[Fic naruto] love or not ปรารถนารักต้องห้าม

ตอนที่ 24 : Chapter 22 : เล่นชู้!?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 858
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    9 พ.ย. 56


 3 วันผ่านไปหลังจากเกิดเรื่องที่โรงเรียน ซากุระเดินลงไปจากห้องเมื่อตื่นมาแล้ว เธอไม่เจอเดอิดาระ เธอตั้งใจว่าจะขอโทรศัพท์คืนจากเขา ถึง 3 วันหลังจากที่เกิดเรื่องกับซาโซริ เดอิดาระก็ดูอ่อนไปบ้าง กับเธอ เธออาจจะรู้สึกแปลกๆกับตัวเองไปบ้างแต่ว่า

‘’ซากุระ ตื่นแล้วเหรอครับ..’’

‘’ค่ะ’’

‘’มอนิ่งนะครับ ที่รัก’’

‘’/////’’

เธอรับจูบยามเช้าของเดอิดาระมาเบาๆ ก่อนจะโดนกอดอย่างแน่น ถึงจะรู้สึกแปลกๆ แต่ไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนซาโซริเลย

‘’ปิดเทอมแล้ว เธออยากไปไหนไหม?’’

‘’ไม่ค่ะ’’

‘’ทำไมอ่ะ? พี่อยากพาเธอไปเที่ยวนะ’’

‘’แล้วพี่จะถามหนูทำไมกัน -_-‘’

‘’ก็นะ จะได้รู้ไง ว่าเธออยากไป หรือไม่ไป’’

‘’…….’’

ซากุระเงียบก่อนจะโดนดึงเข้าไปในห้องอาหาร เธอลังเลที่จะพูดกับเขาเรื่องโทรศัพท์ แต่ยังไงเธอก็ต้องหาทางติดต่อกับซาโซริให้ได้ ไม่ว่ายังไง

‘’พี่คะ’’

‘’ครับ?’’

‘’คะ..คือหนู’’

‘’…….’’

‘’หนูอยากได้โทรศัพท์….’’

‘’เอาสิ! รุ่นไหนล่ะ? เดี๋ยวซื้อให้’’

‘’!?เอ่อไม่ใช่ แบบว่า…..’’

‘’ถ้าอันนั้นของเธอคงไม่ได้หรอก’’

แววตาของเดอิดาระเปลี่ยนไปทันทีเมื่อเขารู้ความต้องการของเธอจริงๆ ซากุระก้มหน้าลงอย่างเสียดาย ยังไงก็ไม่ได้สินะ แต่ถึงจะได้มาเธอก็ไม่รู็จะแอบติดต่อกับซาโซริตอนไหนด้วยซ้ำ ในเมื่อ เดอิดาระยังอยู่กับเธอแบบนี้

‘’แต่ ถ้าหนูบอกพี่ว่า หนูจะไม่ติดต่อกับมัน…….’’

‘’ค่ะ!!? หนูไม่ติดต่อกับใครหรอก หนู แค่อยากได้มันคืน มันเป็นของสำคัญของหนู’’

‘’ของสำคัญยังไงรึ ? ‘’

‘’เอ่อ พ่อซื้อให้น่ะค่ะ ’’

‘’ช่างเหอะ ถึงจะบอกว่าพ่อซื้อให้ แต่พี่ก็ไม่ได้โง่ขนาดจะโดนหนูหลอกนะ J’’

‘’……’’

ซากุระเงียบก่อนจะวางช้อนและซ้อมลงเบาๆ เดอิดาระยิ้มออกมาอย่างรู้ทัน จ้องมองซากุระที่โดนจับผิดอย่างง่ายๆ

‘’แต่ถึงได้คืนไป เธอก็ไม่ได้ใช้หรอก เพราะหนูอยู่กับพี่ตลอดเวลา ถึงอย่างงั้นหนูจะอยากได้มันเหรอ?’’

‘’ค่ะ’’

‘’ก็ได้ เดี๋ยวขึ้นห้องไป พี่จะหยิบให้…’’

‘’ขอบคุณค่ะ’’

ซากุระมองหน้าเดอิดาระอย่างดีใจ เพราะถึงจะไม่ติดต่อกัน ขอแค่ให้เห็นหน้าเขาบนจอโทรศัพท์ก็พอ เดอิดาระมองซากุระแล้วนับได้เลยว่า ตอนอยู่กับเขา ซากุระทำหน้าแบบนี้ กี่ครั้ง

 

‘’ตกลงจะไม่ไปเที่ยวไหนจริงเหรอ ซากุระ? ‘’

เดอิดาระจูงมือเธอขึ้นมาบนห้องก่อนจะถามเธออีกครั้ง

‘’พี่คะ พี่ไม่คิดถึงเพื่อนพี่จริงๆเหรอ?’’

‘’เพื่อนเหรอ? ไม่มี’’

‘’พี่ไม่ได้อยากทำแบบนี้จริงๆใช่ไหม?’’

‘’พอเถอะ อย่าพูดถึงมันเลย!!’’

ซากุระเงียบทันที ก่อนจะตามเดอิดาระเขาห้องไป เขาหยิบกุญแจออกมาก่อนจะไขลิ้นชักหนึ่งในห้องแล้วยื่นโทรศัพท์ให้เธอ ซากุระรับมันมาอย่างดีใจก่อนจะเปิดเครื่อง แล้วมองซาโซริที่อยู่หน้าจอ ก่อนจะเก็บใส่กระเป๋า เพื่อไม่ให้เดอิดาระรู้ตัวอะไรมาก

‘’ไปไหนดีล่ะวันนี้ อยากไปไหนเป็นพิเศษไหม ? หืม ?’’

เดอิดาระลากเธอมานั่งโซฟา แนบริมฝีปากบนแก้มเธอเบาๆ ซากุระผละหนีอย่างอายๆ ก่อนจะส่ายหัวว่าไม่อยากไปไหน เธอต้องอยู่แบบนี้ไปจนตายหรือไงนะ 

 
 

ตรู๊ดดด ตรู๊ดดดด !!!

เดอิดาระมองโทรศัพท์ตัวเองอย่างหงุดหงิด ก่อนจะรับทั้งที่ไม่อยากรับ..จากเพน

‘’มีอะไร จะเรียกร้องอะไรอีก ? ‘’

[ก็ไม่อะไรหรอก แต่แกเป็นหนึ่งใน คณะกรรมการ วันนี้ตอนบ่ายมาประชุมด้วย..]

‘’ชิ!! ไม่ไปได้ไหม ?’’

[ไม่ได้ รับปากอาจารย์ไปแล้ว…]

‘’เออๆ เดี๋ยวบ่ายไป เรื่องมากจริง ชิ!!’’

เดอิดาระปาโทรศัพท์ไปที่นอนก่อนจะหันมากอดซากุระเบาๆ โดยไม่คิดว่าเธอจะรู้สึกอะไร เธอจ้องเขาที่กอดแน่น แต่ก็อดสงสัยที่เดอิดาระรับโทรศัพท์เมื่อซักครู่ไม่ได้

‘’มีอะไรเหรอคะ?’’

‘’เปล่า แค่ไปประชุม’’

‘’หนูไปด้วย!’’

‘’ไม่ต้องไป อยู่นี่ล่ะ..’’

เดอิดาระมองเธออย่างรู้ทัน ซากุระหน้าเสียไปนิดหน่อย ก่อนจะถอนหายใจ

‘’พี่ไปแค่ประชุม เดี๋ยวจะโทรหา รับด้วยล่ะ พี่ไปตอนบ่าย..’’

‘’ค่ะ’’

‘’อยู่บ้านเป็นเด็กดีล่ะ เดี่ยวซื้อของมาฝาก’’

‘’หนูอยากไปจริงๆนะพี่ ไม่ได้เหรอคะ?’’

ซากุระจงใจอ้อนเขา แต่ดูเดอิดาระจะไม่รู้สึกอะไรไปตามแผนเธอเท่าที่ควร เขาเชยคางเธอขึ้นมาเบาๆ ประทับจูบลงไปเบาๆก่อนจะผละออกมาแล้วยิ้มหน่อยๆ ที่ซากุระดูไม่ขัดขืนอะไรเธอ

‘’ไม่ได้ครับ เธอไป มันไม่ดีเลย’’

‘’……..’’

‘’ไปก็เดี๋ยวจะมีเรื่องกัน อยู่นี่ล่ะ’’

‘’…….’’

‘’เด็กดีนะ รักเธอ ที่สุด’’

ซากุระหลับตารับจูบของเดอิดาระอีกครั้งหนึ่ง ถึงจะพูดยังไง เขาก็ไม่ยอมสินะ รั้นจริงๆ..

 พอช่วงบ่าย เดอิดาระก็ออกเดินทางไปโรงเรียนทันที เขาไม่รู้ว่าเป็นแผนหรืออะไร ที่ให้เขามา ถึงยังไงก็ไม่ได้เอาซากุระมาด้วยนี่ ขอแค่เธอเป็นแบบนี้ ก็พอใจแล้ว

 

 

ปัง!!!

เดอิดาระเดินเข้าห้องไป สงสัยจะมาก่อนเวลา เขาเดินเข้าไปเห็นพวกเพื่อนตัวเอง แต่ไม่เห็นอาจารย์ ถึงแบบนั้นเขาเองก็ไม่ใช่คนไร้ความรับผิดชอบเสียทีเดียว 

‘’อาจารย์รถติด..จะมาสาย…’’

เพนพูดก่อนจะมองเดอิดาระที่ไปนั่งข้างๆอิทาจิ ข้างๆอิทาจิมีซาโซรินั่ง ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ แต่เขาเลี่ยงที่จะมองซาโซริก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาหาคู่หมั้นของเขา

‘’อยู่บ้านเป็นเด็กดีไหม ? J’’

[พี่พึ่งออกไปเองนะ]

‘’ก็มันเบื่อนี่นาอาจารย์ยังไม่มา..’’

[เหรอคะ?]

‘’อยากได้อะไรหไหม? เดี๋ยวจะซื้อไปฝาก’’

[ไม่เอา ค่ะ]

‘’อยากได้อะไรก็บอกมาเหอะ พี่ทำให้หนูได้ทุกอย่างเลยนะ..’’

[ค่ะ]

เดอิดาระเบนสายตาไปมองซาโซริ เขาฟุบหน้าแล้วมองมาที่เดอิดาระ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นมาจากปากของเดอิดาระก่อนจะคุยกับซากุระต่อ 

‘’อย่าลืมคิดไว้นะครับ ปิดเทอมทั้งที ก็อยากไปเที่ยวกันสองต่อสอง J’’

[หนูบอกพี่แล้วนี่ ว่าไม่ไป]

‘’กล้าขัดขืนพี่เหรอ? ยังไง หนูก็ต้องไปกับพี่อยู่ดี’’

[…………..]

‘’จริงสิ ถ้าพี่กลับเย็น หนูก็กินข้าวไปก่อนเลยนะ พอดีมีเรื่องต้องแวะทำ พี่ว่า จะพยายามกลับให้ทันข้าวเย็น’’

[กลับเย็น ขนาดนั้นเลยเหรอคะ?]

‘’ครับ ห่วงเหรอครับ J’’

[………..]

‘’ฮ่าๆ ช่างเหอะๆ งั้นแค่นี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่โทรไปหาใหม่’’

เดอิดาระมองอาจารย์ที่เดินเข้ามาก่อนจะวางสายจากซากุระไปแล้วนั่งปกติทันที เขาเบนสายตาไปมองซาโซริ ซาโซริเองก็เด้งตัวขึ้นนั่งแล้ว ทุกคนก็เรื่มประชุมกันปกติ..

 

 

หลังจากวางสายจากเดอิดาระไปแล้ว ซากุระก็กลับมานั่งมองโทรศัพท์อีกครั้งหนึ่ง ถ้าโทรไปหาซาโซริ ก็คงไม่ได้ เพราะซาโซริคงประชุมอยู่กับเดอิดาระ ถ้าส่งข้อความไป แล้วพี่เขาเปิดเสียงล่ะ ??...

‘’โอ้ย!! จะหนีออกจากบ้านก็ไม่ได้ T^T’’

ซากุระมองคนที่เดอิดาระเตรียมไว้อยู่หน้าบ้าน เธออยากเจอซาโซริมาก เธอรักเขามาก แต่มาโดนอะไรแบบนี้ทำให้เธอ แทบคลั่งตาย สิ่งที่เธอทำเพื่อให้มาเจอเขา มันก็ไม่ช่วยอะไรเลยสินะ!!

‘’ต้องนั่งเหงาแบบนี้งั้นเหรอ? ’’

ซากุระนั่งอยู่ตรงโซฟาอย่างทรมานใจ เธออยากจะเจอซาโซริใจจะขาด แต่มันคงเป็นไปไม่ได้ เพื่อความปลอดภัยของซาโซริเองเธอต้องทำ

 

 

‘’ประชุมไปได้วะ ตั้ง 2 ชั่วโมง ชิ!!’’

เดอิดาระบ่นอุบอิบก่อนจะมองงานที่อาจารย์มอบหมายให้เขาทำเขาต้องทำที่นี่ถึงเย็น แถมว่าจะซื้อของฝากซากุระอีก คงค่ำๆหรือมืดเลย กว่าจะเจอ..

‘’แกจะทำใช่ไหมงานน่ะ’’

‘’เออสิ เห็นแบบนี้ฉันก็เป็นพวกรับผิดชอบ!’’

เดอิดาระหันไปตอบโทบิก่อนจะเดินเข้าไปนั่งโต๊ะตัวเองอย่างหงุดหงิด เอางานไปทำบ้านก็ไม่ได้เพราะเอกสารทั้งหมดอยู๋ที่นี่! แต่ ถ้าเขาโทรตามซากุระมา ซาโซริมันจะทำอะไรไหม? เขาไล่ความคิดออกไปจากหัวก่อนจะหยิบโทรศัพท์แล้วกดเบอร์ไปหาซากุระทันที 

‘’พี่ขอโทษนะ ดูเหมือนจะมีงานเข้ามาล่ะ หนูอยู่คนเดียวได้นะ’’

[งาน ??]

‘’ครับ ก็พี่เป็นคณะกรรมการนี่นา ไม่ได้หยุดเหมือนคนอื่นเขาเท่าไหร่…’’

[หนูเหงา]

‘’..!?....’’

[ก็อยู่คนเดียว ]

ซากุระแอบอ้อน ยังไงเธอก็ขอให้ไปเจอซาโซริก็ยังดี เดอิดาระไม่พูดอะไร ขวมดคิ้วฟังอย่างไม่เข้าใจ จริงๆจากใจเธอต้องการอะไรกันแน่ เหงาจริงๆ หรือว่า อยากเจอใครงั้นเหรอ..

‘’ไม่ใช่หนูอยากจะมาเจอใครหรอกเหรอ’’

[พี่ก็!! เวลาหนูพูดความจริงหัดเชื่อบ้างสิ!!...]

‘’จริงเหรอถ้าหนูมา มันจะมีเรื่องกันเปล่าๆนะ’’

[ก็หนูเหงานี่ มันไม่มีอะไรทำ]

เพนหันมองเดอิดาระ ทุกคนในห้องก็ต่างหันมองเขา เพราะห้องไมได้เสียงดังเหมือนแต่ก่อน ตั้งแต่เกิดเรื่อง พวกเขาเองมองหน้าไม่ติดกันเท่าไหร่

‘’เฮ้ย เดอิดาระ แกจะเอาซากุระมาก็ได้นะ….’’

‘’ทำไม?’’

เดอิดาระยกหูโทรศัพท์ออกแล้วมองเพนอย่างไม่เข้าใจ

‘’ก็เล่นปล่อยให้เธออยู่บ้านคนเดียวแบบนั้น คิดว่า ผู้หญิงอยู่คนเดียว มันจะไม่รู้สึกอะไรหรือไง’’

‘’ก็อยากเอามาล่ะนะ!! แต่กลัวจะมีปัญหา รักน้ำเน่าเกิดขึ้นมา…’’

‘’..!!!!’’

ซาโซริหันมองหน้าทันที พรางสูดหายใจกลั้นอารมณตัวเองไว้

‘’เออ พวกฉันไม่ให้มันทำอะไรบ้าๆหรอก’’

‘'เฮอะคิดว่าจะเชื่อรึไง ช่างเหอะ ถึงยังไงซากุระก็เป็นของฉันอยู่ดี..’’

‘’…….’’

ทุกคนเงียบ ยังไงเพนเองก็ต้องการดูหน้าซากุระเพื่อให้ซาโซริหายห่วงก็ยังดี ซาโซริและเดอิดาระเป็นเพื่อนของเขา ถึงจะบอกว่าเดอิดาระจะไม่มองพวกเขาเป็นเพื่อนแล้ว เขาก็ยังมองเดอิดระเป็นเพื่อนอยู่ดี

‘’จำที่หนูรับปากกับพี่ได้ไหม ? ‘’

เดอิดาระยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วคุยกับซากุระต่อ

[จำได้ค่ะ]

‘’อย่าลืมล่ะ ถ้าแล้วเธอไม่ฟัง พี่จะ….นะ!!’’

[เข้าใจแล้วค่ะ]

‘’ดีมาก งั้นเตรียมตัวไว้นะ เดี๋ยวพี่ส่งคนไปรับ อย่าลืมล่ะ!!’’

เดอิดาระย้ำแล้วย้ำอีก! ซากุระแอบดีใจแต่เธอก็ต้องไม่แสดงอาการออกมามาก เพราะไม่งั้น ซาโซริคงโดนมากกว่านี้ แล้วเธอด้วย……


‘’ต้องขอบคุณฉันนะ ที่พามาให้เห็นหน้า น้องสาวแท้ๆของตัวเองบ้างน่ะ’’

‘’…!!’’

ซาโซริขมริมฝีปากล่างอย่างเจ็บใจ ก่อนจะนั่งทำงานต่อไป โดยมีอิทาจิคอยแอบเตือนเบาๆ ซาโซริเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป เพราะถ้าเขาวู่วา .ซากุระอาจจะโดนหนักก็ได้..

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก !!

ผ่านไปยังไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เดอิดาระเมื่อรู้ว่าเป็นใครเขาวิ่งออกจากที่ แล้วเดินไปที่ประตูทันที ก่อนจะเปิดรับซากุระที่เดินเข้ามา

‘’รบกวนด้วยนะคะ’’

ซากุระพูดเสียงอ่อยๆ ก่อนจะมองหาซาโซริ เขามีรอยแผลที่หน้า เพราะโดนชกวันนั้น ยังไม่หายอีกเหรอ? ซากุระคิดพรางจะเดินไปหา แต่ก็โดนเดอิดาระจับข้อมือเอาไว้..

‘’อย่าลืมนะ’’

‘’ค่ะ’’

เดอิดาระลากซากุระมาที่โต๊ะตัวเอง หาเก้าอี้ให้เธอนั่งข้างๆเขา ซาโซริมองตามอย่างโหยหาเขาไม่ได้เจอหน้าเธอนานแค่ไหนแล้วนะ ซากุระ อยากกอดเธอเหลือเกิน….

‘’ใจเย็นๆแล้วกัน…’’

อิทาจิตบบ่าซาโซริเบาๆ เขาทำหน้าเหมือนจะขาดใจก่อนจะนั่งทำงานต่อไป อย่าไม่มีสมาธิเท่าไหร่

‘’เป็นยังไงบ้างอยู่ที่นั่น สบายดีนะ’’

เพนหันมาหาซากุระแล้วทักทายเธอปกติ

‘’ค่ะ สบายดี…’’

‘’อยู่กับฉันสบายอยู่แล้วล่ะเนอะ ซากุระจัง’’

เดอิดาระยื่นหน้าเข้าไปหาซากุระ เธอผละหนีอย่างตกใจ ก่อนจะโดนเดอิดาระดึงเข้ามาใกล้ๆ ริมฝีปากของเขาแนบชิดกับริมฝีปากของซากุระเบาๆ ซากุระตกใจกับการกระทำนั้น!! จะผละออกก็ไม่ได้ ก่อนจะรับจูบของเดอิดาระอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่!!!

‘’.!!?’’

ทั้งห้องอยู่ในการตกใจไปชั่ววูบ เดอิดาระผละออกมาก่อนจะแนบริมฝีปากไปที่แก้มนุ่มนิ่มของเธอ..

‘’แค่นี้ก็ได้กำลังใจล่ะนะ….’’

‘’!!?///////’’

ซากุระยกมือปิดปากอย่างตกใจ พรางหันมองซาโซริ เขาหันหน้าหนีอย่างเจ็บปวด!! พี่ซาโซริ ซากุระลำพึงอยู่ในคอเบาๆ เดอิดาระยิ้มออกมา ก่อนจะกันไปทำงานต่อ โดยที่มีซากุระนั่งข้างๆ

ซาโซริเหลือบมองซากุระที่เล่นโทรศัพท์ ได้คืนแล้ว งั้นเหรอ?

ถ้าเขาจะส่งข้อความหาเธอ บ้าง จะเป็นอะไรไหมนะ

‘’!?’’

ซากุระมองไปเจอสายตาของซาโซริที่มองมาที่เธอ เธอตกใจนิดหน่อย ก่อนจะทำหน้าอย่างทรมาน ซาโซริแอบยกโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนจะทำท่าเหมือนว่า ให้ปิดเสียงซะ

‘’มีอะไร ซากุระ ?’’

หางตาเดอิดาระเห็นซากุระอยู่ไม่สุข เขาก็หันมองซากุระอย่างสงสัย

‘’เอ่อ เปล่าค่ะ แค่นั่งนานๆแล้วมันเมื่อย…’’

‘’ไปเดินเล่นไหมล่ะ? พี่พาไป’’

‘’ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่ทำงานไปเหอะ’’

‘’ครับ’’

เดอิดาระยิ้มก่อนจะหันไปทำงานต่อ ส่วนซากุระก็หันมองซาโซริต่อ เขานั่งทำงานไปและกดอะไรอบางอย่างไป ซากุระจึงเก็บโทรศัพท์และตั้งสั่นไว้ก่อนที่เดอิดาระจะรู้ตัว

‘’จริงสิ ไว้อีกวันสองวัน พี่จะพาเธอไปเยี่ยมย่ากับปู่เธอน่ะ’’

‘’!!?ค่ะ อยากไป’’

‘’ครับ พี่จะได้ไปทักทายด้วย..’’

เดอิดาระโอบซากุระเข้ามาหาตัวเบาๆ แนบหน้าลงบนศีระษะเธออย่างเหนื่อยๆ ซากุระตัวเกร็งไปทันที ถึงเธอจะโดนเดอิดาระทำอะไรมามายมาย แต่ว่า พอมาอยู่ต่อหน้าคนอื่นแล้วมัน อายกับรู้สึกแย่

‘’เกร็งทำไม ไม่มีอะไรต้องกลัวนะ’’

‘’คนเยอะ//..’’

‘’ไม่สน’’

‘’พี่คะ!!’’

‘’โกรธเหรอ? เธอไม่ต้องโกรธหรอก เพราะฉันก็มีวิธี ของฉัน’’

‘’หนูไม่ได้โกรธซักหน่อย!!’’

ซากุระพูดอย่างโมโหก่อนจะสะบัดแขนออกแต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยเธอ ง่ายๆ เขาดึงเธอเข้ามาตัวแน่น

‘’ ไม่ได้โกรธแต่พูดแบบนี้นี่นะ!’’

‘’……’’

‘’หรือจะตอนนี้เลยล่ะ ต่อหน้าพี่ชายสุดที่รักของเธอ’’

‘’ก็ได้หนูขอโทษหนูผิดเอง’’

‘’เธอประชด!’’

‘’เอ๊ะพี่ หนูจะทำอะไรพี่ก็หาว่าหนู ประชดใช่ไหม ‘’

‘’การกระทำมันฟ้อง!!’’

‘’หนูไม่อยากทะเลาะกับพี่นะ!!!’’

ซากุระหันหน้าหนี ถึงเธอจะพูดเบาที่สุดแต่มันก็ให้คนอื่นหันมาสนใจได้เพราะห้องมันเงียบ เดอิดาระปล่อยซากุระ ก่อนจะมองเธอด้วยแววตาอีกแบบ หันไปทำงานต่อ ถึงจะทำไปก็ทำไม่รู้เรื่อง เพราะซากุระไม่มองหน้าเขา ไม่พูดอะไร และไม่มอง


หมับ!!

‘’ซากุระ’’

‘’อะไรของพี่’’

ซากุระมองเดอิดาระที่สวมกอดเธอเบาๆ จนเธอทั้งอายทั้งโกรธทั้งเขิน!

‘'พี่รักเธอนะ’’

‘’….!!!!’’

ซากุระหยุดนิ่งทันที ไม่ใช่เพราะว่าเธออินในคำที่เขาบอก แต่เพราะเธอไม่อยากให้ซาโซริได้ยิน คำแบบนี้ คนที่รับรู้มันเจ็บปวดยิ่งกว่าอะไรมากๆ 

‘’ไปเดินเล่นกันเถอะ’’

‘’ไม่เอา หรอก’’

‘’ไหนบอกเมื่อย…’’

‘’หนูไม่เมื่อยแล้ว’’

‘’งั้นพี่จะจูบเธอตรงนี้นะ.’’

‘’!?อย่าทำอะไรบ้าๆนะ’’

เดอิดาระยิ้มก่อนจะดึงเธอให้ลุกแล้วจับเธอวิ่งออกห้องไปทันที…!!!!



‘’พี่จะวิ่งออกมาทำไมเนี่ย!!! ‘’

‘’ก็นะ’’

เดอิดาระจูงมือซากุระขึ้นบนดาดฟ้า มันไม่มีนักเรียนอยู่เพราะปิดเทอม ซากุระกลัว เธอจึงหาทางหนี แต่มันไม่ทางหนี

‘’อย่ากลัวไปเลย พี่แค่อยากอยู่กับเธอสองคน’’

‘’………’’

เดอิดาระนั่งลงพิงฝนังก่อนจะดึงซากุระให้มานั่งตักเขาอีกที แล้วกอดแน่น

‘’พี่เหนื่อย ขอนอนนิดๆไหม’’

‘’แค่นั่งทำงานนี่นะ’’

‘’อืม ลองทำสิ แล้วจะรู้ว่ามันยากแค่ไหน เซ็นๆ แล้วหารายชื่อนักเรียน พิมพ์อีก’’

‘’……….’’

เดอิดาระเชยคางของซากุระขึ้นมาก่อนจะแนบบริมฝีปากลงไป เธอโดนเขาจูบหลายครั้งแล้ว เธอจะหนีเขาพ้นได้ยังไง

‘’ พี่ หนูอยากไปห้องน้ำ ‘’

‘’ทำไมต้องไปตอนนี้ด้วยเนี่ย’’

‘’ก็หนูปวดนี่!!!’’

‘'ให้ไปเป็นเพื่อนไหม ?’’

‘’ไม่ต้องเลย เดี๋ยวหนูขึ้นมา นะคะ’’

‘’ครับ รีบไปรับมา’’

ซากุระผละออกจากเดอิดาระก่อนจะวิ่งลงดาดฟ้าไป ก่อนหน้านั้น เธอรู้สึกสั่นที่ตรงกางเกง โทรศัพท์ของเธอ มันไม่มีใครเเล้วนอกจาก ซาโซริ

พี่จะรออยู่ในห้องน้ำหญิงนะ ไม่มีคนหรอก จะรออยู่ห้องสุดท้าย

ซากุระไม่คิดว่าการขอเดอิดาระไปห้องน้ำ จะไปตรงกับซาโซริพอดี แต่ขอแค่ได้กอด ได้เจอก็พอแล้ว..

 

 

ปัง!!

‘’พี่คะ !!!’’

‘’ชู่วๆเบาๆสิ เสียงในห้องน้ำมันก้องนะ’’

ซากุระวิ่งเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะตรงไปห้องสุดท้ายก็เห็นซาโซริยืนอยู่ข้างในนั้น เธอกระโดดกอดเขาอย่างโหยหา..

‘’เป็นยังไงบ้าง โดนมันทำอะไรมาหรือเปล่า…’’

‘’ฮึก ฮืออ หนูคิดถึงพี่จัง…’’

‘’เช่นกันครับ ตอนนี้เราแอบเจอไปก่อนนะ พี่ไม่อยากให้เธอโดนมันทำอะไรเลย’’

‘’ฮึก หนูก็ไม่อยากให้เขาทำอะไรพี่…’’

ซาโซริกอดซากุระอย่างโหยหา เอื้อมมือไปปาดน้ำตาให้ซากุระอย่างเบามือ ริมฝีปากได้รูปของเขาประทับจูบลงไปเบาๆก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน และความต้องการของสองคนนี้..

‘’อื้อ /////’’

‘’รักนะครับ ตอนนี้ทนมันไปก่อนนะ พี่ไม่อยากเสียเธอไปอีกแล้ว’’

‘’…////พี่คะ’’

ซากุระยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อโดนคนที่รักโอบกอดและให้ความรักเธออย่างเต็มเปรี่ยม ซาโซริก้มลงลูบไล้ที่ลำคอของซากุระอย่างกระหาย จูบทับรอยที่เดอิดาระทำอย่างเจ็บปวด ซากุระคงโดนเยอะใช่ย่อย

‘’พี่ออกมาแบบนี้ ไม่กลัวสงสัยเหรอคะ?’’

‘’ไม่หรอก ซากุระจากนี้ พี่จะหาทางช่วยเธอ’’

‘’..//////..’’

ซากุระรับจูบของซาโซริอีกครั้ง..

 
 

‘’ซากุระ!! ทำไมเข้าห้องน้ำนานจัง!!...’’

‘’!!? พี่เดอิ’’

ซากุระพูดออกมาเบาๆ แต่ตกใจ ซาโซริขมวดคิ้วมองอย่างแปลกใจ พรางดันตัวซากุระติดกัยผนังห้องน้ำแล้วกอดแน่นเหมือนไม่อยากจะเสียเธอไปอีกแล้ว

‘’คะ คือหนู เหมือนจะปวดท้องนิดหน่อยค่ะ พี่อย่าเข้ามาซี่!!!’’

‘’ทำไมล่ะ? มันไม่มีคนอยู่ซักหน่อย รีบๆออกมาได้แล้ว พี่จะรอข้างนอก’’

‘’ค่ะๆ’’

เสียงฝีเท้าของเดอิดาระออกไปจากห้องน้ำ ซากุระหันไปหาซาโซริอีกครั้ง เธอก็โดนริมฝีปากของเขาพุ่งมาปดปากทันที ลิ้นตวัดอยู่ข้างในจนซากุระเสียวซ่าน..

‘’พี่ ////….’’

‘’ไปเถอะ เดี๋ยวมันจะสงสัยเอา ชิ! เหมือนเล่นชู้ยังไงไม่รู้ ทั้งที่ฉันคบกับเธอนี่นะ’’

‘’ไม่เอาน่า// เดี๋ยวว่างๆจะแอบสงข้อความหานะคะ’’

‘’ครับ อีกครั้งแล้วกัน’’

ซาโซริพูดก่อนจะเข้าไปปิดปากซากุระอีกครั้ง แล้วผละออกมาให้ซากุระเดินออกไป แล้วเขาจะตามไปทีหลัง..

 

‘’ขอโทษที่ให้รอนานค่ะ’’

‘’ไม่เป็นอะไรครับ กลับห้องกันเถอะ พี่อยากรีบทำงานให้เสร็จ’’

เดอิดาระยืนรอซากุระอยู่หน้าห้องน้ำก่อนจะดึงมือเธอไปแล้วเดินเข้าห้องไป ซาโซริหาย เดอิดาระหันไปมองหน้าซากุระที่ตามมาอย่างเงียบๆและไม่พูดอะไร แต่เขาก็ไม่พูดอะไรก่อนจะนั่งลงแล้วนั่งทำงานต่อทันที….

ครืดดด!!

ซาโซริเดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ปกติ เดอิดาระมองหน้าเขาก่อนจะหันมามองซากุระที่นั่งอ่านหนังสือ..

‘’ซากุระ’’

‘’คะ?’’

‘’ไปเข้าห้องน้ำมาคนเดียวใช่ไหม?’’

‘’!? ไปคนเดียวสิ ก็บอกพี่อยู่’’’

‘’เหรอ? ’’

เดอิดาระทำหน้าไม่ค่อยเข้าใจก่อนจะนั่งทำงานต่อจนถึงเย็น ห้องที่นั่นก็อยู่ในความเงียบ ไม่มีใรพูดอะไรซักคำ มีแต่เสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังกลบความกดดันอะไรหลายๆอย่างที่อยู๋ในห้องนั้น


‘’โอ้ยเหนื่อยขอกอดหน่อยสิ!!’’

เดอิดาระพูดขึ้นมาก่อนจะเข้าไปกอดซากุระอย่างแน่น

‘’!!?////// เดี๋ยวสิคะ’’

‘’อ่านอะไรอยู่น่ะ ทะเลเหรอ?’’

‘’เอ่อ แค่เปิดมาเจอเท่านั้นล่ะค่ะ’’

เดอิดาระมองนิตยาสารในมือของซากุระเป็นเกี่ยวกับทะเล เขาก็นึกอะไรบางอย่างได้

‘’ตัดสินใจล่ะ!! ไปทะเลกันดีกว่า!!!’’

‘’!!?’’

ทุกคนหันขวบมาหาเขาทันที เพราะทะเล อยู่ในอันดับการเสียตัวของผู้หญิง ?

‘’ไม่เอา หนูไม่ไปไหนหรอก..’’

‘’ต้องไป เพราะพี่อยากเห็นหนูใส่ชุดว่ายน้ำ!..’’

‘’.!!! ให้ตายก็ไม่ใส่หรอกค่ะ!!’’

‘’ไม่ต้องห่วงพี่ให้หนูใส่ให้พี่ดูคนเดียวเท่านั้น เดี๋ยวไปคุยกันอีกที ไปแน่ๆ ทะเลน่ะ’’

‘’!? พี่นี่นะ’’

เดอิดาระยิ้มออกมาก่อนจะผละจากซากุระมานั่งทำงานต่อจนเสร็จ!


 

‘’กลับบ้านดีๆนะ ซากุระ..’’

เพนพูดกับซากุระอย่างเป็นห่วง ก่อนจะกลับบ้าน เธอรอเดอิดาระเก็บของอยู่

‘’ขอบคุณค่ะ พี่ ด้วยนะ’’

ซากุระพูดแล้วมองไปที่ซาโซริ เขามองเธอเช่นกัน ก่อนจะยิ้มให้เบาๆ..

‘’ซากุระน่ะ ฉันดูแลเองได้ ไปเถอะ!!’’

ขวับ!!!

‘’เดี๋ยวซี่ !! พี่เดอิ พี่นี่นะ!! เอ่อ กลับก่อนนะคะ!!. อะไรของพี่เนี่ย!!’’

ซากุระโดนเดอิดาระลากออกห้องยังทันที่เธอจะบอกลา ใครเลยพวกเพนมองตามไปอย่างเหนื่อยใจ ตกลงเดอิดาระมันเป็นคนยังไงกันแน่
_________________________________________________________________________________________________

ไม่ได้เข้าข้างเดอิดาระเลยนะ ไม่ได้เข้าข้างเดอิดาระเลยนะ =w= 555
หลังๆจะเป็นยังไงไม่รู้นะ ยังไงก็เม้นนะคะ
ไปทะเล ซากุระจะเสียตัวไหมหนอ? 555555 แต่น่าแปลกนะ ที่ซากุระยังซิงให้กับเดอิดาระ ย้ำ! เดอิดาระ 5555 เป็นส้มคงไม่เหลือล่ะ = = (อีนี่หื่น อย่าสนใจ) 
เม้นๆด้วยนะคะ!! :D

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

535 ความคิดเห็น

  1. #532 cookkieZRO (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 20:29
    อวยมากเลีย พระเอกบดหายแล้ว
    #532
    0
  2. #502 + De la felicided Soul + (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 16:39
    อ้ากกก อวยไม่ถูกเเล้วอ่ะTT
    #502
    0
  3. #321 ✿.。Aom love niyay.。 ✿ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 11:47
    รู้สึกเสียใจที่โดนกีดกั้นเรื่องรักๆ ของพี่น้องนะเนี่ยT^T
    #321
    0
  4. #320 ned1991 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 09:20
    พึ่งรู้ว่าทะเลเป็นอันดับต้นๆของการเสียตัว

    อ่านมาถึงจุดนี้แล้วขอเชียร์เดอิจังเลยได้ม่ะ>,.
    #320
    0
  5. #319 Kam Sina !? (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2556 / 21:19


    นะ นี่ยังไม่เสียให้ เดอิดาระอีกหรอเนี่ย
    คู่พระนางก็ไม่ค่อยได้เจอกัน  เจอทีหวานได้ ก็หวานซะ เลียน 555+
     
    #319
    0
  6. #318 konnaruk > (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 00:51
    น่าสงสารความรักถูกกีดกัน
    #318
    0
  7. #316 Zeero Cacoki (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 17:54
    เสียให้เดอิไปเถอะหนูกุ 55555
    #316
    0
  8. #315 ✿.。Aom love niyay.。 ✿ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 14:53
    รักโดนกีดกั้นและโดนอุปสรรคเยอะเหลือเกินโฮ~~~! T[   ]T
    #315
    0
  9. #314 Misaki_Mei (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 20:04
    หมั้นเขี้ยวเดอิอ่ะรุ่นพี่ส้ม อยากกระโดดถีบ -*-

    ปล. เบื่อ เซ็ง เครียดกับเดอิ
    #314
    0
  10. #313 Brionychan (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 18:16
    ขอร้องล่ะ...นะก๊ะ ให้เดอิจังเป็นพระเอกเถอะ แต่ก็แอบสงสารซาโซริหน่อยๆนะเนี่ย <<(อีนางนี่หลายใจ)
    #313
    0
  11. #312 koolpriya (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 14:05
    เปลี่ยนพระเอกเถอะ >< อบากให้ซากุระคู่กับเดอิจริงๆนะ สงสารอ่า... T^T
    #312
    0
  12. #311 Hunny ^^" (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 13:54
    สนุกมากค่าา น่าสงสารซาโซริอ่าา TT
    #311
    0