[Fic Naruto] Damn! แฟนของผมไม่มีทาง เป็น maid! หรอก

ตอนที่ 4 : Chapter 2 : ความลับที่ไม่อยากให้รู้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 623
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    21 ธ.ค. 56



เมื่อพวกเขาจับซากุระใส่ชุดเมดอย่างที่ต้องการเรียบร้อยแล้ว ซึ่งเธอไม่อยากจะใส่แม้แต่นิดเดียว ความซวยของเธอเองที่มาเจอพวกเขา ..

อิทาจิมองซากุระก่อนจะเอ่ยปากพูดขึ้นมา

‘’ เอาล่ะงานแรก มาที่ห้องฉัน’’

‘’ !? ‘’

‘’ เฮ้ อิทาจิ จะทำอะไรซากุระจังน่ะ ‘’

‘’ ไม่ใช่ซักหน่อย ฉันไม่ใช่แก! ให้มาจัดชั้นหนังสือหน่อย เมื่อคืน หาหนังสือไม่เจอ มันเลยเละไปหมดน่ะ ‘’

‘’ อื้อ ‘’

‘’ เข้าใจแล้วค่ะ’’

ซากุระเดินตามอิทาจิไปเงียบๆ เธอหันไปมองเดอิดาระที่ยืนโบกมือบายๆให้เธอ ถึงแบบนั้นเธอก็กลัวว่าอิทาจิจะทำอะไรเธออยู่ดี

ถ้าไม่ใช่ซาสึเกะเค้าไม่ไว้ใจใครทั้งนั้นนะ!!?....

 

เมื่อเปิดเข้าไปในห้องของอิทาจิ ซากุระก็มีสีหน้าแตกตื่นอย่างเห็นได้ชัด เพราะ ห้องห้องมันใหญ่มาก!! ไม่คิดว่านี่ห้องคนหรือบ้านหลังหนึ่ง กว้างกว่า ห้องเช่าเธออีก

‘’ ชิ! ไอ้พวกคนรวยเอ้ย..’’

‘’ หืม? เมื่อกี้ว่ายังไงนะ? ‘’

‘’ ปะ..เปล่าค่ะ แหะๆ ^^ ;; ‘’

อิทาจิไม่ตอบแล้วเดินนำทางเธอมาอีกทางหนึ่ง เขาหยุดอยู่หน้าชั้นหนังสือที่กระจัดกระจายออกมา ชั้นหนังสือมี 2 ชั้นใหญ่ๆ ไม่ทราบว่าเขาค้นหาเจอได้ยังไง

‘’ จัดดีๆล่ะ แยกด้วยว่าประเภทไหนน่ะ ‘’

‘’ ประเภท? ‘’

‘’ ก็ดูสิ มันมีนวนิยาย แนวสืบสวน และหลายๆแนวๆ และมีเล่ม 1 2 3 ด้วยนะ’’

‘’ ขะ..เข้าใจแล้วค่ะ ‘’

ซากุระมองหน้าอิทาจิ เขาหยิบหนังสือออกมาเล่มหนึ่งแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา ตรงข้ามกับชั้นหนังสือที่ซากุระจัดอยู่ เธอถอนหายใจออกมาแล้วนั่งแยกหนังสือตามที่เขาสั่ง

‘’ คุณอิทาจิเนี่ย ชอบอ่านหนังสือเหรอคะ? ‘’

‘’ ทำไมล่ะ? ‘’

‘’ เปล่าค่ะ แค่แปลกๆ…’’

‘’ แปลกตรงไหน.. หุบปากแล้ว ทำต่อไปเหอะ มันหนวกหู อ่านหนังสือไม่รู้เรื่อง’’

‘’ ขอโทษค่ะ! ‘’

ซากุระหน้าบึ้งที่โดนดุหน่อยๆ ก่อนจะนั่งจัดหนังสือต่อไป ทั้งอึดอัดชุดหน่อยๆและอึดอัดใจหน่อยๆที่ มาอยู่ในห้องกับ อิทาจิเพียงสองคน หวังว่าจะไม่โดนทำอะไรหรอกนะ แต่ดูเขาจะไม่ใช่คนแบบนั้นมั้ง!!

หลังจากนั้นไม่นานนัก ซากุระก็จัดชั้นหนังสือให้เขาเสร็จ เธอใช้เวลา ประมาณ ชั่วโมงนิดๆ อย่างเหนื่อยๆ

‘’ อืมก็ดีนี่ แต่เวลานานไปหน่อยนะ ‘’

‘’ แหม เยอะขนาดนั้นนี่คะ ‘’

‘’ ต่อปากต่อคำจริง’’

 

พรึ่บ!!

‘’ !? ‘’

อิทาจิลุกขึ้นมาจากโซฟา เอื้อมมือไปดึงตัวซากุระมาหาใกล้ๆแล้วดันเธอเข้าไปกับชั้นหนังสือจนติด เขาเชยคางเธอขึ้นมาแล้วยิ้มกริ่มๆ

‘’ เป็นแค่เมด อย่าริอาจมาต่อปากต่อคำนะ ‘’

‘’ !? ขะ..ขอโทษค่ะ’’

‘’ หืม? ทำไมต้องมองต่ำด้วย’’

‘’ มะ..มองต่ำอะไรคะ!!’’

‘’ และเวลาคุยกันต้องจ้องตากันสิ จ้องอย่างอื่น..มันไม่ดีนะ’’

‘’ คุณอิทาจิคะ ได้โปรดออกไปเถอะค่ะ ฉันมีงานต้องทำ’’

ซากุระอ้อนวอนอิทาจิที่รุกล้ำเธอเข้ามาเรื่อยๆ หน้าแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย แต่ถึงแบบนั้นซากุระก็รู้ว่าอิทาจิแกล้งเธอ ซากุระค่อยๆหันมาจ้องตาของเขา สายตานั้นไม่มีแววและไม่ได้มองเธอเลยด้วยซ้ำ เขาแค่มองผ่านๆไป

‘’………’’

อิทาจิค่อยๆถอยออกมา ก่อนจะออกก็เอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่ข้างหัวซากุระออกมาด้วย เธอปัดชุดให้เข้าที่เข้าทาง มองท่าทีของอิทาจิ

‘’ ขอตัวนะคะ ‘’

‘’ อืม ‘’

เธอเดินออกมาจากห้องเงียบๆ เขาไม่ได้มองเธอเลย นิสัยจริงๆของเขาเป็นคนยังไงนะ ซากุระคิดพรางก็ก้าวขาเดินออกไปอย่างไร้จุดหมาย

 

‘’ !? ‘’

พอรู้สึกตัวอีกที เธอก็เดินมาที่ไหนไม่รู้ มองซ้ายมองขวา จำได้ว่าพึ่งออกห้องมา เธอมองซ้ายมองขวาไม่มีคนอยู่แถวนั้นเลย

บ้านหรือเขาวงกต!?

ซากุระรู้ตัวแล้วว่าตัวเองหลงทางเธอก็เดินคอตก แล้วทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ทันที ไม่มีคนอยู่แถวนั้น และเธอเองก็เดินไปตามทาง

แกร่ก!

จังหวะนั้นเอง กาอาระก็เปิดประตูออกมาอย่าง งัวเงีย ซากุระเห็นแบบนั้นก็ดีใจมาก วิ่งตรงไปหาเขาทันที

‘’ คุณกาอาระคะ!!!’’

‘’ !!? ‘’

กาอาระมองหน้าซากุระที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ และเขาเองก็ตกใจที่ซากุระวิ่งตรงมา

‘’ ฉันหลงทาง T_T คือ ห้องโถงไปทางไหน’’

‘’………..’’

กาอาระไม่พูดเขาปิดประตูแล้วเดินออกไปทันที ซากุระได้แต่เดินตามเขาไปอย่าง งงๆ เธอเดินตามกาอาระไปซักพัก เขาก็หยุดทันที

‘’ ? ‘’

‘’ ตามมาทำไม’’

พูดแล้วซากุระคิดในใจ นานๆทีจะได้ยินเสียงเขาพูด ถึงจะนิดเดียวก็เหอะ แต่ไอ้ที่ว่า..ตามมาทำไมนี่มันหมายความว่ายังไงนะ!?

‘’ กะ..ก็ ไม่ใช่ว่า คุณนำทางให้ฉันเหรอคะ? ‘’

‘’ …………. ‘’

‘’ เอ่อ คุณกาอาระคะ?’’

‘’ ไม่จำเป็น’’

‘’ เอ่อ งั้นขอโทษนะคะ ที่เดินตาม ฉันไปล่ะค่ะ ‘’

ซากุระเมื่อรู้ว่าเขารู้สึกยังไง เธอก็เดินกลับหันหลังแล้วเดินหนีออกไปตรงนั้นอย่างสลดใจ ผู้ชายบ้านนี้จะมีดีซักคนไหมนะ!?

 

‘’ ข้างหน้า เลี้ยวขวา และซ้ายก็จะเจอ ‘’

‘’ !? ‘’

เสียงกาอาระลอยขึ้นมา เธอหันไปมองอย่างตกใจ ก็เห็นเขายืนกดอกพิงผนังอยู่ ซากุระแอบยิ้มอย่างดีใจ

‘’ ขอบคุณมากค่ะ!? ‘’

‘’ …. ‘’

เธอก้มหัวโค้งให้เขาแล้ววิ่งหายไป เขามองตามไป ก่อนจะเดินกลับห้องไปอย่างเงียบๆ ยังไงเขาก็แค่ คนพูดไม่เก่ง

 

 

‘’ ไงๆ ซาสึเกะ นั่งเหม่อลอยจังนะ ‘’

ที่แห่งหนึ่งของบริษัท นารูโตะเดินมาตบไหล่ซาสึเกะแล้วเอ่ยทักไปพร้อมกัน เขาหันมามองตาขวางประมาณว่า ตบแรงไปแล้วนะ ตกใจหมด

‘’ อือ นิดหน่อยน่ะ ‘’

‘’ เป็นอะไร แฟนนายหางานได้ยัง? ‘’

‘’ ได้แล้วน่ะ ‘’

‘’ แล้วนั่งเหม่อทำไมล่ะ? ‘’

‘’ เป็นห่วงอยู่น่ะสิ ‘’

‘’ ทำไมล่ะ? ‘’

‘’ ก็ซากุระดูไม่เป็นตัวเองเลย เมื่อเช้าเสียงก็ตระกุกตระกัก เหมือนไม่อยากคุยด้วยยังไงยังงั้น แหล่ะ ‘’

‘’ คิดมาก เธอคงแอบเจ้านายคุยล่ะมั้ง ^__^ ‘’

‘’ งั้นเหรอ? ‘’

‘’ อื้อ ก็ใช่น่ะสิ ตอนเย็นก็นัดกันแล้วไม่ใช่เหรอ? ไว้ถามตอนเย็นก็ได้ ‘’

ซาสึเกะไม่ตอบ เขาพยักหน้าเฉยๆ ซากุระเลิกตั้ง 2 ทุ่ม ทำไมเลิกดึกแบบนั้นก็ไม่รู้ งานอะไรก็ไม่รู้ แต่อย่างงั้นเขากอดห่วงเธอไม่ได้ ไว้ตอนเย็นถามแล้วกัน

 

 

‘’ ตายแล้ว คุณซาโซริคะ!!? ทำไมทำห้องรกแบบนี้ล่ะ’’

ซากุระวนมาหาซาโซริที่ห้อง สรุปวันนึงเธอต้องวิ่งวนไปมา เพื่อดูแล 4 คน แค่คิดเธอจะบ้าตาย ดีที่เพนไม่อยู่ แต่อย่างเขาก็ไม่น่าห่วงอะไร เพราะดูจะเป็นผู้ใหญ่สุด

‘’ อือ พอดีไม่มีคนมาเก็บห้องให้น่ะ ‘’

‘’ แล้วทำไมถึงไม่ให้คนมาเก็บล่ะ’’

‘’ทำไม่ถูกใจ วันนี้จะขอดูฝีมือเธอแล้วกัน’’

‘’ !? ‘’

ซากุระมองซาโซริที่นอนมองหน้าเธออยู่บนเตียง ถึงจะหล่อแค่ไหน แต่เจอห้องแบบนี้เธอก็รับไม่ได้ ซากุระถอนหายใจแล้วค่อยๆเดินไปเปิดหน้าต่างเพื่อเวลาทำความสะอาดฝุ่นจะได้เทออกไป วางไม้กวาดไว้ข้างๆ ผนัง เธอก็ค่อยๆเก็บของที่เรี่ยราดไว้ และรับรู้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จ้องมองเธอตลอด แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไร เก็บต่อไปเรื่อยๆจนห้องนั้นแวววับไปในทันตา

‘’ โห..’’

เสียงซาโซริดังขึ้นมา เขากอดตุ๊กตาไว้ตัวหนึ่งแล้วลุกขึ้นนั่งมองหน้าเธอ

‘’ คงจะไม่ถูกใจสินะคะ ‘’

‘’ คงงั้น ‘’

‘’ ตรงไหนล่ะคะ? ‘’

‘’ ……. ‘’

ซาโซริไม่ตอบแต่กวักมือเธอให้เข้าไปหาแทน ซากุระค่อยๆก้าวขาตัวเองเดินเข้าไป จู่ๆทั้งสองมือของซาโซริก็ดึงซากุระเข้ามา ฉุดเธอลงนอนเตียงก่อนจะขึ้นคร่อมอย่างง่ายดาย

‘’!!? ‘’

‘’ ตรงที่ถ้าไม่มีเธอมานอนด้วย ^^ ‘’

‘’ อย่าล้อเล่นกันสิคะ!!? ปล่อยฉันนะ’’

‘’ เธอนี่มันน่าสนใจจังนะ รู้ใจฉันด้วยว่า เวลาทำความสะอาดห้องต้องทำยังไงให้ถูกใจน่ะ’’

‘’ ของแบบนี้มันธรรมดามากนะคะ! ไม่จำเป็นที่จะต้องให้คุณมาถูกใจนี่! แค่ให้สะอาดก็พอ’’

‘’!? มันมีวิธีแบบนั้นด้วยเหรอ? ‘’

‘’ ก็ใช่นะสิคะ! มันน่าแปลกตรงไหนกันคะ แค่ทำความสะอาดแล้วเก็บของเข้าที่เนี่ย!’’

‘’ ? ‘’

ซาโซริมองหน้าซากุระอย่างงงๆ เขาค่อยๆลุกออกจากตัวซากุระ ดึงเธอขึ้นมา ซากุระเมื่อถูกปล่อยก็รีบลงจากเตียงอันใหญ่และนุ่ม ไปยืนติดผนังอย่างกลัวๆทันที.. เธอมองซาโซริที่ยังคงทำหน้าแปลกใจ

‘’ มีอะไรจะถามหรือเปล่าคะ? ‘’

‘’ คือว่านะ คนก่อนๆที่มาทำน่ะ ชอบทิ้งของที่ฉันวางไว้ตลอดเลย.’’

‘’ เอ๋? ‘’

‘’ ที่ห้องรกน่ะ เพราะฉันชอบสะสมของต่างหากล่ะ ไม่ใช่ห้องรก แล้วสิ่งที่อยู่ตรงพื้นคือของที่ฉันทิ้งซักหน่อย พวกนั้นพอเห็นก็บ่นแล้ว ก็จับๆยัดถุงขยะ มันน่าเจ็บใจไหมล่ะ? ‘’

ซากุระมองซาโซริที่บ่นๆอย่างงงๆ ถึงเธอจะไม่เข้าใจ แต่ว่าในห้องก่อนหน้าที่ซากุระจะเก็บนั้นเต็มไปด้วยหนังสือและตุ๊กตากับ เกมส์ ไม่มีขยะซักชิ้น ถึงจะรกก็ไม่ใช่รกไปด้วยขยะ แต่มันรกไปด้วยของที่เขาสะสม

จัดของเองไม่เป็นสินะ

‘’ งั้นไว้ วันหลังฉันจะสอนจัดของนะคะ คุณคงจัดของไม่เป็น’’

‘’ ………….’’

ซาโซริเงยมองหน้าซากุระที่ยิ้มให้อย่างร่าเริง ใจของเขาก็เต้นแรงไปจังหวะหนึ่งทันที

 

คุณเมดซากุระจังที่รักครับ ตอนนี้มาหาผมที่ห้องโถงหน่อยสิครับ

เสียงลำโพงดังขึ้นตามด้วยเสียงเดอิดาระก้องกังวานไปทั่วบ้าน เธอได้แต่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ วันนี้เธอไม่ได้พักเลย มันคุ้มกับตังสองหมื่นไหมเนี่ย

‘’ ขอตัวนะคะ คุณซาโซริ ‘’

‘’ นี่..’’

‘’ คะ? ‘’

‘’ ขอบใจมาก ทำถูกใจฉันจริงๆ ‘’

‘’ /// ‘’

ซากุระพึ่งเคยเห็นรอยยิ้มของซาโซริจริงๆ เธอก็ได้แต่เดินหน้าแดงออกมาจากห้อง แต่จู่ๆ ก็โดนดึงแขนไว้ก่อนจะออกไป ซาโซรินั่นเองที่ดึงแขนเธอไว้ เขายิ้มหน่อยๆพร้อมกับวางสิ่งหนึ่งบนมือ

‘’ อ่ะตัง ถูกใจ ให้ 5000 ^_^ เอาไปก่อนนะ ‘’

‘’ ………’’

ซาโซริยิ้มแล้วเดินเข้าห้องไปปล่อยให้ซากุระยืนอึงกับสิ่งในมือ..ถึงจะดีใจที่เห็นเงิน แต่อุคส่าห์คิดว่าซาโซริเป็นคนใจดีแล้วนะ

ไอ้ผู้ชายบ้านนี้ มันไม่รู้จักคุณค่าของเงินเลยยย!!!

 
 

ซากุระเดินเจ็บใจออกมาที่ห้องโถง เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะฟาดด้วยเงินแต่ถึงแบบนั้น ไอ้พวกคุณชายบ้านนี้มันต้องเข้าใจอะไรผิดๆแน่ๆ แค่คิดก็อยากจะต่อยหน้าซักหมัด

‘’ ทำหน้าแบบนั้น โดนซาโซริ รังแกมาเหรอ? ‘’

‘’ เปล่าค่ะ ‘’

‘’ อื้อ ซากุระจัง คือว่านะ วันนี้ไม่มีอะไรให้ทำหรอก แต่พรุ่งนี้ตอนเช้า ถ้ามาแล้วแวะมาห้องฉันหน่อยนะ ‘’

‘’ ฉันไม่รู้หรอกค่ะ ว่าห้องคุณอยู่ตรงไหน? ‘’

‘’ งั้นจะเขียนแผนที่ตั้งแต่เข้าบ้านมาให้แล้ว จะเขียนห้องพวกเราไว้ให้ด้วยจะได้ไม่หลงนะครับ’’

‘’ ขอบคุณค่ะ ‘’

เดอิดาระทักเธอและดูเหมือนจะไม่มีอะไรให้เธอทำจริงๆนั่นล่ะ จนเมื่อเวลาเลยผ่านไปเย็นมาก ซากุระขอลากลับก่อนเวลา ประมาณ 1 ทุ่มครึ่ง ตอนแรกเดอิดาระคัดค้านเรื่องกลับก่อนเวลาและบอกให้เธอมาค้างที่นี่ซะ ซากุระได้แต่ทำใจและเก็บไปคิด ก่อนจะมีคนมาส่งให้ที่บ้าน

 

 

‘’ เหนื่อยจัง ‘’

‘’  ซากุระ?

‘’ !? อะ..อ้าว ซาสึเกะ ‘’

เมือ่เดินเข้าห้องมาเสียงซาสึเกะก็ตามหลังมาทันที ไม่คิดว่าเขาจะเดินตามหลังมาติดๆ ไม่รู้ว่าเขาเห็นเธอตอนที่ลงจากรถหรือเปล่านะ

‘’ ไหนบอกกลับ 2 ทุ่ม ‘’

‘’ คือเค้าขอกลับก่อนน่ะ แล้วตัวเองพึ่งมาเหรอ? ‘’

ซากุระแอบอ้อนซาสึเกะหน่อยๆ กลัวเขาจะเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นหรือเปล่า

‘’ ไปซื้อของมาน่ะ แล้วเมื่อกี้…’’

‘’ คุณลุงคะ กลับมาแล้วนะคะ ‘’

ซากุระวิ่งเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว และเมินซาสึเกะที่จะถามอะไรหน่อยๆ ก่อนจะเข้าไปกอดคุณลุงที่นั่งกินข้าวอยู่บนเสื่อธรรมดา ซากุระยิ้มอย่างอบอุ่น บ้านเรานี่ดีที่สุดแล้ว

‘’ กลับมาแล้วเหรอ? ‘’

‘’ ค่ะ คุณลุง เหนื่อยจังเลย ‘’

‘’ น่าๆ อย่าหักโหมมากนะ ‘’

‘’ นี่ๆ ได้ตังมาด้วยล่ะ หนูให้ลุงนะ หนูเก็บเอาไว้ส่วนหนึ่งแล้ว ‘’

ซากุระหยิบแบ๊งค์พันหลายใบออกมายัดใส่มือลุงตัวเอง ซาสึเกะมองอย่างแปลกใจ แค่ วันหนึ่งซากุระก็ได้ตังมาเยอะแบบนี้แล้วเหรอ?

‘’ หลายใช่ย่อยนะเนี่ย ทำงานอะไรหนูยังไม่ได้บอกลุงเลยนะ’’

‘’ ก็รับจ้างทั่วไปค่ะ ^ ^ ‘’

‘’ งั้นเหรอ? งั้นตามสบายนะ กินข้าวมาหรือยัง ฮึ! ซาสึเกะมาเอาข้าวให้ลุงแล้วนะ ‘’

‘’ แล้วค่ะ คุณลุงไปอาบน้ำเถอะค่ะ ช่วงนี้ลุงดูเหนื่อยๆนะ ‘’

ลุงของเธอลูบหัวซากุระอย่างเอ็นดู ก่อนจะลุกไปอาบน้ำ ห้องเช่าของซากุระไม่ได้ใหญ่อะไรมาก ข้างใน มี สามห้อง ห้องน้ำ ห้องโถงเล็กๆ และห้องนอน ซากุระนั่งลงด้วยความเหนื่อยหน่ายไปทั้งตัว ซาสึเกะเดินมาหาใกล้ๆก่อนจะนั่งข้างๆ

‘’ เหนื่อยมากสินะ ‘’

‘’ อือ มากๆเลยล่ะ ‘’

เธอเอนไปพิงไหล่เขา ซาสึเกะเอื้อมมือไปกอดเอวเธอมาใกล้ๆ ความเหนื่อยของซากุระก็หายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อได้กอดเขา

‘’ แล้วงานนายเป็นยังไงบ้าง ‘’

‘’ ก็ดี พอมีตังเก็บและเหลือใช้เลยล่ะ เธอล่ะ พึ่งทำงานวันแรกได้เงินมาเยอะจัง’’

‘’ เอ่อ.. ทิปน่ะทิป’’

‘’ ทิป? ‘’

‘’ ฮ่าๆ ช่างเถอะๆซาสึเกะ ที่จริงเค้ามีเรื่องจะปรึกษาน่ะ ‘’

‘’ หืม? ‘’

‘’ อยากฝากลุงไว้กับนายได้ไหม? ไม่ใช่อะไรหรอกนะ แบบว่า งานที่ทำอยู่มันต้องไปค้างที่หอน่ะ ไม่อยากลำบากไปกลับ..คือ’’

‘’ งานอะไรทำไมต้องค้างด้วยล่ะ ‘’

‘’ ก็จะได้ทำงานสะดวกไง และมันไกลเกินฉันไม่อยากขึ้นรถเมล์เสียตังทุกวันหรอกนะ อยากจะ..ฝากลุงกับนายหน่อยน่ะ แต่ถ้ารบกวน’’

‘’ ลุงเธอน่ะไม่รบกวนหรอก แต่ที่ฉันสงสัยคือทำไมต้องไปค้าง ‘’

‘’ ก็มันเป็นงานนี่นา แถมเค้าไม่อยากไปกลับๆนะคะ ถ้าไม่ได้เค้าจะ พาลุงไปอยู่ด้วย’’

‘’ อืมๆ เข้าใจแล้ว เดี๋ยวจะรับฝากเอง เธอต้องกลับมาด้วยนะ และที่ทำงานอยู่ไหนจะไปหาด้วย ถ้าว่างๆ ‘’

‘’ ไม่ต้องมาหรอก มันไกล เค้าไม่อยากให้ตัวเองลำบาก ‘’

ซาสึเกะได้แต่มองเธอนิ่งๆ ซากุระไม่ยอมพูดอะไรมากกว่านี้เลย จนเมื่อลุงอาบน้ำเสร็จ ซากุระก็ตัดสินใจคุยกับลุงของเธอ และบอกซาสึเกะว่าเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดจะช่วยส่งมาให้ เขาก็ตกลง และรับลุงของซากุระมาอยู่ด้วย ซากุระยิ้มอย่างยินดี ยังไงก็ไม่สามารถให้ซาสึเกะรู้ได้ ไม่มีทางและมีวันที่จะบอกแน่ๆ!! 



_____________________________________________________________________________________
ไม่ลืมกันใช่ไหม T[]T ไม่ได้หายไปน้า พอดีเรียนๆๆๆๆ เลิกเย็นทุกวัน เหนื่อยมาก :( แต่ส้มก็มาอัพให้ตลอดเลยนะคะ ไม่ทิ้งแน่นอน เม้นให้ด้วยน้า > < 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #133 + De la felicided Soul + (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 22:20
    อ้ายยยย!!! อิจฉาโดนหนุ่มหล่อตามเรียกใช้=.,=
    ซาสึเกะเริ่มสงสัยซะเเล้ววว
    #133
    0
  2. #84 Zeero Cacoki (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:52
    สงสารเกะๆ
    #84
    0
  3. #63 Ploy.Ling (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2556 / 22:05
    น่าอิฉาซากุระจังเลย ><"
    แลกแบนเนอร์กันนะคะ

    รักร้ายของนายจิ้งจอก

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 มกราคม 2557 / 22:54
    #63
    0
  4. #61 ned1991 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2556 / 14:17
    อิทาจิตาไร้แวว?? เป็นไรมากป่าว

    กาอาระก็เงียบๆเนอะ...ซาโซรินี้ใจปล้ำจัง*O* มีให้ทิปด้วย

    อ่านแล้วสนุกดีเรื่องนี้

    แต่อยากให้แก้ไขเรื่องการเขียนนิดหน่อยนะไรท์ เพราะบางทีอ่านแล้วมันติดๆขัดๆไงไม่รู้

    ลบกวนด้วยคร๊าบบบ _ _
    #61
    0
  5. #60 Hunny ^^" (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2556 / 10:35
    อิทาจิน่ากลัวว = =
    #60
    0
  6. #59 R_rainnie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 20:04
    ว้าววว เงินก็เยอะอยู่หรอกนะ // แต่คุณชายทั้งหลายนี่สิ ช่างกดดันซะจริง!!!
    ซาสึเกะนายคงจะคิดล่ะสิ ว่าซากุระเริ่มเปลี่ยนไป (กลัวนางโลเล+เผลอใจซะจริง)
    #59
    0
  7. #56 ll NaphA ll (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 04:53
    ตอนจบมันจะออกมาเปนเเบบไหนหว่า -.,- ซาสึเกะเป็นพระเอกช้ะ? O.O
    #56
    0
  8. #54 เวอร์คิวรี่ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2556 / 15:29
    ถึงกาอาระจะพูดไม่เก่ง แต่-รัก-หมด-ใจ~~

    #54
    0
  9. #53 ✿.。Aom love niyay.。 ✿ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 23:38
    ซาสึเกะเด่นแว้วววว \\\ ดีใจๆๆๆ            ซาโซริแอบได้ใจเจ๊ =..=
    #53
    0
  10. #52 ~ITaSari~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 19:08
    อิทาจิเป็นไรอ่ะ ตาไร้แวว
    ซาโซรินี่เล่นทีเพลอทุกที 55
    กาอาระ คนพูดไม่เก่ง~
    เดอิดาระ นายเรียกซากุระมาแค่นี้?
    ซาสึเกะก็ยังคง งงต่อไป แฟนผมทำงานอะไร
    สนุกมากเลยค่ะ ชอบๆ
    อัพต่อน้า
    #52
    0
  11. #51 sasora (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 18:33
    อัพต่อน่ะ
    #51
    0
  12. #50 Misaki_Mei (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2556 / 17:55
    ตังค์ตั้ง 5000 ว้าวๆๆๆ ซากุระ แบ่งสัก 50 50 สิ //โดนเตะปลิว
    #50
    0