[Fic Naruto] Damn! แฟนของผมไม่มีทาง เป็น maid! หรอก

ตอนที่ 12 : Chapter 10 : ความเห็นที่ไม่มีวันตรงกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 493
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    16 เม.ย. 57



           ซากุระเข้ามาจัดของในห้องอิทาจิด้วยอารมณ์ที่กำลังขุ่นเคือง ก็พอเข้าใจว่าซาสึเกะอยากรู้เกี่ยวกับเธอมากขนาดไหน แต่เธอบอกไม่ได้! ถ้าบอกไปเธอก็ต้องไม่ได้ทำงานที่นี่ แถมงานที่นี่เหนื่อยหน่อยแต่ได้ค่าจ้างคุ้มทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะมาทำก็เหอะ อีกอย่างเธอไม่อยากให้เขาเป็นห่วง ซาสึเกะเป็นคนขี้หึง เขาไม่เคยมีเรื่องชู้สาว เธอเองก็ด้วย งานเธอกับงานเขาคนล่ะอย่างแล้วถ้าเขารู้ เขาไม่ต้องตามมาดูเธอตลอดเลยเหรอ?

ถึงจะสงสารเขาแต่เพื่ออนาคตที่จะใช้ชีวิตร่วมกันแล้วล่ะก็….

‘’ นี่เธอ ‘’

เธออยากจะทำให้เขามีความสุข ถึงตอนนี้จะห่างกันแต่ว่า เธอก็ไม่ได้หมดรักเขาเลย ขออย่างเดียว เขาอย่าเปลี่ยนไป ไปมีคนอื่นก็พอ

‘’ นี่เธอ!! ‘’

‘’ ..คะๆ !! ‘’

ซากุระหันไปมองคนทีเรียกตัวเอง อิทาจิทำหน้าหงุดหงิดเมื่อเห็นซากุระดูเหม่อไปตั้งแต่เข้าห้องมา เขาไปขนหนังสือมาใหม่และชั้นใหม่มา เลยอยากให้เธอมาช่วยจัดให้ แต่ดูเหมือนซากุระเหม่อไม่พูดอะไรตั้งแต่เข้ามามันชวนให้เขาหงุดหงิด

‘’ เป็นอะไร เหม่อเชียว’’

‘’ เปล่าค่ะ..’’

‘’ ตั้งแต่ตอนคุยโทรศัพท์แล้วน่าเครียดเชียว’’

เธอเงียบไม่สนใจคำพูดของเขา หันไปจัดหนังสือต่อ บอกไม่ได้หรอกชีวิตของเธอเองก็ต้องแก้ปัญหาด้วยตัวเองสิ

หมับ!! มีมือหนึ่งกระชากเธอเข้าไปติดกับตู้หนังสืออย่างรวดเร็ว อิทาจินั่นเอง

‘’ อย่ามาเมินฉันนะ! ‘’

‘’…………..’’

‘’ !? ร..ร้องไห้ทำไม’’

เขาแอบตกใจเมื่อเห็นธอยืนร้องไห้ เขาทำเจ็บไปเหรอ? หรือกระชากแรงไป ตอนนี้สมองของอิทาจิทำงานรวนไปหมด ผู้หญิงตรงหน้าเป็นอะไร? ทำไมจู่ๆก็ร้องไห้ออกมาแบบนี้

‘’ เปล่าค่ะ..คือฉัน..คิดอะไรนิดหน่อย’’

อิทาจิยิ่งคิดมากเข้าไปใหญ่ เขาปล่อยมือเธอให้เธอเช็ดน้ำตาของตัวเองอย่างลวกๆ มองเธอเช็ดเสร็จแล้วหันไปทำงานต่อทั้งอย่างงั้น

‘’ หยุดนะ! เธอคิดว่าเธอเอามือเช็ดน้ำตาแล้วมาจับหนังสือฉันงั้นเหรอ? ‘’

‘’ ขอ..โทษค่ะ จะไปล้างมือเดี๋ยวนี้ ‘’

หมับ!! เขาทนไม่ได้ เขาเห็นแบบนี้แล้วหวั่นไหว เขาจึงจับมือเธอแล้วลากไปยังเตียงของตนเอง ผลักให้นอนลง พร้อมคร่อมเธอไว้ไม่ให้ไปไหน

‘’ คุณอิทาจิ!! ‘’

‘’ เงียบซะ! ฉันไม่ใช่พวกมีความอดทนสูงนัก’’

‘’…….’’

‘’ ร้องซะ..’’

‘’ ??? ‘’

‘’ อยากร้องไห้ก็ร้องตอนนี้ซะยังไม่มีใครเห็น น้ำตาเธอน่ะ..ให้ฉันเห็นคนเดียวก็เหลือแหล่แล้ว’’

‘’ ฮึก..ฮือออ’’

สุดท้ายเธอก็แพ้ทางเขา ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่เก็บ เขาที่คร่อมเธออยู่นั้นได้แต่มองซากุระที่ร้องไห้ปิดหน้าอยู่ตรงหน้าของตนเอง เขาก้มลงไปแนบชิดจนหน้าใกล้กัน มือหนึ่งค่อยๆแกะมือที่เธอปิดหน้าไว้ออกมา สายตาของเธอทีมีแต่น้ำตาจับจ้องมาที่เขา อิทาจิก้มหน้าลงไประหว่างคอของซากุระ คลอเคลียๆมันเบาๆเหมือนกับปลอบประโลมเธออยู่  เขารู้สึกได้ถึงแขนของซากุระที่โอบรอบตัวเขาไว้

เวลาผู้หญิงอ่อนแอถ้าได้ผู้ชายมาปลอบประโลม เขาจะตกหลุมรักคุณ

คำๆหนึ่งในนิยายที่เขาอ่านผุดขึ้นมา ถึงไม่รุ้ว่าจะปลอบประโลมยังไง แต่เขาก็ใช้วิธีนี้ ตอนนี้เนื้อของซากุระกลายเป็นสีแดงทั้งหน้าถึงต้นคอ เสียงครางออกมาหน่อยๆปนกับเสียงสะอื้น

อิทาจิผละออกมาจากคอของเธอ ก้มมองเธอในระยะประชิดรับรู้ถึงลมหายใจของเธอ ตอนนี้ซากุระกำลังอ่อนแอ..เธอกำลังอยากได้คนปลอบใจ..เขาจึงเชิดคางเธอขึ้นมา ริมฝีปากนั้นก็พุ่งพรวดเข้าไปหวังจะรอบครองริมฝีปากน้อยๆนั้นทันที

แต่ว่า

‘’ คุณอิทาจิคิดจะทำอะไรคะ! ‘’

เธอปิดปากเขาไว้ทันเวลาพอดี สูดจมูกพร้อมดันตัวเองลุกขึ้นนั่งด้วยสีหน้าเขินอาย อิทาจิเลียคอเธอ คลอเคลียที่คอของเธอ อยากจะหยุดเขา..แต่ตัวเองดันเคลิ้มซะได้

‘’ อะไร? อย่ามาหาว่าฉันพิศวาสเธอล่ะ! ‘’

อิทาจิหันหน้าหนีไป ถ้าไม่พิศวาสเธอแล้วเมื่อกี้ที่ทำมันคืออะไร ซากุระแอบคิดแล้วสูดจมูกอีกครั้ง ก่อนจะสังเกตเห็นว่า ใบหูของอิทาจิแดงระเรื่อ เธอก็อดยิ้มออกมาไม่ได้

‘’ อะไร? หายร้องแล้วนี่! ไปทำงานต่อไป! ฉันจะไปห้องครัวหน่อย อย่าลื้อของในห้องล่ะ’’

‘’ ค่ะ ‘’

เขาเดินออกไป ปล่อยให้ซากุระทำงานต่อไป เธอได้แต่แอบคิดว่าเขาดูเงียบผิดปกติ โดยไม่รู้ว่าอิทาจิตอนนี้เขินมาก ไม่รู้ว่าตัวเองเผลอทำกับคนที่พึ่งมาเป็นเมดไปได้ยังไง แต่ว่า..เขาก็อดห่วงเธอไม่ได้ก็แค่นั้น เขายืนอยู่หน้าห้องตัวเองซักพักหนึ่ง กลิ่นของซากุระยังติดจมูกเขาอยู่เลยด้วยซ้ำ ทำไมกันนะ…..

 

1 อาทิตย์ผ่านไป

‘’ หมู่นี้ เมดจังดูอารมณ์ไม่ดีเลยเนอะ ‘’

เดอิดาระพูดขึ้นมาเมื่ออยู่ในห้องโถงใหญ่กับพวกพี่ๆน้องๆตัวเองทุกคน ซากุระตอนนี้ก็ว่าง เธอหมกตัวอยู่ในห้องอย่างเดียว นอกจากมีงานให้ทำเธอก็ทำแบบไม่เกี่ยงไม่ขี้เกียจและที่แปลกไป คือเธอพูดน้อยลงทุกวัน

‘’ นั่นสิ ไม่ค่อยพูดเลย แถมบางทีทำหน้าน่ากลัวอีก รู้อะไรปะ? อิทาจิ ‘’

‘’ หา? อะไรของแกซาโซริ แกจะมาถามฉันทำไม’’

อิทาจิละสายตาจากหนังสือมาบ่นน้องตัวเอง

‘’ ก็แหม เห็นช่วงนี้ดูไม่กัดเธอแบบแต่ก่อนแล้วนี่ เลยสงสัยน่ะ ฮา ‘’

‘’ ชิ! ไม่รู้เว้ย! ‘’

‘’แล้วกาอาระล่ะ? ได้ถามอะไรเธอไหม? ‘’

 เดอิดาระละสายตาจากสองคนนั้นมาถามกาอาระ

‘’ ถามแล้วบอกว่าไม่มีอะไร’’

‘’ น่าๆ พวกนาย เธอคงจะมีเรื่องกลุ้มใจล่ะมั้ง ทางบ้านล่ะมั้ง ‘’

เพนละสายตาจากโทรศัพท์ที่คุยแชทกับโคนันมาตอบพวกน้องๆตัวเองที่ตั้งหัวข้อการสนทนาเป็นซากุระ

‘’ เธออาจจะไมได้กลับบ้านด้วยมั้งนี่ๆ สงสัยเธอคงจะคิดถึงบ้านแน่ๆเลย’’

‘’ ก็อาจจะเป็นไปได้นะ ลองชวนเธอไปบ้านดีไหมล่ะ? ‘’

‘’ ไอ้พวกบ้าเอ้ย เอาแต่ใจกันจริงๆ ‘’

‘’ ถึงแบบนั้น อิทาจิจัง ก็ไม่ได้ปฏิเสธใช่ไหมล่ะ ‘’

‘’ อิทาจิจังบ้านแก! - -‘’

ระหว่างที่พี่น้องกำลังสนทนากันอยู่นั้น ทางซากุระก็เอาแต่นอนคิดไปเรื่อยเปื่อย เธอไม่ได้ติดต่อซาสึเกะไม่ได้ติดต่อเขามา 1 อาทิตย์ และเขาก็ไม่ได้โทรมาเลย เหมือนเลิกกันเลย..เหมือนจะไม่ได้เจอกันเลย ….ซาสึเกะ

ซากุระจังๆๆ มาหาพวกเราที่ห้องโถงหน่อยสิ มีเรื่องจะบอก
เมื่อรับรู้เสียงเรียกผ่านลำโพง เธอจึงรีบลุกขึ้นไปทันที เมื่อมาถึงในห้องโถงก็เห็นพวกเขานั่งกันอยู่พร้อมหน้ากัน

‘’ วันนี้ให้หยุดหนึ่งวันล่ะ J ‘’

‘’ เอ๋?? ‘’

‘’ เธอจะกลับบ้านก็ได้นะ เห็นช่วงนี้ดูแปลกๆไป’’ เธอมองซาโซริอย่างงงๆ

‘’ จะดีเหรอคะ? ‘’

‘’ดีสิ แต่ข้อแม้....’’

‘’……’’

‘’พวกเราจะไปส่ง….’’

‘’ งั้นฉันไม่ไปหรอกค่ะ ‘’

ซากุระตอบด้วยเสียงเย็นชาแล้วหันหลังกลับไปทันที แต่เธอก็โดนใครบางคนดึงมือไว้  คนที่จับมือเธอไว้นั่นคือกาอาระนั่นเอง

‘’ มีอะไรหรือเปล่า’’

‘’ เปล่าค่ะ ‘’

‘’ ฉันจะไปส่งเอง ถ้าเธอไม่อยากให้พวกนั้นไป ‘’

‘’……..’’

‘’ เอ๋ ได้งายยย! กาอาระขี้โกงงง ‘’ ซาโซริงอแง

‘’ นั้นสิ L ช่วงนี้กาอาระเอาหน้าจังเลย L ‘’

‘’หนวกหูจริงพวกแก ‘’ อิทาจิพูดอย่างหงุดหงิด

กาอาระไม่สนใจคำพูดนั้นแต่กลับมามองซากุระ มือที่จับเธอไว้แน่นขึ้น เหมือนกับว่าเขาอยากไปกับเธอจริงๆ ซากุระจ้องตากาอาระกลับ

‘’ งั้น..ฉันไปเตรียมตัวก่อนนะคะ ‘’

‘’ ฉันจะรอหน้าบ้านที่รถนะ ‘’

‘’ ค่ะ ‘’

ซากุระรีบวิ่งไปทันที ส่วนกาอาระก็เจอพวกพี่ตัวเองกัดและเหนบหน่อยๆเพราะอิจฉาแต่เพน บอกพวกนั้นว่า บางทีเธออาจจะอยากอยู่กับคนที่เงียบที่สุดเพราะไม่อยากจะพูดอะไรมากกว่ามั้ง พวกนั้นเลยเงียบและไม่ถามอะไรต่อ

 
 

เกือบชั่วโมงที่กาอาระพาซากุระมาที่คอนโดของซาสึเกะ วันนี้เป็นวันศุกร์ ซาสึเกะยังไม่กลับจากงานแน่ๆ เธอเลยตั้งใจมาหาลุงคนเดียวแต่ในใจแอบหวังลึกๆว่าอยากเจอซาสึเกะแต่คง

‘’ ของฝากเยอะแยะเลยนะ’’

เสียงกาอาระทำลายความคิดของเธอ เขาจอดรถหรูอยู่หน้าคอนโด เหลือบมองไปด้านหลังรถเห็นพวกผลไม้ อะไรต่างๆวางเต็มไปหมด ก่อนหน้านั้นเขาจอดรถให้เธอซื้อของฝากไปฝากทางบ้านและได้ซากุระบอกทางมาด้วยเหมือนกัน

‘’ คอนโดเหรอ? ‘’

‘’ ค่ะ ไม่ใช่ของฉันหรอกค่ะ ของ……’’

‘’….?’’

‘’ดูเหมือนคุณลุงฉันจะไม่อยู่เวร สงสัยอยู่บนห้อง ‘’

‘’ ฉันจะไปส่ง’’

‘’เอ๋? ‘’ ซากุระหันกลับมามองกาอาระทันที

‘’ ของเยอะใช่ไหมล่ะ? ‘’

ซากุระแอบเหงื่อตก แต่ซาสึเกะคงทำงานอยู่เธอเลยต้องจำใจให้เขาไปส่งถึงห้องในคอนโดนั้น หวั่นใจเหมือนกันว่าจะเกิดอะไร แต่ก็คิดไปเองทั้งนั้น อาทิตย์หนึ่งที่ไม่ได้ติดต่อกับเขา อาทิตย์หนึ่งที่ไม่ได้คุยกันไม่ได้ยินเสียงกัน ไม่ได้เจอหน้ากัน มันทรมานชะมัดเลย..

‘’ นี่….’’

ระหว่างที่ขึ้นลิฟต์นั้นกาอาระก็ส่งเสียงเรียกเธอ

‘’ ถ้ามีอะไรที่ช่วยได้ล่ะก็นะ..บอกมาเถอะ’’

‘’ขอบคุณค่ะต้องให้คนอย่างคุณช่วยตลอดเลย ‘’

‘’……..’’

ติ๊ง! ลิฟต์นั้นได้ถึงชั้นที่ต้องการแล้ว เธอกับเขาก้าวเท้าออกไปอย่างช้าๆ กาอาระช่วยเธอหิ้วถุงต่างๆที่เธอซื้อมา เหมือนจะตั้งใจซื้อแต่ดูจากปฏิกิริยาของเธอนั้น เหมือนจะเลือกส่งๆมากกว่า ซากุระมาหยุดที่หน้าห้องๆหนึ่ง เธอดูลังเลที่จะกดออด เมื่อรู้ถึงสายตาที่มองมาของกาอาระนั้นเธอก็กดลงไปทันที

ติ๊งงงต่องง!!

เคยมาแล้วนี่..เราเคยมาที่นี่หลายครั้งแล้วนี่ทำไม ถึงใจเต้นแบบนี้ล่ะ..ซาสึเกะไม่อยู่ซักหน่อยเธอแค่จะมาหาลุงเท่านั้นเองนี่ ทำไมล่ะ ทำไมถึงใจเต้นแบบนี้

แอ๊ดดด!
เสียงประตูเปิดขึ้นมาทำเอาซากุระหัวใจจะวาย เมื่อเห็นคนที่โผล่มาคือลุงของเธอเอง

‘’ คุณลุง! ฮึก! ฮืออออ!! ‘’

‘’ซากุระ!?...’’

‘’ !? ‘’

เธอกระโดดกอดลุงเขาทันทีเมื่อเห็นหน้าพร้อมปล่อยโฮออกมา ทุกสิ่งทุกอย่างที่อดกลั้นมาทั้งหมดตลอดหนึ่งอาทิตย์นั้น ตอนนี้เธอได้มาปลอดปล่อยใส่ลุงของเธอแล้ว

เขาเอื้อมมือมาลูบหัวซากุระเบาๆเหมือนรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอและซาสึเกะ จากนั้นยิ้มให้กับกาอาระและฝายมือเข้ามาให้เขาอย่างเป็นมิตร ไม่รู้วาเนิ่นนานเท่าไหร่ที่ซากุระร้องไห้อยู่กับลุงตัวเอง กาอาระได้แต่นั่งเงียบๆ อยู่บนโซฟา เขามองไปรอบๆห้อง ถึงจะไม่หรูมากแต่ก็ยังดูดีมีระดับ ลุงของซากุระเป็นแบบนี้เองเหรอ? เขาคิดไปต่างๆนาๆ พรางมองซากุระที่สะอื้นไม่หยุด เขาก็อยากจะกอดเธอแบบนี้บ้างจัง..

‘’ เอ้าๆ! ร้องไห้พอแล้วนะ เป็นสาวเป้นนางอย่าร้องไห้ต่อหน้าผู้ชายสิ’’

‘’..ขอโทษค่ะ ขอโทษที่เสียมารยาทด้วยนะคะ คุณกาอาระ ‘’

‘’ ไม่เป็นไร..ฉันก็..ห่วง..เหมือนกัน’’

‘’ นี่ๆ ลุงขาหนูซื้อของมาให้ลุงด้วยนะ เยอะแยะเลย นี่ๆมีขนมที่ลุงชอบด้วยนะ หนูจะไปใส่จานให้นะ คุณกาอาระก็เอาด้วยสินะคะ ‘’

‘’ ฉันช่วย…’’

‘’ ไม่ได้ค่ะ คุณกาอาระอยู่กับคุณลุงก่อนนะคะ เดี๋ยวมา ^^ ‘’

ซากุระดูกลับมาร่าเริงหลังจากปล่อยโฮออกมาทั้งหมดสิ แวบหนึ่งที่กาอาระคิดว่า ครอบครัวนี่ดีจัง.. เมื่อซากุระเข้าครัวไปแล้วลุงของเธอก็จ้องหน้ากาอาระอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้ถามอะไร

‘’ ซากุระอยู่ที่นั่นทำให้ลำบากหรือเปล่า…’’

‘’ เอ๋?...ไม่หรอกครับ’’

เขาไม่ค่อยชอบอยู่กับคนเพราะสนทนาไม่ค่อยเก่ง จู่ๆลุงของเธอก็ชวนเขาคุยแบบนี้ เขาเลยเกร็งอย่างบอกไม่ถูก

‘’ ซากุระน่ะเป็นเด็กดี เป็นเด็กขยัน บางทีฉันก็คิดว่า เธอไม่น่าเกิดมาในฐานะจนๆแบบนี้เลย แต่ตั้งแต่เธอได้งานใหม่ ดูเหมือนจะมีเงินมากให้ใช้เยอะเลยล่ะ ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเธอทำงานอะไร แต่ดูเหมือนว่าเธอจะมีความสุขกับมัน’’

‘’ คะ….คงงั้นครับ’’

‘’ การที่เด็กคนนี้มาแบบนี้ ฉันก็พอรู้อยู่หรอกนะ ว่ามีอะไรเกิดขึ้น แต่มันเป็นเรื่องของคนสองคน ในฐานะที่ฉันเป็นลุง ฉันไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย’’

‘’ !? ‘’

คนสองคนเขาทวนซ้ำในใจ

 

แกร่ก! กึก!

‘’ ลุงครับ พอดีวันนี้ผมลางานครึ่งวัน หิวหรือเปล่าครับ……….’’

ซาสึเกะเปิดประตูเข้ามาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มที่ดูเสแสร้ง แต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นชายแปลกหน้านั่งอยู่กับลุงของแฟนตัวเอง

‘’ นายเป็นใครน่ะ…’’

‘’ อ่อ….’’

 

‘’ นี่ๆ คุณกาอาระชอบของหวานเหมือนลุงฉันหรือเปล่าคะ ฉันว่าน่าจะถูกปากคุณนะ….!!’’

           เคร้งง!!!
จังหวะนั้นซากุระก็เดินถือจานขนมสองจานมาพอดี แต่เมื่อเห็นคนที่ยังไม่อยากให้เห็นตอนนี้มากที่สุดเธอก็เผลอทำจานตกแตก

            ฉึก!
เสียงเหมือนอะไรบางอย่างบาดเข้าให้ ซากุระโดนจานที่แตกกระเด็นใส่ขาจนเลือดออก

‘’ ซากุระ!!! ‘’

‘’ เธอ!! ‘’

ทุกคนต่างตกใจกับเหตุการณ์นั้น กาอาระที่อยู่ใกล้กว่ารีบเข้าไปดูซากุระทันที โดยไม่สนใจสายตาซาสึเกะที่ยืนมองกับภาพนั้น….

‘’ ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ…’’

‘’ ไม่เป็นอะไรได้ไง ถึงจะนิดเดียวก็ตายได้เลยนะ! เดี๋ยวโทรเรียกรถพยาบาล’’

‘’ เอ๋!!! คุณกาอาระคะ!! ไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ ไม่ต้องถึงหมอหรอก แล้วใครเขาโดนแผลแค่นี้ถึงตายล่ะคะ ไกลหัวใจตั้งเยอะ! >O< ‘’

‘’ ซาสึเกะกล่องพยาบาลล่ะ? ‘’ ลุงของเธอเรียกซาสึเกะให้ตื่นจากภวังค์

‘’ อ่อครับๆอยู่ในห้องนอน..’’

เขารีบเดินจ้ำเข้าไปในห้องนอนทันที ไม่อยากเห็นภาพบาดตาบาดใจแบบนั้นไม่อยากเห็น!!

 

10 นาทีต่อมา กาอาระคอยดูซากุระ คอยช่วยใส่ยาแต่เขาไม่เคยทำ และทำไม่เป็น จึงทำให้ใส่ยาผิดบ้าง ยาหกเลอะบ้าง พันแผลมั่วซั่วจนไปพันนิ้วตัวเองซะได้ ซากุระได้แต่เอือมกับคุณชายแบบนี้เหลือเกิน เธอเลยต้องทำเองแต่ดูเหมือนจะไม่ถนัด ลุงของเธอก็ตาไม่ค่อยดี

‘’ ถอยไป ฉันทำเอง ‘’

ซาสึเกะเดินเข้ามาตรงโซฟา กาอาระลุกให้อย่างว่าง่าย ก่อนจะจับขาของเธอขึ้นมาวางราบและดูรอบๆแผลนั้น ใส่ยาให้เธออย่างเบามือ ซากุระยกมือขึ้นมาปิดปากเพราะกลั้นน้ำตาและอะไรหลายๆอย่างไว้ ตลอดอาทิตย์ที่ไม่ได้คุยกันนี้ เมื่อเจอเขาแบบนี้เธอกลับอยากจะกระโดดกอดเขาไปให้รู้แล้วรู้รอด

‘’ แน่นะว่าไม่ต้องไปโรงพยาบาล ‘’ กาอาระเดินมาข้างๆเธอ

‘’ ฮ่าๆ ไม่หรอกค่ะ คุณนี่ตลกจังเลย แผลแค่นี้ไม่เจ็บเท่าไหร่ก็หายแล้วค่ะ’’

‘’ แผลภายนอกอ่ะไม่เท่าไหร่ก็หาย แต่ภายในใจน่ะทำยังไงก็ไม่หายหรอก ‘’

‘’……….’’

ความเงียบเข้ามาปกคลุม ซาสึเกะพูดออกมาหลังจากซากุระพูดเสร็จ เธอมองหน้าเขาเหมือนอยากจะเค้นหาคำตอบของคำๆนั้น แต่เขาก็หันหน้าหนีซะก่อน

‘’ นายนี่ดูพึ่งพาไม่ได้เลยนะ ‘’

‘’ !!? ‘’ กาอาระแอบสะอึกกับคำของซาสึเกะ

‘’ ซาสึเกะ! ‘’ ซากุระขึ้นเสียงดุเขา

‘’ ไม่เป็นอะไรหรอกเขาพูดความจริงนี่’’ กาอาระวางมือบนหัวซากุระ

ซาสึเกะไม่พูดอะไร เมื่อทำแผลให้ซากุระเสร็จเขาก็ลุกขึ้นนั่งตรงข้างๆขาของซากุระที่วางรบอยู่ เธอยังขยับไปไหนไม่ได้เพราะตึงแผล ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คุณลุงตอนนี้ก็ลงไปซื้อยาแก้ปวดให้ซากุระที่ชั้นล่างซะแล้ว ภายในห้องจึงเหลือแค่ เขา และเธอเท่านั้น

‘’ วันนี้เธอมาเยี่ยมลุงเหรอ?’’  ซาสึเกะเปิดปาดพูดโดยไม่มองหน้า

‘’ ใช่.. ซื้อของมาฝากน่ะ’’

‘’ ทำไมล่ะ..ไม่ทำงานหรือไง’’

‘’ วันนี้ลาน่ะ’’

‘’เหรอ? ‘’

ถึงจะดูเป็นการคุยกันธรรมดาแต่กาอาระรู้สึกได้ว่า สองคนนี้กำลังปิดบังอะไรบางอย่างภายในใจ คุยกันแต่ไม่มองหน้ากัน มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?

‘’ อ๊ะรบกวนด้วยนะ ‘’

‘’ ช้าไปแล้วเว้ย! ‘’

กาอาระพึ่งนึกได้ว่าต้องทำยังไง ซาสึเกะเลยสวนเข้าให้ พรางมองหน้าซากุระอย่างเหลืออด แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นซากุระหันไปยิ้มปลอบกับกาอาระ

‘’ โธ่ คุณไม่เห็นต้องทำอะไรแบบนี้ก็ได้นี่คะ ‘’

‘’ ตามมารยาทนี่ ‘’

‘’ แต่ว่า ฐานะ…..’’

‘’ ช่างมันเหอะ ฉันไม่แคร์หรอก แค่มากับเธอเพื่อทำให้เธอกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมได้ก็แค่นั้น’’

‘’ พูดเยอะจังนะคะ วันนี้’’

‘’ นั่นสินะ คงเพราะตั้งแต่เจอเธอมั้ง’’

‘’ !!?? ‘’

แววตาสั่นไหวไปชั่วขณะ ซาสึเกะได้แต่ปิดปากเงียบ ซากุระพาหมอนี่มาทำไม! มาให้ลุงเธอดูในฐานะหลานเขยคนใหม่หรือยังไง!! แล้วทำไมคนนี้กับคนวันนั้นถึงไม่ซ้ำหน้ากันเลยล่ะ

‘’ พอที!!  ซากุระ ไอ้นี่มันเป็นใคร เธอกล้ามากนะที่มาเยาะเย้ยฉันถึงแบบนี้!’’

‘’ ซาสึเกะ! เมื่อไหร่นายจะเลิกขึ้นเสียงกับฉันซักที! ‘’

‘’ ก็เมื่อเธอเลิกเล่นชู้กับผู้ชายหลายคนยังไงล่ะ!!!’’

‘’….!!!’’

‘’ วันนั้น นารูโตะแอบเห็นเธอไปกินข้าวในร้านอาหารหรูร้านหนึ่งเลยโทรตามฉัน และฉันก็เห็นเธออยู่กับคนนั้น ตอนที่อยู่ด้วยกันดุสนุกดีนี่….หัวเราะมีความสุขดีนี่พอออกมาจากร้านได้ไม่นานก็เจอคนอีกคนเข้ามาโอบเธอทำเหมือนจะจูบอีก..แล้วพอมาวันนี้เธอก็พาไอ้บ้านี่มาเย้ยฉันถึงที่เชียวเหรอ?!!’’

เพลี๊ยะ!!

‘’…!!’’

เสียงตบหน้าดังลั่นภายในห้อง มือที่ลอยค้างอยู่บนอากาศนั้นเริ่มสั่น น้ำตาที่กลั้นไว้และที่คิดว่ามันจะหมดไปแล้วเอ่อออกมาอีกครั้ง ซาสึเกะไม่เชื่อใจเธอขนาดนี้เชียวเหรอ?

‘’ พอทีทำไมไม่เชื่อใจกันเลย’’

‘’ ฉันจะเชื่อเธอได้ไงล่ะ ขนาดเธอเองก็ยังไม่เชื่อใจฉันเลยนี่!! ทำงานอะไรก็ไม่เคยบอก เวลาก็ไม่เคยมีให้กันเหมือนแต่ก่อน ทั้งที่เธอไม่เคยตะคอกใส่ฉันเลย กลับโดนเธอตะคอกใส่ เธอเป็นใครกันแน่!! ซากุระคนเก่าที่ฉันรักอยู่ไหนกันแน่!!!’’

ซากุระแทบอึ้งเมื่อรู้ความในใจของเขา น้ำตาก็ยิ่งเอ่อล้นออกมา เธอได้แต่ปิดตาร้องไห้อยู่แบบนั้น กาอาระแอบเจ็บจี๊ดๆภายในใจ งั้นเหรอ? ซากุระ..เธอมีแฟนแล้วจริงๆสินะ ดูด็รู้ว่ารักกันมากแค่ไหนแต่….

‘’ ทั้งที่ฮืออทั้งที่ฉันต้องอดใจตัวเองอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่ไม่พยายามโทรไปก็เพราะยิ่งคุยมันก็ยิ่งคิดถึง ถึงแบบนั้นฉันก็อยากจะคุย แต่กลัวโทรไปแล้วนายจะนั่งทำงานอยู่ ฮืออ ทั้งที่แบบนั้นแต่ไม่คิดว่า นายจะคิดกับฉันแบบนี้….พยายาม..ฮืออ พยายามจะเก็บตังทำงานเพื่อรอวันที่อยู่ด้วยกัน รอวันนั้นมาตลอดเวลา..’’

‘’ พอได้แล้ว ซากุระ ‘’

กาอาระดึงเธอเข้ามาหาตัวพรางกอดไว้แน่น ซากุระทรมานมาก ทรมานแบบที่เขาไม่เคยเห็น แต่คนตรงหน้าเขาก็แย่พอกัน

‘’ รู้แบบนี้ ฉันไม่น่าปลอ่ยให้เธอทำงานหรอก ซากุระ’’

‘’ แล้วนายจะให้ฉันนั่งเป็นคุณนายแล้วคอยดูแฟนตัวเองทำงานงกๆอยู่คนเดียวนี่นะ!! ‘’

‘’ ถึงแบบนั้นมันก็จะดีกว่าเราต้องแยกจากกันไม่ใช่หรือไง’’

‘’ อะไรกันซาสึเกะ..ฉันคิดว่านายจะมีความคิดที่ดีกว่านี้อีกนะ!! ฮืออ ฉันเองก็ไม่อยากเป็นตัวถ่วงนายซักหน่อย รู้อะไรไหม? ฉันน่ะ อยากแต่งงานที่สุดเลย ความฝันของฉันคือการแต่งงาน!!!  แต่ก็เพราะต้องรอไงล่ะ รอคนที่ที่ใช่ รอคนที่มาขอ ตอนนี้ฉันว่าฉันเจอแล้วนะเจอคนที่อยากร่วมชีวิตไปด้วยแล้วนะ แต่ในฐานะที่เราจนแบบนี้ ฉันจึงได้เก็บมันไว้ลึกๆ ฮืออ! เก็บมันไว้โดยที่ไม่อยากจะกดดันนาย ’’

‘’……….’’

‘’ ซากุระพอเหอะ เธอดูไม่ไหวแล้วนะ ‘’

‘’ ไม่หรอกค่ะ คุณกาอาระ... ซาสึเกะฉันน่ะที่ไม่อยากบอกอะไรกับนายมากก็เพราะเป็นห่วงไงล่ะถ้านายรู้ว่าฉันทำงานแบบไหนเจอคนแบบไหน นายต้องห่วงฉันแน่ๆ.. ขนาดจะย้ายบ้านนายยังห่วงซะขนาดนั้นในฐานะที่ฉันเป็นแฟน ฉันก็ไม่อยากจะสร้างภาระให้กับนายแท้ๆ แต่พอรู้ว่านายคิดอะไรจริงๆแบบนั้นล่ะก็เจ็บใจชะมัด’’

‘’……….’’

‘’ พอที..เหนื่อยแล้วกับการทะเลาะกันแบบไม่มีสิ้นสุดคุณกาอาระคะ พาฉันกลับบ้านที ‘’

‘’ ขาเธอ..’’

‘’ ฉันเดินไหวค่ะ…’’

‘’ เธอยังกลับไม่ได้นะซากุระ!! ‘’

ซาสึเกะหันมาตวาดใส่เธอ เขาก็แค่อยากจะให้เธอบอกทุกอย่างก็เท่านั้นเอง เขาเป็นห่วงเธอแล้วยังไง? เขาหึงเธอแล้วยังไง? เขาใส่ใจเธอแล้วยังไง? ที่ทำไปเพราะเขารักเธอไม่ใช่เหรอ?

‘’ ฉันจะบอกให้ว่าซากุระทำงานอะไร’’

‘’ เอ๋? คุณกาอาระนั่นมัน…’’

‘’ ………..’’

กาอาระยื่นมือไปปิดปากเธอไว้

‘’ เธอทำงานเป็น…’’

‘’ อื้อออ!! ‘’

‘’ เป็นเลขาส่วนตัวของบริษัท Akatsuki เป็นบริษัทบ้านของพวกฉัน ‘’

ซากุระแทบอึ้งหันมามองเขาอย่างตกใจ คิดว่าเขาจะบอกว่าเธอเป็นเมดไปซะแล้ว ส่วนซาสึเกะได้แต่มองอย่างไม่เข้าใจ อย่างซากุระนี่นะ..เธอไม่ได้เรียนเก่งอะไรมากมาย ถึงเขาเรียนเก่งเขายังไม่ได้ไปถึงระดับเธอเลย แล้วซากุระเข้าทำงานได้ยังไง

‘’ เอ่อ..พอดีช่วงนั้น ประธานใหญ่ขับรถไปเจอเธอกำลังหางานพอดี เลยชวนมาน่ะ แล้วก็เห็นรูปร่างหน้าตาพอใช้ได้เลยชวนมาลองงาน และเนื่องจากว่าพวกเราไปต่างประเทศกันบ่อย ต้องการผู้หญิงที่สามารถใช้เอ่อหมายถึงทำงานให้พวกเราอย่างคล่องแคล่วได้ และเธอเองก็คล่องแคล่วแบบนั้นด้วย เข้าตาพวกเรา พวกเราเลยจ้างเธอมาทำงานที่นี่ สัญญาอายุงานประมาณ 3 ปี ‘’ กาอาระลอบมองเหมือนรู้ว่าซาสึเกะคิดอะไร

‘’ หา??? ‘’ ซากุระเมื่อหลุดจากกาอาระแล้วก็พร่องออกมาด้วยความงุนงง แต่เมื่อรู้ว่ากาอาระแต่งเรื่องขึ้นมาเธอเลยเงียบต่อไป

‘’ ที่เธอไม่ยอมบอกนายเพราะ นายอาจจะเป็นห่วงเรื่องที่เธอต้องไปต่างประเทศดูงานกับพวกเราบ่อยๆ อีกอย่าง เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวที่มีผู้ชายห้อมล้อมมากที่สุดในบ้าหมายถึงสำนักงานน่ะ เธอสวย น่ารัก ดูดี พูดจาเพราะและจิตใจดีมาก เธอเลยโดนหนุ่มจีบอยู่บ่อยๆ และก็…’’

‘’พอเถอะค่ะ คุณกาอาระ!!! ‘’

ซากุระรับห้ามเขาต้องบอกแน่ว่าเธออาศัยอยู่กับพวกเขา ถึงพูดแค่นั้น มันก็ทำให้ซาสึเกะห่วงมากแล้วถ้ารู้ว่ามาอยู่บ้านกับคนที่ เข้ามาจีบเธอล่ะก็.เป็นเรื่อง

              ‘’ เรื่องจริงเหรอซากุระ’’

ซาสึเกะหันมาหาเธอด้วยท่าทียังงุนงงไม่หาย เธอได้แต่พยักหน้าหน่อยๆ ถึงจะรู้สึกผิดที่คุณกาอาระช่วยโกหกให้แต่ก็ไม่ทำให้เธอและเขาอารมณ์ดีขึ้นเลย

           ตรู๊ดดด! ตรู๊ดดด!
               เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาทำลายบรรยากาศ เธอหยิบออกมาแต่ก็ตกใจเมื่อใครโทรมา โชว์ให้กาอาระดูอย่างตกใจ

‘’ ฉันคุยเอง รออยู่นี่นะ ‘’

‘’ ค่ะ ‘’

กาอาระหยิบโทรศัพท์ซากุระออกไปคุยตรงริมหน้าต่างเมื่อรู้ว่า อิทาจิโทรมาหาเธอ

ส่วนซากุระก็นั่งอยู่ๆเฉยๆลอบมองซาสึเกะที่มองหน้าเธออยู่ ทะเลาะกันรุนแรงครั้งแรกเลยมั้ง ไม่เคยทะเลาะกันแบบนี้เลยแต่นี่เป็นครั้งแรกที่ทะเลาะกันเรื่องมือที่สาม ทั้งที่เธอก็ไม่ได้มีเลย

‘’ ฉันไม่น่าให้เธอไปทำงานจริงๆนั่นแหละ’’

‘’ ซาสึเกะ! นายน่าจะมีเหตุผลหน่อยนะ’’

‘’ ถ้ามีเธออยู่ข้างๆฉันขอเป็นคนไม่มีเหตุผลดีกว่า…’’

‘’ นายมันบ้า…’’

เขากำหมัดแน่น คิดอยู่แล้วว่าซากุระต้องโดนจีบโดนม่อบ้างล่ะ แต่เท่าที่กาอาระมันบอกมา เขาไม่เชื่อที่มันพูดหรอก ในใจลึกๆมันบอกว่าอย่าเชื่อ..อย่าฟังที่มันพูด

‘’ บางทีไอ้นั่นมันอาจจะจ้องงาบเธออยู่ด้วยเหมือนกัน’’

‘’ ซาสึเกะ!! ‘’

ซากุระหยิบหมอนข้างๆมาปาใส่เขาอย่างไม่พอใจ

‘’ คุณกาอาระเขาเป็นคนดี อย่ามาสงสัยเขานะ ถ้านายไม่รู้นิสัยดีจริงๆ’’

‘’ เธอนั่นล่ะ ระวังจะโดนหลอกไม่รู้ตัว พวกผู้ชายที่ทำดีแรกๆน่ะมันไว้ใจได้ที่ไหนเล่า!ใช่สิ มันรวยนี่..มันดูแลเธอดีกว่าฉันอีกนี่’’

‘’ ซาสึเกะ!!! ‘’

จังหวะนั้นกาอาระก็เดินกลับมาพอดี เขามองทั้งสองที่ดูมาคุยิ่งกว่าเมื่อกี้อีก ได้แต่ยื่นโทรศัพท์กลับให้ซากุระเงียบๆ

‘’ เขาว่ายังไงบ้างคะ? ‘’ ซากุระเงยหน้าถาม

‘’ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ถามว่าเมื่อไหร่จะกลับเฉยๆ ‘’

‘’ ค่ะ ว่าจะกลับแล้วล่ะค่ะ ฉันมีงานต้องทำต่อ ถึงจะบอกให้หยุดวันหนึ่งก็เหอะ’’

‘’ กลับไปก็นอนพักซะเธอยังเจ็บอยู่นี่ แน่นอนว่าไอ้พวกนั้นมันก็คงไม่ให้เธอทำงานแน่ๆ’’

‘’………..’’

เธอนิ่งเงียบ ค่อยๆเขยิบเขาแล้วลุกขึ้นเก็บของ ไม่มองซาสึเกะแม้แต่น้อย เขาคงจะคิดทบทวนกับตัวเองอยู่ก็ได้มั้ง ซากุระสูดจมูกทำให้ใจตัวเองสงบลง

‘’ ซาสึเกะ..ไว้นายอารมณ์ดีๆ ใจเย็นกว่านี้ค่อยมาคุยกันแล้วกัน ตอนนี้คุยกันไปมันก็ไม่ได้อะไรหรอก ฉันอาจจะผิดเองที่ไม่ได้บอกนายแต่ตอนแรก แต่อยากบอกให้รู้ว่า ที่ไม่ได้บอกเพราะห่วงก็เท่านั้นเองฝากบอกลุงด้วยล่ะว่าฉันจะกลับก่อน ช่วงนี้อาจจะไม่ได้มาแล้ว..แต่จะพยายามติดต่อ  ไปนะ..’’

เธอเดินผ่านเขาไปกับชายอีกคนมันทำให้เขาเจ็บจี๊ดอย่างบอกไม่ถูก เมื่อประตูปิดลงเขาก็อาละวาดไปทั่วห้องอย่างปลดปล่อยอารมณ์โทสะที่อยู่ในใจตัวเอง


             ภายในรถมีแต่ความเงียบ กาอาระรู้สึกถึงความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรก อยู่ๆก็เจ็บปวดใจ ซากุระมีแฟนจริงๆด้วย แถมเป็นคนที่เธอบอกว่าเป็นเพื่อนในวันนั้นด้วย

‘’ อย่าบอก…….’’

‘’….?’’

‘’อย่าบอกว่าฉันมีแฟนได้ไหมคะ..ฉันไม่อยากให้ซาสึเกะเดือดร้อน’’

‘’อืม’’

‘’ขอโทษที่โกหกนะคะ ฉันกลัวพวกคุณจะไปหาเรื่องแกล้งเขา เลยต้องบอกว่าเป็นเพื่อน’’

‘’ ได้’’

‘’ ขอบคุณมากค่ะ ‘’

เธอหันกลับมายิ้มทั้งน้ำตา กาอาระเลยเอื้อมมือไปดึงตัวเธอมากอดไว้ ปล่อยให้เธอร้องไห้จนกว่าจะหมดก่อนจะออกรถจากคอนโดนั้นเพื่อกลับบ้านทันที

 

หลังจากกลับบ้านมาแล้ว พวกที่คอยอยู่ที่บ้านได้แต่มองอย่างสงสัยแทนที่เธอจะร่าเริงกว่าเดิมกลับตาบวมและดูซึมกว่าเดิม แต่พวกเขาก็ไม่ถามปล่อยให้เธอไปนอนพัก แถมเธอบาดเจ็บด้วย เลยต้องไปถามกาอาระแทน ซึ่งกาอาระก็ไม่ได้พูดอะไรไปมากบอกแค่ว่าเธอมีปัญหากับทางบ้าน เขาก็ไม่รู้มากนัก

‘’ไปทะเลกันเถอะ’’ เดอิดาระพูดขึ้นมา

‘’ โอ้ว! เอาสิๆ’’

‘’ เพนได้ใช่ไหม? พรุ่งนี้ไปกันเถอะ อยากให้เมดจังอารมณ์ดีด้วย ถ้าเกิดอารมณ์เสียแบบนี้พวกเราก็ไม่สนุกที่จะแกล้งเธอน่ะสิ’’

‘’ ทำไมต้องไปพรุ่งนี้ด้วยเนี่ย ฉันมีเดทกับโคนันนะ เฮ้อ..เอาเหอะๆเดี๋ยวไปเตรียมรถให้’’

เมื่อเป็นเช่นนั้นเพนเลยต้องเป็นคนจัดการทุกอย่างแต่เขาไม่ได้ไปเพราะมีนัดเดท งานในคราวนี้เลยต้องให้อิทาจิที่เป็นพี่คนรองรับหน้าที่ดูแลน้องๆไปและซากุระที่ต้องไปรับใช้พวกเขาทั้ง 4 ตอนไปทะเลด้วย

 

_____________________________________________________________________________________

เม้นให้หน่อยนะคะ :) เจอกันตอนหน้า! :D 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

310 ความคิดเห็น

  1. #281 SasuSakuFans (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2558 / 22:44
    สงสารเกะะะ ;[]; หนูกุทำเกินไปนะลูก
    #281
    0
  2. #182 sincerez (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 21:00
    โอ้ยแอบหมั่นไส้ซากุระ ความจริงไม่ควรไปตบเกะด้วยย เกะพุดมันก้ถุกเปนใครก้ต้องเข้าใจผิด เห้ออแต่ก้นะ เชียซาสึซากุขาดใจจจจ

    สงสารเกะจังเลยย ไรท์คะให้เกะกับระดีกันแล้วมาหวานๆให้ดุบ้างสิ เกะบทหวานน้อยกว่าคุนชายอีกอะ -0-555 แต่สนุกมากนะคะเข้าใจแต่งดีสนุกคะสุ้ๆนะคะ ^^
    #182
    0
  3. #166 R_rainnie (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 00:34
    กาอาระ แม่ว่า "ลูกแพ้แล้วล่ะ" T^T 
    แต่ลูกก็ทำดีแล้วล่ะนะ ช่วยเมดจังเท่าที่จะช่วยได้ล่ะนะ
    เมดจังเลือกถูกล่ะที่ให้กาก้าไปเปนเพื่อน สงบและเยือกเยน
    แถมยังโกหก หน้าตายได้อีกอ่ะนะ -____-
    ถ้าพาคนอื่นไปมีหวังเละแน่ๆ แต่ละคนเลือดร้อนกันทั้งนั้น
    ถึงจะเข้าข้างกาก้าลูกรัก แต่ก็คงต้องยอมรับล่ะ ลูกรักเค้าแพ้จริงๆ
    ตอนนี้สงสารเกะจับใจเลยยย รอยร้าวใหญ่กว่าเดิมอีก T^T

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 20 เมษายน 2557 / 00:36
    #166
    0
  4. #165 i love sasusaku (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 10:06
    สงสานเกะอะㅠ.ㅠ ยิ้งอ่านยิ้งปวนใจ

    เเต่ก็หยุดอ่านไม้ได้(จะเอาไงวะ)

    เป็นกำลังใจให้กับมาคืนดีกันให้ได้น้าาาาา>0<

    มาอัพไวๆน้ากำลังอิน>.
    #165
    0
  5. #164 SAKU_BAM (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 15:16
    รีบอัพนะคะ จะขาดใจตายแล้ว สู้ๆคะ
    #164
    0
  6. #163 SAKU_BAM (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 15:16
    รีบอัพนะคะ จะขาดใจตายแล้ว
    สู้ๆคะ
    #163
    0
  7. #162 + De la felicided Soul + (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 00:42
    ทะเลาะกันซะเเล้ว ขอให้กลับมาคืนดีกันได้นะ ส่วนพวกคุณชายน่ารักค่ะ เเต่เราอวยเกะTT
    #162
    0
  8. #161 สายลมหายนะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 22:51
    สงสารซาสึเกะอะ ซากุระเราเข้าใจนะความรู้สึกเป็นแบบนั้น แต่ว่ารอคิดดูดีๆนะ เพื่อจะเข้าใจซาสึเกะบ้าง
    #161
    0
  9. #160 Zeero Cacoki (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 20:06
    ไม่ได้เข้าข้างซาสึเกะนะ

    แต่รู้สึกว่าซากุระเห็นแก่ตัววะ ตามในความคิด

    ลำเอียงไปด้านซาสึเกะมากถึงมากที่สุด 5555



    #160
    0
  10. #159 ned1991 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 19:16
    อ่านตอนนี้เหมือนความรักของซากุระกับซาสึเกะมันเหมือนมีรอยร้าวทะแม่งๆไงไม่รู้-_-;;; เรื่องนี้ทำให้เจ๊สงสารซาสึเกะจับใจจังนะ



    แต่ก็แอบสงสารซากุระนิดๆ เริ่มจะไม่ลงรอยกันมากขุึ้นเรื่อยๆเลย ส่วนพวกคุณชายทั้งหลายนั้นก็...ช่างมันไปเถอะ-w- เรื่องนี้ขอเชียร์เกะดีกว่า (ออกหน้าออกตาเกินนน)



    #159
    0