Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 5 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 4: เพราะคุณ ‘น่ารัก’ ผมจึงอยากปกป้อง[Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147,886
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9,460 ครั้ง
    9 ม.ค. 62

LOVE THERAPY

บำบัดรักบทที่ 4:  เพราะคุณ น่ารักผมจึงอยากปกป้อง





กริ๊ง ! กระดิ่งติดประตูกระจกส่งเสียงเบา ๆ ในตอนที่ร่างเพรียวระหงในชุดเสื้อคล้องคอรับกับกางเกงขาม้าเอวสูงผลักเปิดเข้ามา เพราะฉันส่งข้อความบอกไว้ก่อนแล้วว่านั่งโต๊ะมุมในสุดของร้านซึ่งค่อนข้างลับตาคน ดังนั้นไม่ต้องสอดส่ายสายตาหาเพื่อนก็เดินมาถูก

 

“นังฟิล์มอ่ะ ยังไม่มาเหรอ”

 

“ติดอยู่บนทางด่วน” อันที่จริงเราควรจะชินได้แล้วเพราะฟิล์มคือเจ้าแม่สายเสมอ

 

หลังถอดแว่นกันแดดออกแล้วพลอยก็นิ่วหน้า “ไม่ได้เจอกันไม่กี่อาทิตย์ทำไมซูบลงขนาดนี้”

 

“กำหนดออนแอร์ออกมาแล้ว แล้วมันดูท่าจะไม่ทันพี่จ๋าเลยเร่งถ่ายทั้งวันทั้งคืนเลย” ที่พูดไปเป็นความจริงแค่เพียงครึ่งเท่านั้น หลังเกิดเรื่องฉันเครียดจนกินไม่ได้ ทุกคืนก่อนนอนก็ต้องใช้ยานอนหลับอย่างแรง

 

“สารร่างแกเหมือนจะไม่ไหวตลอดเวลาเลยเพื่อน มื้อนี้กินข้าวไปเลยแล้วกัน เดี๋ยวไม่ไหวตอนซ้อมเดินพี่ปราชญ์จะดุเอา” เอ่ยจบเพื่อนก็ยกมือเรียกพนักงาน และเนื่องจากว่าเป็นร้านประจำจึงสั่งโดยไม่ดูเมนู “สลัดคีนัว ข้าวหน้าอกไก่อบ แล้วก็น้ำผลไม้สกัดเย็นเอาเป็นสับปะรดกับแคร์รอตสองแก้วนะจ๊ะ”

 

“ค่ะ” น้องพนักงานยิ้มรับด้วยหน้าตาสดใส รอจนกระทั่งเธอเดินหายลับเข้าหลังเคาน์เตอร์ไปพลอยจึงเปิดบทสนทนา

 

“งานยุ่งขนาดนี้ได้ไปวัดบ้างป่ะเนี่ย”

 

“หลังปีใหม่ยังไม่ได้ไป แต่โอนเงินฝากพี่ฝนไปบริจาคให้น้อง ๆ อยู่”

 

ที่เรายังคุยสัพเพเหระกันได้เป็นเพราะเพื่อนไม่รู้เรื่องอัปยศที่เกิดขึ้นกับฉัน เนื่องจากหลังหมกตัวอยู่ในคอนโดหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยาไม่ทันข้ามวัน คุณเบียร์ก็โทรขึ้นห้องบอกว่าเจอกระเป๋าของฉันแล้ว ก่อนจะใช้ให้ผู้ชายชื่อเข้มขับรถและเอากระเป๋ามาให้

 

สุดท้ายมันก็เป็นความลับระหว่างเรา...

 

“ฝากด้วยดิสามหมื่น”

 

พลอยหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าเพื่อกดเข้าแอปพลิเคชั่นธนาคารก่อนยื่นให้ รับมาแล้วฉันก็กำลังจะพิมพ์เลขบัญชีตัวเอง แต่กลิ่นชีสเหม็นเน่าที่ลอยมากระทบจมูกกลับทำเอาช่องท้องบิดมวน รู้สึกคลื่นเหียนซะจนต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดปากเอาไว้


“เฮ้ย ! เป็นไรวะชี” เห็นท่าทางของฉันพลอยก็เบิกตากว้างพร้อมทำท่าจะมาจับตัว แม้จะรู้ถึงความเป็นห่วงผ่านแววตาเพื่อนแต่ฉันกลับทำได้เพียงโบกไม้โบกมือก่อนวิ่งตรงดิ่งมายังห้องน้ำ เข้ามาด้านในยังไม่ทันได้ปิดประตูก็ทรุดตัวลงหน้าชักโครกแล้วโก่งคอ

 

แต่ทั้งที่คลื่นไส้ออกปานนี้แต่กลับไม่มีอะไรออกมาเลยนอกจากน้ำสีเหลืองใสซึ่งมีรสขมจนฝาดลิ้น “อุแหวะ !

 

“พรีม” ในตอนที่อาการเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นพลอยก็ตามเข้ามาลูบหลังลูบไหล่พร้อมยัดบางอย่างใส่มือ “ยาดมหน่อยเพื่อน เผื่อดีขึ้น”

 

“อึ่ก...” พยายามกลั้นลมที่ตีจุกอกสักพักฉันจึงหยิบยาดมที่พลอยดึงฝาออกเรียบร้อยแล้วขึ้นจ่อจมูก สูดดมกลิ่นสมุไพรฉุนจัดไม่นานนักก็รู้สึกดีขึ้นจนตอบเป็นประโยคได้ “ขอบใจนะเว้ย”

 

เพื่อนช่วยพยุงร่างฉันขึ้น “ฉันว่าฉันพาแกไปหาหมอดีกว่า เหลืออีกตั้งชั่วโมงกว่าจะถึงเวลาซ้อม”

 

เหลืออีกชั่วโมงเดียวเองต่างหาก นางแบบในวงการไม่ว่าจะรุ่นไหน ๆ ต่างก็รู้กิตติศัพท์กันดีว่าโคโรกราฟเฟอร์อย่างพี่ปราชญ์นั้นดุถึงขั้นเคยขอถอดนางแบบกลางอากาศมาแล้ว

 

“ซ้อมเสร็จก่อนแล้วกัน” แม้ยังไม่สามารถอยู่ห่างจากยาดมได้แต่ฉันก็ปฏิเสธพร้อมเดินนำออกมายังเคาน์เตอร์อ่างล้างมือ

 

หลังบ้วนปากและล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อยก็สังเกตเห็นโทรศัพท์วางอยู่ เพราะตอนนี้ในห้องน้ำมีเพียงเราเลยเดาได้ว่าเจ้าของน่าจะลืมไว้จึงหยิบขึ้นมา

 

“ลูกค้าคงลืมไว้” พลอยพึมพำ

 

“น่าจะใช่” เมื่อฉันกดปุ่มด้านข้างโทรศัพท์ แสงสว่างวาบพลันปรากฎขึ้นพร้อมข้อความขอรหัสปลดล็อก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเห็นภาพพื้นหลังเป็นรูปแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งถ่ายย้อนแสงในยามเย็น

 

คุ้นมาก...

 

“งั้นเอาไปฝากไว้ที่พนักงานแล้วกัน” เอ่ยจบพลอยก็ควงแขนฉันมายังเคาน์เตอร์จากนั้นค่อยกลับโต๊ะ

 

“นังชี” เห็นหน้าฉันฟิล์มก็เรียกเสียงยานพร้อมกัดเสียงดังลั่นตามความเคยชินเหมือนสมัยที่พวกเรายังมีอาชีพนายแบบ-นางแบบเพียงอย่างเดียว “ได้ข่าวว่าอ้วก เป็นไร แพ้ท้องเหรอ แกผิดศีลแอบไปกินผู้ฯ มาใช่...”

 

แต่แล้วคำพูดของมันกลับหยุดชะงักลงกะทันหันเมื่อคนมาใหม่เดินมาหยุดข้างโต๊ะ


“ขอโทษนะคะ” ผู้หญิงรูปร่างสมส่วนมัดผมรวบตึงเป็นหางม้าเอ่ยยิ้ม ๆ “ขอเวลาสักครู่ได้ไหมคะ”

 

ส่งสายตาตำหนิฟิล์มที่นั่งเขี่ยโต๊ะแบบสำนึกผิดเล็กน้อยพลอยค่อยหันไปคุยกับเธอ “มีอะไรเหรอคะ”

 

“คือกวางเป็นเจ้าของโทรศัพท์ที่พวกคุณเก็บได้ในห้องน้ำค่ะ อยากจะสั่งเครื่องดื่มมาขอบคุณ แต่ไม่รู้ว่าพวกคุณดื่มอะไรได้บ้างเลยมาถามก่อนน่ะค่ะ”

 

เงยหน้ามองใบหน้ารูปไข่ของคุณกวางชัดถนัดตาฉันจึงได้รู้ซึ้งว่า สวยหวาน เป็นยังไง

 

“พรีม ยังไงดี” เมื่อพลอยถามฉันก็ส่ายหน้า

 

“ไม่ต้องหรอกค่ะ เรื่องเล็กน้อย เชิญคุณกวางตามสบายเถอะ”

 

“งั้น... ขอบคุณอีกครั้งนะคะคุณพรีม” เห็นฉันแสดงเจตจำนงว่าไม่อยากได้สิ่งที่เสนอคุณกวางจึงค้อมศีรษะแล้วเดินกลับไปหาเพื่อน ๆ ซึ่งนั่งรออยู่ตรงโต๊ะติดกระจก

 

“นางฟ้าเนอะ เป็นชะนีในแบบที่ผู้ชายจะตกหลุมรักจนโงหัวไม่ขึ้น” อยู่ ๆ ฟิล์มก็พูดขึ้นแต่คนรู้ทันอย่างพลอยกลับตวาดด้วยสุ้มเสียงกระซิบ

 

“ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่องเลยไอ้ฟิล์ม !

 

“เพื่อนขอโทษ เพื่อนผิดไปแล้ว” มันพนมมือแล้วถูไปมา

 

“ระวังคำพูดหน่อย ไม่ได้เป็นแค่นางแบบเหมือนเดิมแล้วนะ เกิดคนเมื่อกี้เขาเอาไปโพสต์ในอินเตอร์เน็ตจะทำไง”

 

“แกอย่าเดือดแทนนังชีมันดิ ถ้ามันแค้นให้มันจัดเอง”


จัดเองเหรอ... ได้ !

 

“นี่ปีระกา แต่ทำไมปากแกยังปีจอ” ฉันตอบรับคำขอในทันที “วันหน้าวันหลังพูดไม่คิดอีกเวลาเจอกันฉันจะเอาตะกร้อมาครอบปากแก ว่าแต่แปลออกใช่ไหมว่า จอ คือหมา”

 

“ฉึ่ก !” ฟิล์มทำท่าเหมือนโดนธนูปักเข้าตรงอก ก่อนจะสะบัดศีรษะแล้วดันจานข้าวมาตรงหน้าเรา “พอ ๆ หยอกเล่นแค่นี้ด่าเหมือนฉันไปฆ่าบุพการีใคร เลิกด่าแล้วกินข้าวกันได้แล้ว”

 

ฉันจับช้อนขึ้นเตรียมจะตักข้าวแต่แล้วร่างกายพลันชาวาบเมื่อได้ยินบทสนทนาของโต๊ะด้านหลัง

 

“แก ๆ ได้อ่านโพสต์ใหม่ของเจ๊ดอกสร้อยยัง เรื่องนางร้ายหน้าใหม่ตัวย่อ ที่ขึ้นห้องผู้ชายอ่ะ แกว่าใครวะ ?”


หัวใจของฉันเต้นถี่ขึ้นเรื่อย ๆ ไม่กี่วินาทีเหงื่อก็ซึมเต็มฝ่ามือจนรู้สึกเหนียวเหนอะ

 

นางร้ายหน้าใหม่ตัวย่อ อย่างนั้นเหรอ ?

 

คิดชื่อใครไม่ออกเลยนอกจาก... ตัวเอง

 

“อ่านแล้ว” อีกคนตอบกลับ “พลอย เฌอมาลย์ป่ะ”

 

“บ้าสิ ! เขาก็บอกอยู่ว่าหน้าใหม่” ต้นเรื่องสวนกลับทันควัน “คือฉันไปไล่อ่านในคอมเม้นต์ก็ไม่มีใครเดาได้เลยนะเว้ย อยากรู้อ่ะ”

 

“หย่อนไว้แค่นี้เจ๊ดอกสร้อยคงไม่สนใจจะขยายต่อมเผือกต่อหรอกมั้ง... ลุกเถอะ ฉันมีธุระต้องรีบไปต่อ”

 

รอจนได้ยินเสียงลากเก้าอี้ฟิล์มก็ตั้งเตาเผาเผือกในทันที “อีเจ๊ดอกสร้อยเพจแอบส่องดาราเอาอีกแล้วสินะ”

 

“ซวย... ลงขนาดนี้ไม่สนใจกับผีอ่ะดิ” พลอยเบ้ปากก่อนจิ้มสลัดผักมาเคี้ยวแล้วพูดต่อ “ไม่ว่าข่าวดาราคนไหนก็ตามที่มีอักษรย่อออกเพจนี้ บอกได้เลยว่าอีกไม่นานจะโดนตามติดยันเงาแล้วก็ขุดรากถอนโคนออกมาประจานจนอยู่ไม่ได้แน่นอน ริจะอยู่วงการนี้แกต้องอยู่ให้เป็นนังชี”


ท้ายประโยคมันบอกฉันอย่างจริงจัง 


“แกจะห่วงอะไร คบกันมาตั้งกี่ปี ผู้ชายดาหน้ามาจีบตั้งกี่คนมันเคยจะสนใจมั้ย นี่ถ้าแกไม่ชิงมีผัวหล่อล่ำน่าปล้ำแบบคุณโซ่ไปก่อนป่านนี้คนได้นินทากันแล้วว่าพวกแกเป็นคู่รักเลสเบี้ยน”

 

“เอ๊า ก็ต้องเตือนเพื่อนป่ะ ถึงมันจะเฟียตในวงการนางแบบแต่วงการมายานังชีคือลูกเจี๊ยบเพิ่งกระเทาะเปลือกไข่ออกมานะยะ”

 

ยิ่งทั้งคู่เถียงกันฉันยิ่งเครียด แต่ที่ทำได้ก็คือฝืนปั้นหน้ารำคาญแม้ว่าใจจะกลัว

 

เมื่อความรู้สึกที่ว่าอยากเล่าให้เพื่อนฟัง อยากระบายให้ใครสักคนได้รับรู้ถึงความหวาดหวั่นแน่นอกจนทนไม่ไหวเลยลองเลียบ ๆ เคียง ๆ “แล้วถ้าสักวันหนึ่งคนที่เพจนั้นเล่นงานคือฉันล่ะ พวกแกจะทำยัง...”

 

“อย่างแกน่ะไม่มีวันหรอก !” สองคนเอ่ยขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย


“เสนียดปากตั้งแต่ปีใหม่เลยนะแก คนสุดท้ายที่อีเจ๊ดอกจะเขียนถึงคือคนซึนอย่างแก เพราะนางจมูกหมาชอบความคาวโลกีย์ ข่าวแม่ชีเข้าวัดนางไม่ทำหรอก” ฟิล์มชี้หน้าฉัน

 

ตอนนี้ฉันว่าฉันนี่แหละที่คาวกว่าปลาในตลาดสด

 

แล้วก็เหมือนฟิล์มจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงปรบมือสองสามหน “เออ พูดถึงเรื่องเฟียตไม่เฟียต เพื่อนแกมันเคยจะไปวัดกับยัยยี่หวาแล้วนะนังพลอย”

 

ได้ยินชื่อยี่หวาฉันก็สะดุ้งก่อนจะโวยวายกลบเกลื่อน “วัดอะไร ! ซี้ซั้ว”

 

“วันนั้นที่มันจะเข้ามาจิกหัวคลาร่า แกเองไม่ใช่เหรอที่ผลักมันจนหน้าเกือบทิ่มน่ะ”

 

ฟังคำตอบจากปากฟิล์มฉันจึงคลายมือที่จิกเกร็งกันอยู่ออก... ก็นึกว่าเรื่องผู้ชายคนนั้นซะอีก

 

“เพื่อนรัก” พลอยโอบไหล่ฉัน “สิ่งที่แกควรรู้คือยี่หวาเป็นนางเอกขวัญใจประชาชน รับแต่บทบาทรันทดมาทั้งชีวิต ในสายตาคนทั่วไปนางคือนางฟ้ามีความรักก็ไม่ปิดบัง การวัดกับนางจะพาหายนะมาสู่แกโดยไม่รู้ตัว เก็ตนะคะเพื่อน”

 

“ขอขัดนิดนึง” ฟิล์มยกมือห้าม “ที่ไม่ปิดก็เพราะอยากจับผู้ฯ หรอก”

 

“นั่นแหละ” พยักเพยิดกับฟิล์มเล็กน้อยพลอยก็กำชับฉันต่อ “ถ้า... อันนี้พูดเผื่อนะ ถ้าเกิดว่ามีวันไหนแฟนยัยยี่หวามากอง แกก็อยู่ให้ห่างเลย ห้ามเดินไปเฉียดใกล้ให้นักข่าวได้ถ่ายรูปเด็ดขาด จำไว้เลยว่าตอนนี้ยี่หวาดัง ข่าวอะไรเกี่ยวกับยี่หวาขายได้เสมอ ขอแค่มีโมเม้นต์เล็ก ๆ น้อย ๆ นักข่าวน่าเกลียดบางจำพวกมันก็กล้าที่จะกุเรื่องขึ้นโดยไม่สนว่าชีวิตแกจะพัง”

 

เพราะไม่อยากฟังข้อเท็จจริงให้เครียดไปยิ่งกว่านี้ฉันเลยตัดบทสนทนาโดยการยกเรื่องเวลาขึ้นมาอ้าง เมื่อรับประทานอาหารเรียบร้อยจึงแยกย้ายกันขับรถมายังสตูดิโอกึ่งสถาบันสอนเดินแบบซึ่งใช้เป็นที่ซ้อม

 

“นางแบบสแตนบายจ้า !” พี่ปราชญ์ปรบมือเรียกในตอนที่ฉันเปลี่ยนมาสวมส้นสูงแบบมาตรฐานเสร็จพอดี แต่ขณะที่กำลังจะเดินไปตั้งแถวโทรศัพท์บนโต๊ะพลันสั่นขึ้นซะก่อน เพราะเบอร์นี้ให้ไว้เฉพาะคนรู้จักดังนั้นฉันจึงเลือกที่จะกดรับ

 

(พรีม ไผ่เองนะ) ปลายสายเอ่ยขึ้นในทันที (ออกมาเจอหน่อยได้ไหม)

 

“พรีมติดงาน เดี๋ยวโทรกลับได้ไหม”

 

(ได้) น้ำเสียงของเขาเครียดขึงระคนเว้าวอน (แต่อย่าลืมนะพรีม... เรามีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกพรีมจริง ๆ)







Phai talks.

น่าเบื่อ...

 

เหม่อมองคอมลัมน์เกี่ยวกับชีวิตรักของดารารุ่นพ่อซึ่งถูกตีแผ่ว่าอยู่กินกันแบบผัวหนึ่งเมียสามแล้วผมก็ถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อย

 

ทั้งที่อยากเป็นนักข่าวสายอาชญากรรมแท้ ๆ แต่ตอนทดลองงานก็ต้องจับพลัดจับผลูมาอยู่สายบันเทิงซึ่งเกลียดที่สุดจนได้

 

“อีกห้านาทีประชุม !” เมื่อรองบก. ผลักประตูกระจกแล้วชะโงกหน้าออกมาตะโกนบอกทุกคนอย่างเคร่งเครียดผมจึงจำใจพิมพ์บรรทัดสุดท้ายปิดคอลัมน์ก่อนจะกดส่งให้พิสูจน์อักษรแล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องประชุม

 

หลังจากทุกคนนั่งประจำที่เรียบร้อย ป้าแต้วบรรณาธิการใหญ่ก็เปิดประเด็น “ที่พี่เรียกน้อง ๆ มาประชุมกะทันหันตอนนี้เพราะนายสั่งลงมาว่าอยากให้กองฯ บันเทิงของเรามีข่าวเด็ดให้เป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ ขอแรง แล้วก็เล่นได้ยาว ๆ เอาให้สุดท้ายพอถึงสิ้นปีแล้วไม่มีข่าวไหนพีคเท่านี้ มีใครจะเสนออะไรบ้าง”

 

“ข่าวแนตท้องกับทายาทเขาเขียวรีสอร์ตค่ะ วงในบอกว่าแนตไปฝากครรภ์มา”

 

“เล่นไม่เลิก” พอไม่ถูกใจเธอก็ดุเสียงเขียวจนคนเสนอไอเดียจ๋อยไป “ขอข่าวอื่น ใหม่ ๆ แล้วก็ฉาวกว่านี้”

 

ถึงบรรยากาศจะเสียไปแต่พี่ฉวนปาปารัชชีเก๋าสนามก็ยกมือขึ้น “ผมเสนอเรื่องยี่หวากับนางร้ายใหม่ที่ชื่อพริมาครับ”

 

ชื่อหลังทำผมชะงักมือที่กำลังหมุนปากกาเล่นในทันที

 

“เป็นยังไงไหนเล่ามาซิ” หัวหน้าบก. เปิดโอกาส

 

“คนในกองรักเล่ห์ฯ ขายข่าวว่าคืนสิ้นปียี่หวาจะค้างที่ผับกับคุณตฤณแล้วจะกลับตอนเช้ามืดผมเลยรอถ่ายรูป พอผับปิดก็เหลือรถจอดอยู่ที่ลานจอดรถสองคันจริง ๆ แต่กว่าจะมีคนออกมาก็บ่ายแล้ว”

 

“แต่คนที่ออกมาไม่ใช่ยี่หวาค่ะพัชเลยเบรกไม่ให้ฉวนเขียนข่าว” รองบก. เสริม “เป็นดาราใหม่ที่ชื่อพริมากับผู้ชายสักเต็มตัวซึ่งก็ไม่รู้ว่าใช่คุณตฤณไหม”

 

ต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิด พรีมไม่มีวันทำแบบนั้นแน่นอน !

 

“ทำไมไม่สืบล่ะ” ป้าแต้วดูอารมณ์ดีขึ้นมากะทันหัน

 

“สืบไม่เจอค่ะ... ไม่เจออะไรเกี่ยวกับคุณตฤณที่ยี่หวาพูดถึงเลย หลายวันก่อนน้องไนท์ถึงขั้นไปซื้อตัวพนักงานในผับขอให้ชี้ว่าคุณตฤณคือคนไหนก็โดนการ์ดทำร้ายจนต้องเข้าโรงพยาบาลมาแล้ว” พูดถึงเรื่องนี้รองบก. ก็หน้าเจื่อน “เหมือนเขาจะไม่อยากเผยตัว”


“ไม่ต้องสืบหรอก จริงไม่จริงสำคัญที่ไหน” ผู้หญิงรูปร่างท้วมวัยประมาณสี่สิบกว่าสวมแว่นทรงคุณป้าเลนส์หนาเตอะซึ่งคนในกองให้ฉายาว่า ดอกสร้อยแสยะยิ้ม

 

“สร้อยจะรับเหรอ” สิ่งที่ป้าแต้วเพิ่งถามผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นไปทำผมอยู่ไม่สุข “ปกติสร้อยทำแค่ข่าวดาราตัวเป้งนี่”

 

“พี่แต้วไม่รู้อะไร เมื่อวานทีเซอร์รักเล่ห์เสน่ห์ร้ายออก ยอดวิวพุ่งเป็นล้าน ๆ แถมแฮชแท็กชื่อนางร้ายคนนี้ยังติดเทรนด์ทวิตด้วยนะคะ เรียกว่าดังชั่วข้ามคืนเลยล่ะค่ะ สร้อยว่าเดี๋ยวคนนี้ต้องมา” ดอกสร้อยสาธยาย “ว่าแต่... ขอดูรูปหน่อยสิ”

 

ดังชั่วข้ามคืน และเธอก็กำลังพยายามจะดับพรีมชั่วข้ามคืนเหมือนกัน

 

“ไผ่ ปริ้นต์รูปจากกล้องที่พี่ฝากไผ่อัปโหลดข้อมูลไว้เมื่ออาทิตย์ก่อนให้หน่อยสิ” พี่ฉวนบอกผมซึ่งพยักหน้ารับง่าย ๆ แล้วเดินออกมายังคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะของตัวเอง ก่อนจะไล่ดูไฟล์รูปภาพซึ่งไม่เคยลองเปิดสักครั้งและพอเห็นว่าเป็นภาพพรีมถูกผู้ชายอุ้มขึ้นรถก็พูดไม่ออก

 

ผมหลงรักพรีม รักมานานแล้ว ตอนถูกปฏิเสธแล้วห่างกันไปก็เคยคิดว่าเดี๋ยวเวลาคงทำให้ความรู้สึกนี้ลบเลือน แต่พอได้เจออีกครั้งจึงได้รู้ว่า เวลา ไม่ช่วยอะไรเลย

 

สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ เฮือกหนึ่งผมจึงลบไฟล์ทั้งหมดจากตัวเครื่องและถังขยะ ก่อนจะยกมือขยี้ผมให้ฟูแล้วทำเป็นเดินกึ่งวิ่งเข้าห้องประชุม “พี่ฉวน เครื่องน่าจะมีไวรัส ไฟล์ที่เราลงไว้ตั้งแต่หลังปีใหม่หายหมดเลยพี่”

 

“หา ?!” หลุดอุทานคำหนึ่งเขาก็วิ่งออกไปยังคอมพิวเตอร์และก็กลับมาอย่างหัวเสีย “หายหมดจริงด้วยครับพี่แต้ว เหลือแค่ในมือถือผมรูปเดียวซึ่งก็ถ่ายติดแค่พริมาตอนเดินขึ้นคอนโดด้วย”

 

“ไม่เป็นไร ต่อให้ไม่มีหลักฐานอะไรสร้อยก็จัดการได้” ริมฝีปากสีม่วงดอกบัวคลี่ยิ้มก่อนเจ้าตัวจะเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง “ขอนั่งหน้าคอมฯ แป๊บ ตอนนี้เพิ่งสิบโมง สร้อยสาบานได้เลยว่าภายในวันนี้แหละนักข่าวทุกสำนักจะต้องไปรุมพริมายิ่งกว่าฝูงไฮยีน่ารุมขย้ำลูกกวางซะอีกค่ะ”

 

หัวใจของผมเต้นถี่ ขณะที่กำลังจะลุกขึ้นไปโทรศัพท์กลับต้องชะงักแล้วแกล้งทำเป็นเปลี่ยนท่านั่งแทนเพราะเห็นว่าดอกสร้อยลอบมองตัวเองอยู่

 

แต่ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องเตือนพรีมให้ได้ !

End talks.







8.23PM

“ช้า !” เหม่อมองพี่ปราชญ์ตะคอกน้องนางแบบที่เดินคิวหลังแล้วฉันก็ถอนหายใจ “จะเดินช้าไปไหนเกรซ ดูแค่นี้ยังจะหลับวันเดินจริงคนดูไม่นอนคอพับกับเก้าอี้เลยเหรอ เริ่มใหม่ !

 

“สามทุ่มจะได้กลับบ้านหรือเปล่าเนี่ย” พลอยบ่นกระปอดกระแปด

 

“กลับก่อนป่ะ” ฉันบอกเพื่อนอย่างเกรงใจ เพราะพลอยอยู่เซ็ตแรกซึ่งนางแบบร่วมกลุ่มไม่มีปัญหาเลยได้รับอนุญาตให้กลับตั้งแต่สองทุ่มแล้ว แต่ที่ยังอยู่ยาวก็เพราะต้องการพาฉันไปหาหมอ

 

“ไม่เอาอ่ะ ฉันเป็นห่วง...” ยังพูดไม่ทันจบประโยคโทรศัพท์ในมือเพื่อนพลันสั่นยาว ๆ ขึ้น “แป๊บนะ โซ่โทรมา”

 

เอ่ยจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปด้านนอก เนื่องจากรู้ว่าคุณโซ่ติดพลอยมากและต้องรอกินข้าวพร้อมกันทุกวันดังนั้นฉันจึงโทรเรียกผู้จัดการส่วนตัวมาเพื่อที่เพื่อนจะได้ไม่ต้องกังวล ซึ่งนับว่าโชคดีตรงพี่อ้อยซื้อของอยู่ที่ซูเปอร์มารืเก็ตแถวนี้พอดีขับรถไม่เกินสิบนาทีก็น่าจะมาถึงที่นี่

 

หลังฉันกดวางสายพี่ปราชญ์จึงเรียกรวมพลและให้เดินใหม่อีกรอบ ในขณะที่ฉันเดินวาดลวดลายออกไปถอดเสื้อแจ็กเก็ตแล้วหมุนตัวตรงหน้าเวทีพี่อ้อยก็เดินกึ่งวิ่งเข้าไปคุยอะไรสักอย่างกับพี่ปราชญ์ ครู่เดียวเขาก็โบกมือเรียกฉัน “พรีมมานี่”

 

“มีอะไรเหรอคะพี่...”

 

“ปีนออกกำแพงด้านหลังแล้วขึ้นแท็กซี่กลับคอนโดเลย เดี๋ยวรถพี่ขับกลับให้เอง” พี่อ้อยแทรกทันควัน

 

“ยังไงนะคะ” เป็นคำสั่งที่แปลกซะจนต้องขมวดคิ้ว แต่แทนที่จะแถลงไขเธอกลับยัดกระเป๋าคลัชใส่มือฉัน

 

“พี่เก็บของให้หมดแล้ว อยากรู้อะไรขึ้นแท็กซี่ก่อนแล้วค่อยกดดูไลฟ์สดจากเพจ” ผู้จัดการส่วนตัวรัวคำพูดแบบไม่หยุดพักหายใจ “นักข่าวรอรุมทึ้งเราอยู่ข้างนอกเกือบครึ่งร้อย พลอยรับหน้าแทนอยู่”

 

เพราะสังหรณ์ใจเรื่องนางร้ายชื่อย่อ มาตั้งแต่ช่วงเที่ยง ได้ยินเพียงเท่านั้นฉันก็ไหว้พี่ปราชญ์ลวก ๆ ก่อนจะถอดรองเท้าแล้วคว้ามันห้อเต็มเหยียดออกทะลุประตูหลังไปโผล่ที่สนามหญ้า

 

จ้องกำแพงสูงชะลูดอยู่เพียงครู่เดียวก็ตัดสินใจโยนส้นสูงข้ามไปเป็นอย่างแรก มันลอยอยู่กลางอากาศแค่เสี้ยววินาทีก่อนที่จะหายลับสายตาแล้ว...

 

ปึก !

 

“ฟัค !


รองเท้าน่าจะพลาดเป้าไปโดนคนอย่างไม่ต้องสงสัย

 

เพราะรู้แบบนั้นฉันจึงชะงัก แต่ยืนละล้าละลังได้เพียงชั่วอึดใจเสียงตะโกนโหวกเหวกก็ดังขึ้นจากที่ไกล ๆ

 

“เฮ้ย ! ที่สนามด้านหลัง” สติของฉันขาดผึง หลังเขวี้ยงกระเป๋าราคาแพงระยับไปอีกฟากอย่างไม่ห่วงมูลค่าก็ลงมือปีนป่ายจนกระทั่งเหวี่ยงขาข้ามกำแพงแล้วจึงเหลือบมอง ข้างล่างนั่นมีฝูงคนนับสิบกำลังวิ่งมา ท่าทางพวกเขาหิวกระหาย “น้องพรีม....”

 

หนึ่งในนั้นเรียกชื่อฉันก่อนที่หลายคนจะผลัดกันตะโกนเซ็งแซ่จนฟังไม่ได้ศัพท์

 

แม้ว่านางแบบเป็นอาชีพซึ่งต้องรักษาเรือนร่างให้อยู่ในสภาพดีที่สุดเพราะเราเปรียบเสมือนส่วนหนึ่งของสินค้า แต่ฉันกลับปล่อยมือแล้วกระโดดลงจากกำแพงสูงลิบโดยไม่กลัวว่าตัวเองจะได้แผลสักนิด

 

ตุบ !

 

ต้องหนีให้พ้น ประโยคที่ดังก้องหูกลบความเจ็บแปลบตรงบริเวณข้อเท้าไปจนหมดสิ้น ฉันรีบก้มมองพื้นเพื่อหากระเป๋าและรองเท้าพอไม่พบจึงหมุนตัวกลับมาอีกทาง ก่อนร่างจะปะทะเข้ากับใครสักคนเข้าอย่างจัง

 

ด้วยความตกใจฉันจึงถอยหนี แต่ก้าวขาได้เพียงก้าวเดียวก็เสียการทรงตัว และในขณะที่กำลังจะล้มฝ่ามือหนาก็ตวัดฉับมาคว้าต้นแขนเอาไว้

 

“ปะ...” เมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วเห็นว่าคนที่พันธนาการตัวเองอยู่เป็นใครคำพูดก็หลุดหายลงไปในลำคอ

 

เหมือนเวลาได้หยุดหมุนลงดื้อ ๆ...

 

อยากจะหลบให้พ้นจากดวงตาดำขลับและลึกล้ำคู่นั้นใจแทบขาดแต่ก็ไม่สามารถทำได้ ราวกับว่าฉันไม่ได้เป็นเจ้าของร่างกายนี้

 

“หนีอะไรอยู่” ตอนริมฝีปากหยักลึกขยับอย่างเชื่องช้ากลิ่นบุหรี่เคล้ากลิ่นหอมหวานของอะไรสักอย่างก็ลอยมาแตะปลายจมูก

 

คนบ้า... ทั้งที่ไม่อยากเห็นหน้าสักนิด แต่ทำไมถึงได้เจออยู่เรื่อยเลย

 


ยัง ! ยังมีหน้ามาถามน้องอีกว่าหนีอะไร

อยากจะตะกุยซิกแพ็กให้กระจุย ฮึ่ยยยย=,,=

เราควรเปิดตะปอยตอนต่อไปเลยใช่มะ555555555




เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ


*อิมเมจตัวละคร*

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9.46K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #47897 littledaydreame (@littledaydreame) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 22:37
    มาเจอกันได้ไงเนี่ยยยย
    #47,897
    0
  2. #45898 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 12:08

    สงสารไผ่เหมือนกันนะ เฮ้อ

    #45,898
    0
  3. #43211 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2562 / 13:10

    ผู้ชายคนนี้~


    มาทีไร ทำเอาคนอ่านเขินทุ้กกกที


    ฟีโรโมนพลุ่งพล่านมากก

    #43,211
    0
  4. #41338 Rosdukon2535 (@Rosdukon2535) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 16:16
    สนุกจัง
    #41,338
    0
  5. #37723 tom247 (@tom247) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 16:43
    อ้าวอีบร้าหนีนักข่าวซิแก ตัวแกเองก็ดีนัก มีคู่หมั้น แล้วยังคั่วนางเอกแถมยังแอบกินนางร้าย สงสารกวางเลย
    #37,723
    0
  6. #37485 iowatrumpet (@iowatrumpet) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 11:39
    ไม่น่าท้องหรอก ยังไม่ถึงเดือนเลย อาการมันเร็วไป เครียดมากกว่า
    แต่น้องแนต ณ เขาเขียวท้องจิงนะจ้ะ แต่ไม่ได้ไปฝากครรภ์ ไปตรวจคอนเฟิร์มเฉยๆ ครุคริ
    เอาจิงๆ ถ้าไม่มีเรื่องนักข่าว เบียร์กับนางเอกก็คงแยกกันไปไม่มีเรื่องเกี่ยวข้องกันอีก ประมาณนางเอกโดนฟันฟรี
    คราวนี้นักข่าวมา เบียร์ก็ต้องมาพัวพัน เลยเกิดความรู้สึกดีๆต่อกันตามมา บลาๆๆ ตามนั้น เฮ้อ~
    #37,485
    0
  7. #33869 eakkalak wisudrasame (@luckyeakkalak) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2562 / 07:05
    สงสารกวาง ทำใจไม่ได้เหมือนกันถ้าเจอผู้ชายแบบนี้
    #33,869
    0
  8. #33127 add_jarunee (@add_jarunee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 07:52
    เมื่อไหร่จะมี Ebook คะ รอนานแล้วนะ
    #33,127
    0
  9. #31376 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 17:00
    ท้องหรอ? พึ่งผ่านมาไม่นานเองนะ อิเจ๊ดอกสร้อยนังทรัวดี ไผ่ต้องช่วยพรีมนะ
    #31,376
    0
  10. #20611 blankmode (@blankmode) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 15:26
    น่ารักอะ55555
    #20,611
    0
  11. #17081 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:26
    โอโห ก็รู้นะว่านิยาย แต่พอคิดถึงถ้าเป็นชีวิตจริงๆ ดาราที่มีข่าวแอบกินผู้แบบนี้ ชื่อเสียงคือกู้ไม่กลับ ประวัติติดตัวยาวเลยนะ ไหนจะประเด็นที่ยี่หว้าเปิดก่อนว่าคุยๆกับพระเอกอยู่แล้ว ภาพลักษณ์นางก็ใสกว่า คือคนอ่านข่าวร้อยทั้งร้อยก็ต้องมองนางเอกว่าเป็นชู้อะ

    คาริสาทำอะไรหนักมือเกินไปมากจริงๆ พลาดมาทีคือทำลายชีวิตผญ.คนนึงเลยนะ
    #17,081
    1
  12. #14912 kpumja (@kamlangjai-dd) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:41
    ป้องกันแล้วน้า อย่าท้องเลย สงสารพรีม
    #14,912
    0
  13. #13980 Amineen27 (@Amineen27) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:13
    อย่าเพิ่งให้พรีมท้องน้า หมั่นไส้อิตาพี่เบียร์มากเลย อยากให้พรีมเริ่มสนใจไผ่หน่อย555
    #13,980
    0
  14. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:40
    ไผ่รักมานานแล้ว พี่บี้ขอให้ชีใจอ่อนกับไผ่ก่อนพี่เบียร์นะ
    #10,829
    0
  15. #8990 minnie_binnee (@platinumpinin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มกราคม 2562 / 22:40
    วนกลับมาอ่านเม้นตอนนี้เพราะไม่แน่ใจว่ามีแค่เรารึเปล่าที่กลัวว่าพรีมท้อง555

    แต่บางคนก็บอกว่าไรท์แค่แกล้งให้ลุ้น เอ้า ลุ้นก็ลุ้น5555
    #8,990
    0
  16. #8465 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มกราคม 2562 / 14:22
    คุณเบียร์รู้ตัวบ้างมั้ยยยยย
    #8,465
    0
  17. #7919 ❥Woaini (@Janejira-M) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 21:09

    งื้อออพระรองของฉันนน ช้ำรัก..ยังจะต้องมาเจ็บซ้ำๆ มามะมาซบอกเรา//ว้า คนอยู่ถูกที่ถูกเวลา ..เอ้ะๆหรือเจตนา

    #7,919
    0
  18. วันที่ 21 มกราคม 2562 / 14:55
    กลัวพรีมท้องอ่าาา ถึงพี่เบียร์จะใส่ก็เถอะ... ไผ่ดูคนดีมากเลย รุ้สึกอยากเชียร์ให้คู่น้องพี่เบียร์5555เพ้อเจอไปอีก พี่เบียร์เนี้ยน่าจะคอยสืบเรื่ิองของพรีมตั้งแต่วันนั้นแน่เลยถึงได้มาทันเวลาพอดีอย่างกับรู้ใจ
    #7,575
    0
  19. #6424 Iglues_M (@mieexol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 23:51
    เจอคุณตฤณทุกที่เลย
    #6,424
    0
  20. #6315 นิตา (@exofan-thanita) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มกราคม 2562 / 21:23
    ชอบมากๆเลยค่ะ
    #6,315
    0
  21. #5496 โพยม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 00:56

    โซ่ติดเมีย..ซะงั้น

    #5,496
    0
  22. #5475 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 21:03

    ไม่ได้ยินเสียงนักข่าววิ่งตามเหรอคะ พ่อคุณทูลหัว

    #5,475
    0
  23. #5420 ป้ามโน (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 11:08

    พระกระโดดกำแพง

    ครานี้ยัยชี..กระโดดกำแพงซะแล้ว

    #5,420
    0
  24. #5417 palllll (@palllll) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 10:45
    ถามมาได้นะนะ
    #5,417
    0
  25. #5327 siranyaa_jeen (@siranyaa_jeen) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 07:02
    มาจากไหน มาทำอะไรอยู่ตรงนั้นเนี่ยคุณเบียร์
    #5,327
    0