[Fic naruto] love or not ปรารถนารักต้องห้าม

ตอนที่ 27 : Chapter 25 : ใครกันที่น่าสงสารที่สุด?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 590
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ม.ค. 57


ณ บังกะโลของพวกเพน

‘’เฮ้ย! ซาโซริใจเย็นๆว่ะ ‘’

อิทาจินั่งปลอบซาโซริที่เอาแต่เก็บตัวเงียบไม่พูดไม่จากับใคร ปกติเขาก็ไม่พูดอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งไม่พูดอะไรเลย เอาแต่นั่งซึมกอดเข่าเหม่อลอยไปทั่ว ตั้งแต่ซากุระออกไป  ประมาณ 2 ชั่วโมง ซาโซริก็อาระวาดไปทั่วห้องก่อนจะมานั่งซึมต่อไป

‘’ซากุระคิดอะไรของเธอกันแน่นะ’’

‘’ไม่ต้องคิดอะไรหรอก โทบิ เธอทำแบบนั้นเพราะซาโซริมัน’’

‘’ยังไง อ่ะเพน ?’’

‘’ก็นะ ถ้าแกมีแฟนแกอยากเห็นแฟนโดนทำร้ายทุกวันเพราะแกหรือยังไง’’

โทบิเงียบทันที เพนถอนใจมองซาโซริ ก่อนจะเดินไปตบไหล่ ซาโซริเบาๆ เขาเงยหน้ามองเพนก่อนจะนั่งซึมต่อ

‘’ซาโซริ เข้าใจว่าทรมาน แต่ว่า ซากุระทำเพื่อแกนะ’’

‘’ไม่ยอม ซากุระชอบตัดสินใจโดยไม่ถามฉันซักนิด’’

‘’ก็เพราะแกไง เธอถึงทำ’’

‘’ฉันรู้! แล้วไม่คิดบ้างเหรอว่า ฉันก็เจ็บแค่ไหน ไปอยู่กับมันแบบนั้น’’

‘’..’’

‘’ทำไมวะ! ทำไมต้องเกิดมาเป็นพี่น้องกันด้วย!! ซากุระกลับมาได้ไหม...’’

ซาโซริเพ้ออย่างหนักกอดหมอนอย่างทรมานจนเพื่อนๆในนั้นพากันสงสาร ซาสึเกะมองหน้านิ่งๆ ในใจเขาเองก็สงสารทั้งซากุระทั้งซาโซริเหมือนกัน คงทรมานมาก

‘’เอาน่าๆ มันต้องมีทางออก ฉันเชื่อ! แกก็แค่เลือดพ่อเองนี่ ไม่ได้เลือดแม่’’

‘’ถึงอย่างงั้นก้มีสายเลือดเดียวกันนะ’’

‘’ไอ้ฮิดัน! ปากเสีย จะพูดปลอบซักหน่อย’’

อิทาจิหันไปว่าฮิดันที่พูดออกมาไม่คิด ฮิดันก็ปิดปากทันทีก่อนจะ มองซาโซริที่ซึมหนักกว่าเดิม อิทาจิได้แต่นั่งปลอบข้างๆอย่างสงสาร ช่วยอะไรก็ไม่ได้ ได้แต่นั่งปลอบแบบนี้ล่ะ

 

 
 

‘’อร่อยจัง ซากุระ กินนี่สิ J’’

‘’ค่ะ’’

เดอิดาระตักชิ้นปลาให้ซากุระบนจาน ยิ้มอย่างร่าเริงไม่เหมือนก่อนหน้านั้นที่เขาเอาแต่นิ่ง ซากุระรับมาอย่างเงียบๆ เขาและเธอตอนนี้อยู่ในร้านริมหาด คู่เธอและเขาเป็นจุดสนใจกันมาก เพราะเดอิดาระก็หล่อ ซากุระก็สวยอย่างเห็นได้ชัด

‘’ป้อนพี่หน่อยสิครับ พี่เจ็บปาก’’

‘’คนเยอะนะ’’

‘’ไม่แคร์ J’’

‘’เฮ้อ! ‘’

ซากุระคีบตะเกียบขึ้นมาก่อนจะยื่นให้เขาอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่ เดอิดาระรับคำมาก่อนจะยิ้มอย่างมีความสุข เปลี่ยนอารมณ์เร็วดีจังแฮะ! ซากุระคิดก่อนจะนั่งกินของตัวเองต่อ

‘’น่าเสียดายจัง เจ็บปากแบบนี้ คงทำอะไรเธอไม่ได้เลยสินะ’’

‘’………’’

‘’ไม่เห็นต้องทำหน้าแบบนั้นเลยนี่ ลืมไปแล้วเหรอ ว่าเธอเลือกพี่แล้วน่ะ J’’

‘’…..’’

‘’หึ! ช่างเถอะ มันมืดแล้วนะ รีบกินแล้วกลับบ้านกันเถอะ’’

ซากุระพยักหน้าเบาๆก่อนจะนั่งกินกันต่อไป แล้วเดินออกมาจากร้านอาหารนั้น พวกเขาเดินเทียบชายหาดกันไปสองคน ใครๆอาจมองว่ารักกันดี ดูมีความสุขกันดี แต่ซากุระไม่ได้มีความสุขเลย เธออยากมาเดินกับซาโซริมากกว่า แต่เธอก็ต้องเลี่ยงและกรีดกันเขาออกจากเธอ เพื่อไม่ให้เขาโดนทำร้ายไปมากกว่านี้ เธอจำเป็นต้องทำแบบนี้

ซากุระมองมือที่เดอิดาระจับไว้ด้วยสายตาแปลกๆ จะบอกว่าเธอเองก็สงสารเดอิดาระเหมือนกัน เขาแค่เหงา เขาแค่อยากได้คนมาเติมเต็มเท่านั้น แต่มันมากเกินไปจนเห็นแก่ตัวมากๆ

‘’สวยจังนะ ตอนกลางคืนแบบนี้แถมลมเย็นอีก’’

‘’ค่ะ’’

‘’ซากุระชอบไหม?’’

‘’ค่ะ’’

‘’ช่างเถอะ วันนี้เจ็บปาก L กลับไปใส่ยาให้พี่อีกนะ’’

‘’ค่ะ’’

เดอิดาระมองซากุระที่เอาแต่พูดคำเดียวใส่เขา ถึงจะเจ็บที่ซากุระเป็นแบบนี้ แต่ว่า เธอก็ยังอยู่กับเขา ฉะนั้นไม่มีอะไรต้องกลัวไปมากกว่านี้
เขาก็พาซากุระเดินกลับมาบ้าน เธอทำแผลให้เขาอีกรอบ ตามแขนและตรงปาก ซากุระถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ว่า ซาโซริเองจะทำแผลหรือยัง จากนั้นเธอก็ปล่อยให้เดอิดาระไปอาบน้ำ

ซากุระก็ออกมายืนอยู่ตรงระเบียง มองเลยไปตรงทะเลสีดำ ที่มืดตามท้องฟ้า ทะเลสวยๆสีฟ้าเองก็ดำได้สินะ เธอคิดก่อนจะฟุบหน้าลงกับขอบระเบียง อยากจะเจอซาโซริอีกซักครั้ง แต่คงเป็นไปไม่ได้แล้ว

 
 

‘’ !? ’’

อิทาจิที่ยืนอยู่ตรงระเบียงเองหันไปมองบ้านที่ห่างไป ถัดไป4บ้าน ตรงระเบียงซากุระเธอยืนมองทะเลอย่างเหม่อลอย อิทาจิหันกลับไปมองซาโซริที่ยังคงนอนหลับอยู่ตรงโซฟา เขาเองอยากจะตะโกนถามซากุระให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ทำไม่ได้ ซากุระเลือกแล้ว เธอเลือกที่จะอยู่กับ เดอิดาระ เพราะไม่ต้องการให้ซาโซริทำร้าย ไม่รู้จะสงสารซาโซริหรือซากุระมากกว่ากัน ก่อนจะกลับไปมองซากุระมองเธอที่โดนเดอิดาระสวมกอดทางด้านหลัง

 
 

‘’มาทำอะไรตรงนี้ครับ’’

‘’พี่ทำอะไรเนี่ย’’

‘’กอดไง ซากุระหอมจัง’’

เดอิดาระกระซิบข้างหูซากุระเบาๆ ก่อนจะสวมกอดเธอด้านหลังเบาๆ ซบหน้าลงกับหลังเธอเบาๆ แล้วจูบไปทั่วตามหลังคออย่างโหยหา

‘’พี่ไปใส่เสื้อผ้าก่อนเลยนะคะ!!’’

‘’ไม่เอา J แค่ผ้าเช็ดตัว ตัวเดียวก็เหลือแหล่แล้ว J’’

‘’พี่อย่าทะลึ่งได้ไหมคะ!!’’

‘’พี่ไม่ได้คิดซักหน่อย หนูคิดเองนะน่ะ ><’’

‘’………..’’

ซากุระหันกลับมามองเดอิดาระที่ใส่แค่ผ้าเช็ดตัวปิดส่วนล่างเธอก็หันหน้าหนีเขาไป เดอิดาระยิ้มออกมา ก่อนจะจับตัวเธอหันมาหาเขา ซากุระมองอย่างหงุดหงิด สายตาเหลือบไปเห็นคนยืนมองไกลๆ

รุ่นพี่อิทาจิ!!


เธอมองอย่างตกใจ ก่อนจะโดนเดอิดาระจับจูบ อย่างไม่ทันตั้งตัว ซากุระมองอิทาจิค้างไว้อย่างตกใจแล้วหลับตาลง เคลิ้มไปตามเดอิดาระอย่างบอกไม่ถูก เธอจับหลังเดอิดาระที่เปลือยอย่างทรมานใจ ไม่ว่ายังไงก็กลับเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เเล้ว คงมีแต่ต้องยอมๆเขาสินะ...

‘’ไหนบอกเจ็บปาก!! L’’

‘’ก็เจ็บแต่ต้องทน เพราะรักเธอ ไงล่ะ ‘’

‘’พี่นี่นะ’’

ซากุระไม่มองไปอีกฝั่งก่อนจะเดินเข้าห้องไปโดยมีเดอิดาระเดินตาม เธอเลี่ยงไปเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็ว เดอิดาระก็ยิ้มๆแล้วปิดประตูตรงระเบียงก่อนจะมานอนรอซากุระที่เตียง แล้วเปิดทีวีดูอย่างสบายใจ

จากนั้นไม่นานซากุรก็เดินออกมากับชุดนอนยาว สีดำ เธอเลี่ยงที่จะใส่สีขาว เพราะ ….

‘’มานอนกันเถอะ’’

‘’!?’’

‘’ไม่ใช่แบบนั้น พี่ง่วงแล้วนะครับ อยากนอนกอดเธอ’’

‘’หนูไม่ง่วงพี่นอนไปก่อนสิ’’

‘’ไม่เอาๆๆ J’’

‘’และพี่ก็ไปใส่ชุดคลุมหรือชุดนอนก่อนสิคะ!!’’

‘’ฮ่าๆ ก็ได้ๆ กลัวอะไรนักหนานะเราน่ะ ‘’

เดอิดาระหัวเราะก่อนจะลุกไปหยิบชุดคลุมมาใส่ก่อนจะวิ่งมาสวมกอดซากุระแล้วพานอนลงเตียงเบาๆ ซากุระกลั้นหายใจอย่างตกใจ เงยมองหน้าเดอิดาระที่อยู่ไม่ห่างไม่ไกล

‘’ถ้าพี่ไม่เจ็บปากนะ! เธอไม่เหลือแล้วนะเนี่ย วันนี้ยังไม่ได้ทำโทษเรื่องนั้นเลย แต่ก็นะ’’

‘’……..’’

‘’ยกให้ ที่เธอเลือกพี่แล้วกัน ซากุระ’’

ซากุระหลับตารับจูบจากเดอิดาระอีกครั้ง ก่อนจะพากันนอนโดยมีเดอิดาระกอดร่างซากุระไว้ ซากุระหลับไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่ เพราะไม่คุ้นกับที่ แถมเดอิดาระมานอนกอดเธอจนเธอทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายเธอก็นอนคิดเรื่องวันนี้จนหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

 

 
 

‘’ซากุระ พี่จะทำยังไงดี พี่จะได้เธอกลับมา’’

ตอนตี 1 ซาโซรินั่งเท้าแขนกับระเบียงบ้าน มองที่บ้านซากุระที่ไฟปิดเรียบร้อยแล้ว เขานั่งเหม่อลอยไปกับความคิดที่ไม่อาจสิ้นสุด เขารับไม่ได้ที่ซากุระเลือกเดอิดาระเพราะเขา ถึงจะบอกทำเพื่อเธอ แต่

‘’ซาโซริ ยังไม่นอนงั้นเหรอ?’’

‘’อืม แกล่ะ’’

‘’ห่วงแกนี่ล่ะ’’

อิทาจิเดินมานั่งข้างๆซาโซริที่ระเบียง ซาโซริยิ้มออกมานิดหน่อยเป็นการขอบคุณ ก่อนจะทำหน้านิ่งๆเหมือนเดิม

‘’แกจะทำยังไงต่อไป’’

‘’ไม่ยอมหรอก’’

‘’ซากุระเลือกแล้วนะ’’

‘’ซากุระเลือกฉันรู้ แต่ฉันไม่ยอม! ซากุระไปแบบไม่ถามความรู้สึกฉันซักนิด’’

‘’แกรู้นิ ว่าซากุระยอมทำเพื่อแก ‘’

‘’แต่เอาตัวเองไปยกให้มันโดยการ ช่วยฉัน! เป็นแก แกจะคิดยังไงล่ะ!’’

‘’……..’’

‘’ฉันว่าจะรอซากุระกลับบ้านไปแล้ว ฉันจะไม่อยู่กับพวกแกซักพักนะ’’

‘’แกจะไปไหน’’

‘’ฉันจะกลับบ้านไปหาแม่หน่อยฉันต้องเอาจริงล่ะ’’

‘’เอาจริงอะไร’’

‘’น่า ฉันต้องหาทางช่วยซากุระให้ได้’’

‘’………’’

‘’ฉันต้องทำ ไม่ว่าผลจะดีจะเลวร้ายแค่ไหน ฉันก็จะทำ!! ‘’

ซาโซริมองไปบนฟ้าในใจของเขาเดือดพลุ่งพล่านไปหมด เขาต้องทำลายทุกอย่าง ทำลายเดอิดาระ และเอาซากุระกลับคืนมา ต้องเริ่มต้นจากที่นั่น! อิทาจิมองซาโซริที่เอาจริง เขาก็หวังว่าจะช่วยซากุระได้อยู่หรอก แต่เดอิดาระคงไม่ยอมง่ายๆ เพราะหมอนั่นเองก็รักซากุระมาก!

 

 

ผ่านไป 2 วัน

ซากุระนั่งมองเดอิดาระที่สั่งคนมารับแล้วสั่งให้คนเก็บของใส่รถตรงบันไดอย่างเงียบๆ เธอนั่งเท้าคางอย่างเบื่อๆ ก่อนจะหันไปมองบ้านที่เธออยากไปอยู่ห่างไป 4 บ้าน ไม่รู้ว่าจะกลับกันหรือยัง จะเป็นยังไงหรือเปล่า

‘’ซากุระ กลับกันเถอะ เหม่อจังนะ’’

‘’ค่ะ ขอโทษค่ะ’’

‘’พี่ไม่ว่าอะไรหรอกน่า’’

เดอิดาระเดินมาหาเธอ พยุงร่างเธอให้ลุกขึ้น ก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ ก่อนจะดึงเธอขึ้นรถไป พวกเพนก็คอยมองจากไกลๆ ซาโซริมองหน้าซากุระที่โดนเดอิดาระทำแบบนั้นเขาก็เจ็บอย่างทรมาน

ยังรักกันอยู่ใช่ไหม

‘’กลับกันเถอะ ซาโซริ’’

‘’อืม’’

ซาโซริมองเพนก่อนจะเดินขึ้นรถไป เขาตัดสินใจแล้ว ซากุระ! เขาจะช่วยให้ได้ รอก่อนนะ ซากุระ!!

 

 

ณ บนรถ ซากุระนั่งเหม่อลอยตลอดทาง เดอิดาระมองเธอด้วยสายตาห่วงๆ แต่ก็ไม่ได้ถามว่าเธอเป็นอะไร เพราะมีเรื่องเดียวที่ทำให้ซากุระเป็นแบบนี้

ฉันไม่สามารถไปถึงใจเธอได้เลยงั้นเหรอ ?

ฉึบ!!

เดอิดาระเข้าไปใกล้ๆซากุระแล้วสวมกอดเธอเบาๆ ซากุระตกใจหันมามองอย่าง งงๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เธอก้มซบลงไปบนอกเขาเบาๆ

‘’ซากุระ กลับบ้านไปแล้ว เธออยากไปไหนหรือทำอะไรเป็นพิเศษไหมครับ?’’

‘’ไม่ค่ะ’’

เดอิดาระขมวดคิ้วถอนหายใจออกมาเบาๆ ซากุระไม่เคยเรียกร้องอะไรเลยตั้งแต่มาบ้านนี้ เธอไม่อยากได้อะไร ไม่พูดอะไรด้วยซ้ำ..

‘’ซากุระ’’

‘’คะ?’’

‘’รักพี่หรือเปล่า’’

‘’….’’

ซากุระเงียบ มองสายตาสั่นไหวของเดอิดาระ เขาต้องการ ต้องการคำพูดนั้น แต่เธอทำให้เขาไม่ได้ ซากุระจึงเลี่ยงที่จะเงียบ

‘’พี่เดอิดาระคะ หนูอยากไปหาคุณย่า J’’

‘’ เอ่อ ไปไหมล่ะ? ‘’

‘’แวะไปเลยก็ได้ค่ะ แล้วค่อยกลับบ้านกันนะ ‘’

ซากุระจงใจเปลี่ยนเรื่อง กุมมือเดอิดาระแน่น เขาก็รู้ว่าเธอเปลี่ยนเรื่อง แต่ก็ต้องยอมๆไปอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะให้คนขับรถเปลี่ยนทางมุ่งตรงไปหา ย่าและปู่ของซากุระทันที

 

 

เมื่อรถมาจอดหน้าบ้านที่ซากุระคุ้นเคยแล้ว เธอก็วิ่งลงจากรถอย่างรวดเร็ว เธอวิ่งเข้าไปภายในบ้านที่เธอจากมา นั่นคือบ้านของย่าและปู่ของเธอ

‘’ย่าคะ! ปู่คะ! ซากุระกลับมาแล้วนะคะ!’’

เธอวิ่งไปตามห้องต่างๆเพื่อหา คนสำคัญของ ตัวเอง ก่อนจะเปิดไปห้องแห่งหนึ่ง

‘’ซากุระ!!’’

‘’ซากุระนิ ?’’

‘’คุณปู่ ฮึก! คุณย่าคะ! ‘’

ซากุระมองทั้งสองคนที่นั่งอยู่ในห้องแห่งหนึ่ง ก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดทั้งสองท่าน อย่างทรมานใจ ร้องไห้ออกมาจนหน้าตาดูไม่ได้ ความรู้สึแ ความกดดัน และอะไรที่ซากุระอั้นเอาไว้ เธอร้องออกมาจนหมด

‘’…..’’

เดอิดาระเดินเข้ามาเงียบๆ ก่อนจะผงกหัวเป็นการขออนุญาติเข้าบ้านกับปู่และย่าของซากุระ ขณะที่เขากำลังกอดปลอบใจหลานสาวตัวเองอยู่

‘’เป็นยังไงบ้างลูก ไปอยู่ที่นั่น’’

‘’ฮึก! ฮึก!’’

‘’เป็นเด็กดีหรือเปล่าลูก เป็นผู้หญิงนะเรา อย่าฝืนมากนะ’’

ย่าของซากุระพูดพรางลูบหัวซากุระที่ร้องไห้อยู่บนตัก ก่อนจะแหงนมองหน้าเดอิดาระ ที่นั่งทำหน้านิ่งๆอยู่ข้างๆ ซากุระ

‘’อยู่ที่นั่น ซากุระร่าเริงบ้างไหม ? ‘’

‘’เอ่อ อ่ะ ก็มีบ้างครับ’’

เดอิดาระตกใจคำถามของย่าซากุระ ก่อนจะหลบสายตาหนี ซากุระอยู่กับเขาไม่มีคำว่า มีความสุขเลย วันๆเขาเอาแต่ฝืนใจเธอ คอยว่าเธอ ตลอด

‘’หนูสบายดีค่ะ หนูเหมือนเดิม คุณย่าและคุณปู่ไม่ต้องห่วงนะคะ ฮึก! หนูแค่คิดถึง ‘’

‘’ย่าก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าหนูเจออะไรมาบ้าง แต่ สีหน้าของหนูน่ะ ใครๆก็ดูออก’’

‘’ฮึก! คุณย่า คุณปู่ ฮึก!~~~~~’’

จากนั้นซากุระก็ปล่อยโฮออกมาอีก เมื่อเธอหยุดร้องจนหมดแล้ว เธอก็มานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้าปู่และย่า โดยมี เดอิดาระนั่งอยู่ข้างๆเธอด้วย


‘’วันนี้ หนูไม่ได้เตรียมอะไรมาเยี่ยมเลยค่ะ ขอโทษนะคะ’’

‘’ไม่เป็นอะไร แค่มาให้เห็นหน้าก็ชื่นใจแล้ว ‘’

‘’นั่นสิเนอะพ่อ แค่หลานมาให้เห็นก็พอใจแล้ว’’

ซากุระทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง ย่าของเธอก็เอื้อมมือลูบหัวเธอเพื่อเป็นการปลอบเบาๆ ก่อนจะหันไปมองหน้า เดอิดาระที่นั่งเงียบมาตลอด

‘’เธอเองก็ ดูแลซากุระด้วยนะ ‘’

‘’ครับ!! ผมจะดูแลน้องเองครับ!’’

‘’อย่าทำซากุระให้ซากุระเสียใจนะ ซากุระน่ะ ร้องไห้ง่ายมาก ‘’

‘’ครับ!! ผมสัญญา ผมจะดูแลเธอให้ดีที่สุด’’

‘’คนรักกัน เขาไม่ฝืนใจกันหรอกนะ ถ้ารักกันจริงน่ะ’’

‘’……’’

เดอิดาระและซากุระเงยมองหน้าย่าทันที ย่าเองก็ยิ้มออกมาบางๆ ถึงจะแก่มากแล้ว แต่ก็พอจะเดาได้ว่า ซากุระเจออะไรมาบ้าง ถึงจะไม่ได้เลี้ยงซากุระมา แต่หลานสาวของตัวเองทั้งคน….

‘’คุณย่า คุณปู่  ขอบคุณที่ห่วงหนูนะคะ หนูไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ ‘’

‘’………..’’

‘’ทางเลือกชีวิตของหนูเอง หนูไม่รู้ว่ามันจะเป็นยังไง แต่ว่า หนูเลือกมันแล้ว’’

ซากุระพูดออกมาเบาๆ น้ำตาคลอเบ้าอีกครั้ง เธอเลือกที่จะใช้ชีวิตกับเดอิดาระ เธอเลือกแล้ว ถึงตอนนี้เธอจะรักซาโซริอยู่ แต่ถ้าเพื่อความปลอดภัยของซาโซริ เพื่อเขา เธอทำได้

เธอทำได้……..

จากนั้นซากุระก็อยู่ทานข้าวเที่ยงกับคุณปู่คุณย่าและเดอิดาระ ถึงจะไม่ร่าเริงเหมือนเดิม แต่เธอก็มีความสุขที่เห็นย่าและปู่ของเธอ มีความสุข เดอิดาระเลือกที่จะนิ่งเงียบ ไม่พูดอะไร ย่าถามเขาเป็นบางคำเขาก็ตอบเป็นบางคำ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร เดอิดาระถึงเกรงมากถึงมากที่สุด จนเธอต้องลากลับบ้าน เพราะมีธุระ

‘’ขอบคุณนะคะ ไว้หนูจะกลับมาเยี่ยมใหม่ ‘’

‘’โชคดีนะลูก’’

‘’โชคดีๆ’’

‘’ลากลับก่อนนะครับ’’

ซากุระวิ่งเข้าไปกอดปู่กับย่าอีกครั้ง ก่อนจะผละขึ้นรถไปกับเดอิดาระ จนหายไปลับตา ย่าและปู่หันมามองหน้ากัน

‘’ซากุระดูฝืนนะ ‘’

‘’นั่นสิ พ่อ แต่ว่า ผู้ชายคนนั้น ก็ไม่ได้ดูเลวทีเดียว แค่ ดูเหงามากกว่า’’

 

 

ซากุระหันมองหน้าเดอิดาระที่นั่งเงียบมาตลอดตั้งแต่อยู่ในบ้าน และตอนนี้เขาก็เงียบเหมือนเดิม เธอต้องทำยังไง เธอลืมซาโซริไม่ได้ และเธอก็เลือก เดอิดาระไปแล้ว ตอนนี้ คงอยู่ที่เวลา

‘’พี่เดอิดาระ เป็นอะไรไปเหรอคะ ?’’

‘’เปล่าครับ ^^’’

ซากุระเอื้อมมือไปจับแขนเดอิดาระเบาๆ จนเขาสะดุ้งและดูตกใจมาก เดอิดาระจับเธอเข้ามากอดแน่น ก้มจูบเบาๆลงไปที่ศีรษะของเธอ

‘’ซากุระพี่รักหนูนะ’’

‘’หนูก็รักพี่นะ’’

ซากุระกรีดร้องในใจอีกครั้ง เมื่อเธอตอบรักความรู้สึกเขาไปแล้ว นี่คือทางที่ดีที่สุดในการ ช่วยซาโซริ และเวลาเป็นตัวพิสูจน์ว่า ต่อไปเธอจะเป็นอย่างไรต่อไป…..

 



_________________________________________________________________________________________________

ดราม่าหนักกว่าเดิมอีก = = ถ้าส้มบรรยายเก่งๆเหมือนคนอื่นหน่อยนะ คงจะสนุกว่านี้แน่ T^T ส้มมีคำถามมาถาม

ใครในเรื่องน่าสงสารที่สุดเเล้วคุณเห็นใจใครมากที่สุด? 

 

ถามกันเงียบอ่ะนะ T__________T แต่ส้มคิดตอนจบไว้ สองทาง กำลังนึกจะเอาแบบไหนดีเพื่อให้ถูกใจคนอ่าน 5555 
เม้นนนนนน กันเยอะๆนะคะ 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

535 ความคิดเห็น

  1. #506 + De la felicided Soul + (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 09:54
    สงสารทั้งสามคนเลยTT
    #506
    0
  2. #400 ✿.。Aom love niyay.。 ✿ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 22:33
    แล้วใครกันละ...น่าสงสารที่สุด...
    #400
    0
  3. #391 YaiiBuab (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 23:26
    เศร้าไปแล้ว.... T^T
    #391
    0
  4. #372 Hunny ^^" (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 มกราคม 2557 / 22:18
    เศร้า -0-
    #372
    0
  5. #364 ned1991 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มกราคม 2557 / 00:24
    จะว่าไงดีล่ะ?? ก็แบบว่าน่าสงสารคนละแบบอ่ะนะ

    ซากุระก็ทำเพื่อคนที่รักจนยอมปวดใจ

    ซาโซริก็ได้แต่มองคนที่รักอยู่กับคนอื่น ทั้งที่เขาควรจะเป็นคนๆนั้น

    เดอิดาระก็มีความสุขขอมปลอม แต่ลึกๆก็ปวดใจใช่มั้ยล่ะที่ได้มาแค่ร่างกาย

    เฮ้อออออ เรื่องมันเศร้าก็งี้แหล่ะ_ _ อ่านแล้วหดหู่จัง(อินจัด)
    #364
    0
  6. #360 R_rainnie (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 00:21
    แแล้วซากุระที่ยอมทำทุกอย่าง ตอบรับทุกอย่างที่เดอิบอก
    ยังทำเพื่อซาโซอยู่ใช่มั้ย?? คงไม่ได้หลวมตัวหลงรักเดอิไปแ้ลวนะ
    ถ้าเปนงั้น สงสารซาโซ สุดๆ ---แต่ก็แอบสงสารเดอินะ ได้ตัวแต่ไม่ได้ใจ--
    สุด้ทายคนที่ทุกข์ที่สุดคงไม่พ้น ซากุระ เรื่องนี้ดราม่าได้อีกอ่ะ หึ้ยยย ฟินนนนนน
    #360
    0
  7. #350 Zeero Cacoki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 10:39
    สงสารซาโซริอ่า
    #350
    0
  8. #349 HELLO_DUANG (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มกราคม 2557 / 22:12
    คนที่น่าสงสารที่สุดคือ เรา 

    ถ้าเดอี๊มันอยากได้ซากุระ แล้วซากุระเลือกมันไปแล้ว

    ก็ให้ซาโซ เจอคนใหม่ซะ 

    คนที่แคร์ความรู้สึก คนที่หันหน้าคุยกัน สังคมจะได้ไม่รังเกลียด

    แล้วก็ปล่อยให้ เดอี๊ มีความสุขจอมปลอม ซากุทรมาน ไปซะ 

    เราเคลียดด ด ด ด
    #349
    0
  9. #347 Misaki_Mei (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 19:04
    สงสารแค่ซาโซริกับซากุระคะ TT
    #347
    0
  10. #346 Kam Sina !? (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2557 / 18:39
    ที่ส้มถามมาว่าใครน่าสงสาร ก็คงจะเป็นทั้งสามคนเลย
    แต่มันน่าสงสารคนละแบบ    แต่สุดท้ายมันก็ลงเอยด้วยคำว่า น่าสงสาร เศร้าใจแทน
    จะจบแบบไหนหรอ จริง ๆก็รับได้ไหม แต่แค่อยากจะรู้ว่า
    ทั้งคู่จะก้าวข้ามความเป็นพี่น้องได้ไหม ถึงเพื่อนจะยอมรัก แต่ คนอื่น ๆละ
    เขาจะเข้าใจพอเธอ ทั้งสองรึเปล่า   ( คํ้าคอร์จริง ๆคู่นี้ )
    อยากจะให้เป็นญาติห่าง ๆ แทน ไม่ก็ ลูกที่เก็บมาเลี้ยง
    #346
    0
  11. #345 koolpriya (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 มกราคม 2557 / 18:39
    เดอิดาระน่าสงสารและน่าเห็นใจสุดเลย T^T (ยังอยากให้เปลี่ยนพระเอกเหมือนเดิม) <<หลบรองเท้าก่อน
    #345
    0