[Fic Naruto] Damn! แฟนของผมไม่มีทาง เป็น maid! หรอก

ตอนที่ 7 : Chapter 5 : เงินฟาดหัว!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 603
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    20 ก.พ. 57


ภายในห้องๆหนึ่ง มีหญิงสาวคนหนึ่งตัวสั่นเทาไปด้วยความกลัวอยู่บนเตียงใหญ่ ข้างเตียงคือผู้ชายที่ยืนแสยะยิ้มอย่างมีเลศนัย เมื่อเห็นหญิงสาวร่างบางตัวสั่นไปด้วยความกลัว

‘’ คุณอิทาจิ ‘’

‘’ หืม? ‘’

‘’ ที่บอกมี แมงมุมตัวใหญ่นี่ จริงๆเหรอคะ? ‘’

‘’ จะหลอกทำไม? เอาออกมาได้แล้ว ชักช้า’’

‘’ คะ..คือ ฉัน..กลัวน่ะค่ะ ‘’

‘’ !? ‘’

อิทาจิทำหน้าขมวดคิ้วมองซากุระ อย่างไม่เข้าใจ ว่าแค่แมงมุมเธอจะกลัวอะไรนักหนา ก่อนหน้านั้นซากุระมาที่ห้องเขา เพราะถึงเวลาของเขา จู่ๆ เขาก็นึกอยากจะแกล้งเธอขึ้นมา เลยพูดขึ้นมาเฉยๆ ทั้งที่ความจริง มันไม่มีอะไรเลย ถือว่าเป็นการทำโทษแล้วกัน

‘’ คุณอิทาจิคะ! คุณดูไม่กลัว ก็เอาออกเองสิคะ T^T ‘’

‘’ ทำไมฉันต้องทำ? เธอเป็นเมด เรื่องแค่นี้มันจะอะไรนักหนา? ‘’

‘’ ใจร้ายชะมัด ‘’

‘’ รีบๆหามันซะ ฉันจะนั่งอ่านหนังสือรอ ‘’

ซากุระหันมามองอิทาจิพร้อมสายตาที่วอนขอร้อง แต่เขาเลี่ยงที่จะมองมัน เธอจึงค่อยๆลงจากเตียงไปหยิบไม้กวาดมา พร้อมเขี่ยหาตามซอกต่างๆที่ แมงมุมอยู่ แต่เธอก็หามันไม่เจอ

‘’ คุณอิทาจิคะ ไม่เห็นจะเจอเลย ‘’

‘’ หาไป ‘’

‘’ มันมีจริงๆไหมคะเนี่ย! ห้องแบบนี้ จะมี แล้วใหญ่ด้วย ฉันเดินหามันนานแล้วนะ ‘’

‘’ ….. ‘’

‘’ คุณอิทาจิคะ!!’’

‘’ หนวกหูชะมัด!!!’’

ปึก!!

อิทาจิวางหนังสือลงอย่างดัง พรางเดินมาหาซากุระ หยิบไม้กวาดออกจากมือเธอแล้ว โยนไปไกลๆ มือทั้งสองดันเธอไปติดกำแพงอย่างแรง

‘’ บอกให้หาก็หาไปสิ บ่นจริงๆ!’’

‘’ ขะ..ขอโทษค่ะ ‘’

‘’ ให้ตายสิ! วันนี้ก็ทำไว้เยอะเชียวนะ ‘’

‘’ …….. ‘’

‘’ วันหลังถ้าจะลา ให้บอกพวกฉัน! ห้ามไปพูดกับเพน ‘’

‘’ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับวันนี้ล่ะคะคุณโมโหอะไร’’

‘’ เรื่องของฉัน!? ชิ! ไม่สิบอารมณ์ชะมัดเลย’’

อิทาจิค่อยๆปล่อยมือออกจากเธอแล้วกุมปากตัวเองไว้ สายตาเหลือบไปมองซากุระที่มองเขาอย่างไม่เข้าใจ

‘’ พอแล้ว วันนี้พอแค่นี้แหล่ะ ‘’

‘’ เอ่อ..แล้วแมงมุม’’

‘’ ช่างมัน! ออกไปซะ! ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว ‘’

‘’ ขะ..เข้าใจแล้วค่ะ!’’

เมื่ออิทาจิตะคอกใส่เธอก็รีบวิ่งไปหยิบไม้กวาดแล้วออกจากห้องเขาไปทันที ไม่รู้อิทาจิอะไรเข้าสิง แต่วันนี้ก็เธอก็มีความสุขที่ได้อยู่กับซาสึเกะ และโดนเขาจูบด้วย แค่นึกก็ฟินไปอีกนาน แต่เมื่อไหร่เราจะได้ อยู่ด้วยกันจริงๆซักทีนะ



‘’ เดินยิ้มอะไรมางั้นเหรอ? เมดจัง ? ‘’

‘’ คุณ ซาโซริ!? ‘’

‘’ ยังไม่ถึงเวลาฉันเลยนี่ อิทาจิปล่อยก่อนเวลางั้นเหรอ? ‘’

‘’ ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรค่ะ ไล่ออกมาก่อน ‘’

‘’ …… ‘’

เมื่อเดินมาก็เจอ ซาโซริทักขึ้นมาจนเธอตกใจ พอคุยไปมาๆ เขาก็เงียบ อีก 1 ชั่วโมงก็ถึงตาเขา แต่ตอนนี้ซากุระโดนปล่อยมาก่อน

‘’ งั้น มาที่ห้องฉันเลยไหม? ‘’

‘’ คะ? ‘’

‘’ ก็จะได้ทำของฉันให้เสร็จๆไปเลย พอดีห้องรกอีกแล้ว ‘’

‘’ เข้าใจแล้วค่ะ ‘’

ซากุระตอบรับก่อนจะเดินตามซาโซริไปที่ห้อง ตอนนี้เป็นเวลา 2 ทุ่มกว่าๆ ถ้าเธอรีบทำงานก็จะมีเวลาโทรหาซาสึเกะและนอนคุยโทรศัพท์ทั้งคืน!

‘’ นี่อ่ะ พอเสร็จแล้วอย่าพึ่งไปนะ มานวดให้หน่อยมันปวดๆ น่ะ ‘’

‘’ อ่า ค่ะ ‘’

ซากุระมองซาโซริที่เดินเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนตัวเองก็หันมาทำงานให้เสร็จ ไม่เข้าใจว่าทำไม ซาโซริถึงทำห้องรกทุกวันๆๆๆ จนเธอเอือมไปหมดแล้ว คนอื่นอีก คงจะมีกาอาระคนเดียวที่ดูไม่รกอะไรเลย

ไม่นานนัก ซาโซริก็เดินออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวที่ห่อหุ้มส่วนล่างเอาไว้ เธอได้แต่หันหน้าหนีเพราะความอาย เดอิดาระ และซาโซริ ที่เธอเห็นอก ทำไมซาสึเกะแฟนเธอไม่มาให้เห็นบ้างนะ T^T

‘’ เสร็จหรือยังล่ะ เมื่อยมากๆเลยเนี่ย ‘’

‘’ ค่าๆ แล้วค่ะ แต่ไม่ได้ทำอะไร ทำไมเหนื่อยล่ะคะ ‘’

ซากุระเมื่อเก็บของเสร็จก็เดินไปล้างมือ ก่อนจะออกมาเจอซาโซริ นอนอยู่ที่เตียง คว่ำตัวให้เธอนวดเต็มที่ และเอาแต่ผ้าห่มมาห่มแค่ครึ่งตัว เธอเลยต้องนวดเขาในสภาพที่ เปลือยอยู่แบบนั้น

‘’ ก็ วันนี้ออกบ้านไปดูใครบางคนมานี่นา’’

‘’ …….. ‘’

‘’ เงียบเลยเหรอ? ‘’

‘’ พวกคุณจะตามฉันไปทำไมคะ ‘’

‘’ นั่นสิน้า พวกเราตามไปทำไม J ‘’

‘’ ฉันลาแล้วแท้ๆ พวกคุณมาหาว่าฉันโดด ‘’

‘’ มันน่าหงุดหงิดนะ!! ‘’

‘’ !? คุณซาโซริ..คะ ‘’

ซากุระสะดุ้งกับเสียงของเขาที่ตะโกนออกมากึ่งประชดประชัน ซาโซริลุกขึ้นนั่งก่อนจะดึงซากุระมากอดแน่นทั้งที่ ยังเปลือยอยู่

‘’ I ain't gonna play it cool  let me tell you, I've tried that already** ‘’                                                         **(ฉันจะไม่มัวมาวางมาดนิ่งหรอกนะ จะบอกอะไรให้ ว่าฉันเหนื่อยกับการทำแบบนั้นแล้วล่ะ)

‘’ ……’’

เสียงประซิบดังขึ้นข้างหูของซากุระ เธออาจจะแปลไม่ได้ทั้งหมด แต่ก็พอจะรู้เรื่องบ้างอะไรบ้าง ว่าเขาเหนื่อยกับการทำแบบนี้ แต่เธอก็ไม่เข้าใจความหมายจริงๆ และ ไม่รู้ทำไมเธอถึงไม่ขัดขืน หรือเพราะเธอ รู้ว่าเขาคิดอะไรงั้นเหรอ?

‘’ นอนเถอะค่ะ ดูคุณจะเหนื่อยนะ ‘’

ซากุระเอื้อมมือไปลูบหัวซาโซริเบาๆ เขานิ่งเงียบปล่อยให้เธอลูบเล่นผมเธอแบบนั้น

‘’ Today I miss you more than ever ‘’ (วันนี้ ฉันคิดถึงเธอมากกว่าที่เคยเป็น)

‘’ ...... ‘’

‘’ You are all the shelter that I need above me ‘’  (เธอคือที่พักพิง ที่ฉันปรารถนาจะมี)

‘’ ….. ‘’

‘’ Good night , baby ‘’

ซาโซริค่อยๆปล่อยซากุระออกจากอ้อมกอด ริมฝีปากของเขาก็จุมพิษที่หน้าผากของเธอเบาๆ จนเธอตัวแข็ง ก่อนจะนอนลงเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซากุระกุมหน้าผากที่โดนจูบไปอย่างตกใจ ก่อนจะผุดรอยยิ้มเล็กๆขึ้นมา

‘’ ราตรีสวัสดิ์นะคะ ‘’

ปึก! ซากุระปิดไฟลงก่อนจะเดินออกไปนอกห้อง ด้วยความรู้สึกที่ยังคงหวั่นไหว


 จะ 3 ทุ่มกว่าแล้วเหรอ? ซากุระนึกพรางเดินไปตามระเบียงที่ไม่คุ้นเท่าไหร่ มองออกไปนอกหน้าต่าง เหม่อลอยไปที่ไกลๆ ที่ซาโซริพูดเมื่อกี้คืออะไรกันนะ จู่ๆก็พูดแบบนั้น แถมภาอังกฤษอีก เธอคิดพรางเดินกลับห้องตัวเองอย่างเหม่อลอย มองโทรศัพท์ ที่มีคนโทรมาพอดี

‘’ ไงคะ ‘’

[ เป็นอะไรไป เสียงเหนื่อยๆนะ ]

‘’ เปล่าน่ะ คิดถึงคุณจัง ‘’

[ ไม่เป็นอะไรแน่นะ ดูเหนื่อยๆ ]

‘’ ไม่ซักหน่อย แค่คิดถึงนายอยู่ ซาสึเกะอยากเจอ อยากกอด ‘’

[ เสียงดูเป็นอะไรเลยนะ คิดถึงชะมัด พรุ่งนี้ทำงานก็ตั้งใจล่ะ ]

‘’ ขอบคุณนะ นายด้วย ตั้งใจนะ ‘’

[ ซากุระ ……. ]

‘’ หืม? ‘’

[ รักฉันไหม? ]

‘’ รักสิ ทำไมเหรอ? ถามจังวันนี้ ‘’

[ อย่ามีใครนอกจากฉันเลยนะ ]

‘’ ……. ‘’

[ ฉันน่ะรักเธอจริงๆ ]

‘’ ฉันจะไปรักคนอื่นได้ไง ในเมื่อมีคนดีๆแบบนี้อยู่ด้วยกันทั้งคน>< ‘’

[ ให้มันจริงเหอะ! วันนี้มองผู้ชายมาเยอะแล้วนะ ]

‘’ ไม่ได้ตั้งใจมองนี่นา อย่าพูดถึงมันเลยนะ  ‘’

[ เข้าใจแล้ว ฉันเชื่อใจเธอ คืนนี้ ฝันดีนะ ]

‘’ ฝันดีค่ะ ฝันถึงกันด้วยนะ ไว้ว่างๆ จะไปหานะ ยังไงก็จะเจอให้ได้นะ T^T ‘’

[ แน่นอน เดี๋ยวจะเที่ยวกันอีก เข้าใจนะ อย่านอนดึกล่ะ รักเธอนะ ]

‘’ ค่ะ รักซาสึเกะที่สุด แค่นี้นะ ^_^ รักแฟน จุ๊บๆ’’

ซากุระวางสายจากซาสึเกะไปอย่างมีความสุข แล้วลุกเดินไปปิดไฟนอน เพื่อเริ่มงานวันพรุ่งนี้ และเธอก็ต้องตื่นก่อนพวกนั้นด้วย มันเป็นกฎที่เธอขัดขืนไม่ได้! เพื่อเงิน และหนี้ที่เธอไม่ได้ก่อ!!

 

 

เพนเดินออกมาจากห้องตัวเองเมื่อเข้าสู่วันใหม่ เขามีนัดกับโคนันสุดที่รักตอนเย็นวันนี้ ไปกินข้าวด้วยกัน เช้านี้เขาเลยว่างสุดๆ เขาเดินไปเรื่อยๆจนไปเจอ ซากุระถูกพื้นอยู่

‘’ ขยันจังนะ ‘’

‘’ อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณเพน ‘’

‘’ อรุณสวัสดิ์ ตาฉันนี่นา ‘’

‘’ ค่ะ พอดีเห็นห้องล็อคเลยไม่กล้าเข้าไป เลยว่าจะรอตื่นน่ะค่ะ ‘’

‘’ อ๋อๆ ตามมาสิ จะพาไป ช่วยเก็บของให้หน่อยนะ พอดีซื้อของเข้ามาใหม่ ไม่ได้จัดเลยน่ะ ‘’

‘’ เข้าใจแล้วค่า ‘’

ซากุระตอบรับอย่างง่ายๆ ก่อนจะวิ่งไปเก็บไม้ถูกพื้นแล้วเดินตามเขาเข้าห้องไป คงมีเพนนี่ล่ะมั้งที่ดูจะคุยกับเธอรู้เรื่องหน่อย คนอื่นๆเอาแต่อารมณ์ทั้งนั้นเลย

‘’ แล้วเป็นยังไงบ้างล่ะ? เริ่มงานน่ะ ‘’

‘’ เอ๋? ก็ดีค่ะ ถึงฉันจะไม่ได้ทำก็เหอะ = = ‘’

‘’ ฮ่าๆ เข้าใจๆ แต่เธอมีส่วนผิดนี่เนอะ ‘’

‘’ ค่ะๆๆ ‘’

‘’ แล้วกับพวกนั้น เข้ากันได้ไหม? ‘’

‘’ ก็เข้าได้บางคนนะคะ กับคุณกาอาระนี่จะยากสุด เพราะไม่ค่อยพูดอะไรเลย’’

‘’ อย่างงั้นแหล่ะ มันเป็นคนที่มีอะไรแล้วไม่ค่อยพูด ‘’

‘’ ก็อยากจะรู้จักทุกคนให้มากกว่านี้..///’’

‘’ หืม? ‘’

‘’ ฉันน่ะอยากจะรู้จักให้มากกว่านี้ ก็ทำอะไรไม่ค่อยถูกใจพวกคุณเลยนี่คะ//’’

‘’ ฮ่าๆ งั้นเหรอ? เธอนี่น่าสนใจจริงๆ อ๊ะ ระวังหน่อยนะ แจกันอันนั้น เฉียดล้านเลยนะ ‘’

‘’ อ๊ะ! ขอโทษค่ะ จะพยายามระวัง! ‘’

จากนั้นไม่นานเธอก็ทำความสะอาดและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเพนอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พอหมดเวลา เธอก็เดินออกมาพักเหนื่อย คนต่อไปที่เธอต้องดุ คือ กาอาระ ต่อกัน คือ เดอิดาระ แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

‘’ ขออนุญาตินะคะ…!!!!’’

‘’ !!? ‘’

เมื่อถึงเวลาเธอก็เข้าไปในห้องของกาอาระ โดยเคาะประตูห้องของเขาอย่างดังเพื่อให้รู้ว่าเธอจะเข้าไปแล้วนะ เดินเข้าไปไม่ถึง 5 ก้าว ก็เห็นกาอาระยืนอยู่หน้าห้องน้ำ เนื้อตัวเปียกชุ่ม ซากุระมองอย่างตกใจ แผงอกของเขามันแผ่รังสีเข้ามาที่หน้าเธออย่างจัง ดีที่เขาปิดส่วนล่างเอาไว้

ไอ้บ้านนี้มันไม่มีชุดคลุมอาบน้ำกันหรือไง!!?

‘’ จะมองอีกนานไหม? ‘’

‘’ เอ๋!!? ขะ..ขอโทษค่ะ ไม่รู้ว่าคุณอาบน้ำอยู่’’

กาอาระทักขึ้นมา เธอเลยต้องหันหน้าหนีเขาอย่างอายๆ เพราะเธอไปยืนจ้องอกของเขาอยู่แบบนั้น หน้าอายชะมัด! ซากุระได้ยินเสียงกุกกักดังมาอีกฝั่ง คาดว่าเขาน่าจะเดินไปใส่เสื้อผ้า

‘’ มาทำไม ‘’

‘’ เอ๋? คือ ก็ถึงเวลา…’’

‘’ …… ‘’

ซากุระค่อยๆหันหน้าไป เจอเขานั่งอยู๋เตียงมองหน้าเธอนิ่งๆ ห้องของเขายังสะอาดเหมือนเดิม แล้วจะมีเธอไว้ทำไมเนี่ย เฮ้อ..

‘’ นั่งอยู่เงียบๆแล้วกัน จะนอน ‘’

‘’ เอ่อ………’’

เขานอนลงเตียงโดยไม่สนซากุระที่ยืนอยู่ เมื่อเขาพูดแบบนั้นเธอเลิกลักอย่างเห็นได้ชัด หมายความว่าไม่ให้เธอออกไปจากห้องหรือว่า ยังไงกันแน่ ซากุระคิดอย่างปวดหัว เธอยืนเอ๋อ อยู่อย่างงั้น เป็นเวลา 10 กว่านาที

‘’……’’

กาอาระหันตัวมาก็เจอซากุระยืนก้มหน้าอยู่ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งพิงหลังกับเตียง ลูบผมที่ปรกหน้าเพราะนอน

‘’ มานี่สิ ‘’

‘’ คะ? ‘’

‘’ เธอล่ะ ‘’

กาอาระเรียกซากุระเข้ามา เธอได้แต่ทำหน้าเลิกลักอย่างตกใจ ก่อนจะค่อยๆก้าวขาเข้ามา ใกล้ๆเขา กาอาระก็รวบตัวซากุระมาทุ่มลงเตียงทันที

‘’ !! คุณกาอาระ’’

‘’ อยู่เฉยๆ ‘’

ซากุระกลืนน้ำลายเมื่อหน้าของเขาอยู่ไม่ถึงคืบ เขาต้องการอะไร คนเงียบๆแบบเขาต้องการอะไรจากเธอ

หมับ!

กาอาระจับไหล่อของกาอาระกดลงอย่างแรง ยื่นหน้าเข้าไปที่ซอกคอของเธอ สูดดมกลื่นกายของเธอจนซากุระรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขา เธอได้แต่จับเสื้อของเขาแน่น ขัดขืนไม่ได้..

‘’ เธอนี่กลิ่นดีนี่ ‘’

‘’……’’

‘’มิน่า ทำไมพวกมัน…’’

‘’ …….. ‘’

‘’ ถึงติดแบบนี้ ‘’

กาอาระค่อยๆลุกออกจากตัวของเธอ เมื่อเป็นอิสระ เธอก็ลุกแล้ววิ่งลงเตียงของเขาไปให้ไกลจากเขาจนติดผนังอย่างกลัวๆ  กาอาระยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เขาเสยผมขึ้นหน่อยๆ

‘’ หนีทำไม ‘’

‘’ คุณจะทำอะไรฉันคะ!’’

‘’ ฉันไม่ปล้ำเธอหรอก! ‘’

‘’ แต่..เมื่อกี้…’’

‘’ แค่ดูอะไรนิดหน่อยน่ะ ‘’

‘’ ……..’’

‘’ ออกไปซะ ไม่มีอะไรให้ทำหรอก ‘’

‘’ ค่ะ ‘’

‘’เด่ยวก่อน ‘’

‘’ คะ? ‘’

‘’ พรุ่งนี้ถ้าว่าง ไปซื้อของด้วยกันหน่อย’’

ซากุระพยักหน้าแล้ววิ่งออกจากห้องไปทันที เธอกุมใจที่เต้นแรงหน้าแดงไปหมด กาอาระทำเธอหน้าแดงเขินไปหมด แถมคนแบบเขาก็ชวนเธอไปซื้อของด้วย ทำไมนะ  พรุ่งนี้ก็มีเวลาของเขาสินะ เขาถึงชวน แต่ว่า..

ซากุระหน้าแดงเดินตามทางไปเรื่อยๆ อดคิดไม่ได้ก็เหอะที่ คนแบบกาอาระจะชวนเธอไปซื้อของ แต่หวังอะไรไม่มากนัก เพราะ เขาอาจจะลากเธอไปขนของเท่านั้น

‘’ มาทำอะไรอยู่ที่นี่เหรอ? ‘’

‘’ คุณซาโซริ? ‘’

เธออาจจะเดินเหม่อไปหน่อย ทำให้ไปเจอกับซาโซริโดยบังเอิญ เขายืนยิ้มมองซากุระเพื่อรอคำตอบ

‘’ ก็พอดีพึ่งเสร็จมาจากห้องคุณกาอาระน่ะค่ะ เลยเดินเล่นมาที่นี่ ‘’

‘’ ตอนนี้ว่างอยู่ใช่ไหม? ‘’

‘’ ค่ะ อีก ชั่วโมงกว่าๆ ค่อยไปหา คุณเดอิดาระ ‘’

‘’ มาด้วยกันหน่อยสิ ‘’

‘’ ? ‘’

ซากุระไม่พูดอะไร แต่ก็ตามเขาไปอย่างเงียบๆ ก่อนจะพามาที่หลังคฤหาสน์ พอก้าวเข้ามาได้ไม่กี่ก้าว สายลมก็พัดพามาเหมือนรู้ว่า มีคนมาเลยต้อนรับ ซากุระมองอย่างตื่นเต้น เป็นสวน สวนหลังคฤหาสน์ที่มีแต่ดอกไม้เต็มไปหมด ตรงกลางเป็นศาลา ตั้งอยู่ทร่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ต่างๆนา

‘’ สวยไหม? ‘’

‘’ สวยมากเลยค่ะ ดูสดชื่นมากเลยล่ะค่ะ!’’

‘’ ว่าแล้วเธอต้องชอบ มาด้วยกันสิ ฉันอยากให้เธอสัมผัสมันใกล้ๆ ‘’

ซาโซริเอื้อมมือไปจับมือเธอเอาไว้แล้วลากมาที่ศาลา เขาจับตัวเธอนั่งลงที่เก้าอี้นั้นอย่างช้าๆ ก่อนจะหยิบเก้าอี้ใกล้ๆมานั่งข้างๆด้วยกัน

‘’ จะ..จะดีเหรอคะ? ฉันมานั่งด้วยแบบนี้’’

‘’ ดีเลยล่ะ อยู่กับเธอสบายใจดี ‘’

‘’ …..’’

ซากุระไม่พูดอะไร ได้แต่ยิ้มและมองใบหน้าของเขาใกล้ๆ มันช่างสว่างเจิดจรัสมาก คนอย่างเธอคงไม่สามารถจะไขว่คว้ามาได้แน่ๆ

‘’ สวยนะ ‘’

‘’ คะ? ‘’

‘’ เอ่อ.. หมายถึง สวยนี้น่ะสวยไหม?/////’’

ซาโซริหลบสายตาสงสัยของซากุระ เมื่อซักพักเขาเห็นเธอจ้องเขา เขาเลยมองเธอบ้างและหลุดปากออกมา ทำให้เธอทำหน้าสงสัย แค่นั้นเขาก็เขินตามไป..

‘’ สวยสิคะ ขอบคุณมากค่ะที่ชวนมาดูอะไรดีๆ ‘’

‘’ อืม ‘’

 

‘’ อาเร๊ะๆ! ให้ตายสิ ก็ว่า เมดจังหายไปไหน ที่แท้มาอยู่กับนายนี่เอง ‘’

‘’ เดอิดาระ? ‘’

‘’ !!? ‘’

เสียงเดอิดาระขัดขึ้นจังหวะขึ้นมา เขาเดินมาใกล้กับพวกนั้น เธอเห็นก็รีบลุกขึ้นอย่างตกใจ

‘’ นั่งลงเหอะ ซากุระจัง ฉันไม่ว่าหรอกนะ แต่ว่า…’’

‘’…….’’

‘’ หายไปแบบนี้ไม่ชอบเลย..’’

‘’ พร่ำอะไรอยู่เหรอ? ‘’

‘’ อะไรซาโซริ? นายพาเธอมาที่นี่สินะ’’

‘’ แล้วทำไมงั้นเหรอ? ก็ยังไม่ถึงเวลาของนายซักหน่อย ‘’

‘’ อ๋อ เล่นงี้งั้นเหรอ งั้นแสดงว่าระหว่างที่ ซากุระจังพักอยู่ ใครจะมาหาเธอก็ไม่แปลกสินะ’’

‘’ คงใช่ ‘’

‘’ เอ่อ พวกคุณสองคนคะ ^^; ‘’

ซากุระยืนห้ามสองคนที่เหมือนจะทะเลาะกัน ไม่สิ แค่ต่อปากต่อคำกันมากกว่า เพราะเดอิดาระก็ชอบล้อเล่นแรงๆ แถมซาโซริก็พวกปากไวใช่ย่อย..

‘’ อีกชั่วโมงหนึ่งถึงตาผม ตอนนี้เธอพักอยู่ J ฉะนั้นผมก็เข้ามาเล่นกับเธอได้ใช่ไหม? ‘’

‘’ ตอนนี้ฉันจองนะเดอิดาระ’’

‘’ จองได้ไง! ตอนนี้เป็นเวลาพักของ ซากุระนะ! นายไม่มีสิทธิ์’’

‘’ นายก็ไม่มีเหมือนกันแหล่ะ! ซากุระ เธอเลือกมาสิ ว่าจะอยู่กับใครตอนพักนี้น่ะ’’

 ซาโซริหลังจากต่อปากต่อคำกับเดอิดาระเขาก็หันไปถามเธอที่ยืนเงียบมาอยู่นานแสนนาน ซากุระเงยหน้าขึ้นมามองสองคน

‘’ ฉันไม่อยู่กับใครทั้งนั้นล่ะค่ะ ฉันขอพักและอยู่คนเดียวเงียบๆแล้วกันค่ะ!! ‘’

‘’ ดะ..เดี๋ยว ‘’

‘’ แล้วคุณเดอิดาระ อีก 1 ชั่วโมง คุณจะอยู่ในห้องใช่ไหมฉันจะได้ไปหาโดยตรง’’

‘’ อะ..อื้อ ‘’

‘’ ขอตัวค่ะ ‘’

ซากุระเดินหายไปลับตา ทั้งสองหันมามองหน้ากัน

‘’ เห็นไหม ซากุระจังโกรธเลยน่ะ ‘’

‘’ เพราะนายนั่นล่ะ เดอิ มาไม่ดูเลย ‘’

‘’ ฉันไม่ผิดนะ! ‘’

‘’ ชิ! หมดอารมณ์ ไปนอนดีกว่า ‘’

‘’ ฮึ! ‘’

เดอิดาระหันหน้าหนีซาโซริอย่างอารมณ์เสีย ที่มาว่าเขาด้วย ก่อนจะเดินเข้าไปในคฤหาสน์และกลับห้องตัวเองเพื่อรอเวลาเงียบๆ..

 

เมื่อถึงเวลาซากุระก็เดินไปที่ห้องของเดอิดาระ พร้อมไม้กวาดและไม้ถูพื้น ถึงห้องพวกเขาจะไม่สกปรกมาก แต่เธอก็ทำให้พวกนั้นทุกวัน

‘’ มาแล้ว~ J ‘’

‘’ …. ‘’

เดอิดาระเด้งลุกขึ้นนั่งจากเตียง พรางยิ้มให้ซากุระ เธอมองก่อนจะละสายตาออกมาจากเขาแล้ววางไม้กวาดไว้ข้างๆผนัง เดอิดาระใส่เสื้อสีเหลือคอกว้างจนเห็น ไหปลาร้าและอกขาวๆของเขา

‘’ โกรธเหรอ? เธอไม่มีสิทธิ์โกรธน้า~~~’’

‘’ ไม่ได้โกรธค่ะ ‘’

‘’ ถ้าไม่ได้โกรธ 2 ชั่วโมงนี้ เรามาทำอะไรกันดีล่ะ หืม~~’’

‘’ ทำความสะอาดค่ะ -_- ‘’

‘’ ใจร้าย! เธอไม่ได้มาเป็นเมดเพื่อทำความสะอาดอย่างเดียวนะ แต่เธอเป็นเมดมาเพื่อ…’’

‘’ !!? ‘’

‘’ ให้ความสุขแก่พวกฉันนะ ‘’

ระหว่างพูดไม่จบประโยคเขาก็ลุกขึ้นไปดึงตัวซากุระเข้ามากอดแน่นอยู่บนเตียง พรางยิ้มร่าเมื่อเห็นซากุระทำหน้าไม่พอใจใส่เขา

‘’ กรุณาปล่อยฉันเถอะค่ะ ‘’

‘’ ไม่ปล่อย ‘’

‘’ คุณเดอิดาระคะ!! ‘’

‘’ ทำไมงั้นเหรอ? เธอจะทำอะไรได้ล่ะ หืม~ ‘’

ซากุระเม้มริมฝีปากพรางหันหน้าหนีเขาที่เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ชิดเธอจนรู้สึกถึงลมหายใจ ใจเต้นแรง.. หน้าแดงก่ำ.. ทำไมเธอถึงไปเป็นแบบนี้ได้นะ ซากุระคิดพรางเจ็บใจ คนที่ทำให้เธอใจเต้นแบบนี้ได้คือซาสึเกะของเธอคนเดียวสิ แต่นี้มันใครก็ไม่รู้

‘’ เมดจัง เป็นอะไรไปเหรอ? กลัวมากเลยเหรอ? ‘’

‘’ …….. ‘’

‘’ จะให้ผมปล่อยต้องมีข้อแรกเปลี่ยนนะ ‘’

‘’ …… ‘’

‘’ จูบของคุณ ผมขอ ‘’

‘’ !!? ‘’

เมื่อเขาพูดจบประโยค เธอก็หันไปมองเขาด้วยความตกใจ ตอนนั้นเองที่ริมฝีปากของเขาพุ่งตรงมาที่เธอ ซากุระหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ

จุ๊บ!

‘’ !!? ‘’

เดอิดาระจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ เธอที่หลับตาอยู่ค่อยๆลืมตามองอย่างตกใจ ก็พบกับสายตาของเขาที่มองตรงมาที่เธอ มือค่อยๆคลายลง เมื่อรู้ตัว เธอก็เด้งออกมาจากตัวเขาแล้ววิ่งไปให้ห่างจากเขาทันที

‘’ ฮ่าๆๆ แกล้งเธอนี่สนุกจัง ‘’

‘’ อยะ..อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ!! ‘’

ซากุระตะโกนกลับไปอย่างเหลืออด เธอก็ตกใจแทบตาย คิดว่าเขาจะจูบเธอจริงๆ คิดแบบนั้นซากุระก็หน้าแดงก่ำไปหมด

‘’ ไม่เห็นต้องทำหน้าแบบนั้นเลย หน้าแดงแล้วนะ เมดจัง ‘’

‘’ ……….. ‘’

‘’ เอาล่ะๆ ไม่แกล้งๆแล้ว แต่…’’

‘’ ….. ‘’

‘’ ถ้าได้จูบเธอจริงๆก็ดีสิ ‘’

แวบหนึ่งที่เธอเห้นสายตาของเขาจริงจังขึ้นมา ก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม  ซากุระพยายามคิดว่าแค่ตาฝาด

‘’ งานของเธอทำอะไรดีล่ะ ‘’

‘’ ก็กวาดห้องแล้วกันค่ะ ‘’

‘’ ไม่เอา มันไม่ได้สกปรกนะ เล้วเธอก็มาทำให้ฉันแล้วนี่เมื่อวาน ‘’

‘’ ถึงแบบนั้น แต่ก็ต้องกวาดทุกวันนะคะ ‘’

‘’ ไม่ต้องหรอก ^_^ เอางี้ ฉันอยากรู้เรื่องของเธอให้มากกว่านี้ เล่าให้ฟังหน่อย ‘’

‘’ ไม่ค่ะ ‘’

‘’ เอ๋!? ทำไมล่ะ ขี้งกจัง ‘’

‘’ เรื่องของฉันมันไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกนะคะ ‘’

‘’ ก็อยากฟัง ‘’

‘’ ขอปฏิเสธค่ะ! ‘’

พูดจบเธอก็หันหน้าหนีเขาทันที เธอยิ้งแพ้สายตาออดอ้อนของผู้ชายอยู่ ยิ่งซาสึเกะล่ะก็ ยิ่งแล้วเลย ถึงเขาจะไม่ค่อยทำก็เหอะ แต่แค่คิดฟินแล้ว

‘’ ยิ้มอะไรกันนะ อะไรทำให้เมดของผมยิ้มแบบนี้ ‘’

‘’ !!? ‘’

ซากุระสะดุ้งอย่างตกใจ เผลอคิดถึงเขามากไปอีกแล้ว แต่ไม่ได้เจอกันเลย มันก็อดที่จะคิดถึงเขาไม่ได้ขึ้นมา แววตานั้น เสี่ยงนั้น มือนั้น ร่างกายนั้น

‘’ เมดจัง เหม่อจังนะ’’

‘’ ขอโทษค่ะ!....’’

‘’ แน่ใจนะว่า ok ‘’

เดอิดาระลุกจากเตียงพรางเดินเข้ามาหาเธอใกล้ๆ ด้วยสัญชาติญาณซากุระถอยห่างอย่างรวดเร็ว

‘’ รู้ไหม ยิ่งเธอถอยห่างแบบนี้ ผมรู้สึกแย่นะ ‘’

‘’ ………… ‘’

‘’ ขอผมกอดหน่อยได้ไหม ‘’

‘’ ….. ‘’

‘’ ผมเห็นเธอแล้วคิดถึงแม่ขึ้นมาน่ะ แม่ผมตายไปแล้ว…‘’

‘’ !!? ‘’

เธอตกใจกับคำพูดนั้น มองหน้าเขาตรงๆ ก็เห็นสายตาที่สั่นไหวของเขา มันก็แอบอดสงสารไม่ได้ แม่เธอก็ไม่อยู่แล้วด้วย.. รู้สึกตัวอีกที เธอก็เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างแน่น

‘’ เธอเหมือนแม่ฉันมากเลยนะ ‘’

‘’ คุณเดอิดาระ…’’

‘’ รู้ไหม แม่ฉันตายเพราะอะไร ‘’

‘’ ไม่รู้หรอกค่ะ ‘’

‘’ เพราะ…’’

‘’……….’’

‘’ แม่โดนวางยาพิษ ‘’

‘’ จริงเหรอคะ!!’’

‘’ แล้วรู้ไหมว่าใครเป็นคนทำ’’

‘’ ใครคะ!’’

‘’ ฉันเอง ‘’

‘’ !!!? ‘’

ซากุระเบิกตากว้าง เดอิดาระยิ้มออกมา ก้มลงไปจนชิดหูของซากุระ ตอนนั้นเขาก็แอบสูดกลิ่นกายอันหอมหวานของเธอไปเรียบร้อยแล้ว

‘’ โกหกน่ะ :P ‘’

‘’ คุณเดอิดาระ.คะ!!!’’

‘’ ฮ่าๆๆ โดนหลอกอีกแล้ว’’

‘’ พอเลยนะคะ ก็ว่ามันแปลกๆ ทำไมคุณถึงชอบโกหกนะ พอเลยค่ะ ปล่อยฉันได้แล้ว ‘’

‘’ ไม่ปล่อย ฮ่าๆ แกล้งเธอนี่สนุกดีออก ^w^ ‘’

‘’ หึย! ปล่อยฉันนะคะ ‘’

ซากุระหน้าแดงก่ำไปด้วยความอายและโกรธเคืองเขาในเวลาเดียวกัน คนอะไรก็ไม่รู้ชอบโกหกแถมชอบแกล้งเธออีก หลอกเธอได้นะ

‘’ ไม่ปล่อย ‘’

เขาโอบซากุระแน่นกว่าเดิม ก่อนจะพากันมาที่เตียง เธอหล่นลงไปที่เตียงนุ่มนิ่มของเขาอย่างแรง ก่อนจะโดนเขาคร่อมร่างไว้ไม่ให้หนีไปไหน เสื้อคอกว้างของเขาหล่นลงจนเห็นอกไปหมด ซากุระได้แต่หันหน้าหนีด้วยความอาย

‘’ หืม โทษทีนะที่ใส่เสื้อคอกว้าง เธอเลยอาย ‘’

‘’ ปล่อยฉันเถอะค่ะ! ‘’

‘’ ให้ตายสิ บอกแล้วไงว่า จะปล่อยเธอต้องมีข้อแลกเปลี่ยน ‘’

‘’ ….. ‘’

‘’ จูบ ‘’

ซากุระหลับตาปี๋อย่างกลัวๆ ทำไมพวกนี้ถึงเป็นคนแบบนี้นะ เธอคิดอย่างเจ็บใจ ถ้าแลกกับเงินที่ได้มันไม่คุ้มกันเลย

‘’ แต่ว่า ฉันจะชดเชยให้นะ ‘’

‘’ !? ‘’

ซากุระมองเขาที่จกอะไรในกระเป๋าด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะยื่นมาให้เธอ นั่นคือ เงินจำนวนหนึ่ง แบ๊งพัน 5 ใบ ซากุระมองมันอย่างเจ็บใจ นี่เธอจะโดนเงินฟาดหัวใช่ไหม

‘’ ชอบใช่ไหม เธอเองก็ต้องการเงินอยู่แล้วนี่ ฉันให้เธอเป็นสิ่งชดเชย ‘’

‘’ พอซักทีเถอะค่ะ!! เลิกเอาเงินฟาดหัวซักที!! ‘’

เพลี้ยะ เพลี้ยะ!!

ซากุระปัดเงินลงไปก่อนจะตบหน้าเขาด้วยความเจ็บใจ

ปัง!!

เสียงประตูเปิดดังขึ้นมา กาอาระเดินเข้ามาก่อนจะมองซากุระที่ มือยังคงค้างอยู่ที่ เดอิดาระที่เบิกตาโตด้วยความตกใจ บนหน้าเขามีลอยมือของเธออยู่และเงินที่กระจัดกระจาย

‘’ ฮึก ฮึก ‘’

‘’ นี่เธอ…..’’

‘’ …… ‘’

เดอิดาระหันไปเพื่อจะต่อว่าเธอ แต่เมื่อเห็นซากุระร้องไห้ออกมาเขาก็หยุดนิ่งทันที กาอาระเดินมาพรางกระชากแขนซากุระมห้ลงจากเตียง

‘’ โทษที ตอนแรกว่าจะมายืมของ ตอนนี้เปลี่ยนใจล่ะ แกไปสงบสติอารมณ์ก่อนไป ‘’

‘’ ……. ‘’

กาอาระจูงมือซากุระออกมาจากห้อง เขาเดินพาเธอมาที่ห้องตัวเองเงียบๆ ตอนแรกเขาไม่ได้ตั้งใจจะมาหาเดอิดาระเลย แค่เดินผ่านแล้วรู้สึกแย่ๆ เพราะรู้ว่า ซากุระอยู่ในห้องเลยหาเหตุผลมาเพื่อเข้าไปดูเธอ แต่เจอเหตุการณ์แบบนี้เขาก็พอเข้าใจอยู่บ้าง


‘’ หยุดร้อง มันน่ารำคาน ‘’

‘’ ………’’

เมื่อมาถึงห้องซากุระก็เอาแต่นั่งร้องไห้อยู่บนเตียงจนเขาหงุดหงิดหน่อยๆ

‘’ ฉันอยากจะบอกว่า โลกที่เธออยู่กับโลกที่พวกฉันอยู่มันคงละโลกกัน’’

‘’ ….. ‘’

‘’ มันก็แค่คิดว่า ใครๆก็ต้องการเงิน ‘’

ซากุระนั่งร้องไห้อยู่ แต่ก็แอบคิดว่ากาอาระพูดเยอะตั้งแต่เมื่อไหร่ กาอาระถอนหายใจออกมาอีกครั้ง แล้วเดินไปนั่งที่โซฟา

‘’ รู้อะไรไหม? ทำไมมันถึงทำแบบนั้น ‘’

‘’ ….. ‘’ เธอส่ายหัว

‘’ พวกเราถูกเลี้ยงมาด้วยกัน สอนมาด้วยเงิน อยากได้หรือจะทำอะไรก็ให้ใช้เงินซะ ‘’

‘’ …… ‘’

‘’ ไม่แปลกที่มันจะทำแบบนั้น ฉันรู้ว่าเธอรับไม่ได้ แต่เข้าใจหน่อย.. เธออาจจะโตมากองดินกองทราย ถูกสอนอะไรมาไม่เหมือนกับพวกเรา แต่พวกเรามันโตมาบนกองเงินกองทอง ถูกสอนให้ใช้เงินไว้ก่อน แม้แต่การที่จะต้องได้ความรัก…’’

‘’……’’

‘’ พวกเราก็ต้องใช้เงินซื้อเลย ‘’

ซากุระค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองกาอาระ ไม่คิดว่าเขาจะมานั่งพูดอะไรพร่ำเพื่อแบบนี้ให้เธอฟัง เขาเอนตัวกึงนั่นกึ่งนอน และก็ยังพูดต่อไป

‘’ ไม่ใช่จะอะไรหรอกนะ แต่ว่า.. อยากให้เธอเข้าใจไว้ คนก่อนๆที่มาดูแลพวกเรา ก็ต้องการแต่เงิน โยนเงินให้ก็วิ่งไปรับอย่างดีใจ น่าสมเพชแต่เธอไม่ใช่ ฉันอาจจะเป็นคนหนึ่งที่รู้ แต่มัน..เดอิดา มันน่ะ ไม่รู้หรอกนะ  มันถูกสอนมาว่า จะทำอะไรก็แค่โยนเงินเข้าให้ เพราะคนทุกคนก็ต้องการเงิน ‘’

‘’………’’

กาอาระเงียบไป หันมามองซากุระตรงๆ เธอหลบสายตาหนีอย่างอายๆและปาดน้ำตาเบาๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงต้องมาพูดอะไรถึงขนาดนั้น แต่เธอก็รับฟังเขาอย่างเงียบๆ

‘’ ทำไมทำไมคุณถึงมาเล่าให้ฉันฟังล่ะคะ’’

‘’ ถ้าไม่ใช่เธอ ฉันก็ไม่เล่าหรอก ‘’

‘’ เอ๋? ฉันไม่เข้าใจ ‘’

‘’ ไม่ต้อง เข้าใจน่ะ..ดีแล้ว’’

กาอาระหันหน้าหนีเธอ ก่อนจะหันมาสบตาอีกครั้ง พรางลุกมาหาเธอ

‘’ เอาเป็นว่า ถ้าขาดเหลือเรื่องเงิน มาบอกฉัน ฉันไม่ได้เอาเงินฟาดหัวเธอหรอกนะ เรื่องนี้ฉันแค่ อยากช่วย ก็เท่านั้น ‘’

‘’ ขอบคุณค่ะ ‘’

‘’ หยุดร้องซะ ‘’

‘’ ค่ะ ‘’

ซากุระยิ้มออกมาเบาๆ พรางเช็ดน้ำตาที่อยู่บนหน้าออกเบาๆ เงยหน้ามองกาอาระอีกครั้ง..ทำไมเขาถึงดีกับเราแบบนี้นะ


ปัง!!

‘’ ซากุระ! ไอ้บ้านั่นมันทำอะไรเธอ ‘’

เสียงประตูเปิดพร้อมเสียงใสๆของซาโซริดังเข้ามา ทั้งคู่หันไปมองผู้มาเยือนล่าสุด

‘’ เอ่อ ‘’

‘’ มันเอาเงินฟาดหัวเธอเหรอ?!!’’

‘’ …….. ‘’

‘’ แกรู้ได้ไง ‘’ กาอาระเอ่ยปากถาม

‘’ ก็ไอ้บ้านั่นมันวิ่งมาห้องฉันแล้ว มาซุกมาเบียดฉันอยู่บนที่นอนน่ะสิ ตื่นมาตกใจหมด พอถามไปทำอะไรมา มันบอกว่า ทำไปแล้ว..ทำให้เมดจังโกรธและเสียใจซะแล้ว พอถามว่าเรื่องอะไรมันบอกเรื่องเงิน ‘’

ซาโซริร่ายยาวพรางเดินมามองหน้าซากุระใกล้ๆ ทั้งสองมือโอบอุ้มหน้าของเธอมาใกล้ๆเพื่อมองให้เห็นชัดๆ แววตาของเขาดูหมองหน่อยๆเมื่อเห้นน้ำตาของเธอ แวบหนึ่งเท่านั้น ก่อนจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

‘’ อย่าร้องนะ ‘’

‘’ ไม่ร้องแล้วค่ะ ‘’

‘’ ให้ตายสิ ไอ้บ้านั่นก็ชอบทำอะไรไม่คิดจริงๆ ‘’

ซากุระฟังที่ซาโซริบ่น เขาเองก็เคยให้เงินเธอแบบนี้เหมือนกัน แต่มันต่างกับที่เดอิดาระให้เธอ หมอนั่น….

ซากุระเม้มปากอย่างเหลืออด..

‘’ อย่าเม้มปากสิ ฉันรู้ว่าเธอโกรธและเคืองมาก แต่ว่า ที่ทำลงไป มันมีเหตุผลนะ’’

ซากุระเงยมองหน้าเขาอีกครั้ง เธอมองเขากับกาอาระสลับกันไปมา แต่มันก้จริง เขาอาจจะถูกเลี้ยงมาอีกแบบ เธอไม่มีสิทธิ์ไปโกรธแบบนั้น แต่ว่า ยิ่งคิดมันก็เจ็บใจขึ้นมา

‘’ อาจจะเจ็บใจ แต่ไม่นานหรอก ‘’

‘’ พูดอะไรน่ะ กาอาระ ‘’

ซาโซริหันกลับไปมองกาอาระที่พูดลอยๆขึ้นมาเมื่อกี้ เขาเหมือนจะรู้ว่าซากุระคิดอะไร เลยพูดขึ้นมาให้เธอผ่อนคลาย

‘’ เปล่า กลับห้องล่ะ ‘’

‘’ ขอบคุณนะคะ คุณกาอาระ ‘’

‘’ อืม อย่าลืมที่นัดไว้ล่ะ ‘’

‘’ ค่ะ ‘’

ซากุระยิ้มและขอบคุณเขาจนหายออกไปจากห้อง เหลือเพียงซากุระและซาโซริอยู่ภายในห้อง เขามองหน้าซากุระ เอื้อมมือไปลูบหัวของเธอ แล้วยิ้มออกมา

‘’ โอ๋ๆ ไม่ร้องแล้วนะ อย่าไปใสใจเลยนะ ^^ ‘’

‘’ ค่ะ ‘’

เขามองเธอที่เช็ดนำตาอยู่ ใจเขาก็เต้นแรงแปลกๆ และไม่คิดว่ากาอาระคนนั้นที่เงียบไม่พูดกับใครจะพูดชวนซากุระไปเที่ยวและปลอบเธอได้ขนาดนี้

‘’ ไม่กวนล่ะ มีอะไรเรียก อย่าไปคิดมาก เรื่องมันน่ะ เดี๋ยวจัดการให้ ‘’

เมื่อบอกลาแล้วเขาก็เดินออกไป ซากุระทรุดลงบนเตียงอย่างเหนื่อยๆ เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้เธอเสียความรู้สึกมาก ทั้งที่งานนี้เธอก็ไม่ได้อยากจะทำอยู่แล้ว ไหงต้องมาโดนพวกนั้นทำร้ายจิตใจอีก แต่ว่าคนดีๆในหมู่พวกนั้นก็มีบ้างล่ะนะ

 

 

_____________________________________________________________________________________

อย่าพึ่งหายไปน้า T_T ที่ไม่ได้อัพเพราะ งานเยอะค่ะ ตอนนี้ใกล้ปิดเทอมเเล้ว เลยดีหน่อย เม้นให้กำลังใจหน่อยนะคะ > <

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #290 ไอซ์จ้า ไอซ์จร้า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2558 / 14:53
    เริ่มจะไม่ชอบเดอิดาระแล้วสิ*^* กาอาระพูดได้อบอุ่นมากเลย^^
    #290
    0
  2. #279 SasuSakuFans (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 22:20
    กาอาระนายหล่อมาก พ่อแพนด้าแดงงง
    #279
    0
  3. #136 + De la felicided Soul + (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 22:28
    ย้ายฝั่งไปเชียร์กาก๊าเเปป#โดนเกะต่อยส์
    #136
    0
  4. #98 i love sasusaku (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:30
    สนุกมาก้ลยค้าาา

    ถึงซากุระจะเเผบหวันไหวกะ กาอาระก็เถอะเเต่.....

    ซากุระเป็นเเฟนกับซาสืเกะน้าาาาาาา ย่าลืมเสสสสสสสสส!!!!!!

    มาอัพไวๆนะค้าาาาา รออ่านยู่ ^w^
    #98
    0
  5. #97 Yue (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 14:14
    กาอาระแมนมากลูกพ่อ TWT 
    กาอาระ : ใครลูกเธอมิทราบ!
    #97
    0
  6. #96 크리스 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:04
    กรี๊ดดด กาอาระพูดยาวที่สุดเลยมั้ง 55555
    #96
    0
  7. #95 Ploy.Ling (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:55
    กาอาระ นายน่ารักที่ซู้ดดดดดด ><"
    #95
    0
  8. #94 devil (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:34
    กาก้า อ้ายยยยยยยยยยยยย

    LOVE GAARA >
    #94
    0
  9. #93 R_rainnie (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:18
    ณ ตอนนี้เอาเดอิไปเก็บก่อน "ทำนางร้องไห้"
    กาอาระ นายหล่อมาก ทั้งหน้าและจิตใจ55
    ปลอบนางนานๆหน่อยสิ๊!!! เค้าเชียร์อยู่น๊าาา
    ซาโซ นายไม่น่าเข้ามาขัดเลย กาก้ากำลังปลอบนางอยู่นะ
    กำลังปลอบจนจะหลงแล้วเชียว หวั่นไหวกับกาก้าแล้วใช่ม๊า??
    พอปลอบใจสาวนี่ พูดเยอะขึ้นจริงๆนะเนี่ย กาก้า!!!
    เค้าเชียร์อยู่ เอิ้วววว เชียร์อยู่ เชียร์กาก้าสุดตัวเบยย
    อย่าลืมนะ มีนัดกับกาก้า อ๊ากกกก ไปซื้อของหรือว่าไปเดท??
    ไปเดทเถอะ!!!!!! เค้าเชียร์อยู๋น๊า++++++++++ กาอาระ สู้ๆ 55
    #93
    0
  10. #92 Zeero Cacoki (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:09
    กาก๊า แมนมากลูก
    ซากุระหวั่นไหวกับกาก๊าเยอะๆนะ
    แอบฟินนะเนี่ย 555

    มาอัพต่อเร็วๆนะคะ ติดตามตลอดเลย
    #92
    0
  11. #91 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:46
    แต่ละคน อิทาจิเป็นไรอ่ะ เดอิ กับ ซาโซเถียงกัน เป็นเด็กๆเลย ซวยแล้วไง เดอิ ไปทำแบบนั้น กาอาระ พอถึงเวลาจำเป็นพูดเยอะเหมือนกันนะเนี่ย อัพนะค้า
    #91
    0