซากุระนานๆ เดอิดาระกำโทรศัพท์แน่นก่อนจะเดินเข้าไปกอดซากุระที่ทำหน้างงอยู่บนเตียง

‘’พี่ไม่อยากไปเลยอ่า T^T เบื่อชะมัด ‘’

‘’ไม่ได้นะคะ งาน ทั้งที’’

‘’ก็ไม่อยากห่างซากุระไปนี่ครับ!’’

‘’แต่พี่คะ..’’

‘’ครับ?’’

‘’พี่ก็ยังดูคุยกับพวกพี่เขาดีไม่ใช่เหรอคะ?’’

‘’ถ้าไม่ใช่เรื่องงานก็ไม่พูดด้วยหรอก!! พอเหอะ ไม่ต้องคุยเรื่องพวกมันแล้ว พี่ไปก็ได้ แต่ว่า เธอต้องไปกับพี่’’

‘’พี่ไม่กลัวหนูไปเจอพี่ซาโซริเหรอคะ?’’

‘’พิสูจน์ไง ว่าเธอรักพี่จริงหรือเปล่า หรือตัดใจจากมันได้หรือยัง J’’

ซากุระนิ่งเงียบ มองหน้าเขานิ่งๆ พิสูจน์งั้นหรอ? คิดแล้วรู้สึกเจ็บ ซากุระคิดก่อนจะเข้าไปกอดเดอิดาระแน่น จนเขาตกใจนิดหน่อย! เป็นทางเดียว มันคือทางเดียวจริงๆ

‘’หนูรักพี่จะตายไป J พี่เดอิดาระคิดมาก’’

‘’……’’

‘’จริงๆนะคะ พี่ไม่เชื่อหนูงั้นเหรอ? ‘’

เดอิดาระขมวดคิ้วกับท่าทางที่เปลี่ยนไปของซากุระ ไม่รู้ว่าเธอหลอกแกล้งทำ หรือใจจริงกันแน่ เขาดูไม่ออก แต่ว่าเขาก็รัก..

‘’ครับ พี่รักหนูเช่นกัน’’

เดอิดาระจูบลงไปที่หน้าผากของซากุระเบาๆ และพวกเขาก็ก็พากันไปโรงเรียน โดยมีซากุระติดตามไปด้วย ภายในใจของซากุระกำลังร้อนลุ่มเพราะ เธอต้องเจอกับซาโซริ!!!



 

ปังเสียงประตูห้องเปิดมา เผยให้เห้น เดอิดาระที่เดินจับมือซากุระเข้ามา พวกในห้องนั้นก็ตกใจที่เห็นซากุระ แต่ก็ไม่ได้ปริปากทักทายเหมือนแต่ก่อนเท่าไหร่

‘’ขอโทษที่มาช้า ‘’

‘’รบกวนด้วยนะคะ’’

‘’ซากุระ’’

ซากุระยิ้มบางๆ ก่อนจะมองหาซาโซริในห้อง  ไม่อยู่… เธอคิดพรางเดินไปหาอิทาจิทันที โดยลืมไปว่า เดอิดาระอยู่ข้างตัว

‘’พี่อิทาจิคะ!’’

‘’เอ่อ อะไรงั้นเหรอ? อ่อ’’

อิทาจิมองหน้าอย่างตกใจที่จู่ๆซากุระก็เดินเข้ามาหาเขา ซากุระสะดุ้งไปนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าตนเองทำอะไรก่อนจะส่ายหน้าให้อิทาจิแล้วก็เดินไปเกาะแขนเดอิดาระ เธอก็แค่จะถามว่า ซาโซริไปไหน

‘’ออกอาการเชียวนะ’’

‘’พูดอะไรของพี่ หนูไปนั่งเล่นล่ะ พี่ก็ทำงานไป’’

‘’ไม่ต้อง นั่งทำข้างๆพี่’’

‘’พี่คะ!! L’’

ซากุระเริ่มหงุดหงิดกับท่าทีของเดอิดาระ ใจคอจะให้อยู่ข้างๆเขาตลอดไปเลยรึไง!

‘’น่าๆ อย่าทะเลาะกันสิ ซากุระเองก็ยังอยู่ในห้องนี้ไม่ใช่เหรอ ‘’

‘’ไม่ต้องมายุ่งน่าเพน!’’

‘’พี่คะ ไปพูดกับพี่เพนแบบนั้นได้ไงน่ะ! L เขาก็บอกดีๆ หนูก็ไม่ได้หายไปซักหน่อย’’

‘’ชิ! จะทำอะไรก็ทำ!!’’

เดอิดาระจ้องหน้าซากุระและหันไปทำตาใส่เพนก่อนจะเดินไปทำงานอย่างฟึดฟัดๆ ซากุระถอนหายใจก่อนจะหันไปมองหา คนที่เธอยากเจอมากที่สุดอีกครั้ง ก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆอิทาจิที่ นั่งทำงานอยู่โซฟา

‘’พี่คะ พี่ซาโซริไปไหนคะ?’’

ซากุระมองเดอิดาระก่อนจะกระซิบกับอิทาจิเบาๆ

‘’ดูเหมือนจะลากลับบ้านยาวเลยน่ะ เหมือนมีอะไรต้องทำ’’

‘’กลับบ้าน…’’

ซากุระเอ่ยออกมาเบาๆ กลับบ้าน กลับบ้านไปทำอะไร? พี่เสียใจหรือพี่มีแผนจะทำอะไร พี่คะ พี่ซาโซริ.. เธอคิดเเล้วนั่งเเงียบอยู่ตรงนั้นเป็นชั่วโมง

 
 

ตลอด ชั่วโมงกว่า ซากุระนั่งกระสับกระส่ายอยู่ตรงโซฟาอย่างเบื่อๆ คุยกับอิทาจิเป็นพักๆ เพราะไม่อยากไปชวนคุยตอนทำงาน

‘’เธอ อยู่กับมันเป็นยังไงบ้าง? โดนทำอะไรหรือเปล่า’’

‘’คะ!? ไม่เลยค่ะ แค่จูบนิดหน่อยๆ’’

‘’คนอย่างมันปล่อยให้เธอ รอดไปนี่นะ’’

‘’ไม่รุ้สิคะ ไม่รู้ว่า พี่เขาคิดอะไร’’

อิทาจิที่นั่งทำงานเงียบๆเงยหน้าขึ้นมากระซิบกับซากุระเบาๆ เพื่อไม่ให้เสียงมันก้อง ซากุระก็ตอบเบาๆกลับไป อิทาจิเงียบก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงรู้


ตึก! ตึก!

‘’ซากุระ หิวไหม? อยากกินอะไรหรือเปล่า’’

เดอิดาระเดินเข้ามาถามด้วยท่าทีปกติ ซากุระเงยมองหน้าอย่างสงสัย ตอนแรกบอก อยากทำอะไรก็ทำไม่ใช่หรือไง!?

‘’อะไรของพี่ ไหนบอกอยากทำอะไรก็ทำไง’’

‘’เลิกประชดซักที ถามดีๆนะ ‘’

ซากุระเงียบแล้วหันหน้าหนีเขา ก่อนจะโดนเขากระชากเข้าไปหาตัว

‘’มันไม่อยู่ ฉันเลยไม่มีประโยชน์อะไรเลยสินะ ตอนแรกอ้อนพี่แทบเป็นแทบตายนิ!! บอกรักอีก คงอยากเจอหน้ามันใจจะขาดสินะ พอไม่อยู่พี่ก็หมดประโยชน์เลยสินะ ’’

‘’พอซักที พี่เลิกคิดอะไรในแง่ลบซักทีเถอะ!!  หนูหิวแล้ว พาไปซักที!’’

‘’……………’’

‘’พี่เดอิดาระ! จะให้ทำยังไงพี่ถึงจะยอมไว้ใจหนู ‘’

ซากุระเบื่อที่จะต้องทะเลาะกับเขา เธอได้แต่เข้าไปกอดเดอิดาระแน่นซบหน้าลงไปกับอกของเขา จนเขาสะดุ้งหน่อยๆ ก่อนจะผละออกจากเธอแล้วทำสายตาเจ็บปวดให้ซากุระรู้ว่าเขารู้สึกยังไง เธอหลบสายตานั้นกำมือตนเองแน่น

‘’ไม่เอาน่า พี่เดอิดาระ อย่าคิดมากนะคะ หนูไม่อยากให้พี่คิดมาก ‘’

‘’ที่เธอทำอยู่ มันเสแสร้ง หรือ ความจริง’’

‘’……..’’

‘’ซากุระ’’

เดอิดาระพูดจี้จุดเธอ เธอเองก็อยากจะพูดอะไรออกไปบ้าง แต่ความรู้สึกมันยังไม่คงที่ดี จนเธอไม่อยากรับรู้อยากจะพูดอะไรออกไป เธอได้แต่ยิ้มแหยๆ ก่อนจะกุมมือเดอิดาระแน่น

‘’หนูเลือกแล้ว แล้วพี่คิดว่าหนูจะแสร้งทำงั้นเหรอ? ‘’

เดอิดาระตาเบิกกว้างกับคำพูดของซากุระก่อนจะดึงเธอมากอดแน่น! ซากุระน้ำตาไหลลงมาทันทีเมื่อได้รับกอดนั้น เธอต้องฝืนตัวเองอีกแล้ว ฝืนจนเธอ…  อิทาจิและคนในห้องมองการกระทำนั้น แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา จนซากุระแอบปาดน้ำตาออก เดอิดาระก็ผละออกจากซากุระพอดี

‘’หิวไหมครับ จะกินอะไรดีล่ะ วันนี้ อยากกินอะไรอยากได้อะไรบอกพี่นะ’’

เดอิดาระลูบผมซากุระ อย่างเอ็นดู รักใคร่ ซากุระส่ายหัวยิ้มๆ แล้วเธอก็โดนเดอิดาระพาไปนั่งทำงานข้างๆด้วย เธอต้องฝืนความรู้สึกแบบนี้ไปนานแค่ไหน

ไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง เดี่ยวก็ ชิน…..

 
 

‘’พี่เพนคะ มีอะไรให้ช่วงบ้างไหมคะ? หนูเห็นพวกพี่ทำงานแล้ว ทนไม่ได้ที่นั่งเฉยๆน่ะ’’

ถัดมาอีกครึ่งชั่วโมงซากุระเองก็เดินวนเวียนๆไปอยู่ในห้องนั้น ก่อนจะเดินหาเพนตรงๆ เพนเงยมองหน้าก่อนจะยิ้มแล้ว เอื้อมมือลูบหัวเบาๆ

‘’ไม่มีหรอก นั่งเฉยๆล่ะดีแล้ว เธอเป็นผู้หญิง’’

‘’แหม! เป็นผู้หญิงก็อย่าดูถูกสิคะ หนูน่ะก็พอจะทำได้บ้างน้า’’

‘’ฮ่าๆครับๆ  แต่มันไม่มีอะไรให้ทำจริงๆนะ ‘’

‘’แย่จัง L’’

‘’ลุกไปไม่พูดอะไรกับพี่ซักคำเลยนะ! ไม่ต้องทำ มานี่มา ซากุระ’’

‘’ไม่เอา! มันเมื่อย - _ -‘’

‘’ซากุระ!’’

‘’พี่เดอิดาระอย่าดุหนูสิ!!’’

‘’ไม่ดุหรอกครับ มานี่มา ที่รักJ’’

ซากุระหน้างอกับคำหวานๆเลี่ยนๆของเดอิดาระ ที่เขาก็พูดขึ้นมา สงสัยไม่พอใจเธอที่ลุกไปหาเพนโดยไม่บอกเขา หรือไม่พอใจที่เพนมาแตะเนื้อต้องตัว? ซากุระมองหน้าเพนก่อนจะ เดินเข้าไปหา เดอิดาระ เขาเองก็สวมกอดซากุระเมื่อมาถึง ซบลงไปที่หน้าท้องของเธอแน่น

‘’อีกนิดเดียวจะเสร็จแล้ว เดี๋ยวรอแปปนะ พี่จะรีบปั่น อยากกลับไปนอนกอดเธอ’’

‘’……..’’

ซากุระก้มลงมองเดอิดาระด้วยแววตาเศร้าๆ ยกมือลูบหัวเขาเบาๆ มันทำให้เธอนึกถึงใครอีกคนที่เธอรัก มากๆ จนไม่สามารถลืมได้เลย พี่ซาโซริ

แหม่ะ!

‘’ซากุระ? อะไรตกใส่หัวพี่น่ะ’’

‘’เปล่าๆๆๆค่ะ ไม่มีอะไร’’

น้ำตาของซากุระหยดใส่หัวของเดอิดาระ จนเขารู้สึกได้ ซากุระจึงกอดเขาตอบเพื่อกบเกลื่อนไป แต่น้ำตาของซากุระก็ยังไหลอยู่อย่างงั้น พวกเพนหันมองอย่างสงสาร ซากุระเป็นคนเก็บอารมณ์ไม่เก่ง ถึงจะทำว่ารักเดอิดาระ แต่เธอก็ไม่ลืมคนอีกคน

‘’ซากุระทำไมกอดแน่นจัง? เป็นอะไรหรือเปล่า’’

‘’อื้อ ไม่หรอกค่ะ’’

‘’กลับไป ขอนอนกอดนานๆหน่อยนะครับ’’

‘’ค่ะ ตามสบาย…..’’

ซากุระเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมาไม่ขาด ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะคลายกอดเดอิดาระ แล้วเดินหันหลังออกไป

‘’ไปห้องน้ำนะคะ’’

‘’ครับ’’

ซากุระไม่ได้หันมามองเดอิดาระ เธอพูดโดยหันหลังก่อนจะค่อยๆเดินออกไปจากห้อง อย่าทรมาน ซากุระทรุดลงไปหน้าประตู ก่อนจะร้องออกมา ฝืน ทรมาน

 
 

‘’เฮ้อ ใครๆก็ดูออก ซากุระฝืนจังเนอะ’’

‘’นั่นสิ’’

โทบิกับฮิดันแอบกระซิบกันเบาๆ เพนหันมองอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้อะไร ก่อนจะหันไปเจอกับสายตาอิทาจิ เขาก็พอจะรู้ว่า ซากุระแสร้งรักเดอิดาระ เพื่อซาโซริ

‘’เดอิดาระ แกกับซากุระคบกันจริงๆแล้วงั้นเหรอ?’’

เพนตัดสินใจถามออกไป

‘’เออ! คบกันตั้งนานแล้วล่ะ! ทำไม!? เออจริงสิ! ทำไมไอ้บ้านั่นไม่อยู่ล่ะ! หรือทำใจไม่ได้ที่ คนรักของตัวเอง มาเลือกฉัน!?’’

‘’แกไม่ควรพูดแบบนี้นะ เดอิดาระ’’

‘’ชิ! แล้วทำไมล่ะ? ซากุระคบกับฉันแล้ว ไม่ว่าไอหน้าไหน ฉันก็ไม่ยอมยกให้หรอก!!’’

‘’ซากุระเต็มใจที่จะคบกับแกแล้วงั้นเหรอ?’’

‘’ไม่สน!!! ฉันไม่สน เธอจะแสร้างทำหรืออะไรฉันก็ไม่สน!! ขอแค่ ขอแค่ ซากุระยังอยู่กับฉัน!! ‘’

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบเมื่อเดอิดาระพูดแบบนี้ พวกไม่ยอมรับความเป็นจริง เพนคิดในใจต่อ ก่อนจะหันไปมองหน้าอิทาจิ เขาเองก็นั่งเงียบ งานไม่ได้ทำอะไรมาก อิทาจิหันไปมองประตูหน้าห้อง

ซากุระไปห้องน้ำ หรือไปร้องไห้ กันแน่

 

อีกสิบนาทีต่อมา ซากุระเดินเข้ามา ตาเธอบวมๆ เดอิดาระสังเกตเห็น แต่ไม่พูดอะไร เขาแค่ซ่อนสายตาที่เจ็บปวดกับใจที่เจ็บปวดไว้ข้างใน

‘’ไปนานจังครับ’’

‘’ก็นิดหน่อยค่ะ พี่เสร็จหรือยังคะ?’’

‘’อีกแค่นิดเดียวครับ’’

‘’ค่ะ’’

ซากุระยิ้มออกมาแหยๆ แล้วเดินไปนั่งข้างๆเขาอีกครั้ง มองเดอิดาระนั่งทำงานไปอย่างเงียบๆ เธอแอบชำเลืองมองไปที่โต๊ะของซาโซริ

พี่คะ พี่อยู่ไหน

หนูคิดถึงพี่เหลือเกิน พี่คงรักหนูอยู่ใช่ไหม

ถึงตัวของหนูจะไม่ได้อยู่กับพี่ แต่ใจของหนูอยู่นะคะ

 


หลังจากที่เดอิดาระและซากุระกลับไปแล้ว อิทาจิก็โทรหาเพื่อนของตัวเองทันที

‘’เออ ซาโซริ เป็นไงบ้างไม่ติดต่อมาเลยนะแก’’

[โทษทีๆ พอดีกลับบ้านมาอยู่กับแม่น่ะ ]

‘’ซากุระมานี่นะ วันนี้’’

[เธอเป็นยังไงบ้างล่ะ]

‘’ก็ดี ดูเหมือนจะมีความสุขดี ซากุระโครตฝืนเลยว่ะ! ทำเหมือนจะรักเดอิดาระ แต่เธอก็ยังรักแกนะ’’

[งั้นเหรอ? ซากุระงั้นเหรอ? ไม่ได้เห็นหน้านานแล้ว ฉันเองก็อยากเจอ แต่คงอีกนานกว่าจะเจอ]

‘’แกจะทำอะไรกันแน่วะ’’

[ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันทำอะไร แต่ ฉันจะเอาซากุระกลับมาแน่ๆ]

‘’แกจะทำได้หรือไง ไอ้บ้านั่น ดูหลงซากุระแทบตาย’’

[ถ้าไม่เสี่ยง มันก็ไม่รู้หรอก]

‘’แกคิดจะทำอะไรกันแน่วะ!’’

[เออน่า ไว้ฉันพร้อมแล้วต้องการความช่วยเหลือจะบอกนะ J]

‘’เออๆ ‘’

อิทาจิวางสายไปก่อนจะมองหน้าเพน ทุกคนในห้องถอนหายใจพร้อมกัน ทั้งซาโซริ ทั้งเดอิดาระ และซากุระ ทั้งสามคน คงทรมานกันหมด! ไม่ว่าใคร คงทรมานไม่ต่างกัน

 

 

‘’พี่เดอิดาระ!! จูบเยอะไปแล้ว ‘’

‘’ทำไมล่ะ!! พี่แค่ต้องการเธอ รักเธอ’’

‘’พี่เป็นอะไร ดูอารมณ์ไม่ดีนะคะ จูบแรงแบบนี้มันไม่ใช่พี่นี่’’

ซากุระเอ่ยออกมาทั้งที่เดอิดาระนอนค่อมอยู่ ไม่รู้ทำไมตั้งแต่ออกจากโรงเรียนมา เดอิดาระอารมณ์เสียแปลกๆ แถมจูบเธอก็แรงและเร่าร้อนผิดปกติจนเธอสงสัย

‘’พี่ขอโทษ พี่แค่คิดอะไรนิดหน่อย แล้วมันอารมณ์ไม่ดีน่ะ’’

‘’ถ้าพี่ทำแบบนี้ หนูแนะนำให้พี่ไปสงบสติอารมณ์ก่อนนะคะ ‘’

‘’อย่าพูดแบบนี้สิ พี่ขอโทษ’’

‘’…….’’

ซากุระยันตัวลุกขึ้นนั่ง เธอโดนเขาจับกอดแน่น เขาเป็นผู้ชายที่จู้จี้จนเธอ บางทีก็อยากจะหายไปไกลๆซักที แต่บางทีเธอก็ใจอ่อนให้เขาเกินไป

‘’ซากุระ ขอโทษนะครับ พี่จะไม่มาลงกับหนูอีกแล้ว’’

‘’รู้แล้วๆค่ะ’’

‘’หน้าเธอยังไม่เหมือนว่าหายโกรธพี่เลยนะ’’

‘’หนูหงุดหงิดนิดหน่อยค่ะ’’

‘’อะไรล่ะครับ’’

‘’เปล่าค่ะ เข้าห้องน้ำนะคะ’’

ซากุระแกะมือของเดอิดาระออกแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมเสียงประตูที่ปิดอย่างแรง เดอิดาระมองตามอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะก้มนอนลงที่เตียง

จะเรื่องใครล่ะ ถ้าไม่ใช่เรื่อง เธอ ซากุระ….

หลังจากที่ซากุระเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว เธอก็โดนเดอิดาระจับกอดอีกครั้ง เออยากจะแกะและไปห่างๆเขา แต่ยิ่งปฎิเสธเดอิดาระก็ยิ่งเข้ามา

‘’ไม่อ้อนพี่หน่อยเหรอ?’’

‘’อ้อนทำไมคะ?’’

‘’บอกรักพี่หน่อย’’

‘’ทำไมล่ะ’’

‘’ไม่ได้เหรอ?’’

‘’…….’’

เดอิดาระกุมมือซากุระแน่นแล้วกอดไว้ เขาอยากได้รับความรู้สึกจากซากุระจริงๆ ไม่ใช่ที่เธอแกล้งทำ ถึงแบบนี้ เขาจะมาเรื่องมากไม่ได้ ยังไง ซากุระก็ยังอยู่กับเขา

‘’ หนูรักพี่เดอิดาระนะ ‘’

‘’ ซากุระ ‘’

‘’ ทำไมทำตาเศร้าแบบนั้นล่ะคะ? บอกรักแล้วนี่ ‘’

‘’ เปล่านะแบบว่า ‘’

‘’ เอาเหอะ! พี่จะคิดยังไงก็ช่าง ‘’

เดอิดาระมองซากุระที่งอนเขา เธอแกะมือเขาออกแล้วเดินไปหยิบหนังสือมาอ่านที่โซฟาโดยไม่สนใจเขาเลย เขาเห็นแบบนั้นก็ไม่ยอมง่ายๆ เดินไปนั่งใกล้เธอแล้วสะกิดเธอ

‘’ ซากุระครับ ‘’

‘’ ….. ‘’

‘’ โกรธพี่เหรอ? ‘’

‘’ …… ‘’

‘’ อย่าโกรธพี่เลยน้า พี่รักหนูมากนะ ‘’

‘’ หนูจะอ่านหนังสือน่า พี่อย่ากวนสิ ‘’

‘’ โกรธชัดๆ หนูโกรธพี่ชัดๆ เธอเป็นคนเข้มๆเย็นชาแบบนี้เมื่อไหร่น้า ‘’

เขาบ่นอุบอิบ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนตักซากุระ เธอมองอย่างเหนื่อยใจวางหนังสือแล้วเข้ามาเล่นหัวของเขาแทน ผมของเดอิดาระนุ่มมากนุ่มจนเธอไม่อาจจะถอนมือออกไปได้ แต่ว่า

‘’ ปิดเทอมอยู่บ้านไม่เบื่อเหรอ? ‘’

‘’ ไม่ค่ะ ‘’

‘’ ไปเที่ยวไหนกันดีล่ะ ‘’

‘’ ไม่หรอกค่ะ เกรงใจ ‘’

‘’ ไม่ต้องเกรงใจ เธอเป็นแฟนฉันนะ เอางี้เธออยากไปไหนบอกพี่มานะ พี่จะพาไป ‘’

‘’ ขอบคุณค่ะ ‘’

‘’ เอ่อ จริงสิ! ไปบ้านเกิดเธอกัน ฉันอยากจะรู้จักแม่ของเธอให้มากกว่านี้……..เอ่อ’’

เดอิดาระลุกขึ้นเมื่ออย่างตื่นเต้นเมื่อนึกอะไรดีๆออกแต่เมื่อเห็นสีหน้าของซากุระเขาก็อดตกใจไม่ได้ เธอมีหน้าที่ดูหวาดกลัวอะไรบางอย่าง เดอิดาระกุมมือซากุระเบาๆ เธอก็หันมามองเขาอยากตกใจ

‘’ คะ? พี่มีอะไรเหรอคะ? ‘’

‘’ พี่ขอโทษนะ ไม่น่าชวนเธอไปแบบนั้น’’

‘’ อื้อ เอาสิ ถ้าพี่อยากไป ‘’

‘’ แต่ดูเธอ….’’

‘’ หนูไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ พี่อยากไปหาแม่หนูไม่ใช่เหรอ? ไปสิคะ ‘’

‘’ แต่ว่าเธอไม่เป็นอะไรแน่นะ …..’’

ซากุระส่ายหัวเพื่อให้เขาสบายใจ เธอไม่อยากไปเลย ความทรงจำเก่าๆ อะไรเก่าๆเธอไม่อยากให้มันตื่นขึ้นมาอีกครั้ง! แต่ว่า ถ้าเดอิดาระอยากไปจริงๆ เธอก็ต้องยอมเขา ไม่รู้ทำไม ไม่รู้เพราะอะไร แต่ว่า เธอยอมเขาไปแล้ว พวกเขาเลยตัดสินใจที่จะไป บ้านเก่า บ้านอันแสนเจ็บปวดของเธอ…..

 

 

_________________________________________________________________________________________________

นิยายเรื่องนี้ร้างเเล้วสิ ไม่มีคนอ่นคนเม้น T_T เม้นให้กำลังใจกันหน่อยนะคะ _ _ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

535 ความคิดเห็น

  1. #507 + De la felicided Soul + (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 10:39
    นั่นใช่เเม่ซากุระจริงๆหรอTT
    #507
    0
  2. #443 lovelove_lala (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 12:06
    ดราม่าไม่ไหวจะเครียร์อ่านแล้วปวดใจT_T
    #443
    0
  3. #392 YaiiBuab (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 23:40
    ไม่ใช่แม่แท้ๆ แน่เลย!! เห็นแก่ตัวเกินไปแล้ว
    ต่อให้เลวยังไงถ้าเป็นแม่แท้ๆ ตบลูกด่าซะขนาดนั้น ไม่มีทางซะล่ะ!!
    (อินๆ) อัพน้า
    #392
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #378 Kam Sina !? (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:11
    สงสัยว่า แม่ซากุระไปแอบเก้บซากุระมารึยังไง
    คนบ้าอะไร เห็นแก่ตัวที่สุด ไม่รักลูกบ้างหรือไง
    ปล. เรื่องมันเศร้า ทำใจอ่านไม่ค่อยได้  ทรมาณหัวใจจัง
    #378
    0
  6. #376 ned1991 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 27 มกราคม 2557 / 20:53
    O[ ]Oนั้นใช่แม่ซากุระจริงๆเหรอไรท์ ทำไมโหดจัง-_-;;;

    เรื่องมันจะเศร้าไปถึงไหนนนนนนนน
    #376
    0
  7. #375 R_rainnie (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 00:28
    ถามว่าถ้าใจรักใครมันก็คงต้องเป็นไปตามใจรัก
    แต่ถ้าเลือกรัก(ฝืน)ไป เพื่ออีกคนจะได้ไม่มีปัญหา
    ก็แสดงว่ายังทำเพื่อคนที่ใจรักจริงๆ ถึงยอมทำขนาดนี้
    -= ก็สงสารเดอิ น่ะ .. ที่ทำทุกอย่างให้นางเอกสนใจ
    และยอมรับ และเลือกเดอิ รักเดอิจริงๆ ไม่ได้แสร้งทำ
    แต่เดอิไม่นึกสภาพจิตใจซากุระอ่ะ อยู๋แค่ตัวเหมือนไม่มีหัวใจ
    เหมือนกับเอาซาโซมาขู่มาเปนข้ออ้างให้นางเอกอยู๋ด้วยอ่ะ
    แค่นี้ก็มองออกแล้วใช่ม๊า? ว่านางเอกทำเพื่อซาโซริ
    และก็รักซาโซริมากแค่ไหน? ก็สงสารเดอินะแต่สงสารซากุระมากกว่า
    #ยังไงก็เชียร์ซาโซริกะซากุระค่ะ /// ปราถนารักต้องห้าม มันใช่อ่ะ >_<
    #375
    0
  8. #374 R_rainnie (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 00:20
    แม่โหดอ่ะ // น่ากลัวววเกินนง่ะ
    ดราม่าอ่ะ เศร้าสุดๆ อ่านทีไรน้ำตาตกตลอด
    สงสารใครดีล่ะ จะเปนคนอื่นได้ไงก็คงไม่พ้นซากุระกรอก
    สงสารซากุระที่สุด ฝืนใจทำ ยอมหรือเพราะอะไร?
    รักเดอิ แล้วหรอ? คงไม่ใช่อ่ะ++ 
    พอนึกถึงซาโซริ แล้วยิ่งสงสารไปกันใหญ่ เศร้าๆๆ
    #374
    0
  9. #373 Hunny ^^" (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 22:29
    เห้อออ เรื่องมันเศร้า -0-
    #373
    0
  10. #371 Zeero Cacoki (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 20:27
    แม่ของซากุระคงมีปมอะไรสักอย่างแน่ๆ แต่ก็ไม่น่าเอาลงที่ลูกเลยนะ
    ยังไงก็จะรอติดตามนะคะไรต์
    #371
    0
  11. #370 Natsu Dragneel (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 17:38
    แม่ซากุระใจร้ายอ่ะ
    #370
    0
  12. #367 ✿.。Aom love niyay.。 ✿ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 14:06
    TTT^TTT  เมื่อไหร่ซาโซริกับซากุระจะ Happy กับเขาซักทีนะ TT^TT
    #367
    0
  13. #366 konnaruk > (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 00:09
    เดอิน่าสงสารอ่ะยอมทำทุกอย่างแม้จะแต่คำว่ารักที่มาจากคำโกหกก็ตาม
    #366
    0
  14. #365 FaiizllxU (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 22:27
    ....เดอิดาน่าสงสารน้า เขาก้อพยายามทำทุกอย่างแล้วเพื่อให้นางเอกเราสนใจ

    แต่อย่าว่า เรื่องความรัก มันเลือกลำบากนิเนอะ



    สู้ๆนะจ้ะ น้องส้มคนสวย อิอิ.......................อัพอีกน้าาาา
    #365
    0