[Fic Naruto] Damn! แฟนของผมไม่มีทาง เป็น maid! หรอก

ตอนที่ 19 : Chapter 17 : เริ่มงานต่อ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 417
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    11 ก.ย. 57

            ‘’เปลี่ยนไปเยอะเลยนะเนี่ย..’’

            ‘’หา? อะไรเหรอเพน?’’

เพนนั่งอยู่ที่โซฟากับอิทาจิสองคน ตั้งแต่ซากุระกลับไป เขาก็นั่งอยู่ที่โซฟาพรางมองน้องๆตัวเองไปพราง ส่วนโคนันก็ไปอาบน้ำเตรียมตัวเพื่อรอตอนเย็นกลับบ้าน

            ‘’เจ้านั่นน่ะ’’

อิทาจิมองตามสายตาของเขาไป ซาโซรินั่นเอง..เขากำลังถูโต๊ะและเก็บของจัดแก้วที่กินกันเมื่อกี้อย่างเงียบๆคนเดียว

            ‘’ฉันต้องฝันไปแน่ๆ คนอย่างมันนี่นะ!?’’

อิทาจิแทบขยี้ตา เขารู้ว่าซาโซริไม่ใช่พวกสกปรกแต่หมอนั่นเป็นคนไม่ชอบเก็บของด้วยซ้ำ ตอนไปห้องของหมอนั่นก็รกไปด้วยตุ๊กตาบ้างล่ะ เกมส์บ้างล่ะ วางทิ้งเรี่ยราดไปทั่ว แต่ตอนนี้สิ น้องของเขากำลังเก็บถูโต๊ะอย่างน่าประหลาด

            ‘’ฮ่าๆ ดีจริงๆ ตั้งแต่เธอคนนั้นเข้ามา มันดีจริงๆ ฮ่าๆ J’’

            ‘’ไม่ใช่เรื่องตลกนะเพน! คนอย่างไอ้บ้านั่นนี่นะ!’’

            ‘’ไม่เอาน่าอิทาจิ..แกก็เปลี่ยนไป ไม่รู้ตัวบ้างเหรอ?’’

            ‘’เอ๊ะ? ฉัน? ฉันนี่นะ?’’

            ‘’ใช่ กาอาระก็เปลี่ยน เดอิดาระก็เปลี่ยน..ทุกคนเริ่มเปลี่ยนไปทีล่ะนิด ทำไมกันนะ.. J’’

            ‘’ฉันเห็นนายยิ้มแบบนี้แล้วรู้สึกแย่ชะมัด’’

            ‘’ไม่เอาน่าอิทาจิเรื่องแบบนี้ก็ต้องดูกันต่อไปเนอะ J’’

 อิทาจิหันหน้าหนีพี่ตัวเอง ไม่รู้ว่าคิดอะไร จะทำอะไรด้วยซ้ำ เพนเป็นคนที่น่ากลัวมากที่สุดในบรรดาพี่น้องด้วยซ้ำ เพราะว่าไม่รู้ว่าคิดอะไรเนี่ยล่ะ? เลยทำให้เขาดูน่ากลัวมาก

 

           ซาโซริเมื่อเช็ดถูโต๊ะนั้นเสร็จเขาก็เดินไปล้างมือในห้องครัว เห็นกาอาระยืนดื่มน้ำอยู่หน้าตู้เย็น ก็ยิ้มให้หน่อยๆสำหรับซาโซริ กาอาระเป็นคนที่เขาคุยด้วยง่ายที่สุด และสำหรับกาอาระเองเช่นกัน ซาโซริเป็นคนที่คุยได้อย่างอิสระที่สุด

            ‘’สีหน้าไม่ดีเลยนะ กาอาระ’’

เขาเดินเข้าไปใกล้กาอาระ ยิ้มๆให้เขา กาอาระไม่พูดอะไรพรางส่งน้ำให้ซาโซริต่อ

            ‘’คิดเรื่อง เธอคนนั้นอยู่เหรอ?’’

            ‘’นายพูดเหมือนกับว่า นายกำลังหาที่ระบายอย่างงั้นล่ะ?’’

            ‘’ไม่หรอก ฮ่าๆ J แต่ถ้าพูดขนาดนั้นล่ะก็นะ..นิดหน่อย’’

            ‘’ คิดจริงๆเหรอ? กับยัยนั่น’’

ซาโซริหยุดกึก..กาอาระก็ยังคงจ้องอยู่ เป็นแค่เมดแท้ๆ และซาโซริก็เจอผู้หญิงมาเยอะมากด้วยทำไมถึงต้องเป็นเธอด้วยก็ไม่รู้

            ‘’นี่กาอาระ ถ้าเกิดนายกำลังเศร้าแล้วมีคนมาปลอบ นายเคยแอบคิดว่านายก็เป็นคนสำคัญบ้างมั้ย?’’

            ‘’….คงงั้น’’

            ‘’ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ..ที่เธอเข้าใจฉันแม้กระทั่งเวลาฉันไม่พูด..เธอก็ยังเข้าใจ ตอนเหงา ตอนเศร้า ตอนอยากร้องไห้ ทั้งที่เธอไม่ได้พูดอะไรเลย..กลับเอามือนั้นมาลูบหัวให้เบาๆ แค่นั้น ใจเต้นสุดๆเลยล่ะ’’

            ‘’อืม’’

            ‘’ นี่หรือเปล่าหรือ ความรัก J ‘’

            ‘’ไม่รู้สิ ฉันไม่รู้… ‘’

            ‘’รักเนี่ย..ยุ่งยากจังเนอะ รักคือรักเป็นแบบไหน น่าตาแบบไหน รักแล้วจะรู้สึกดี หรือรักแล้วจะเศร้า เสียใจ..หรืออะไรกันนะ’’

            ‘’ของแบบนั้น ฉันไม่คิดให้ปวดหัวหรอกนะ…’’

            ‘’ก็สมเป็นนายดีนี่’’

            ‘’ใช่..สมกับฉัน แต่ฉันว่าสิ่งที่นายกำลังคิด มันไม่สมกับนาย..’’

            ‘’ เอ๊ะ?’’

ปึก! กาอาระหยิบกระป๋องผลไม้ออกมาจากตู้เย็นพรางวางลงไปที่หัวของซาโซริไว้อย่างงั้น

            ‘’ ซาโซริน่ะ ไม่เคยใส่ใจอะไรเล็กๆน้อยๆนี่ ทำไมถึงต้องคิดให้ปวดหัวล่ะ? ถ้าเป็นนายแต่ก่อนล่ะก็ คงรุกเข้าไปอยู่แล้วใช่มั้ย? ทั้งที่คาแรคเตอร์ออกจะ เฉื่อยๆ แล้วทำไมตอนนี้ถึงเก็บมาคิดมากแบบนี้ล่ะ.. กลายเป็นคนอ่อนโยน ตั้งแต่เมื่อไหร่’’

            ‘’นายนี่พูดมากจังนะ J ‘’

            ‘’ก็นะ..’’

            ‘’ทำไมรู้สึกว่าตัวเองเปลี่ยนไปนะเพราะเธองั้นเหรอ? หรือเพราะความรัก’’

            ‘’จะอะไรก็ช่าง..ขอแค่ ไม่ยอมแพ้ก็พอแล้วนี่’’

            ‘’นั่นสินะว่าแต่ กาอาระคุง ‘^^ ‘’

            ‘’หืม?’’

            ‘’กล้าเอาน้ำผลไม้มาวางบนหัวผู้เป็นพี่แบบนี้เหรอ? ‘^^ ‘’

            ‘’ทำไมล่ะ? อายุก็เท่าๆกันนี่’’

            ‘’ไม่ได้! ยังไงนายก็คือน้องเล็กของบ้านนี้นะ =3= ‘’

            ‘’………’’

กาอาระเหมือนจะอมยิ้มออกมาหน่อยๆ เขาหึในลำคอพรางวางน้ำผลไม้ลงบนมือของซาโซริแล้วเดินออกจากห้องครัวไป เตรียมตัวของตัวเอง และเตรียมพร้อมที่จะไปรับซากุระกลับซาสึเกะกลับบ้าน

           

 

            ‘’ ซาสึเกะบ้า!!////////’’

หลังจากลงมาจากโรงแรมนั้น ก็กลับมาบ้านแช่น้ำร้อน ซาสึเกะยืนยันที่จะถอดชุดของเธอออกให้ได้ แต่เธอก็อาย..ยิ่งกว่าอะไร แถมเป็นชุดที่เดอิดาระซื้อให้เธออีก ซาสึเกะยังคงไม่ยอมแพ้ต่อไป รวบตัวเธอมากอดแน่น คลอเคลียจนเธอเคลิ้มพรางถอดชุดนั้นออกในที่สุด เหลือเพียงชุดชั้นในเท่านั้น เธอเลยต้องวิ่งเข้าไปถอดในห้องน้ำเองคนเดียว รู้ทั้งรู้ว่าซาสึเกะรั้นแต่ก็อดยอมเขาไม่ได้

            ‘’ให้ตายสิ ทั้งที่มาเที่ยวมาอยู่กันสองคนแท้ๆ พวกนั้นก็มาเหมือนกัน ชิ!’’

หลังจากกลับมาจากแช่น้ำร้อนแล้ว พวกเขาก็มาคลุกกันอยู่ที่นอนในสภาพที่ใส่ชุดคลุมด้วยกันทั้งคู่ ซาสึเกะนอนเท้าแขนหันไปทางซากุระที่นอนอยู่..

            ‘’ไม่เอาน่า ฉันว่าสนุกดีออก’’

            ‘’เธอสนุกแต่ฉัน….’’

            ‘’..?’’

            ‘’ฉันก็นะแต่แค่เธอมีความสุข ฉันก็มีความสุขแล้ว’’

            ‘’อื้อ..ขอบคุณนะ’’

ซากุระเอื้อมมือไปรวบคอของซาสึเกะลงมากอดไว้แน่น กลิ่นแชมพูที่สระผมด้วยกันอย่างติดอยู่ที่ผมของซาสึเกะ มันส่งกลิ่นให้เธอดมอย่างไม่จบไม่สิ้น

            ‘’ รอก่อนนะ ฉันจะเก็บเงินๆๆๆ ‘’

            ‘’ แน่นอนค่ะ ‘’

            ‘’ นี่..อย่าไปหลงรักใครในกลุ่มพวกนั้นเลยนะ ‘’

            ‘’ฉันจะหลงได้ไง..ไม่ค่อยได้เจอกันอยู่แล้ว ^^;; ‘’

            ‘’ คนที่ชื่อซาโซริ..กาอาระ นั่นน่ะ ดูเป็นสุภาพบุรุษ ทั้งรวยทั้งหล่อทั้งเท่ด้วยนี่ เธอนะยิ่งใจเต้นกับคนอื่นง่ายออก’’

            ‘’เอ๋?? ซาสึเกะบ้าอ่ะ! ฉันน่ะนะ! ใจเต้นกับซาสึเกะคนเดียวนะ และตอนที่ซาสึเกะไม่อยู่ ฉันก็คิดถึงแต่นาย..แต่นายๆๆๆเท่านั้นจริงๆนะ อยากเจอทุกวันเลยล่ะ’’

            ‘’ครับๆ ไหนขอจูบยืนยันหน่อย J’’

ซากุระนอนกอดคอเขาไว้อยู่ มองเขาอย่างอายๆ หน้าเลื่อนชิดติดกัน ทั้งคู่ยิ้มให้กันก่อนจะมอบจูบที่แสนหวานให้กันหลายต่อหลายครั้ง เธอคิดแต่เรื่องของเขา..คิดแต่เรื่องของเขาเท่านั้นแค่นี้ก็พอใจแล้วล่ะ

 
 

            ในรถที่เงียบสงัด ไม่มีใครพูดอะไรซักคน..หลังจากออกจากโรงแรมนั้นแล้ว ซาสึเกะและซากุระก็ขนของมาที่รถกาอาระ ซึ่งเขาก็เอามาด้วยเพื่อทำตามสัญญาที่ให้ไว้ แต่พอขึ้นรถกลับเงียบสงัด

ซาสึเกะหันไปมองหน้าแฟนสาวของตัวเองที่สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก ซากุระเป็นพวกอารมณ์อ่อนไหว เปิดเผยอารมณ์ง่าย..บางครั้งเวลาโมโหก็น่ารักจนมันไม่ดูโกรธเลยแม้แต่นิดเดียว

            ‘’ซากุระ เป็นอะไรไป ทำแก้มป่องมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ J’’

            ‘’เค้าเปล่าเค้าแค่คิดอะไรนิดหน่อย บอกไว้ก่อนนะ..เค้าไม่ได้จะร้องไห้หรอกนะ! เค้าไม่ได้เสียใจอะไรด้วย 3วันมานี่เค้าสนุกมากเลย..เค้าน่ะ..เค้าน่ะ’’

            ‘’ครับๆ พอแล้วล่ะ..ไว้มาเที่ยวกันอีกก็ได้นี่ ‘’

            ‘’ บอกไว้ก่อนก็ไม่ได้ทำอะไรให้เป็นห่วงเลยนะเค้าไม่อยากให้ตัวเองเป็นห่วงจนเกินไป ขอแค่ตัวเองเชื่อใจเค้าก็พอ’’

            ‘’เชื่อน่ะเชื่ออยู่แล้ว แค่อาทิตย์หนึ่งมาเจอกันครั้งหนึ่งบ้างก็ดี ‘’

            ‘’ อื้อ ‘’

กาอาระแอบมองผ่านกระจก ซึ่งเขาก็ได้เห็นซากุระอีกด้านหนึ่ง..และเธอก็ดูน่ารักไปอีกแบบจนใจของเขาเต้นแรงมากทีเดียว..งี่นี่เอง อยู่กับแฟนจะทำตัวแบบนี้สินะ อยู่กับพวกเขาเธอจะทำตัวดูเป็นเมดที่เชื่อถือได้..ดูน่ารักไปอีกแบบแฮะ

            ‘’อีกอย่าง..จำเรื่องที่บอกไปแล้วใช่มั้ย?’’

            ‘’เรื่องไหน?’’

            ‘’ให้ตายสิ..ตอนนี้แช่น้ำกันเสร็จไง..ฉันบอกว่าอะไร’’

            ‘’อ่อจำได้ ตัวเองก็ต้องเชื่อเค้าด้วยนะ ;w;’’

            ‘’ครับๆ J ‘’

ซาสึเกะลูบหัวเธอด้วยความเอ็นดู เธอได้แต่ยิ้มแก้มปรือย่างมีความสุข ถึงไม่ได้เจอกันแต่เธอก็จะมาหาเขาแน่นอน มาเจอกันไปเที่ยวกันด้วยกัน รอจนกว่าจะมีความสุขด้วยกันสองคนจริงๆซักวันหนึ่ง

          
             เมื่อถึงที่คอนโดแล้ว พวกเขาก็เข้าไปกอดลุงของตัวเองก่อนจะพาไปฉลองต่อกันบนห้อง กาอาระก็โดนชวนไปด้วย ถึงแม้ว่าเขาจะปฏิเสธและอยู่ที่รถแต่เขาก็โดนซากุระตื้อจนต้องไปร่วมงานด้วย ดูเหมือนเขาจะเข้าใจว่า ครอบครัวที่แท้จริงเป็นยังไงก็วันนี้
ลุงของเธอ เธอและซาสึเกะดูมีความสุขและเหมือนครอบครัวจริงๆ

            จากนั้นไม่นานนัก ซาสึเกะก็ได้ให้ของขวัญแก่ซากุระ มันเป็นตุ๊กตาหมีตัวโตที่เขาแอบซื้อไว้นานแล้ว พร้อมจูบอย่างอ่อนหวานให้เธอ ต่อหน้ากาอาระ เขาทำได้แต่หันหน้าหนีด้วยความรู้สึกเจ็บๆในใจ ทั้งสามและเขาทานน้ำชาอร่อยๆพร้อมเค้กที่นำมากับเค้กที่ลุงเธอเตรียมมาให้ใหม่ เขาแอบรู้สึกอบอุ่นในใจหน่อยๆ

            นี่หรือคือ ครอบครัว

            ‘’ ซากุระ หนูก็อย่าฝืนให้มากล่ะ J ‘’

ลุงลูบหัวซากุระเบาๆ เธอเข้าไปกอดเขาอย่างรักใคร่

            ‘’ค่ะๆ..หนูไม่ฝืนหรอกค่ะ ขอบคุณนะคะ หนูจะมาเยี่ยมบ่อยๆ’’

            ‘’ถ้ามันลำบากก็ไม่ต้องมาหรอกนะ ลุงไม่เป็นอะไร ซาสึเกะก็ไปหาซากุระบ้างนะ เธอคงจะเหงาถ้าไม่มีนายแน่ๆ’’

            ‘’ครับลุง..ยังไงผมก็จะเจอกับซาสึเกะอาทิตย์ล่ะ 2-3 วันก็ยังดี ‘’

            ‘’ซาสึเกะ…’’

ทั้งสามยิ้มให้กัน หลังจากนั้นไม่นานนัก เธอขอลากลับไปบ้านที่ทำงานอยู่ ซึ่งเธอลากับซาสึเกะและลุงไปอย่างมีความสุขในวันเกิด

 

            ระหว่างที่เดินทางกลับบ้านนั้น กาอาระหันไปมองซากุระที่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จามานานแสนนานตั้งแต่ขึ้นรถ เธอกอดหมีตัวใหญ่ที่ได้มาจากแฟนหนุ่มของเธอด้วยสายตาอบอุ่นซึ่งเขาอยากจะได้รับจากเธอเหลือเกิน..

หมับ! เขาปล่อยมือจากคันเกียร์เข้ามาจับมือข้างหนึ่งของเธอเบาๆ ซากุระแอบสะดุ้งแต่ก็ไม่พูดอะไร ได้แต่มองหน้าเขานิ่งๆอย่างงงๆ

            ‘’ไว้อยากมาจะพามานะ..ฉะนั้น เธออย่าทำหน้าเหงาๆแบบนั้นเลย’’

            ‘’ขอบคุณค่ะ..คุณใจดีเหลือเกิน’’

เขาหันหลับมามองรอยยิ้มของเธอ..รอยยิ้มที่เธอมอบให้เขาตอนนี้มันช่างอบอุ่นเหลือเกิน แต่ก็ไม่เท่ากับรอยยิ้มที่เธอมอบให้กับแฟนของเธอเลยแม้แต่น้อย

 

            ‘’เมดจังกลับมาแล้ว! > < ‘’

เดอิดาระวิ่งมาหาซากุระคนแรก ตามด้วยซาโซริ เขารับของมาจากกาอาระที่ช่วยเธอถือ ส่วนเดอิดาระก็เข้ามาจับมือเธอไว้อย่างแน่น

            ‘’นี่ๆ ตอนนี้ว่างใช่มั้ย? มาหาผมที่ห้องหน่อยสิ ‘’

            ‘’เดอิดาระ..อย่าเอาแต่ใจสิ ตอนนี้เธอต้องพักนะ ‘’

            ‘’ไรอ่ะ! ซาโซริ’’

            ‘’เอ่อ..ฉันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ^^;; ‘’

            ‘’ไม่ได้นะ ซากุระจัง พวกเราจะไปส่งของที่ห้อง ยังไงเธอก็ลา 3 วันไม่ใช่เหรอ? พรุ่งนี้เริ่มงานสินะ ตอนนี้พักให้สบายเหอะ ‘’

            ‘’เอ่อค่ะ’’

สุดท้ายเธอก็ยอมๆซาโซริไป เดอิดาระก็หน้าบึ้งนิดหน่อย แต่ก็ยอมไปส่งของที่ห้องของเธออย่างง่ายดายและก็ปล่อยให้เธอพักผ่อนไป เหมือนเธอจะเหนื่อยมาก

 

เดอิดาระเดินกลับมาที่ห้องโถงที่ทุกคนชอบหมกตัวอยู่ มองเห็นเพนกับอิทาจินั่งคุยอะไรกันบางอย่างก็เดินเข้าไปนั่งใกล้ๆเพื่อฟังด้วยความอยากรู้

            ‘’คุยอะไรกันเหรอ?’’

            ‘’ยุ่งจริงแก’’ อิทาจิวางหนังสือลงอย่างหงุดหงิดที่เดอิดาระมานั่งใกล้ๆ

            ‘’ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่ซากุระล่ะ? กลับมาแล้วใช่มั้ย?’’ เพนถาม

            ‘’อ่า..พักผ่อนอยู่ในห้องน่ะ เสียดายจัง..ชิ เริ่มงานพรุ่งนี้ เอ..พรุ่งนี้ แมร่งตอนเย็นเลยนี่หว่า L เสียดายว่ะ’’

            ‘’บ่นอะไรของแก…’’

            ‘’อิทาจิได้ตอนเช้ากับตอนค่ำๆนี่ดีจังเลยนะ! ใครจัดตารางกัน’’

เดอิดาระเหน็บไปที่อิทาจิและเพนทั้งคู่ มองก็รู้แล้วว่าเพนตามใจอิทาจิขนาดไหน เขาจึงหมันไส้อย่างบอกไม่ถูก เผลอๆพวกนี้มีแผนอะไรกันอีกด้วย

            ‘’ไม่เอาน่า พูดแบบนี้เหมือนแกจะน้อยใจเลยนะ ‘’

            ‘’ชิ! ไม่ได้น้อยใจ แค่มันไม่ยุติธรรม! ‘’

            ‘’อ้าวเหรอ? J ‘’

            ‘’ยิ้มอยู่ได้…’’ เดอิดาระหันหน้าหนีเพนอย่างหงุดหงิด

            ‘’เป็นอะไรกันเหรอ?’’

            ‘’ซาโซริ!..’’

            ‘’เป็นไรเดอิ..ทำหน้าเหมือนเด็กที่โดนขัดใจชะมัดแกน่ะ’’

            ‘’ชิ! L ‘’

            ‘’ฮ่าๆ ก็นะ หมอนี่หาว่าฉันจัดตารางไม่ดีน่ะ ให้อิทาจิไปอยู่แต่ดีๆ ‘’

เพนอธิบาย..

            ‘’อ๋อ? นี่เดอิ จะบอกอะไรให้นะ ช่วงเวลาที่ดีที่สุดน่ะมันไม่มีหรอก จะเจอช้าเจอเร็วมันก็ต้องเจออยู่แล้วน่า J ฉะนั้นไม่มีใครโกงหรอก เพนก็จัดแบบยุติธรรม อีกอย่างซากุระจังน่ะก็แค่เข้ามาทำความสะอาดห้องนี่ ถ้าทำเสร็จแล้วก็เหลือเวลาตั้งเยอะ จะพาไปไหนก็ได้นี่ ;) ‘’

            ‘’โห..จริงด้วย’’

            ‘’ชั่วร้ายจริงๆนะซาโซริ ฮ่าๆ คิดแบบนั้นนี่สุดๆเลยนะ J ‘’

            ‘’ไม่ได้หรอกนะ ถ้าเพนมีอิทาจิ พวกเราสองคนก็มีกันและกัน J’’

เหมือนมีไฟฟ้าวิ่งผ่านแล้วปะทะกันอย่างแรงระหว่างเพนและซาโซริ ซาโซริเขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ ทั้งที่ตอนแรกเอื่อยเฉื่อยแท้ๆ ตอนนี้กลับมาสอนเดอิดาระ..แต่ว่า แต่ไหนแต่ไร เดอิดาระกับซาโซริก็สนิทกันมาตั้งแต่เด็กแล้วด้วยซ้ำ เพนและอิทาจิด้วย ต่างคนต่างสนิทกันในรูปแบบต่างๆ ฉะนั้นไม่แปลกที่เขาจะเข้าข้างอิทาจิ..ซาโซริแอบคิด

            ‘’เป็นบ้าอะไรกัน ขยะแขยงชะมัด กลับห้องล่ะ’’

อิทาจิปลีกตัวออกมา เพนแปลกไป ซาโซริยิ่งแล้ว ก่อนเธอคนนั้นจะมาพวกเขาอยู่กันสงบมากันตลอดแท้ๆ..แต่นี่อะไร เพนดูกลายเป็นคนชั่วที่คอยดันให้เขาเข้ามาซากุระ กับซาโซริที่ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเพียงใช้เวลาไม่ถึง 2เดือน กาอาระก็พูดมากยิ่งกว่าอะไร

จู่ๆ เขาก็นึกอะไรออกบางอย่าง

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ซากุระที่นอนเล่นอยู่บนเตียง งัวเงียไปเปิดประตู เมื่อเปิดออกมาก็เห็นอิทาจิยืนหน้าบึ้งอยู่

            ‘’ชักช้า!’’

            ‘’เอ่อ..เวลานี้มีอะไรหรือเปล่าคะ?’’

            ‘’เข้าไปได้มั้ย?’’

            ‘’เอ่อ..ค่ะๆ’’

อิทาจิเดินผ่านเข้าไปนั่งโซฟาข้างใน มองเห็นตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ก็หันหน้าหนีมองไปรอบๆแทน ห้องยังเหมือนเดิมแต่มีไอ้หมีตัวเบอเร่อนั่งทำหน้าล้อเลียนเขาอยู่บนเตียง

            ‘’อ่า..มีอะไรหรือเปล่าคะ? J ‘’

            ‘’ของขวัญ..วันเกิด’’

            ‘’เอ๊ะ?’’

เธอรับซองสีน้ำตาลมา มันหนักๆหน่อยข้างในเป็นหนังสือซึ่งดูก็รู้ เธอเงยมองหน้าเขาที่เหมือนจะบอกเธอว่า เปิดสิๆเธอเลยเปิดดู

            ‘’อะไรเนี่ย… ‘หนังสือสอนหญิง’ ‘มารยาทผู้ดีเอ่อคือ คุณอิทาจิคะ..’’

            ‘’ไม่ต้องขอบใจหรอก..ฉันไม่ยืนเลือกมาซะนานเลยนะ จำไว้ซะ! ว่าฉันผู้นี้ทำเพื่อเธอไม่ใช่!..ฉันหมายถึง อยากให้เธอมีมารยาทมากกว่านี้ต่างหาก…’’

อิทาจิหน้าแดงระเรื่อออกมา เธอมองอย่างเหนื่อยๆ แต่ก็ยิ้มออกมาจากใจที่เขาทำให้เธอขนาดนี้ ซากุระพึ่งคิดอะไรได้ออก เธอเดินไปข้างๆชั้นหนังสือ วางหนังสือที่เขาให้ก่อนจะหยิบของฝากที่เธอตั้งใจว่าจะเอามากินเอง ยกไปให้เขา

            ‘’อะไร?’’

            ‘’โมจิยังไงคะ?’’

            ‘’ฉันรู้ เอามาทำไม?’’

            ‘’ลองกินด้วยกันมั้ยคะ? ‘’

            ‘’เฮอะ! คิดว่าฉันจะกินกับคนแบบเธอหรือไง’’

            ‘’งั้นรอแปปนะคะ J ‘’          

            ‘’เฮ้ย!!’’

ซากุระวางขนมไว้ก่อนจะวิ่งออกไปจากห้อง ไม่นานนักเธอก็กลับมากับถ้วยชา 2 ถ้วย ก่อนจะวางตรงหน้าเขาและแกะขนมใส่จานวางตรงหน้าอีกครั้ง เดินไปนั่งโซฟาตรงข้าม

            ‘’นี่! ฉันไม่กินหรอก อย่ามาทำดีให้ยาก ชิ!’’

            ‘’ฉันแค่วางไว้ ฉันยังไม่ได้บอกให้คุณกินเลยนี่คะ?’’

            ‘’ว่าไงนะ!!’’

            ‘’ฮ่าๆ ล้อเล่นค่ะล้อเล่น J อย่าทำหน้าอารมณ์เสียแบบนั้นสิคะ คุณน่ะชอบทำหน้าเหมือนไปโกรธใครมาตลอดเลย ทำหน้าดีๆหน่อยได้มั้ยคะ? ‘’

            ‘’เฮอะ! คิดว่าเธอเป็นใครกัน บังอาจมาสั่งสอนฉันน่ะ’’

            ‘’เป็นเมดที่โดนจ้างมาแบบไม่คาดคิดค่ะ ^^’’

            ‘’ ชิ! ‘’

อิทาจิเอื้อมมือไปหยิบโมจิเข้าปากไปชิ้นหนึ่ง พร้อมน้ำชาที่วางอยู่ตรงหน้าเขามองเธอที่มันเขาแล้วยิ้มให้..เขาจึงหันหน้าหนีอย่างช่วยไม่ได้ รุกเริกอะไรกัน..เพนนี่มัน..จะบอกว่าฉันชอบยัยนี่นี่นะ! ชอบเหรอ? บ้าจริง ใครจะชอบล่ะวะ กับอีแค่เมดเมด..เท่านั้น

            ‘’คุณอิทาจิทำหน้าอมทุกข์อีกแล้ว’’

            ‘’อะไรล่ะ?’’

            ‘’ทำไมไม่ลองเปิดใจบ้างล่ะคะ? ชอบทำหน้าอมทุกข์เหมือนมีอะไรในใจตลอดเวลาตลอดเลยนะคะ’’

            ‘’……..เธอจะเข้าใจอะไรฉันล่ะ’’

            ‘’ฉันไม่ได้อยากเข้าใจค่ะ ฉันแค่อยากให้คุณเปิดใจเท่านั้นเอง เท่าที่ฉันมองคนในบ้างนี้ มีแต่คุณนั่นล่ะค่ะที่ดูอมทุกข์กดดันตลอดเวลา..คุณกาอาระที่เงียบๆแล้วกลับเป้นคนที่ไม่ได้คิดอะไรเลย..แปลกนะคะ J’’

            ‘’หุบปากไปเลย!! ฉันจะเป็นอะไรมันก็เรื่องของฉันสิ!’’

เขาทุบโต๊ะด้วยความโมโหอย่าลืมตัว

            ‘’เอ่อ ขอโทษแล้วกันค่ะ..ฉันแค่หวังดี’’

            ‘’เธอ..ไม่เข้าใจอะไรด้วยซ้ำ’’

            ‘’ใช่ค่ะ ฉันไม่เข้าใจอะไรเลยด้วยซ้ำ งั้นก็ขอโทษแล้วกันค่ะ’’

อิทาจิมองเธอที่ทำหน้าสำนึกผิด..เขาลุกขึ้นพรางเข้าไปดึงตัวซากุระขึ้นมาก่อนจะโยนไปที่เตียงอย่างแรง

ฉึบ! พรึ่บ!

เธอเบิกตากว้างอย่างตกใจ..พรางกันระหว่างตัวเอาไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง อิทาจิขึ้นคร่อมเธอพรสงกระชากไหล่ทั้งสองข้าง

            ‘’เธอเองก็เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?! ทำเป็นมาสอนฉัน ทำเป็นมาพูดแบบนั้น แต่ที่จริงเธอเองก็มีความรู้สึกจริงๆอยู่ข้างในใช่มั้ยล่ะ?’’

            ‘’……’’

            ‘’ฉันเห็นนะ! ตอนเธออยู่กับแฟนเธอ เธอดูเหมือนเด็กอายุ 16-17 ด้วยซ้ำ แล้วนี่มันอะไรทำตัวอย่างกับอายุ 30 หน้าที่แท้จริงของเธอมันคืออันไหนกันแน่ กับแฟนทำตัวอีกอย่าง กับพวกฉันทำตัวอีกแบบ’’

            ‘’ก็พวกคุณไม่ใช่แฟนฉันนี่คะ..คุณอิทาจิคะ? ได้โปรดออกไปจากตัวฉันเถอะค่ะ’’

            ‘’ไม่ออก! คนแบบเธอจะมาสอนฉันมันเร็วไปหลายปีด้วยซ้ำ!!’’

ลึกเข้าไปในแววตานั้น อิทาจิดูเหมือนมีอะไรปิดบังอยู่..อะไรบางอย่างที่เคยสำคัญของเขาเคยพังทลายหายไป..ซากุระรู้ดีเพราะเธอเอง..ก็สูญเสียพ่อกับแม่ต่อหน้าต่อตา แววตานั้น..แววตานั้นของเขา มันเหมือนกับเธอ..ชะมัด

            ‘’คุณมีแววตาเหมือนกับฉันแววตาเหมือนกับเสียคนสำคัญไป’’

            ‘’อึก!‘’

            ‘’ใช่จริงๆด้วย..แววตานั้นน่ะ ฉันเคยเป็นมาแล้วล่ะค่ะ พ่อแม่เสียไปต่อหน้าตาตา ฉันกลับทำอะไรไม่ได้..ฮะๆ ‘’

ซากุระเอื้อมมือออกไปลูบแก้มเขาเบาๆ จ้องเข้าไปที่แววตาของอิทาจิ..เขาเบิกตาโตก่อนจะลุกขึ้นนั่งดึงตัวซากุระขึ้นมาแล้วกอดเธอไว้แน่น

            ‘’ฉันน่ะที่จริงแล้ว……..’’

            ‘’..!!’’

เธอเบิกตาโตอีกครั้งก่อนจะฟังเสียงของอิทาจิที่เล่ามาเรื่อยๆ เขากอดเธอไว้จนเธอรู้ถึงอาการสั่นของเขา เวลาผ่านไปบนเตียงนั้นก็มีแต่เสียงลมหายใจของเธอและเขา เธอโดนกอดแน่น ไม่รู้ว่าเนิ่นนานเท่าไหร่ที่อิทาจิเงียบไปตั้งแต่เล่าเรื่องนั้นให้เธอฟัง..เธอได้แต่เอื้อมมือลูบหัวและหลังของเขาเบาๆเป็นการปลอบโยน..

            ‘’ ช่วยปลอบฉันหน่อยได้มั้ย?’’

            ‘’ฉันก็ปลอบอยู่นี่ไงคะ?’’

            ‘’ไม่เอา..ฉันอยากจะจูบเธอ’’

            ‘’เอ๊ะ?!’’

เขาผละตัวออกมาก่อนจะมอบจูบนั้นให้กับเธอที่ยังไม่ทันตั้งตัว อารมณ์พลุดพล่านออกมาทันทีที่เขาและเธอนอนลงเตียงทั้งคู่ หัวของซากุระหมุนติ้วไปหมด..ทั้งทุบทั้งตีเขาก็ไม่ยอมปล่อย เธอกลัว..กลัวมันจะเลวร้ายกว่าเดิม..เขาบดขยี้ริมฝีปากนั้นอย่างโหยหา..ลิ้นสอดแทรกไปทั่วภายใน เธอทำได้แค่ดึงเสื้อเขาไว้อย่างแน่น..จนเขาผละออกมา

            ‘’นี่คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!!’’

            ‘’……’’

            ‘’คุณอิทาจิคะ!!’’

            ‘’ตบฉันเลยสิ ฉันมาหน้าสมเพช’’

            ‘’……’’

            ‘’ตีฉันก็ได้นะ..แค่วันนี้เท่านั้นที่ฉันอยากทำตัวอ่อนแอ..อยากลืมมัน..อยากจะไม่สนใจมันอีกแล้ว’’

            เธอเช็ดริมฝีปากตัวเองเบาๆ หน้าแดงระเรื่อไปหมด ครั้งแรกที่จูบกับผู้ชายที่ไม่ใช่แฟนของตัวเอง เธอมองเขาที่นั่งอย่างสำนึกผิด..เขาอ่อนแอเหลือเกิน..อ่อนแอจริงๆ ทั้งที่ทำตัวแบบนั้นแท้ๆ

ซากุระเอื้อมมือไปแตะหน้าของอีกฝ่ายเบาๆจนฝ่ายนั้นสะดุ้งนิดหน่อยที่เธอทำแบบนี้

            ‘’อ่อนแอซักวันก็ไม่เห็นเป็นอะไรนี่คะ ‘’

รู้สึกตัวอีกทีซากุระก็โดนกอดแน่นอีกครั้ง อิทาจิที่แท้จริงเขาเป็นคนอ่อนแอผิดคาด..ทั้งที่ชอบทำตัวร้ายๆแบบนั้นกับเธอแท้ๆ ไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้….

            ‘’ขอบคุณ ซากุระ’’

 
______________________________________________________________________________________

กลับมาเเเล้ววววว หายไปหลายเดือนเพราะฝึกงานค่ะ T^T คนอ่านหายหมดเเล้วมั้ง เดี่ยวเรื่องอื่นจะทยอยอัพนะคะ :) 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #242 + De la felicided Soul + (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 23:49
    อิทาจิรุกหนักเเล้ว>< คู่เกะกุก็ยังหวานกันอยู่ มาอัพต่อนะคะ จะติดตามผลงานตลอดค่ะ
    #242
    0
  2. #241 Zeero Cacoki (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 10:44
    อร๊ายยย อิทาจิ เริ่มแล้วสินะ หุหุหุ
    อยากรู้จังว่าผลสุดท้ายซากุระจะเลือกใคร
    ถ้าถึงตอนจบแล้ว ยังเป็นซาสึเกะอยู่รึเปล่านะ?

    มาอัพต่อเร็วๆนะคะไรเตอร์ รออยู่เสมอน๊า
    #241
    0
  3. #240 Ssizarii (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 21:45
    ขอบคุณที่ไรท์มาอัพให้อ่านน้าา ฝึกงานคงเหนื่อยน่าดูเลยนะคะ ดีใจด้วยที่ฝึกจบแล้วนะคะ ^^ ยังไงก้สุ้ๆน้า จะเปนกำลังใจให้ รอติดตามค้า
    #240
    0
  4. #239 Ssizarii (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 21:43
    ยังคงความน่ารักหวานมุ้งมิ้งเหมือนเดิมเลยย ชอบโมเม้นของเกะกุจริงๆน้า กาอาระกับซาโซริน่าสงสารอ่าา อิทาจินายก้รุกหนักเลยนะ อิจฉาหนูกุจังมีแต่คนรุมรักก
    #239
    0
  5. #238 ned1991 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กันยายน 2557 / 12:20
    ตอนนี้เกะกุก็ยังหวานๆเหมือนเดิม>.< ฮ่าๆๆๆๆ แอบรู้สึกสงสารกาอาระขึ้นมาชะงั้น ถถถ รักเขาข้างเดียวมันก็เจ็บแบบนี้แหละ

    ไม่เป็นไรนะ//มาชบอกเจ๊เร็ว

    อิทาจิเริ่มรุกแล้วสินะ อร๊ายยย พี่คนนี้นี้รุกทีไรทำเอาตั้งตัวไม่ทันเลย

    ป.ล หายไปนานมาก ฮ่ะๆ เป็นกำลังใจให้นะ^^
    #238
    0