Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 9 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 8: ‘เป็น’ ของคุณ [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 166,250
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14,077 ครั้ง
    11 ก.พ. 62

LOVE THERAPY

บำบัดรักบทที่ 8เป็น ของคุณ




การที่ยี่หวาเรียกชื่อคุณเข้มทำนักข่าวหันกล้องไปจับเธอ แต่คุณเข้มทำเพียงแค่ดันร่างฉันและคาริสาเข้ารั้วบ้านโดยไม่หันมองแม้แต่น้อย จนถึงเขตปลอดนักข่าวฉันจึงได้สังเกตเห็นว่าเขาห้อยป้ายคล้องคอสตาฟ

 

“คลาร่า พี่ขอคุยธุระแป๊บนึง เข้าไปก่อนนะ” ฉันบอกคลาร่า

 

“ได้ค่ะ”

 

รอจนเห็นว่าบริเวณนี้มีแค่เราค่อยถามคุณเข้มอย่างเป็นกังวล “ยี่หวาเห็นคุณเข้มแล้ว จะไม่เป็นไรแน่เหรอคะ สองคนนั้นเขา... นั่นแหละค่ะ”

 

เพราะไม่อยากจะนิยามความสัมพันธ์ของคุณเบียร์กับยี่หวาเท่าไหร่ฉันจึงทิ้งท้ายไว้เป็นอันรู้กัน

 

คนที่เมื่อครู่มองยี่หวาอย่างเฉยชาเอียงคอ “คุณพริมากลัวถูกหาว่าแย่งนายมาเหรอครับ”

 

“กลัวค่ะ” แค่ขึ้นคอนโดคุณเบียร์ยังซวยขนาดนี้ เกิดยี่หวาร้องห่มร้องไห้ออกสื่อว่าถูกฉันแย่งแฟนจะเลวร้ายถึงเพียงไหนไม่อยากคิดเลย

 

คราวนี้กินยานอนหลับอาจไม่ไหวต้องคลานเข่าเข้าไปหาจิตแพทย์ให้ช่วยเยียวยาจิตใจแน่นอน

 

“ผมว่าคนที่คุณควรกลัว...” ริมฝีปากของเขาปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ “คือนายมากกว่าครับ”

 

ทิ้งปริศนาไว้แล้วคุณเข้มจึงเดินจากไป ครุ่นคิดตามอยู่ชั่วครู่ฉันก็สลัดภาพผู้ชายตัวโตขี้แกล้งออกจากสมองและเดินเข้ามายังห้องซุ้มด้านนอกซึ่งตั้งเป็นกระโจมติดเครื่องปรับอากาศแบบเคลื่อนที่ไว้ แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยก็พอดีกับที่สตาฟเรียกซักซ้อมคิว

 

เนื่องจากซีนที่จะถ่ายทำวันนี้คือฉากนางร้ายอย่าง รสา ซึ่งก็คือฉันจะไปเยี่ยมไข้พระเอก แต่กลับเจอเจนขวัญ นำแสดงโดยยี่หวาเข้าพอดี ทั้งคู่เกิดกระทบกระทั่งกันก่อนรสาจะทนไม่ไหวและจิกหัวตบ จากนั้นคลาร่าซึ่งรับบทน้องพระเอกก็จะเข้ามาเห็นพอดี

 

น้ำเน่าครบตามสูตรละครไทยเป๊ะ !

 

น่าแปลกที่พอเข้าฉากร่วมกันยี่หวากลับไม่ได้มีอาการขุ่นเคืองแถมยังให้ความร่วมมืออย่างดีจนไม่น่าไว้ใจอีก

 

“ตอนตบ ขอหันขวาแรง ๆ เลยนะยี่หวา” ผู้กำกับทวนรอบสุดท้ายแล้วเดินไปนั่งหลังมอนิเตอร์ “น้องพรีมก็ซัดซ้ายให้สุดแรงเกิดเลยนะ ขอเทกเดียวผ่านไม่งั้นต้องไปเซ็ตผมกันใหม่อีก”

 

พอฉันและยี่หวาพยักหน้าเข้าใจรองผู้กำกับก็สั่งเซ็ตทุกอย่างก่อนจะตะโกน “รักเล่ห์เสน่ลวง ซีนห้า ชอทหนึ่ง เทกหนึ่ง แอคชั่น !”

 

เหมือนวิญญาณตัวละครเข้าสิงทันตาพอฉันเดินเข้าบ้านมาแล้วเจอเข้ากับยี่หวาเราก็ปะทะคารมกันอย่างเผ็ดร้อน และเมื่อได้จังหวะฉันก็เงื้อมือขึ้นก่อนจะฟาดลงไปยังใบหน้าซีกซ้ายของยี่หวาสุดแรง แต่ทั้งที่ซักซ้อมกันมาอย่างดีก็หลายรอบเธอกลับหันในทิศตรงกันข้าม ดังนั้นเรื่องไม่คาดฝันจึงตามมา

 

เพียะ !

 

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นพร้อมกันกับที่ฝ่ามือฉันชายิบ


จากฉากปลอม ๆ กลายเป็นการแสดงสดไปโดยบัดดล

 

อึดใจหนึ่งเลือดสีแดงสดจึงค่อย ๆ ไหลจากมุมปากด้านล่างซ้าย

 

เพราะฉันไม่ได้หน่อมแน้มพอจะไม่รู้ว่ายี่หวาแกล้งหันผิดทางให้ตัวเองโดนตบและผู้กำกับก็ดิบเถื่อนเกินกว่าจะสั่งคัทจึงแสยะยิ้มแล้วเล่นตามบทต่อ

 

“จำไว้ว่าทีหลังอย่าอวดดีเจนขวัญ !” เอ่ยจบจึงทำท่าจะเดินขึ้นบันไดแต่ยี่หวากลับตามมาดึงแขนไว้

 

ฉันหันขวับแล้วกระชากผมเธอ “พูดไม่รู้เรื่องหรือไง !”

 

“หยุดนะ !” คลาร่าซึ่งเพิ่งเปิดประตูบ้านทิ้งข้าวของลงกับพื้น ก่อนจะเข้ามาผลักฉันออกห่างจากยี่หวา “เธอจะทำอะไรพี่ขวัญฮะ รสา !”

 

“คัท !” สิ้นเสียงผู้กำกับ รองผู้กำกับและสตาฟก็วิ่งเอากระดาษทิชชูมาซับเลือดให้ยี่หวายกใหญ่

 

“เป็นยังไงบ้างยี่หวา” ผู้จัดการของยี่หวาจับหน้าเธอหันซ้ายทีขวาทีก่อนจะตวัดสายตามายังฉันแล้วด่ากราด “ซ้อมกันมาตั้งขนาดนี้ยังจะผิดคิวอีกเหรอคะคุณน้อง หน้ายี่หวามีค่าแค่ไหนรู้ไหมคะ”

 

“พรีมก็เล่นไปตามที่ซ้อมนะคะ” ฉันสวนกลับทันควัน

 

เนื่องจากตอนเกิดเรื่องคลาร่ารอเข้าฉากนอกประตูจึงไม่เห็นเหตุการณ์ แต่เธอก็เลือกข้างโดยการเกาะเอวฉัน

 

“เอาน่าคุณได๋ เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกันได้” ผู้กำกับพยายามไกล่เกลี่ย “ปล่อยผ่านเถอะนะ”

 

“ได้ไงคะ” พี่ได๋ประกาศกร้าว “ขอโทษสักคำยังไม่มี”

 

“งั้นถ้าจะมีใครต้องขอโทษ คน ๆ นั้นก็ควรเป็นยี่หวา” ท่าทางยโสของผู้จัดการสาวสองคงทำผู้กำกับหมดความอดทนถึงได้พูดหน้าตึง “พรีมเขาก็เล่นตรงตามที่ผมบรีฟทุกอย่าง”

 

“พี่ได๋พอ ยี่หวาผิดเอง” น้ำตาแบบสั่งได้เอ่อคลอเบ้า ขณะที่มือเล็กยกขึ้นจับท้ายทอยแทนการพูดว่าฉันกระชากผมเธอแรงเกินจำเป็น

 

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ” คนโมโหร้อนวีนไม่เลิก “เล่นตบกันซะเลือดกบปากใช้ได้ที่ไหน ไม่รู้ล่ะ ! น้องช้ำขนาดนี้ได๋ให้ถ่ายต่อไม่ได้แล้ว... ไป ! ยี่หวา”

 

“ยี่หวาเหลือถ่ายแค่ชอทเดียวเองนะคะคุณได๋” ผู้ช่วยผู้กำกับพยายามทัดทานตอนที่เธอดึงแขนยี่หวา “พูดสามประโยคก็จบแล้ว ถ้าไม่ถ่ายวันนี้ก็ต้องเช่าบ้านอีกรอบเพื่อถ่ายแค่...”

 

“น้องต้องไปหาหมอค่ะ” บอกเพียงเท่านั้นพี่ได๋ก็จูงยี่หวาเดินหนีโดยไม่สนใจใครทั้งสิ้น แต่แล้ววินาทีที่กำลังจะเดินพ้นประตูคนร้ายกาจกลับหันมามองฉันด้วยสายตาประกาศสงครามว่า นี่แค่เริ่มต้น

 

เออ ! โมโหแล้วนะโว้ย แน่นักก็เข้ามาเลย

 

 

 

 

ถึงนางเอกไม่อยู่แล้วแต่ด้วยความเป็นมืออาชีพผู้กำกับจึงสลับมาถ่ายซีนอื่น ซึ่งกว่าจะหมดฉากที่ต้องเข้าร่วมแสดงก็ปาไปสามทุ่ม หลังยกมือไหว้ทีมงานอย่างเหนื่อยล้าแล้วฉันจึงเดินสะโหลสะเหลออกมา แต่เหลือไม่กี่ก้าวจะพ้นตัวบ้านกลับถูกใครบางคนกระชากแขนเข้าห้องเก็บของ

 

ปึง ! เสียงประตูกระแทกปิดดังขึ้นก่อนที่ร่างของฉันจะถูกดันจนชิดติดกับผนัง

 

กลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ซึ่งลอยมากระทบปลายจมูกทำเอาหัวใจแทบหยุดเต้น


“ชะ...” แค่จะตะโกนขอความช่วยเหลือมือชื้นเหงื่อก็เลื่อนขึ้นมาปิดปากเอาไว้แน่น

 

ยิ่งถูกพันธนาการฉันก็ยิ่งดิ้นรนระดมทุบตีไปตามร่างกายของผู้ไม่หวังดี

 

“ใจเย็น” ลมหายใจของเขาหอบถี่ “เราเอง”

 

“...”

 

“ไผ่ไง” ชื่อที่เพิ่งหลุดออกมาส่งผลให้ฉันหยุดการกระทำทุกอย่างลง เมื่อเห็นว่าฉันสงบแน่แล้วเขาจึงปล่อยมือออกจากปากแล้วเปิดแฟลชมือถือ

 

พอแสงสว่างสาดส่องให้เห็นคนตรงหน้า ฉันก็ยกมือขึ้นกุมอกซ้าย “โอยยย ไหงงี้อ่ะ มาดี ๆ ก็ได้”

 

“คนแถวนี้กำลังฮอต ให้มาเจอดี ๆ ได้ที่ไหน” ไผ่พูดติดหัวเราะ

 

“หัวใจเกือบวายแล้วรู้...” รอยยิ้มของฉันชะงักค้างเมื่อสายตาปะทะเข้ากับป้ายชื่อตีตราสำนักข่าวชื่อดังซึ่งห้อยอยู่บนคอเขา

 

“เราทำงานอยู่สยามเดลี่” ไม่ต้องรอให้ถามไผ่ก็เล่าขึ้นมาเอง “เราอยากเป็นนักข่าวอาชญากรรมเหมือนพ่อเลยสมัครเข้าทำงานที่นี่ แต่ช่วงโปรฯ ดันถูกส่งมาอยู่กองบันเทิง”

 

เพราะไม่รู้จะตอบยังไงเลยทำเพียงพยักหน้า

 

“จำตอนที่เราโทรหาพรีมได้ไหม” เม้มริมฝีปากจนเป็นเส้นตรงเหมือนสะกดกลั้นอะไรบางอย่างแล้วไผ่จึงพูดต่อ “เราจะบอกว่าปาปารัชชีถ่ายติดภาพพรีมกับผู้ชายมีรอยสักได้ที่หน้าทวิสต์คลับ”

 

“ถ่ายได้...” อยู่ ๆ ก็เหมือนกับว่างร่างกายวูบโหวงจนต้องทาบมือกับกำแพงด้านหลังเพื่อพยุงร่างเอาไว้ “หมดเลยเหรอ”

 

“อือ แต่เราแอบลบไปหมดแล้ว” ฝ่ามืออุ่นเอื้อมมาบีบหัวไหล่อย่างแผ่วเบา “ไม่ต้องห่วงนะ”

 

“ทำแบบนั้นไผ่จะไม่เป็นไรแน่เหรอ”

 

“เป็น” คำตอบของไผ่ทำช่องท้องของฉันปวดมวน แต่แค่เพียงเดี๋ยวเดียวเขาก็ฉีกยิ้มกว้าง “เป็นคนที่จะปกป้องพรีมไง”

 

“...”

 

“พรีมอย่ากลัว”


คำพูดอย่างผู้ใหญ่ปลอบเด็กทำฉันหลุดหัวเราะ พูดตามตรงฉันหวาดระแวงเรื่องนี้มาตลอด พอรู้ว่ามีนักข่าวแอบถ่ายได้จริงแต่ไฟล์ภาพไม่อยู่แล้วจึงโล่งอก

 

“นักข่าวเมื่อเช้าไม่เห็นมีไผ่เลย”

 

“เราถูกส่งไปสัมฯ อีกที่ พอเลิกก็แอบเข้ามาหานี่แหละ”

 

“ขอบใจนะ” ฉันพูดจากใจจริง

 

“เห็นความดีของการมีเราแล้วดิ” ไผ่ปั้นหน้าทะเล้นก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วเอ่ยคำถามที่ทำฉันกระอักกระอ่วนใจ “พรีม ผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรกับพรีมเหรอ”

 

เป็นรุ่นพี่ของแฟนเพื่อน คนรู้จัก หรือ ไม่ได้เป็นอะไรกันเลย คุณเบียร์คือแบบไหนกันแน่ ?

 

ยังไม่ทันจะได้เลือกคำตอบประตูกลับถูกดึงเปิดออกโดยผู้ชายหน้าดุ

 

เมื่อเห็นว่ามีนักข่าวยืนอยู่กับฉันคุณเข้มก็กระโจนเข้าไปกระชากคอเสื้อไผ่แล้วผลักเขากระแทกกับผนังอีกด้านหนึ่งจนไม้ถูพื้นที่ชันไว้ล้มระเนระนาด โชคดีโซนครัวมีประตูกระจกกั้นเอาไว้และทีมงานก็อยู่ทางหน้าบ้านกันหมดเลยไม่มีใครวิ่งมาดู

 

“คุณเข้ม อย่าค่ะ !” ฉันตะโกนด้วยโทนเสียงกระซิบ ขณะเดียวกันก็ส่ายหน้าให้ไผ่ที่ทำท่าเตรียมสู้จนเขายอมลดกำปั้นลง

 

หลุบมองป้ายชื่อของไผ่แล้วคุณเข้มก็เพิ่มแรงขยุ้ม “มันมากวนคุณพริมาเหรอครับ”

 

“นี่เพื่อนพรีมเองค่ะ” เหงื่อฉันแตกซิกตอนอธิบายปากคอสั่น “ที่เมื่อเช้าพี่อ้อยบอกว่าจะมาหาที่กองไงคะ คนนี้เลย”

 

จ้องหน้าไผ่ซึ่งสู้สายตาอย่างไม่ลดละชั่วครู่เขาจึงยอมคลายมือ “คุณอ้อยให้มาบอกคุณว่าต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจากกองเดี๋ยวนี้ครับ”

 

ฟังดูไม่ดีเลย...

 

ขยับปากลาไผ่โดยไม่ใช้เสียงแล้วฉันค่อยทำตามที่คุณเข้มสั่ง เมื่อออกมาจากห้องน้ำอีกครั้งก็เห็นว่าเขายืนรออยู่

 

“ตอนนี้คุณอ้อยเอารถมาจอดรอที่หน้าบ้านแล้ว ผมจะเป็นคนพาคุณพริมาออกไป” พาออกไป บ่งบอกได้ดีว่าสถานการณ์ด้านนอกคงไม่ปกติ “คุณอ้อยฝากกำชับด้วยว่าอย่าเพิ่งให้สัมภาษณ์ ใช้ข้ออ้างว่าไม่สบายต้องรีบไปหาหมอ”

 

“ค่ะ” สูดลมเข้าปอดเฮือกใหญ่ครั้งหนึ่งฉันก็พยักหน้า “ไปกันเถอะ”

 

เมื่อไม่มีร่มกำบังหยาดฝนเม็ดเล็กก็ร่วงลงมากระทบผิวกายส่งผลให้รู้สึกหนาวเหน็บจนต้องยกมือขึ้นลูบแขน ชั่วขณะหนึ่งฉันคิดว่าเรื่องราวคงเป็นหนังม้วนเดียวกัน แต่กลับผิดถนัดเมื่อเดินพ้นรั้วบ้านแล้วถูกฝูงคนที่เยอะกว่าเมื่อเช้าราวสามเท่าวิ่งเข้ามารุม จนคุณเข้มซึ่งตอนแรกทำเพียงแค่เดินตามหลังต้องจับแขนฉันเอาไว้แน่น

 

กำแพงมนุษย์ซึ่งโอบล้อมเราสาดคำถามที่จับใจความได้เป็นคำ ๆ แค่ว่า ยี่หวา ผิดคิว และเกาเหลา ใส่จนหูตาพร่าเบลอ

 

“ขอโทษนะคะพี่ ๆ วันนี้พรีมต้องรีบไปหาหมอ” ฉันพร่ำพูดประโยคนี้ไม่หยุด แรงปะทะจากทั่วทุกสารทิศทำให้การเดินแต่ละก้าวเป็นไปได้อย่างยากลำบาก

 

อีกไม่ไกลแล้ว ฉันมองเห็นรถที่เป็นเป้าหมายและพยายามจะฝ่าไปให้ถึงแต่จังหวะหนึ่งกลับถูกดึงเสื้อจากทางด้านหลังก่อนที่ใครสักคนจะเหยียบลงบนเท้าข้างที่เป็นแผลพอดี

 

เพราะไม่สามารถยืนอย่างมั่นคงได้แล้ว พอถูกกระแทกซ้ำเข้าอีกครั้งแขนจึงหลุดจากมือคุณเข้มและถูกเบียดจนเสียหลักล้มลง

 

กึก ! 


“โอ๊ย !” หัวเข่าของฉันกระแทกกับพื้นปูนอย่างแรงตามมาด้วยความรู้สึกปวดจี๊ดตรงข้อเท้า

 

โดนเหยียบตายแน่ ในสมองคิดวนแต่เรื่องนี้ซ้ำไปมา

 

“ว้าย ! น้องพรีมล้ม” นักข่าวร้องลั่น

 

ท่ามกลางสายฝนหลงฤดูที่ตกปรอย ๆ อย่างต่อเนื่องเสียงตวาดแสนคุ้นหูของใครบางคนพลันดังขึ้น “พอได้แล้ว !

 

“...”

 

“พวกคุณกำลังทำน้องเจ็บ”


ถึงจะบอกตัวเองซ้ำหลายครั้งหลายหนว่าเราไม่เกี่ยวข้องกัน แต่น่าแปลกที่ฉันกลับจำได้ดีว่านั่นคือเสียงของ เขา

 

พอเท้าหลายคู่พร้อมใจกันขยับออกห่างหยดน้ำเย็นฉ่ำซึ่งโปรยปรายลงมาก็ทำเอาต้องหรี่ตา แต่วินาทีที่เขามาหยุดตรงหน้าความเปียกชื้นพลันหายไป

 

ฉันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แม้จะรู้แก่ใจอยู่แล้วว่าเป็นคุณเบียร์แต่เอาเข้าจริงพอเห็นผู้ชายใบหน้าคมคายซึ่งถือร่มสีดำสนิทบังฝนให้หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะ

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก !

 

ไม่เข้าใจเลย... จากตอนที่ยี่หวาพยายามเปิดตัวเขาแต่ไม่สำเร็จ ก็เห็นได้ชัดแล้วว่าคุณเบียร์ดูไม่น่าใช่คนที่ถูกจริตกับนักข่าว แต่แล้ววันนี้เขาจะพาตัวเองมาพบเจอกับความยุ่งยากทำไมกัน

 

“พรีม” ชื่อที่หลุดจากปากตอนคุณเบียร์ย่อตัวลงมานั่งพร้อมยื่นมือข้างที่ว่างให้ทำฉันหลุดจากห้วงภวังค์ความคิด “ลุกเถอะ”

 

เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเล่นแท้จริงของฉัน

 

ฉันกัดริมฝีปากก่อนจะเลื่อนมือสั่นระริกไปเกาะกุมมือของคุณเบียร์ แต่เมื่อหยัดกายขึ้นตามแรงของคนตัวโตแล้วยืนเต็มความสูงข้อเท้าก็รับน้ำหนักไม่ไหวจนต้องไขว่คว้ามือไปกำอกเสื้อสูทของเขาไว้แน่นเป็นการพยุงตัว

 

แชะ แชะ แชะ ! เสียงชัตเตอร์ดังระรัว

 

“ไหวหรือเปล่า” ก้มหน้ามากระซิบข้างหูให้ได้ยินกันสองคนพลางดันร่มต่ำลงเพื่อปิดบังใบหน้า

 

“เจ็บข้อเท้าค่ะ” ฉันบอกพร้อมทำท่าจะดีดขาขึ้นเพื่อถอดรองเท้าส้นสูงออก แต่แล้วช่างภาพนิสัยเสียบางคนกลับพยายามเก็บภาพทุกอิริยาบถไม่เลิก และนั่นคงทำให้ความอดทนของคุณเบียร์ขาดสะบั้นเขาถึงได้ปล่อยร่มตกพื้นแล้วช้อนร่างฉันซึ่งไม่ทันตั้งตัวขึ้น “ว้าย !


คุณพระคุณเจ้าช่วย ตาย... ตายแน่ ๆ เตะเท้าขอลงก็คงไม่ทันแล้ว

 

“ผมไม่เต็มใจให้ถ่าย” คุณเบียร์ที่อยู่ต่อหน้าทุกคนแตกต่างจากคุณเบียร์ที่ฉันรู้จักอย่างสิ้นเชิง “สำนักไหนเอาไปเผยแพร่ รบกวนเตรียมจ้างทนายเก่ง ๆ ไว้ด้วย”

 

ขู่เสร็จค่อยเดินแหวกฝูงชนไปยังรถยนต์สีดำสนิทซึ่งจอดติดเครื่องขวางซอยไว้

 

ไม่ต้องใช้คำพูดคุณเข้มก็รีบตามมาเปิดประตูให้เจ้านาย ก่อนที่คุณเบียร์จะวางฉันไว้บนเบาะผู้โดยสารแล้วอ้อมไปอีกฝั่ง

 

“คุณเข้มบอกอะไรเขาไปบ้างคะ” ฉันใช้ช่องว่างระหว่างเวลาซักเพราะคุณเบียร์ดูฉุนเฉียวจนขยาด

 

“เมื่อเช้าโทรบอกแค่ว่าส่งคุณพริมาถึงกองถ่ายแค่นั้นครับ”

 

ถ้าแค่นั้นแล้วทำไมถึงได้ดูเกรี้ยวกราดนักเล่า !

 

“วันนี้นายเข้าบริษัทเลยยังไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืน เตือนเลยว่าพยายามอย่าทะเลาะกับนายนะครับ” ทิ้งระเบิดลูกโตให้ฉันแล้วคุณเข้มก็รีบปิดประตูฉับในตอนที่คุณเบียร์เข้ามานั่งประจำหลังพวงมาลัยพอดี

 

แม้ปกติไม่ใช่คนหูเบา แต่วันนี้เหล่หางตามองคุณเบียร์แว้บเดียวฉันก็เชื่อคุณเข้มซะสนิทใจเลย

 

“เราจะไปไหนกันเหรอคะ” ระหว่างที่คุณเบียร์ขับรถออกมาจากซอยฉันเลยพูดด้วยโทนเสียงนุ่มนวล “คือ... พรีมต้องไปหาหมอ”

 

เท้าเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดของนางแบบ และอีกแค่สองอาทิตย์ก็มีเดินแบบด้วย ฉันต้องหายให้ทันหรือไม่ก็ใกล้เคียงกับคำว่ากลับมาเป็นปกติที่สุด

 

ยกมือปิดปากหาวครั้งหนึ่งเขาก็พูดแต่ไม่ยอมมองกันสักนิด “โรงบาล”

 

งานนี้ไม่ได้โกรธแค่นักข่าวแต่ดูเหมือนฉันก็โดนหางเลขไปด้วยซะแล้วสิ ด้วยความหมั่นไส้ฉันจึงยกเรื่องจริงมาตำหนิ “รู้หรือเปล่าคะว่าการที่คุณเบียร์ลงไปเจอนักข่าวจะทำให้ทุกอย่างแย่ลง”

 

“รู้”

 

“แล้วทำทำไมคะ”

 

“ก็ว่าจะไม่...” บ่นพึมพำแล้วก็หยุดคำพูดไป สุดท้ายเลยกลายเป็นฉันเองที่ทนไม่ไหวจนต้องย้ำ

 

“คุณเบียร์ พรีมอยากได้คำอธิบาย”

 

“ตอนคุณลงไปกองกับพื้น” ท่าทางเขาดูยุ่งยากใจ “คิดอะไรไม่ออกเลย”

 

“...”

 

“แล้วขามันก็ไปเอง”

 

บ้าจริง อยู่ดี ๆ ฉันก็รู้สึกว่ารถราบนท้องถนนยามค่ำคืนช่างน่าสนใจจนต้องรีบหันมองออกนอกหน้าต่าง




ปกติโรงพยาบาลเอกชนผู้คนไม่พลุกพล่านอยู่แล้ว แต่ที่คุณเบียร์พามานี้ถึงจะหรูหรามากแต่ก็แทบเรียกได้ว่าร้างเลย เพราะตลอดทางที่บุรุษพยาบาลเข็นรถเข็นมาฉันเจอผู้หญิงท้องโตตอนจะเลี้ยวไปยังศูนย์ศัลยกรรมกระดูกและข้อซึ่งอยู่ตรงข้ามกับแผนกสูตินรีเวชเพียงคนเดียวเท่านั้น

 

ตอนเข้าพบคุณหมอรุ่นพ่อเพื่อตรวจดูอาการฉันก็แจ้งว่าตัวเองมีอาชีพนางแบบจำเป็นต้องใช้เท้าในแบบกระแทกกระทั้นมีเวลารักษาแค่สองอาทิตย์ ดังนั้นท่านจึงเปลี่ยนจากการพันผ้าเป็นใส่เฝือกแบบถอดได้แทน

 

กลับออกมาอีกครั้งก็เห็นว่าคุณเบียร์นั่งกอดอกอยู่หน้าห้องตรวจแล้ว หลุบมองข้อเท้ากันเล็กน้อยเขาจึงหยัดกายขึ้นแล้วเดินมาดึงเอกสารจากมือฉันก่อนนำบุรุษพยาบาลไปยังแผนกการเงิน จัดการจ่ายเงินเรียบร้อยค่อยรับยาและไปขับรถมารอรับตรงหน้าประตู

 

ทั้งหมดนั้นคุณเบียร์ทำไปโดยไม่ยอมพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว

 

เมื่อรถติดไฟแดงฉันจึงล้วงเอาโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงเพื่อจะขอความช่วยเหลือจากพี่อ้อยไม่ก็พลอย แต่แค่กดปลดล็อกคนข้างตัวกลับยึดไป

 

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

 

เนื่องจากเหนื่อยเกินกว่าจะแย่งชิงมันคืนจึงถาม “เรื่องอะไรเหรอคะ”

 

คว้าไฟแช็กจากช่องวางแก้วแทนการขอเวลากลาย ๆ เจ้าตัวก็กดกระจกรถลงแล้วจุดบุหรี่สูบ เพราะรู้สึกมึนหัวฉันเองจึงกดกระจกฝั่งตัวเองลงบ้าง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เด็กหญิงตัวเล็กในชุดนักเรียนสีหม่นเดินมาหยุดด้านข้าง

 

“ดอกไม้มั้ยคะพี่ วันนี้วันพระ” พูดพลางยื่นใบตองกลัดไม้บรรจุดอกจำปีมาให้

 

“ไม่เอา” คนข้างตัวคำรามเสียงดุจนเด็กสะดุ้งน้ำตาเอ่อคลอเบ้าแล้วทำท่าจะวิ่งหนี

 

“เดี๋ยวค่ะลูก” ฉันเอื้อมมือไปคว้าแขนเธอไว้ “พี่ซื้อ ช่อเท่าไหร่”

 

“ยะ... ยี่สิบค่ะ”

 

“สงสารก็แค่ให้เงินไปดิ” คำพูดที่แสดงถึงความเวทนาทว่าขอไปทียิ่งทำเด็กน้อยหน้าเจื่อน เท่านั้นไม่พอคุณเบียร์ยังล้วงกระเป๋าสตางค์มาหยิบแบงก์สีม่วงส่งให้ฉันอย่างเบื่อหน่าย

 

เพียะ ! มือฉันฟาดคนนิสัยเสียในทันที ทุกอย่างในชีวิตเขาคงง่ายดายไปหมดจึงได้ไม่คิดถึงใจใครเลย คงไม่รู้สินะว่าความลำบากเป็นยังไง การโดนดูถูกนั้นเจ็บปวดแค่ไหน

 

“โอ๊ย !” คุณเบียร์ลูบแขนตัวเองป้อย ๆ พลางมองฉันด้วยสายตาสื่อคำถามชัดเจนว่า ตีทำไม

 

“พรีมจะเอาดอกไม้ไปไหว้พระ” จากประสบการณ์หลายปีที่เป็นอาสาสมัครดูแลผู้ป่วยและเด็ก แค่มองตาเด็กคนนี้ก็พอรู้อะไรหลายอย่างแล้ว ดังนั้นฉันจึงไม่ต้องการสร้างปมในใจให้ใครด้วยคำว่า สงสาร และก็ไม่ยอมให้เขาทำแบบนั้นเหมือนกัน

 

“แต่...” พอคุณเบียร์ยังโวยไม่เลิกฉันจึงถลึงตาใส่ และนั่นก็ทำให้ริมฝีปากสีชมพูคล้ำคว่ำเป็นตัวยู


“พี่เหมาหมดเลย” วนมือตรงหน้าเด็กน้อยแล้วฉันก็อมยิ้มโดยไม่สนใจเขา “ว่าแต่หนูชื่ออะไรคะ”

 

“ขิงค่ะ”

 

“เลิกเรียนแล้วมาขายจนดึกแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ” ไม่ใช่ถามเพราะอยากรู้อยากเห็น แต่มันเป็นคำถามจิตวิทยาที่จะบ่งบอกได้ว่าเธอต้องการความช่วยเหลือหรือไม่

 

ถ้ามีอะไรที่เกี่ยวข้องกับการใช้แรงงานหรือทารุณเด็กจะโทรแจ้งหน่วยงานที่เกี่ยวข้องเดี๋ยวนี้เลย !

 

“เปล่าค่ะ” ส่ายหน้าจนผมเปียสะบัด “ปกติหนูเรียนอย่างเดียว แต่ช่วงนี้แม่ไม่สบายหนูเลยมาแทน”

 

“มาคนเดียวหรือมากับใครคะ”

 

“ตาค่ะ” เธอตอบพาซื่อพร้อมบุ้ยปากไปทางซุ้มวินมอเตอร์ไซค์ “ตาหนูวิ่งวินฯ ซอยนี้”

 

“พอดีเลย พี่พรีมทำงานหนัก กว่าจะเลิกงานก็เหนื่อยแล้ว หนูเอาเบอร์พี่พรีมไปให้ตานะ” คว้าปากกาตรงช่องวางแก้วได้ฉันก็เขียนเบอร์โทรใส่กระดาษทิชชู่ยื่นให้ “กำชับตาโทรหาพี่พรีมด้วย พี่จะจ้างตาไปซื้อของให้แบบรายเดือน”

 

รับไปแล้วน้องก็ยกมือไหว้อย่างทุลักทุเล “ขอบคุณค่ะ”

 

“ตกลงค่าดอกไม้สามช่อหกสิบบาทเนอะ” คิดเงินเองเสร็จสรรพฉันก็เอี้ยวตัวมาหยิบกระเป๋าสะพาย แต่พลันต้องหน้าเสียตอนพบว่าข้างกายว่างเปล่า

 

โธ่เอ๊ย ! ลืมสนิทเลยว่ากระเป๋าถืออยู่กับพี่อ้อย

 

เอาไงดีล่ะ... ที่พึ่งเดียวที่เหลืออยู่จึงกลายเป็นคุณเบียร์ซึ่งฉันเพิ่งทำตัวฟ่อแฟ่ใส่ไปโดยปริยาย

 

ดูเหมือนผู้ชายหุ่นพ่อหมีจะสังเกตการณ์อยู่ตลอดเวลา พอเห็นท่าทางประดักประเดิดของฉันรอยยิ้มจึงปรากฏขึ้นตรงมุมปาก ก่อนที่เขาจะเบือนหน้าไปทางกระจกฝั่งคนขับแล้วสูบบุหรี่ต่อ

 

เพราะเวลาตรงสัญญาณไฟจราจรนับถอยหลังลงเรื่อย ๆ ดังนั้นฉันจึงต้องเป็นฝ่ายขอความช่วยเหลือ “คุณเบียร์ พรีมลืมเอากระเป๋าเงินมาค่ะ”

 

“...” เงียบกริบ ไร้สัญญาณตอบรับจากสิ่งมีชีวิตที่ท่านเรียก

 

ส่งสายตาสื่อความหมายว่า เมื่อกี้คุณดุผม แว้บหนึ่งเขาก็ทำเป็นหูทวนลม

 

แกล้งงอนอยู่สินะ !

 

ให้ตายเถอะ ถ้าน้องขิงมี SCB Easy ฉันจะขอสแกนคิวอาร์โค้ดแม่มณีจ่ายผ่านแอปเดี๋ยวนี้เลย แต่ก็ได้แค่ฝัน สุดท้ายเลยกลั้นใจ

 

“คุณเบียร์ขา” เรียกเสียงอ่อนแล้วฉันจึงเขย่าแขนเสื้อเขาสองสามหน พอคุณเบียร์ยอมหันมาค่อยแบมือสองข้างพร้อมกะพริบตาปริบ ๆ “ขอหกสิบได้มั้ยคะ”

 


ขอตั้งชื่อท่าไม้ตายนี้ว่า พริมาแอทแทคค่ะ =..=

งานนี้ผู้ชายหุ่นพ่อหมีที่ทำเป็นวอนไม่พูดไม่จาจะทำยังไงต่อล่ะเนี่ย งอนต่อไหวป่าว !!!!!!!

 

รีดเดอร์คอมเม้นคึกคักบู้บี้กระชุ่มกระชวย จ่ายค่าตัวพระเอกรัว ๆ เลยค่ะ ฮี่ฮ่า !

 

 

 

 

 




เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ


*อิมเมจตัวละคร*

 

 

   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14.077K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #52852 18233001 (@18233001) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 17:50

    น่ารักอ่ะ
    #52,852
    0
  2. #51708 poogunsinum (@poogunsinum) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2562 / 03:04
    ขอน้อยไปไหมงูก​ งืออออออ​ ไม่ไหวแล้วกรี้ดดดด
    #51,708
    0
  3. #51144 จูปาจุ๊ปสฺ (@warunon18) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2562 / 07:10
    น้อนพริมา ไม่มีตังค่ะ
    #51,144
    0
  4. #50448 kook-kook22 (@kook-kai22) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 12:29
    พริมาน่ารัก เป็นผู้หญิงที่อยู่ด้วยแล้วดีอ่ะ
    #50,448
    0
  5. #49619 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 23:30
    กรี้ดดดดด เปลี่ยนชื่อตอนเดี๋ยวนี้!!!!! ขอ60บาทได้ไหมคะ 55555555
    #49,619
    0
  6. #47925 littledaydreame (@littledaydreame) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 10:51
    คุณเบียร์ขา ขอ 60 ได้มั้ยคะ ;-;
    #47,925
    0
  7. #47173 Danikniel (@Jupiterq) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 19:50
    เง้ยยย น่าย้ากกก
    #47,173
    0
  8. #47022 พลับพลึง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 11:20

    เขินนนนนน

    #47,022
    0
  9. #46356 Nonglallaaa (@Nonglallaaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 20:42
    scb ขอค่าโฆษณาให้ไรท์ด้วยค่ะ
    #46,356
    0
  10. #46082 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 17:44

    ฮือออออออ กรี้ดดดดดดด

    มันดีต่อใจมากค่าาาา

    #46,082
    0
  11. #45243 Maylody (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 21:12

    กรี๊ดดด น่ารักมากกก> <

    #45,243
    0
  12. #44633 0986390484 (@0986390484) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2562 / 14:40
    -บ้าฉันหลงพระเอกจะตายแล้ว5555
    #44,633
    0
  13. #43386 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 15:56

    ผู้ชายหมี ขี่ม้าขาวววว


    อร้ายยย สลับกันดาเมจจ



    #43,386
    0
  14. #39918 SnowNan2201 (@SnowNan2201) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 20:07
    ทำไมพระเอกนางน่ารักจุง
    #39,918
    0
  15. #39703 Kaew (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2562 / 16:56

    55555555ตายๆคุณเบียร์เจอแอคแทค น่ารักมากเลยพรีม

    #39,703
    0
  16. #39534 khaw2538 (@khaw2538) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 20:57
    คุณเบียร์ขาาาา ตายไปเลยจ้าาาา
    #39,534
    0
  17. #38353 ujasaai (@ujasaai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 15:03
    คุณเบียร์เจอคุณเบียร์ขาไปเสียอาการเลยล่ะสิ ฮี่ๆ
    #38,353
    0
  18. #37350 Cali17 (@cali17) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 05:47
    นางน่ารัก
    #37,350
    0
  19. #37133 imavikur (@rayfa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 19:30
    ชอบคำว่าเมื่อกี้คุณดุผม
    #37,133
    0
  20. #36995 darkeye2229 (@darkeye2229) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2562 / 00:13
    คุณเบียร์ใจยวบหรือยังเอ่ย
    #36,995
    0
  21. #36748 Riboflavin (@charib55) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 04:04
    แงงงงงง
    #36,748
    0
  22. #33995 differ21 (@differ21) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 00:40
    เอาไปทั้งกระเป๋าตังเลยค่ะลูกขา ถ้าจะน่ารักขนาดนี้ล่ะก็
    #33,995
    0
  23. #31657 PraewKhemmanit (@PraewKhemmanit) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 09:38
    ยัยน้องน่ารักกกกก
    #31,657
    0
  24. #31381 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 18:25
    เหมือนสนิทกันมา10ปีมางอนมาออดอ้อนกันกลางถนน ใจสั่งมาใช่มะเบียร์
    #31,381
    0
  25. #27100 Phornkamon (@Berriest) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 21:32
    มาโว้ยยยยย
    #27,100
    0