Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 7 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 6: ข้อ 'ตกลง' ของเรา [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 153,986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11,160 ครั้ง
    26 ม.ค. 62

LOVE THERAPY

บำบัดรักบทที่ 6:  ข้อ ตกลง ของเรา




“ทำเป็นแน่... อ๊ะ !” วินาทีที่ความแสบแล่นแปล๊บขึ้นมาจนถึงก้านสมองฉันก็เผลอคราง ก่อนจะรู้ตัวแล้วรีบกัดริมฝีปากพร้อมชักขาหนีแต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ

 

“คุณ” คนที่ยังตรึงข้อเท้ากันอยู่ชะงักกึก จากนั้นจึงทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ไม่ร้องได้มั้ย” “มันแสบนี่” สุขศึกษาไม่เคยเรียนหรือไง สมัยนี้ใครที่ไหนเขาเอาแอลกอฮอล์มาจิ้มแผลสดกันเล่า

 

“จะเล่นโทรศัพท์ จิกหมอน หรือทำอะไรก็ได้แต่ขอล่ะ...” แค่พูดไม่พอเขายังหยิบหมอนอิงมาวางบนตักฉันอีกต่างหาก “อย่าร้องเลย”

 

“ทำไมอ่ะ ?” ฉันขอเหตุผล

 

“คุณไม่อยากฟังหรอก” เขาตอบเป็นปริศนาแล้วเตรียมทำแผลต่อ

 

“คุณเบียร์ !” และก่อนที่แผลจะได้สัมผัสกับสำลีฉ่ำแอลกอฮอล์อีกรอบฉันก็รีบก้มลงไปตะปบมือคุณเบียร์เอาไว้ “พอค่ะ เดี๋ยวพรีมทำเอง”

 

“อย่าดื้อ” เจ้าตัวชักสีหน้าเหมือนเห็นว่าฉันเป็นเด็ก “เลือดท่วมแล้ว”

 

“แผลสดเขาไม่ได้ทำกันแบบนี้”

 

“หือ ?” คิ้วเข้มขมวดเป็นปม “แล้วทำยังไง”

 

“มันมีสิ่งที่เรียกว่าน้ำเกลืออยู่ค่ะ” ฉันชี้ไปยังน้ำเกลือขวดเล็กในกล่อง “น้ำเกลือใช้ล้างแผล ส่วนแอลกอฮอล์เช็ดทำความสะอาดรอบแผลพอ ทำเสร็จก็เอาสำลีมากดปากแผลไว้ให้เลือดหยุดไหล”

 

กะพริบตาสองสามครั้งคุณเบียร์จึงค่อย ๆ ทำตามที่ฉันบอก หลังกวาดสำลีชุบแอลกอฮอล์รอบปากแผลเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาจึงหยิบสำลีก้อนใหม่มาชุบน้ำเกลือ ก่อนจะถูมันกับแผลของฉันอย่างไม่ปรานีราวกับเห็นว่านี่คือกระเบื้องสกปรกต้องการขัดแบบเต็มขั้น

 

“เบาหน่อยค่ะ” ฉันดิ้นเร่า “แผลไม่ได้สกปรกขนาดนั้น”

 

“อยู่นิ่ง ๆ ผมทำไม่ถนัด” น้ำเสียงกดต่ำและแววตาดุดันซึ่งเขาใช้จ้องมองมานั้นกลับทำฉันกลัวจนต้องหยุดทุกการกระทำ “ถ้าดื้ออีก...”

 

“...”

 

“อย่าหาว่าไม่เตือน”

 

เป็นคนหลายบุคลิกหรือยังไงกัน ? เมื่อกี้ยังชีกออยู่แท้ ๆ

 

แต่แล้วขณะที่ฉันตั้งคำถามกับตัวเองเสียงแปดหลอดก็แผดลั่นจากทางด้านหลัง “ไอ้พรีม !


ยังไม่ทันที่จะได้หันไปมอง คนที่ถือวิสาสะกดรหัสเข้าห้องโดยไม่ขออนุญาตก็วิ่งจนส้นเข็มกระแทกกับพื้นไม้ปาเก้ดังกุกกักมาหยุดอยู่ตรงหน้าเรา

 

“นี่แก...” คำพูดของมันหยุดชะงักตอนเห็นกล่องปฐมพยาลซึ่งด้านข้างมีสำลีเปื้อนเลือดวางอยู่ ทำหน้าเหรอหราแว้บหนึ่งก็รีบกลับลำ “นี่แกยอมให้ผู้ชายทำแผลให้เหรอ”

 

ดริฟต์ซะเกือบแหกโค้งเชียวนะเพื่อนรัก

 

“เอ๊ะ !”  เสี้ยววินาทีดวงตากลมโตพลันเบิกกว้างขึ้นเมื่อจำได้ว่าผู้ชายที่นั่งคุกเข่าเปลือยท่อนบนอยู่คือใคร “พี่เบียร์ ? พี่เบียร์มาทำอะไรในห้องพรีม ละ... แล้วถอดเสื้อทำไมอ่ะ”

 

คำพูดของพลอยเรียกให้คนที่ยืนนิ่งทำตัวกลืนกับผนังเอนหน้ามามอง และเมื่อประจักษ์แก่สายตาว่าเป็นคุณเบียร์จริงคุณโซ่จึงเบิกตากว้างขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

 

“ยะ... อย่าบอกนะว่าสองคน...” พลอยผู้ซึ่งยังตกตะลึงอยู่พยายามปะติดปะต่อเรื่องราว “คบกัน !

 

หยิบห่อสำลีและซองพลาสเตอร์ยาได้ฉันลุกพรวดขึ้นแล้วคว้าแขนเพื่อนลากเข้าห้องนอน ทันทีที่ปิดประตูแล้วกดล็อกได้ก็รีบทรุดตัวลงกับพื้นแล้วเอาสำลีกดแผลเอาไว้

 

พลอยผู้ซึ่งรู้ดีว่าโรคประจำตัวของฉันคืออะไรยืนกอดอกมองจนกระทั่งเห็นว่าเสร็จเรียบร้อยจึงกระแทกตัวนั่งไขว่ห้างบนเตียงและคาดคั้น “นี่มันเรื่องอะไรกันวะพรีม”

 

แววตาไหวระริกของเพื่อนทำให้ความรู้สึกผิดพุ่งขึ้นมาอัดแน่นในอกของฉัน พลอยไม่รู้อะไร... บางเรื่องที่อยากจะลืมฉันก็ไม่ต้องการเล่าขานให้มันเป็นที่จดจำเท่าไหร่นักหรอก

 

“ก่อนหน้านี้เราไม่เคยมีความลับต่อกันเลยไม่ใช่เหรอ” ยามที่อารมณ์ของฉันกำลังดำดิ่งพลอยกลับฉุดกระชากกันขึ้นด้วยคำพูดประชดประชันสไตล์น้อยเนื้อต่ำใจ “คบกันนานแล้วสินะ ถึงได้ยอมให้เขาเล่นท่าบนโซฟาจนได้แผลโชกเลือด”

 

“ไม่ได้คบโว้ย !” ฉันตะโกนอย่างสุดทน “เล่นท่งเล่นท่าบ้าบออะไรไม่มีทั้งนั้นแหละ ทำเหมือนไม่รู้จักกันไปได้ แค่อุบัติเหตุบวกเรื่องเข้าใจผิดหรอกย่ะ”

 

“อ้าว” มันหน้าเหวอ “จะไปรู้เหรอ พี่เบียร์อยู่ในสภาพพร้อมรบขนาดนั้นแถมโซ่ก็เคยบอกด้วยว่าฉายาเขาคือ ไทรซ์

 

“ไทรซ์ ?”

 

“เออ” พยักหน้าหงึก ๆ แล้วพลอยจึงพูดต่อ “ไทรซ์ที่แปลว่าสามครั้ง”

 

“ทำไมวะ”

 

“เขาไม่เคยจีบใครเกินสามครั้ง”

 

“ถ้าเกินสามจีบไม่ติดจะขี้เกียจแล้วเลิกไปใช่ไหม” โล่งอก !

 

“เปล๊า” พลอยส่ายหน้าพรืด “ไม่ว่ายากแค่ไหนก็เสร็จเขาในครั้งที่สามทุกรายเลยต่างหาก”

 

“...”

 

“ว่าแต่แกเจอเขามากี่ทีแล้วอ่ะ”


เป็นคำถามที่ตลกร้ายเหลือเกิน

 

“ฉันมีเรื่องต้องบอกแก” สูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกขวัญกำลังใจสองสามครั้งฉันค่อยเริ่มต้นเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ไม่เว้นแม้กระทั่งเขาเป็นผู้ชายของยี่หวา แรก ๆ เพื่อนก็นิ่งฟังสงบดี แต่พอถึงช่วงที่ฉันเมาแล้วตื่นขึ้นมาเจอว่านอนอยู่บนเตียงกับคุณเบียร์ใบหน้าของมันก็ตึงเปรี๊ยะ กระทั่งจบจึงลุกพรวดขึ้นแล้วชี้หน้าฉัน

 

“ทำไมแกไม่บอกฉันแต่แรกจะได้ช่วยกันแก้ปัญหา นี่อมพะนำไว้ทำซากอะไร จะรอสารภาพทีเดียวตอนลูกฉันบวชหรือยังไง” มันด่าแบบไม่หยุดพักหายใจก่อนจะทิ้งท้าย “เขาต้องรับผิดชอบเรื่องที่เกิดขึ้น”

 

“ไม่” ฉันส่ายหน้าพรืด

 

“อย่ามาทำตัวเป็นคนดี โลกนี้ไม่ต้องการคนดีเพิ่มแล้ว” พลอยเดินมายืนจังก้าตรงหน้า

 

“ไม่ได้เป็นคนดีโว้ย”

 

ชักสีหน้าเล็กน้อยพลอยจึงถามต่อ “แล้วพูดทำไมว่าไม่ให้รับผิดชอบ”

 

“ก็ฉันไม่ต้องการผู้ชายอย่างเขานี่หว่า”

 

ใครจะแย่งกันก็ช่าง สำหรับฉันคุณเบียร์ก็แค่คนเจ้าชู้หยอดผู้หญิงไปทั่วไม่มีค่าอะไรให้จดจำ

 

“เออ ฉันก็ไม่ให้แกเอาเหมือนกันแหละ” เพื่อนกลอกตา “ฉันหมายถึงว่าเขาต้องรับผิดชอบชื่อเสียงของแก คือฉันไม่รู้ว่าเรื่องเป็นมายังไงไง พอโดนนักข่าวถามเลยแก้ผ้าเอาหน้ารอดไปว่าแกซื้อคอนโดใหม่ ตอนนั่งรถมาที่นี่เลยลองเปิดดูค่าเช่า ปรากฏว่าถูกสุดที่เขาปล่อยเช่ากันคือ 130,000 ต่อเดือน ประกัน 3 เดือน จ่ายล่วงหน้าอีก 1 เดือน ซึ่งแน่นอนว่าเราจ่ายไม่ไหวหรอก”

 

“งั้นเอาไงดีวะ” ยังไม่ทันคำนวณฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองจะหน้ามืด

 

“นี่ไงที่ฉันจะให้เขารับผิดชอบ” นั่งยอง ๆ ลงแล้วมันค่อยพูดต่อ “เราต้องทำให้พี่เบียร์รู้สึกผิดจนยอมยกคอนโดให้แกอยู่คนเดียวเพื่อหลอกนักข่าวชั่วคราวสักหกเดือน”

 

“ยกคอนโดให้” คิดภาพตามแล้วฉันก็สองจิตสองใจ “อย่างงี้ก็ได้เหรอ”

 

เห็นได้ชัดเลยว่าที่อยู่หลักเขาคือคอนโด เพราะถึงจะมีห้องทำงานกึ่งห้องนอนบนทวิสต์คลับแต่มันก็ดูเหมือนเอาไว้พักเวลาเจ้าของเมาหนักจริง ๆ เท่านั้น ข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวก็ไม่ได้มีอะไรมากมายไปกว่าเท่าที่จำเป็น

 

“ได้สิวะถ้าคนมันจะให้ แต่ดูจากสายตาที่มองแกเมื่อกี้แล้วฉันว่า...” เอนหน้าเข้ามาใกล้เพิ่มมาขึ้นแล้วพลอยจึงกระซิบ “เขาไม่ให้ง่าย ๆ หรอก”


“สายตายังไง”

 

“เหมือนเสือซุ่มรอขย้ำเหยื่อ” คำพูดของพลอยทำฉันหน้าร้อนเพราะตัวเองก็นึกแบบนั้นอยู่เหมือนกัน “จากใจเลยนะ เหมือนเขาอยากจะซ้ำแกอีกรอบอ่ะเพื่อน”

 

“ยอมให้นักข่าวเปิดโป๊ะไปเลยไหม จะได้จบ ๆ” บอกเลยว่าตอนนี้ฉันเริ่มไม่ไหวแล้ว

 

“แกกก ตอนนี้พลีชีพไปมันก็ไม่ทันแล้ว” ไอ้พลอยลากเสียงยาว “ทำอะไรคิดถึงทีมงานด้วย ถ้าคนเขาเกลียดแกเอฟเฟ็กต์ที่ตามมามันไม่ได้กระทบแกคนเดียวนะ ละครอาจจะพานโดนดอง ไม่ก็ถึงได้ฉายอาจโดนคนดูเทจนเรตติ้งตกช่องต้องตัดจบกลางอากาศ คราวนี้แหละพังพินาศกันทั้งทีมแน่นอน”

 

คิดตามที่เพื่อนพูดแล้วฉันก็กุมขมับพร้อมรำพึงรำพัน “เป็นนางแบบอย่างเดียวก็ดีอยู่แล้วแท้ ๆ ไม่น่าสาระแนย้ายสายเลย”

 

“ยอมให้ซ้ำป่ะ เผื่อเขาจะเบื่อแล้วยอมยกคอนโดให้ง่าย ๆ” ได้ยินที่พลอยกระเซ้าฉันก็ลุกขึ้นเดินไปคว้าหมอนมากระหน่ำฟาดมันแบบไม่ยั้ง

 

“ตายซะ ! ผีเจาะปากมาพูดหรือไง”

 

“โอ๊ย ! พอ ๆ” มือเล็กยกขึ้นปัดป้องตัวเองเป็นพัลวันก่อนจะดึงหมอนทิ้ง “ไม่แกล้งแล้ว รวมพลังกันล้มเสือดีกว่า อย่าไปกลัวเพื่อน ทำตัวเป็นลูกแกะก็โดนขย้ำเท่านั้น ถ้าเขาเป็นเสือ แกต้องเป็นแม่เสือ และจะต้องเป็นแม่เสือที่แข็งแกร่งสุด ๆ ด้วย”

 

จบคำพูดพลอยก็พาฉันออกมาห้องรับแขก เหลือบมาเห็นฉันและพลอยผู้ชายสองคนที่ก่อนหน้านี้กำลังคุยกันก็เงียบลง

 

“พลอยรู้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดแล้ว แล้วพลอยก็มีเรื่องต้องตกลงกับพี่เบียร์ค่ะ” หลังเราทั้งคู่ทรุดตัวลงนั่งโซฟาฝั่งตรงข้ามพวกเขาพลอยก็เปิดประเด็น “ตอนนี้ภาพที่เพื่อนพลอยเดินขึ้นคอนโดพี่เบียร์หลุดถึงมือนักข่าว มันทำให้เพื่อนพลอยมีปัญหา”

 

“อ่อ” ถึงจะครางตอบพลอยแต่เขากลับจับจ้องมาที่ฉัน แถมริมฝีปากยังกระตุกยิ้ม

 

ทั้งที่พยายามแล้ว แต่กลับไม่สามารถตีความสายตาคู่นั้นเป็นอื่นได้เลย


“ยังไม่รวมเรื่องที่พี่เบียร์คบยี่หวาอีก ถ้านักข่าวขุดมาเจอเรื่องนี้แล้วเต้าข่าวว่าพรีมแย่งพี่เบียร์มาจากยี่หวา คงฉาวโฉ่จนไม่มีใครจ้างต่อ” พลอยพูดน้ำไหลไฟดับแบบไม่มีหยุดพักส่วนฉันก็ก้มหน้าพยายามบีบน้ำตา เมื่อรู้สึกว่าขอบตาร้อนและมีน้ำเอ่อคลอค่อยเงยหน้าขึ้นแต่เขากลับดูท่าจะขำมิขำแหล่หนักยิ่งกว่าเก่า

 

มีอะไรผิดพลาดไปหรือเปล่านะ ?!

 

“พรีมมันเป็นกำพร้าพ่อแม่ตาย ญาติโกโหติกาที่ไหนก็ไม่มี” ถึงประโยคนี้ฉันก็รีบกระตุกแขนเพื่อห้ามปรามแต่มันกลับร่ายยาวไม่ยอมหยุด “ก่อนเจอพลอยมันต้องใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก ทำงานหนักตั้งหลายปีเพิ่งลืมตาอ้าปากได้ คอนโดกับรถก็ยังต้องผ่อน พลอยยอมให้เพื่อนหมดอนาคตเพราะพี่เบียร์ไม่ได้”

 

จบคำพูดของพลอยทุกคนก็เงียบจนได้ยินเพียงเสียงครางหึ่ง ๆ จากเครื่องปรับอากาศ

 

สุดท้ายคุณเบียร์จึงเป็นฝ่ายเปิดปาก “ให้รับผิดชอบยังไง”

 

“พี่เบียร์ไม่ต้องรับผิดชอบชีวิตพรีมค่ะ เพื่อนพลอยทำงานหาเลี้ยงตัวเองได้” พลอยตอบด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “แต่พี่เบียร์ต้องรับผิดชอบชื่อเสียงของพรีมโดยการให้ยืมคอนโดอยู่หลอกนักข่าวสักหกเดือน”

 

“แชร์คอนโด ?”

 

“ไม่ค่ะ พรีมจะอยู่ที่นั่นคนเดียว”

 

“เสียใจ” เขาตอบกลับมาง่าย ๆ “ให้มากสุดได้แค่แชร์กันอยู่”

 

“พี่เบียร์มีบ้านไม่ใช่เหรอคะ” ตอนนี้บรรยากาศเหมือนทั้งคู่กำลังเจรจาธุรกิจกันไม่มีผิด “ถ้าไม่สะดวกใจอยู่บ้านก็อยู่...”

 

“ทำไมพี่ต้องทำให้ตัวเองลำบากถึงขั้นนั้นล่ะ” คุณเบียร์ถามโดยไม่รอให้พลอยพูดได้จบประโยค

 

“สองเดือน” เพื่อนต่อรองทันควัน แต่คนใจดำกลับส่ายหน้า “เดือนเดียวก็ได้”

 

“จะกี่เดือนก็ยังเป็นข้อเสนอนี้ ให้ได้แค่นี้” บอกเพียงเท่านั้นคุณเบียร์ก็หยัดกายขึ้นพร้อมหันหน้ามาทางฉัน “คุณ เสื้อผมล่ะ”

 

พลอยอ้าปากเตรียมจะพูดบางอย่างแต่คุณโซ่กลับใช้สายตาห้ามปราม และนั่นก็ทำให้มันยอมนิ่ง

 

ถึงภายในหัวจะปวดตุบ ๆ แต่ฉันก็คว้ารองเท้าแตะมาสวมก่อนเดินผ่านเศษแก้วไปยังเครื่องซักผ้า พอหมุนตัวกลับมาอีกครั้งคุณเบียร์ก็ยืนอยู่ทางด้านหลังแล้ว

 

สวมเสื้อที่ฉันยื่นให้เสร็จเรียบร้อย ผู้ชายตัวโตจึงจับมือของฉันหงายขึ้นแล้วคว้าปากกาติดตู้เย็นมาเขียนตัวเลขสิบหลัก “นี่เบอร์ผม ถ้าจะให้ช่วยก็โทรมา”

 

“...”

 

“ให้เวลาคิดแค่คืนนี้”


ติดปากกากลับคืนไว้ที่เดิมแล้วคุณเบียร์ก็เดินออกจากห้องไป สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ฉันจึงก้มลงมองเบอร์โทรก่อนจะกำมือแน่น

 

เพราะตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะไม่ยอมรับข้อเสนอจึงเริ่มคำนวณค่าเช่าขั้นต่ำที่พลอยบอก ก้อนแรกที่จะต้องจ่ายรวมแล้วก็เป็นเงินถึง 520,000 บาท แถมสัญญาเช่าอาศัยส่วนมากก็อยู่ที่ 1 ปี หากออกกลางคันก็ต้องถูกริบเงินประกันทั้งหมด ซึ่งมันไม่คุ้มเพราะเรตดาราหน้าใหม่ถ่ายละครทั้งเรื่องกินระยะเวลาตั้งหลายเดือนยังได้ไม่ถึงเลย

 

อาชีพที่ใช้หน้าตาและเรือนร่างหากินอย่างฉันต้องออมเงินเอาไว้ให้มาก ไม่สามารถเอาเงินถุงเงินถังมาถลุงเล่นได้ ดังนั้นทางเลือกจึงมีเหลือเพียงหนึ่งเดียวนั่นก็คือปล่อยทุกอย่างไปตามยถากรรม

 

“เมื่อกี้คุยอะไรกันวะพรีม” ทันทีที่ฉันกลับเข้ามายังห้องนั่งเล่นอีกครั้งพลอยก็รีบถาม “แล้วตกลงแกจะเอายังไง เช่าเองหรือไปอยู่กับเขา”

 

“ไม่เอาทั้งสองอย่างนั่นแหละ”

 

คำตอบของฉันทำพลอยเป็นกังวล “ทำไมพี่เบียร์ใจดำแบบนี้อ่ะโซ่ พรีมมันน่าสงสารจะตาย”

 

“พลอย” น้ำเสียงของคุณโซ่ตอนเรียกพลอยเต็มไปด้วยความเอ็นดู “ผนังมันบาง”

 

“หา ?” เอียงคอเล็กน้อยพลอยก็เบิกตากว้าง “อย่าบอกนะว่าได้ยินเรื่องที่พลอยกับพรีมคุยกันหมดเลยน่ะ”

 

“ก็ไม่หมด แต่เรื่องซ้ำไม่ซ้ำกับรวมพลังกันล้มเสืออ่ะ...” ตอนที่คุณโซ่เว้นจังหวะการพูดฉันก็เผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ “ชัด”

 

มิน่าล่ะ คุณโซ่ถึงได้ปรามไม่ให้ไอ้พลอยพูดอะไรไปมากกว่านั้น

 

“โอ๊ยตาย...” ลากเสียงยาวแล้วพลอยก็ดิ้นพล่าน “ถึงว่าสิ อุตส่าห์เอาเรื่องจริงแสนรันทดของไอ้พรีมมาเล่าแล้วทำไมเขาถึงไม่ใจอ่อน สงสัยคิดว่าพลอยโกหกแน่เลย”

 

“อ่า...” คุณโซ่มองฉันแปลก ๆ “อันที่จริงข้อเสนอก็ไม่แย่”

 

“ไม่แย่ค่ะ” แม้จะกระอักกระอ่วนที่ต้องคุยเรื่องนี้กับคุณโซ่แต่ฉันก็ยอมสารภาพ “แค่พรีมไม่ไว้ใจเขา”

 

“ถึงพี่เบียร์จะเจ้าชู้แต่ก็ไม่ขืนใจผู้หญิง” ไม่แน่ใจว่าเพราะสงสารฉันหรือเปล่าวันนี้คุณโซ่ถึงได้พูดยาวนัก “ถ้าไม่ยอมมันก็ทำอะไรไม่ได้”

 

“ตอนมีสติก็ใช่อยู่หรอก” พลอยย่นจมูก “แต่ตอนเมานี่สิ”

 

“บอกไว้” ริมฝีปากของเขาเจือรอยยิ้มเบาบางซึ่งหากไม่สังเกตก็แทบมองไม่เห็น “เผื่อวันนึงต้องเปลี่ยนใจ”

 

เป็นคำพูดที่คล้ายกับคาดการณ์เรื่องที่จะเกิดต่อจากนี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว



Yiwha talks.

เมื่อถ่ายฉากของวันนี้เสร็จเรียบร้อยฉันก็รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนพุ่งตัวออกจากกอง ขึ้นรถตู้ส่วนตัวได้อย่างแรกที่ทำก็คือคว้ากระเป๋าในมือพี่ได๋แล้วล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาเช็ก แต่เมื่อไม่พบการติดต่อกลับใด ๆ จากคนที่เฝ้ารอก็กระแทกมันลงบนเบาะอย่างหงุดหงิด

 

“อีกแล้วนะยี่หวา” พี่ได๋ยกมือขึ้นมาคลึงหว่างคิ้วของฉันในทันที “เลิกนิสัยนี้เลย เดี๋ยวรอยย่นก็ขึ้นหรอก หมอเตือนแล้วนี่ว่าถ้าโบฯ บ่อยกว่านี้หน้าจะติดแล้วต้องเปลี่ยนไทป์”

 

“พี่ได๋ก็ดูสิ คุณตฤณเล่นหายไปเลยแบบนี้จะให้หนูยิ้มหน้าบานเป็นดอกทานตะวันได้ยังไง” ที่ฉันสามารถกระแทกเสียงแสดงอารมณ์ได้เพราะคนขับรถเป็นญาติของพี่ได๋ ซึ่งจะไม่มีวันแพร่งพรายเรื่องของฉันให้ใครรู้แน่นอน

 

เมื่อราว ๆ หนึ่งปีก่อนฉันและผองเพื่อนดาราอยากจะเที่ยวโดยไม่ให้พวกปาปารัชชีน่ารำคาญตามมาเสาะเสือกหาเรื่องไปเขียนข่าวได้ รุ่นพี่ตัวจี๊ดในวงการเลยแนะนำมาว่าผับชื่อ ‘Twist club’ มีโซนวีไอพีอยู่ แต่ไม่ใช่ว่าจะจองกันได้ง่าย ๆ ต้องมีเส้นมีสายเท่านั้น โชคดีที่หนึ่งในกลุ่มเคยมีความสัมพันธ์กับ พี่เจดารานายแบบดังซึ่งรู้จักกับเจ้าของผับพอดี เราจึงได้มีโอกาสใช้บริการผับหรูแห่งนั้น

 

ขณะที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยง เขาก็ปรากฏตัวขึ้น ในตอนนั้นเองที่ฉันได้รู้ว่า ไม่สามารถละสายตาได้ เป็นยังไง

 

พี่เจแนะนำกับทุกคนว่าผู้ชายคนนี้เป็นรุ่นพี่ที่สนิทกันชื่อ คุณตฤณ

 

เสี้ยววินาทีสัญชาติญาณบางอย่างในตัวฉันก็ถูกปลุกขึ้น

 

ทั้งที่ปกติจะไว้ตัวไม่เข้าหาผู้ชายก่อน แต่ฉันกลับแกล้งลุกขึ้นไปเต้นสักพักก่อนจะเดินกลับมานั่งตรงโซฟาตัวติดกับเขาแล้วเปิดบทสนทนาสัพเพเหระ

 

เราคุยกันถูกคอ และยิ่งกว่านั้นแค่มองตาต่างคนก็ต่างรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร อยู่ใกล้เขาหัวใจของฉันเต้นถี่อย่างที่ไม่มีผู้ชายคนไหนทำได้

 

ที่น่าเร้าใจสุด ๆ คือ... เขาไม่เคยปิดบังว่าตัวเองมีแฟน


เมื่องานเลี้ยงเลิกราเขาก็ตอกย้ำให้ฉันรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ปล่อยผ่านไม่ได้โดยการเคลียร์บิลค่าเหล้าราคาหลักแสนให้ คืนนั้นเรื่องของเราจึงเริ่มต้นที่ห้องนอนบนชั้นสาม

 

เป็นความทรงจำที่ฉันลืมไม่ลง...

 

เพราะอยากมีเขาฉันจึงเลือกจะสานสัมพันธ์ต่อแม้รู้เต็มอกว่าอยู่ในสถานะตัวสำรอง คอยจับจ้องจากมุมมืดจนมั่นใจว่าผู้ชายคนนี้ เหมาะสมที่สุด ในทุกด้านจึงบอกเลิกกับแฟนไฮโซที่คบอยู่ ก่อนจะวางแผนกำจัดตัวจริงแสนจืดชืดอย่างเงียบเชียบ

 

เริ่มจากการลืมข้าวของชิ้นเล็ก ๆ อย่างเช่นต่างหูไว้ในห้องน้ำ หรือแม้กระทั่งดึงผมให้ติดปลอกหมอนก็เคย แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับอดทนเกินคาด

 

ในที่สุดเวลาของฉันก็มาถึงเมื่อเช้ามืดวันหนึ่งกวางโทรมาในตอนที่คุณตฤณกำลังหลับ ฉันไม่รั้งรอที่จะแกล้งงัวเงียรับสายแทน พอรู้ว่าไม่ใช่คุณตฤณเธอก็เงียบและกดวาง ผ่านไปไม่ถึงชั่วโมงฉันก็ได้ยินเสียงแง้มประตู ถึงจะนอนซุกอยู่กับแผงอกกว้างแต่ฉันก็รู้ว่าคนมาใหม่เป็นใครโดยไม่ต้องมอง

 

ตอนนั้นในใจฉันภาวนาให้เธอโวยวายแสดงตัวว่ารับรู้การมีอยู่ของฉันแล้ว แต่กลับต้องผิดหวังเมื่อท้ายที่สุดกวางทำเพียงแค่เดินจากไป

 

แต่ไม่กี่วันถัดมาฉันกลับได้รับข่าวดีว่าทั้งคู่เลิกกันแล้ว และแน่นอนว่าฉันเตรียมจะยืมมือนักข่าวเปิดตัวเขา

 

ที่ฉันยอมทำทุกทาง แลกทุกอย่างที่จะมีในอนาคตเพราะเชื่อมั่นว่าคุณตฤณให้ได้มากกว่านั้นเป็นพันเท่า

 

ทั้ง ๆ ที่วางแผนซะดิบดีเป็นปี จนเขาลอยมาตกอยู่ในมือแล้วแต่ฉันก็พลาดแบบโง่เง่าเพราะไวน์แค่ไม่กี่แก้ว

 

“แล้วไม่โทรหาล่ะ”

 

“พี่ได๋ก็รู้นี่ว่าเขาขี้รำคาญ” ถ้าไม่ใช่เพราะหลีกเลี่ยงทุกอย่างที่เขาไม่ชอบเสมอ ฉันคงไม่อยู่มาได้ยาวนานขนาดนี้หรอก

 

“กลัวเขาไม่พอใจตัวเอง ?” ผู้จัดการเบ้ปาก “แล้วไม่กลัวเขากลับไปคืนดีกับแฟนเก่าหรือไง”

 

“ไม่กลัว ผู้หญิงจืดชืดแบบนั้นเอาผู้ชายที่ความต้องการสูงอย่างคุณตฤณไม่อยู่หรอก”

 

“เขาอาจจะรักของเขาจริง ๆ ก็ได้”

 

“รัก” ฉันแค่นหัวเราะ “ถ้ารักยัยจืดนั่นจริงเขาจะมาเอากับหนูเหรอ”


ที่น่ากลัวไม่ใช่กวางแต่เป็นผู้หญิงคนอื่นต่างหาก

 

เหลือบมองนาฬิกาข้อมือเห็นว่าเวลานี้เขาน่าจะอยู่ที่ผับแล้วฉันจึงบอกคนขับ “อย่าเพิ่งกลับ เปลี่ยนไปทวิสต์คลับแทน”

 

 

เนื่องจากวันนี้สถานที่ถ่ายทำอยู่ย่านสุขุมวิทพอดี ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ถึงที่หมาย ฉันพุ่งตัวเข้ามาในผับก่อนจะอาศัยความเคยชินเดินลัดเลาะฝูงคนที่เต้นอย่างบ้าคลั่งไปประตูสตาฟ แต่เมื่อผลักมันเปิดออกการ์ดที่ยืนประจำอยู่ตรงบันไดก็รีบขยับมาขวางทางไว้พร้อมบอกหน้านิ่ง

 

“คุณตฤณมีแขกครับ”

 

และนั่นก็ทำเอาฉันหัวร้อนจนต้องจิกเล็บเข้ากับฝ่ามือ

 

“เข้ม” ฉันเรียกคนสนิทคุณตฤณที่เพิ่งเดินลงบันไดมา “แขกของคุณตฤณนี่ใคร”

 

มองหน้ากันด้วยสายตาเย็นชาแว้บหนึ่งเขาจึงเอ่ยสั้น ๆ “น้องชายครับ”

 

พอรู้ว่าไม่ใช่ผู้หญิงฉันก็ระบายลมหายใจแล้ววอนขอด้วยน้ำเสียงที่ดีขึ้น “แจ้งคุณตฤณให้ทีว่าฉันมา”

 

เข้มไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธแต่หันหน้าเข้าหาอินเตอร์คอมที่ติดอยู่กับผนัง “นายครับ คุณวันวิวาห์ขอเข้าพบครับ”

 

บอกให้รอก่อน คนด้านบนตอบกลับ

 

พอได้รับอนุญาตฉันก็เดินเฉิดฉายผ่านพวกการ์ดที่ไม่รู้จักกาลเทศะมารอตรงชานพักด้านบน ไม่กี่นาทีผู้ชายร่างสูงใหญ่หน้าตาหล่อเหลาและดูสุภาพก็เปิดประตูออกมา

 

“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้พร้อมปั้นยิ้มจริงใจแต่เขากลับทำเพียงค้อมศีรษะให้โดยไม่สนใจมองหน้ากันด้วยซ้ำ ถึงโมโหจนหน้าชาดิกที่ถูกเมินแต่ฉันก็รีบปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติก่อนก้าวเข้าห้อง

 

เมื่อเห็นว่าคุณตฤณนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานจึงเดินไปทรุดตัวลงซ้อนบนตักแล้วยกแขนขึ้นโอบรอบต้นคอหนา “ยุ่งอยู่มั้ยคะ”

 

“ไม่ค่อย” กลิ่นบุหรี่เคล้ามิ้นต์ที่ลอยวนตรงปลายจมูกบ่งบอกได้ดีว่าเขาเพิ่งสูบมันมาหมาด ๆ “พรุ่งนี้ไม่ทำงานเหรอ”

 

“ทำ แต่ยี่หวาคิดถึงคุณ” เอนหน้าไปกระซิบอย่างออดอ้อนข้างหูเสร็จฉันจึงเอนกายออกห่างก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากหนุ่มหยุ่นรสขมปร่าอย่างดูดดื่ม มือทั้งสองข้างขยุ้มแผงอกกว้างแล้วจึงเลื่อนลงไปยังขอบกางเกงที่ชื้นนิด ๆ

 

“เฮ้...” ฝ่ามือแข็งแกร่งคว้าเข้ากับข้อมือของฉัน “อย่าซน”

 

“ไม่อยากเหรอ”

 

“อยาก” เมื่อได้ยินดังนั้นฉันก็ทำท่าจะสานต่อแรงบีบกลับเพิ่มมากขึ้น

 

ถึงปากจะพูดว่า อยาก แต่การกระทำคือคำบอกใบ้...

 

เป็นครั้งแรกที่คุณตฤณปฏิเสธฉัน !

 


ของที่แย่งเขามามันร้อนมั้ยล่า=..=

น้องชายคุณตฤณคนนี้นี่ใครนะ มองข้ามหัวนางเอกดังไปเลย55555

 

เม้นดุเดือดก็มาเต็มตอนให้ด้วยความดุเดือดค่ะ ฮี่ฮ่า !


เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ


*อิมเมจตัวละคร*

 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11.16K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #45998 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 13:33

    หึหึ สมน้ำหน้า แต่พลอยหนูลูกกกกกก โป๊ะไปมั้ย 55555555

    #45,998
    0
  2. #41418 Shabu_หมูกระทะ (@pherndom) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 10:09
    พี่ไอ~~~ /กลับมาอ่านอีกรอบ อ่านวนไปจนกว่าจะได้เล่ม
    #41,418
    0
  3. #41342 Rosdukon2535 (@Rosdukon2535) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 16:40
    เขินนน
    #41,342
    0
  4. #40277 Ppkky (@Ppkky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 11:15
    เดินสวนไปอ่ะ. พี่ไอ ป่าว
    #40,277
    0
  5. #39890 SnowNan2201 (@SnowNan2201) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 17:05
    ใช้คำได้แบบน่ารักมากอ่ะ "อย่าซน" ชอบบบบ
    #39,890
    0
  6. #39317 popeye1a (@popeye1a) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 19:17
    ว้ายนก!
    #39,317
    0
  7. #38966 paphapin1234 (@paphapin1234) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2562 / 10:25
    พระเอดแลดูเลว
    #38,966
    0
  8. #38347 ujasaai (@ujasaai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 14:45
    ผนังเธอทำให้ยัยเปี๊ยกดูตลก555555555 พลอยลูกกก
    #38,347
    0
  9. #37725 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:00
    เบียร์กะยี่หวานี่แหละเหมาะสมกัน คู่แท้ผีกะโลงชัดๆ สงสารกวางนางต้องมาเสียซิงให้ผู้โดยไมจำเป็น555
    #37,725
    0
  10. #37349 Cali17 (@cali17) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 05:22
    ผนังบาง ฮาาาา
    #37,349
    0
  11. #36525 Phingthing (@Phingthing) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 22:46
    ยี่หวาร้ายมาก กวางใจเย็นมาก

    แต่กวางไม่เหมาะกะเบีย น่าจะเจอคนอื่นที่คู่ควรกว่า ลุ้นพรีมต่อไปว่าจะกำราบยังไง
    #36,525
    0
  12. #35967 gibbsfreeenergy (@gibbsfreeenergy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 23:55
    เราอาานสงสารกวาง
    #35,967
    0
  13. #31378 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 17:49
    เก็บหน้า2สาวแสบทีค่ะผนังบาง😂😂😂
    #31,378
    0
  14. #27862 topknot (@topknot) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 04:22
    รอ.....

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 30 มีนาคม 2562 / 21:57
    #27,862
    0
  15. #25635 pommy4813 (@pommy4813) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 16:46

    คคิดถึงพี่ไอแระ

    #25,635
    0
  16. #23977 K A N N A (@kanankanna) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 19:50

    ยิ่งอ่านยิ่งสงสารกวาง ช่วยประทานคนดีๆให้กวางสักคนเถอะนะ

    #23,977
    1
    • #23977-1 JPsn (@JPsn) (จากตอนที่ 7)
      11 เมษายน 2562 / 22:31
      สงสารกวางก็สงสาร แต่สงสารที่สุดก็พริมา
      #23977-1
  17. #23333 kung92 (@kung92) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2562 / 01:57
    พี่ไอหรือป่าว
    #23,333
    0
  18. #19488 SupapornKaewno (@SupapornKaewno) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 13:12
    ซื้อคอนโดให้น้องหน่อยย
    #19,488
    0
  19. #18723 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2562 / 11:07
    แอบนับถือกวางเลย
    #18,723
    0
  20. #17181 pittttt_ (@pittttt_) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:44
    มีเรื่องยองคุณตฤนมั้ยคะ
    #17,181
    1
    • #17181-1 pittttt_ (@pittttt_) (จากตอนที่ 7)
      19 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:49
      เบลอไรเนี่ยยยยยย ว้อยยยยยยยย
      #17181-1
  21. #14967 dreaminjann (@missbeardream) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:22
    คิดถึงพี่ไอกับลูกหนูมากๆ
    #14,967
    0
  22. #14934 kpumja (@kamlangjai-dd) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:28
    แม่เสือสู้ๆ พริมสู้ๆๆๆ
    #14,934
    0
  23. #13985 Amineen27 (@Amineen27) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:50
    อยากแต่ไม่ใช่กับเทอออ ยิหวาาา
    #13,985
    0
  24. #12083 kimjinhwan042 (@kimjinhwan042) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:21
    ดูสุภาพ (แค่กับลูกหนูอะนะ555)คิดถึงพี่ไอจุงงงงง
    #12,083
    0
  25. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:47
    จงอยากกับพรีมคนเดียวซะ!!!! ไม่งั้นหนูจะเทพี่ไปเชียร์หนุ่มคนอื่น
    #11,052
    0