Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 33 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 30 : นี่หรือคือความ ‘รัก’ [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 292,217
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16,121 ครั้ง
    13 ก.ย. 62

LOVE THERAPY

บำบัดรักบทที่ 30 : นี่หรือคือความ รัก



.



“นายเมาครับ” ได้ยินที่คุณเข้มบอกฉันก็มองเลยทั้งสองคนไปที่เตียงซึ่งมีร่างสูงใหญ่นอนคว่ำหน้ากางแขนกางขาอยู่

 

บอกตัวเองว่าห้ามเป็นห่วง แต่เห็นท่านอนที่มีสิทธิ์ขาดอากาศหายใจตายขาทั้งสองข้างกลับเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะจัดแจงซ้อนมือเข้าไปตรงข้างแก้มแล้วพลิกให้ใบหน้าคมคายซึ่งหลับตาพริ้มเบนมาอยู่ในท่าตะแคง

 

อาบน้ำมาเหรอ ทำไมนอกจากกลิ่นเหล้ากับกลิ่นบุหรี่แล้วถึงได้มีกลิ่นสบู่โชยมาด้วยล่ะ

 

ทำนองนี้ก็คงไม่แคล้ว...

 

“เด็กพี่เบียร์ ?” คนที่ฉันไม่รู้จักหันมองคุณเข้มพร้อมเบ้ปากแต่ยังไม่ทันฟังคำตอบก็บอกฉันด้วยน้ำเสียงดูถูก “เธอ ไปเอาผ้ามาเช็ดตัวเขา”

 

ปกติฉันสุภาพกับคนที่พบเจอเป็นครั้งแรกเสมอเพราะถือว่าเฟิสต์อิมเพรสชันสำคัญมาก แต่เมื่อเขาไม่ให้เกียรติคนอื่นก็ไม่รู้จะทำแบบนั้นไปทำไม ดังนั้นจึงได้ตอกกลับเสียงเรียบ “ไม่ได้เป็นขี้ข้าใครค่ะ”

 

“ไม่ใช่อย่างที่คุณไวน์เข้าใจครับ” คนกลางอย่างคุณเข้มรีบไกล่เกลี่ยก่อนจะร้องขอ ในขณะที่ผู้ชายชื่อไวน์มองฉันตาแข็งเหมือนไม่เคยพบเคยเจอ “นี่คุณไวน์น้องชายคุณเบียร์ครับ ส่วนนี่คุณพรีมเป็นเพื่อนคุณโซ่ มีความจำเป็นต้องมาอยู่ที่นี่ชั่วคราว”

 

ตอนคุณเข้มแนะนำว่า พรีม คุณไวน์ก็เอียงคอคล้ายกำลังนึกอะไรสักอย่าง ครู่หนึ่งจึงเลิกคิ้วด้วยท่าทางครุ่นคิด และอาจเพราะกลัวว่าจะถูกเข้าใจผิดอีกคุณเข้มจึงเน้นย้ำ “อยู่กันแบบรูมเมตครับ”

 

ทั้งที่ฉันคิดว่าคุณไวน์จะตีมึนแต่พอรู้ความจริงเขาก็ค้อมศีรษะ “ขอโทษครับ”

 

“ขอโทษเหมือนกันค่ะ” ถึงจะยังเคืองไม่หายแต่ฉันก็ทำตามในแบบเดียวกัน

 

เมื่อเหตุการณ์คลี่คลายคุณเข้มจึงวอนขอ “คุณพรีมครับ เช็ดตัวให้นายหน่อยได้ไหมครับ”

 

“พรีมเตรียมผ้าให้ได้ค่ะ แต่เรื่องเช็ดตัววานคุณเข้มทำเอง”

 

“ทำไมล่ะครับ” สีหน้าคุณบอดี้การ์ดบ่งบอกได้ดีว่าข้องใจ

 

“กลิ่นเหมือนเพิ่งไปมีอะไรกับผู้หญิงมา พรีมทำไม่ลงค่ะ แขยงมือ” รู้ว่าที่พูดไปไม่ดีเลย อยากหยิกปากตัวเองเหลือเกิน ทำไมวันนี้ถึงได้ปากคอเราะรายนักนะ...


“ให้พวกผมทำกันเองตื่นมาคงมองหน้ากันไม่ติดครับ”

 

ฟุ่บ !

 

อยู่ ๆ คุณเบียร์ก็ชูนิ้วชี้ขึ้นเป็นเชิงบอกให้หยุดพูดก่อนจะส่ายข้อมือไปมา จากนั้นจึงพลิกร่างนอนหงายและเถียงโดยไม่เปิดเปลือกตา “I didn’t do it. (ผมไม่ได้ทำ)”

 

เงียบไปครู่หนึ่งค่อยพึมพำด้วยน้ำเสียงยานคาง “อย่ามาใส่ร้าย”

 

ฉันเผลอหันมองคุณเข้มด้วยสายตาคาดคั้นโดยอัตโนมัติ เม้มปากเล็กน้อยคนสนิทจึงคลี่ยิ้มชวนเขินอายแล้วตอบสั้น ๆ “ครับ”

 

เอ่ยจบก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนู หายเข้าห้องน้ำได้เพียงครู่เดียวก็ออกมาพร้อมกะละมังใบเล็ก วางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงแล้วค่อยบอกหน้าตาย “ผมกับคุณไวน์ขอตัวกลับก่อนนะครับ”

 

“เดี๋ยวค่ะ !” เห็นเขาทำท่าจะคว้าแขนคุณไวน์ฉันก็รีบเรียก พอคุณเข้มยอมหยุดจึงเอ่ยเสียงอ่อย “คุณเข้ม อยู่เป็นเพื่อนพรีมก่อนได้ไหมคะ”

 

ดูเหมือนคุณเข้มรู้ว่าฉันระแวงเรื่องอะไรจึงหลุดหัวเราะก่อนพยักหน้าแล้วถามคุณไวน์ “เดี๋ยวผมอยู่เป็นเพื่อนคุณพรีมดูแลนาย คุณไวน์จะกลับก่อนไหมครับผมจะได้ลงไปส่ง”

 

เมื่อมั่นใจว่าคุณเข้มไม่ทิ้งตัวเองแน่แล้วจึงละความสนใจจากทั้งคู่ก่อนจัดการก้มลงไปถอดรองท้าลำลองของคุณเบียร์วางลงตรงปลายเตียง

 

“รอกลับพร้อมกันก็ได้” คุณไวน์ปฏิเสธ

 

แม้ไม่หันไปมองฉันก็รับรู้ได้จากทางหางตาว่ากำลังถูกเขาจ้องอยู่... พี่น้องคู่นี้มันยังไงกันนะ

 

“งั้นออกไปหาอะไรร้อน ๆ ดื่มรอดีกว่าครับ ผมชักรู้สึกง่วง ๆ เหมือนจะขับรถกลับไม่ไหว” คุณเข้มเดินอ้อมมาทางด้านหน้าคุณไวน์ก่อนจะผายมือ

 

นิ่งไปครู่หนึ่งเขาก็รับคำ “อืม”

 

วินาทีที่น้องชายคุณเบียร์เอื้อมไปหมุนลูกบิดประตู แคสเปอร์ก็พรวดพราดเข้ามาแต่คนไวกว่าอย่างคุณเข้มกลับคว้าปลอกคอไว้ได้ทันก่อนจะดันเจ้าตัวดีออกข้างนอกพร้อมสำทับ “แคสเปอร์ อย่ากวนพ่อ”


กึก ! เมื่อประตูถูกดันกลับเข้าที่อย่างเงียบเชียบฉันก็ขยำผ้าสองสามหนก่อนจะบิดแล้วคลี่เช็ดตามใบหน้าร้อนผ่าว เพราะลมหายใจของเขาสูดเข้าและผ่อนออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอจึงกล้าบ่น

 

“เมาเป็นหมาเลยนะ” และพอเห็นเขาไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองก็ยิ่งย่ามใจ “ไม่มีสติแบบนี้ไงถึงได้...”

 

ไม่มีสติแบบนี้ไงถึงได้โดนแม่นางเอกดังแอบถ่ายส่วนนั้นส่วนนี้ของร่างกายเอาไปอวดชาวบ้าน คือสิ่งที่จะกล่าว แต่แล้วคำพูดพลันต้องหลุดหายลงคอ เมื่อคุณเบียร์เปิดเปลือกตาขึ้น

 

I’m not Intoxicated. (ผมไม่ได้เมา)” ริมฝีปากได้รูปขยับอย่างเชื่องช้า

 

“...” ใช้ศัพท์ชวนมึนซะด้วย

 

Just tipsy. (แค่กรึ่ม ๆ)”

 

ฉันรู้สึกเหมือนเป็นนักมวยที่ถูกต่อยเสยท้องแข้งขาอ่อนแรงจนยืนเข่าไม่ไหว แต่จังหวะที่กำลังจะเสียหลักพับเพียบลงไปกองกับพรมข้างเตียงมือหนาก็เอื้อมมาคว้าต้นแขนไว้แน่น

 

เดี๋ยวนะ... ถ้าไม่ถึงขั้นเมางั้นแปลว่าที่ฉันพูดก่อนหน้านี้ก็คิดตามได้หมดเลยงั้นสิ

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก อยู่ ๆ หัวใจพลันเต้นแรงขึ้น หูอื้อตาลายคล้ายจะเป็นลม

 

เพราะรู้สึกไม่ดีจึงพยายามบิดแขนออกแต่ก็ไร้ค่าเมื่อมือของคุณเบียร์ไม่ขยับสักนิด “งั้นคงไม่ต้องเช็ด...”

 

“ต้อง” เอ่ยจบก็เปลี่ยนมาจับข้อมือของฉันแล้วบีบบังคับให้นาบผ้าเข้ากับต้นคอ “ไม่งั้นผมจะปวดหัว”

 

“ลุกขึ้นไปอาบน้ำสิคะ” พูดเจื้อยแจ้วได้แบบนี้ไม่ใช่แค่กรึ่มแล้วแหละ เรียกว่าแอลกอฮอล์ทำอะไรเขาไม่ได้เลยจะดีกว่า

 

“ไม่เอา” เขางอแงเสียงขึ้นจมูก “จะให้คุณเช็ดตัว”

 

“...”

 

พอเห็นฉันยังนิ่งจึงพูดต่อ “ผมช่วยคุณไว้นะ ไม่ตอบแทนกันหน่อยหรือไง”

 

ช่วย ? หมายถึงเรื่องที่โฟนอินเข้าไปในรายการหรือเปล่านะ


“ทวงบุญคุณเหรอ... ได้ เช็ดก็ได้ค่ะ” ฉันย่นจมูกก่อนจะบิดข้อมือออกแล้วเปลี่ยนเป็นก้มหน้าก้มตาเช็ดท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ

 

“ถ้าทวงแล้วได้ผมจะทำตัวมีบุญคุณกับคุณเยอะ ๆ” ถึงเขาจะทำตัวกวนอารมณ์จนน่าโมโหแต่บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมนอกจากจะไม่โกรธแล้วดันหน้าร้อนอีกต่างหาก

 

หลังลากผ้าเย็นอุณหภูมิห้องไปบนท่อนแขนทั้งสองข้างเรียบร้อยจึงกระแทกเสียง “เสร็จแล้ว”

 

“เสร็จที่ไหน” เลิกคิ้วแล้วคนบนเตียงก็ชูแขนขึ้นก่อนจะดึงเสื้อยืดที่สวมออกด้วยมือเดียว เมื่อร่างกายท่อนบนเปลือยเปล่าปรากฏแก่สายตาฉันก็รู้ตัวว่าเลือดลมในกายพลุ่งพล่าน สติแตกซ่านจนต้องรีบลุกพรวดขึ้น

 

มดหรือไรฝุ่นที่ไหนทนไหวจะอยู่ก็อยู่ไป นาทีนี้พริมาอยู่ไม่ไหวแล้ว !

 

แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาคนไวกว่าก็เอื้อมมือมากระชากแขนจนร่างฉันเซเข้าสู่อ้อมกอด ก่อนที่เขาจะทิ้งตัวนอนลงไปบนเตียงแบบหน้าไม่อาย

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก เพราะหูแนบสนิทไปกับอกซ้ายจึงได้ยินเสียงหัวใจของคนที่ตัวเองทับอยู่

 

“คุณไม่ทำตามคำพูด”

 

“พรีมทำแล้ว” เนื่องจากรู้ว่าขืนอยู่ตรงนี้ต่อไปคงไม่ดีแน่จึงพยายามจะหยัดกายขึ้นแต่เขากลับแกล้งตีมึนกอดไม่ยอมปล่อย “ปล่อยพรีม”

 

“คุณบอกจะเช็ดตัว”

 

“พรีมก็เช็ดแล้วไง”

 

ได้ยินคำตอบคุณเบียร์ก็คลายอ้อมกอด แต่แล้วในขณะที่ฉันกำลังจะลุกเขากลับพลิกตัวขึ้นมาคร่อม เมื่อร่างจมยวบลงกับที่นอนหนานุ่มฉันก็ตกใจจนเผลอหวีดร้อง “ว้าย !”

 

“เมื่อกี้เรียกเช็ด แขน” ตอนใบหน้าคมคายเลื่อนลงมาใกล้ฉันก็เตรียมจะตะโกนร้องเรียกคุณเข้ม แต่เขากลับรู้ทันยกมือขึ้นปิดปากแล้วพูดต่อ “ไม่ใช่ตัว


มีใครเคยอยู่ใกล้ผู้ชายแล้วหัวใจวายตายบ้างหรือเปล่านะ ทำไมตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะระเบิดตัวเองให้แตกเป็นเสี่ยงเลยล่ะ

 

“อยากออกไปจากห้องดี ๆ คุณต้องทำตามที่ตกลงกันก่อน เข้าใจไหม” หลังจากฉันพยักหน้าหงึก ๆ ริมฝีปากหยักสวยจึงคลี่ยิ้มก่อนจะเลื่อนมือไปวางบนที่นอน เมื่อน้ำหนักเพิ่มมากขึ้นจุดที่ฉันนอนก็ยุบตัวลงหนักกว่าเก่า “เช็ด”

 

ยามยกผ้าจดกับผิวกายร้อนผ่าวมือของฉันก็สั่นระริกแถมน้ำหูน้ำตายังเอ่อคลอเบ้า แม้พยายามจะจินตนาการภาพว่าคุณเบียร์เป็นผู้ป่วยอนาถาที่เคยเช็ดตัวทำแผลให้สักเท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ ในเมื่อคนเหล่านั้นไม่มีใครเรือนร่างสมความเป็นชายอย่างเขาเลย

 

“คุณ”

 

“คะ” เราต้องคุยกันในท่าล่อแหลมแบบนี้จริงเหรอ

 

“ผมรู้สึกไม่ชอบใจเลย”

 

“เรื่องอะไรคะ” จะหาเรื่องกันอีกหรือเปล่าเนี่ย

 

“เรื่องที่คุณปรักปรำผม”

 

หมายถึงที่ฉันบอกว่า กลิ่นเหมือนเพิ่งไปมีอะไรกับผู้หญิงมาสินะ และเขาก็ตอกย้ำว่าฉันคิดถูก

 

“ตั้งแต่ที่มีกับคุณ” อาจเพราะหน้าร้อนจนแทบไหม้อยู่แล้วจึงไม่ได้รู้สึกว่าลมซึ่งเกิดจากการขยับริมฝีปากยามเขาพูดนั้นอุ่นอย่างที่ควรจะเป็น “ผมก็ไม่มีกับใครอีกเลย”

 

ไม่รู้เลยว่าควรต้องพูดหรือทำอะไรต่อ ฉันเอาแต่เงียบก่อนจะนึกได้ว่าควรเช็ดตัวต่อให้เสร็จจึงลากไล้ผ้าขนหนูไปยังมัดกล้ามเนื้อแน่นตรงหน้าท้องอย่างเงียบเชียบ

 

“วันนี้ยี่หวามาหาผม” สิ่งที่คุณเบียร์เพิ่งเล่าทำฉันเผลอขมวดคิ้ว ก่อนที่ใบหน้าจะตึงชาจนแทบไร้ความรู้สึก “จูบผม”

 

...เหมือนโดนตบอย่างแรง

 

But I don’t wanna kiss her. (แต่ผมไม่ได้อยากจูบเธอนะ)” กว่าจะรู้ว่าตัวเองจิกเอวเขาอย่างแรงก็เป็นตอนที่ฝ่ามืออุ่นเลื่อนมาแตะหลังมือแทนการห้ามปรามกลาย ๆ “มันเป็นแค่จังหวะที่ไม่ทันระวังตัว ซึ่ง...”

 

“...”

 

“บ้ามากที่วินาทีนั้นถึงจะเมา ผมกลับคิดถึงแต่หน้าคุณ”


หลังจากที่หายไปโดยไม่บอกกล่าวพอกลับมาอีกทีก็มาพูดแบบนี้ ไม่คิดว่าขี้โกงไปหน่อยหรือยังไง

 

“ความรู้สึกบางอย่าง” เขาจ้องลึกลงมาในตาของฉัน

 

“...” เป็นอีกครั้งที่ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรต้องทำยังไง

 

“ที่ก่อนหน้านี้มันเกิดได้กับผู้หญิงทุกคน”

 

เพราะไม่บอกก็รู้ชัดจากที่คุณเบียร์พูดไว้ก่อนหน้านี้แล้วฉันจึงเม้มปากแน่น

 

“แต่ตอนนี้...” เว้นจังหวะไปครู่หนึ่งเขาค่อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “มันก็มีแค่กับคุณคนเดียว”

 

แม้สมองจะสั่งให้หันหนี แต่ร่างกายกลับถูกดวงตาดำขลับสะกดไว้ “คุณควรรับผิดชอบที่ทำกับผมนะ”

 

สาบานได้ว่าตลอดระยะเวลายี่สิบหกปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยหลงลมปากผู้ชายเลย แต่ในวันนี้ทำไมถึงได้รู้สึกวูบโหวงในช่องท้องนักล่ะ...

 

“พรีมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย”

 

“ทำ” สายตาของเขาตอกย้ำ

 

กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วฉันจึงบอก “เช็ดเสร็จแล้ว”

 

เมื่อเห็นว่าคุณเบียร์ยังนิ่งเลยดันมือเข้ากับแผงอกกว้าง “ปล่อยพรีมได้แล้วค่ะ”

 

“รู้ไหมมันยากนะกว่าจะทิ้งไอ้พวกตัวดีแล้วกลับมาหาคุณได้” คนหน้ามึนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ “ต้องกินเหล้าคนเดียวทั้งขวด เมามาก เมาเป็นหมา แต่พอได้ยินเสียงคุณ... สร่างเลย”

 

ทำยังไงดี... จะหนีจากสถานการณ์ล่อแหลมชวนใจสั่นนี้ยังไงดี

 

หันมองนาฬิกาดิจิทัลแล้วเขาจึงพูดต่อ “ตีหนึ่งกว่าแล้ว”

 

“พรุ่งนี้พรีมต้องออกแต่เช้าค่ะ” อันที่จริงไม่อยากบอกเท่าไหร่เพราะพรุ่งนี้เป็นฟรีเดย์ซึ่งนานทีปีหนฉันและพลอยจะมีตรงกัน ดังนั้นเราจึงตั้งใจหอบข้าวสารอาหารแห้งรวมถึงขนมและอุปกรณ์การเรียนไปวัดที่ลพบุรี แต่ตอนนี้อ้างเรื่องอะไรได้ก็ต้องอ้างไว้ก่อน “ตื่นตีห้าไปทำบุญ”

 

“ได้ แต่วันนี้วันเกิดผม” เขาแบมือมาตรงหน้า “ของขวัญผมล่ะ”


ตอนหายไปไม่บอกไม่กล่าว ทีแบบนี้มาทำเป็นขอ ด้วยความหมั่นไส้ฉันจึงแกล้งรวน “คุณเบียร์ไม่ได้บอกพรีมล่วงหน้า พรีมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณเบียร์เกิดวันนี้”

 

“เหรอ” พยักหน้ากับตัวเอง

 

“...” บอกตรง ๆ ฉันใจไม่ดีเลย

 

เขาหลุบมอง “ไม่มีเหรอ”

 

ประกายตาที่ประกาศกร้าวแทนคำพูดว่า แต่ผมจะเอา ทำฉันขนลุกซู่เตรียมจะเฉลยแต่ก็ทันได้เอื้อนเอ่ยเพียงคำเดียวเท่านั้น

 

“ก็... อื้อออ !” ริมฝีปากชุ่มฉ่ำประกบลงมาดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่างเลือนหายไปในพริบตา ก่อนลิ้นนุ่มอุ่นจะแทรกสอดเข้ามาปาดป่ายและดุนดันหยอกเย้าเคล้าคลอ

 

จนกระทั่งเริ่มเผลอไผลฝ่ามือที่โอบประคองต้นคออยู่ก็ออกแรงดันให้ริมฝีปากและปลายจมูกของเราบดเบียดแนบชิดจนเรียกได้ว่าลมหายใจแทบจะผสานเป็นเนื้อเดียวกัน

 

ฉันปิดเปลือกตา ปลายนิ้วที่ค่อย ๆ คลึงท้ายทอยเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขประตูของความยับยั้งชั่งใจและฉุดกระชากมันโยนทิ้งไป ฉันจึงได้อาจหาญแตะไต่ปลายลิ้นของตัวเองตอบรับอย่างเชื่องช้าทั้งที่ไม่เป็นงาน

 

ตลอดชีวิตเวลาดูฉากจูบในหนังที่พระเอกดื่มและสูบมาก่อนบอกเลยว่าฉันไม่รู้สึกอินสักนิด เพราะอดจินตนาการไปไม่ได้ว่าทั้งกลิ่นและรสสัมผัสจะต้องน่าขยะแขยงมากแน่ แต่ที่ได้รับจากคุณเบียร์นั้นกลับแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

 

กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนกึกจนบาดจมูกเคล้าความหอมคล้ายช็อกโกแลตและหมากฝรั่งมิ้นต์ไม่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่ก็จริง แต่พอกลั้นลมหายใจแล้วรับรู้แค่รสหวานล้ำติดปลายลิ้นทุกอย่างกลับดีขึ้น

 

ทั่วทั้งห้องมีเพียงเสียงที่เกิดจากริมฝีปากเปียกชื้นของเราดูดดึงถ่ายทอดความรู้สึกให้แก่กันและกัน

 

พอผ้าขนหนูซึ่งเคยแทรกอยู่ตรงกลางเลื่อนหลุดออกเปิดทางให้ฝ่ามือนาบเข้ากับผิวกายร้อนจัดและกล้ามเนื้อแข็งเกร็ง อารมณ์วาบหวามซึ่งไม่เคยบังเกิดมาก่อนก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้น


และก่อนที่เรื่องราวจะเลยเถิดจนเกินเหนี่ยวรั้ง เสี้ยววินาทีที่คุณเบียร์ผละออกเพื่อให้โอกาสได้สูดลมหายใจฉันจึงเบนหน้าหนี “พอแล้วค่ะ”

 

“ค่ะ” เสียงกระซิบดังขึ้นข้างหู “พอก็พอ”

 

เป็นผู้ชายที่รู้จังหวะว่าคำพูดหรือการกระทำแบบไหนที่จะแทงซ้ำให้ผู้หญิงทุรนทุรายได้

 

อันตรายเหลือเกิน ถึงเวลาขัดขืนจะยอมหยุดโดยง่าย แต่ทำไมทุกครั้งที่อยู่ใกล้กันฉันรู้สึกเหมือนจะถูกตบลงเตียงแล้วใช้ร่างกายฮอต ๆ ที่มีรอยสักสุดเซ็กซี่นั่นล่อลวงให้ทำเรื่องอย่างว่าซะเรื่อยเลย

 

...ที่น่าโมโหคือเมื่อกี้ตัวฉันเองก็เกือบจะโอนอ่อนผ่อนตามไปแล้ว !

 

“ลุกสิคะ”

 

ได้ยินที่พูดรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นตรงมุมปากก่อนที่เขาจะพลิกตัวไปนั่งห้อยขาอยู่ข้างเตียง แต่แล้วในตอนที่ฉันลุกขึ้นคลานเพื่อจะลงไปยืนบนพื้นร่างก็โดนดึงพรืดมานั่งทับบนตักกว้าง

 

“คุณเบียร์ ! สองทีละ...” สองทีแล้วนะ คือสิ่งที่จะบอกแต่ยังไม่ทันได้พูดให้จบเขาก็ขัดแบบหน้าด้าน ๆ

 

“ขอกอด” มาทำหน้ามึนขออะไรตอนนี้ในเมื่อแขนโอบรอบเอวคนอื่นเขาไปแล้ว “ส่วนเมื่อกี้ก็ขอแล้วนะ... ของขวัญไง”

 

“แต่พรีมมีของขวัญให้อยู่แล้ว” ความรู้สึกหลากหลายสับสนปนเปกันไปหมด ไม่รู้ว่าจะขุ่นเคือง เขิน หรืออับอายก่อนดี

 

“อ้อออ”

 

ยิ่งคุณเบียร์ลากเสียงยาวก็ยิ่งหมั่นไส้ “งั้นก็ไม่ต้องเอาแล้ว”

 

“เอา” เถียงทันควัน “คุณบอกช้า ต้องยกประโยชน์ให้เจ้าของวันเกิด ได้สองชิ้นไปเลย”

 

“โลภ...”

 

กะพริบตาหนหนึ่งผู้ชายตีมึนก็เปลี่ยนเรื่องเอาดื้อ ๆ “เห็นเข้มบอกว่าคุณงอนผมเหรอ”

 

...สายตาคู่นั้นทำฉันร้อนผ่าวไปหมด

 


คูมเบียร์คนโลภ น่าจับตีตูด

อร๊างงงงงงง

ระหว่างรอคูมเบียร์อัปต่อ ไปอ่านคูมไวน์รอกันค่ะ  <<จิ้ม ๆ>>



วาร์ปสั่งเล่มทฤษฎีบำบัดรัก <<จิ้ม ๆ>>

วาร์ปอ่านอีบุ๊กทฤษฎีบำบัดรัก <<จิ้ม ๆ>>

 

 

 




 



อีบุ๊กมาแล้วนะจ๊ะ

จิ้ม ๆ.

V

 

 

สะดวกเล่มทางนี้เลยจ้า 

จิ้ม ๆ

v

 


ฝากเด็กน้อยความจำเสื่อมไว้ในอ้อมใจด้วยน้า

คอมเมดี้อีโรติคนะจ๊ะ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ คึ ๆ =..=

.จิ้ม ๆ.

v



.

เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ



*อิมเมจตัวละคร*

 

 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16.121K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #52609 Exquisite Pain (@yaya-venus222) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 22:55

    เลือดสาดดดมากฟินไม่ไหว
    #52,609
    0
  2. #52584 anaun1393 (@anaun1393) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 21:32
    รอนานมากเลยบี้จ๋าาาาา
    #52,584
    0
  3. #52568 beevitta1422 (@beevitta1422) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 20:40

    อ่านไปเขินไปเหมือนโดนจีบซะเองอิอิ

    ไรท์เขียนเก่งเวอร์.

    #52,568
    0
  4. #52549 annoooha (@annoooha) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 19:08
    มีใครอยากส่งต่อเรื่องนี้บ้าง
    #52,549
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. #52428 อันยองอันยอง (@breezybee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 20:33
    ได้เจอกันแล้วววว
    #52,428
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #52422 suganyaaom (@suganyaaom) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 15:26
    อ่านจบแล้ว แต่ก็แวะมาดูตลอด เคยรอพี่เบียร์ทุกวัน พออ่านจบแล้วใจหายยยย
    #52,422
    0
  10. #52421 Thip265789 (@Thip265789) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 15:08
    ไปสอยอีบุ๊คมาแล้วนะบู้บี้ ตอนที่ดราม่าสุดๆอ่านไปน้ำตาไหลไป หน่วงไปหมด...ผูกปมได้สุดยอดมากค่ะ เป็นผู้เสพนะคะไม่ใช่นักวิจารณ์ใีนมุมมองผู้เสพ สุดยอดค่ะบู้บี้
    #52,421
    2
    • #52421-1 mickeyminey (@mickeyminey) (จากตอนที่ 33)
      30 สิงหาคม 2562 / 19:33
      ซื้ออีบุ๊คยังไงคะ
      #52421-1
    • #52421-2 mickeyminey (@mickeyminey) (จากตอนที่ 33)
      30 สิงหาคม 2562 / 19:35
      ซื้ออีบุ๊คยังไงคะซื้อจากไหน
      #52421-2
  11. #52420 Dan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 14:10

    เรื่องนี้มีพระเอกด้วยเหรอ

    #52,420
    0
  12. #52419 Foniiz Kanokwan (@foniiz-kt) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 13:47
    พี่เขามีอ้อนแหละ อยู่ๆก็อยากมุ้งมิ้งงุ้งงิ้ง
    #52,419
    0
  13. #52418 Itim1401 (@Itim1401) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 13:30
    อยากดูคนงอแง รอค่าาาา
    #52,418
    0
  14. #52417 cream0527 (@cream0527) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 13:28
    ฮือออ รีบมาเลยครับ รอนะๆๆ
    #52,417
    0
  15. #52416 mickeyminey (@mickeyminey) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 12:00
    ใครมีหนังสือที่อ่านเเล้วอยากส่งต่อบ้างคะนี่รอไม่ไหวเเล้วว
    #52,416
    0
  16. #52414 vmobilev546 (@vmobilev546) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 11:12
    รออออออ
    #52,414
    0
  17. #52413 Adchara-tu (@Adchara-tu) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 10:59
    ฮื่อออ สปอย ไม่ไหวละค่ะ รอๆๆ
    #52,413
    0
  18. #52412 clever_my (@sopicha) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 09:15
    เย่ เขาจะเจอกันแล้ว
    #52,412
    0
  19. #52411 da-kll456 (@da-kll456) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 09:09
    รอนะค่าาาาาาา
    #52,411
    0
  20. #52410 มัยน๊ะ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 09:06

    พี่เบียร์ขี้อ้อน 555

    #52,410
    0
  21. วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 08:28
    จะซื้อเล่มแล้ว อดทนรอไม่ไหว555
    #52,409
    1
    • #52409-1 Pptc_66 (@Pptc_66) (จากตอนที่ 33)
      30 สิงหาคม 2562 / 14:49
      คุ้มค่าค่ะ เราถอยอีบุคมาอ่านแล้ว ติดใจ555+
      #52409-1
  22. #52408 SnowNan2201 (@SnowNan2201) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 08:27
    โอ้ยยย พี่เบียร์ของน้องงงง😖
    #52,408
    0
  23. #52407 nongraks (@nongraks) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 08:05
    รอๆๆคะ
    #52,407
    0
  24. #52406 Angangkana (@Angangkana) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 08:05
    พี่อ้อนน้อง
    #52,406
    0
  25. #52405 mintjiopghrike (@mintjiopghrike) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2562 / 08:01
    รอน้าา
    #52,405
    0