Love Therapy ทฤษฎีบำบัดรัก

ตอนที่ 26 : LOVE THERAPY บำบัดรักบทที่ 23 : ‘กลาย’ เป็นคนใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม [Loading250%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 273,795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22,134 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62

LOVE THERAPY 

บำบัดรักบทที่ 23 : กลายเป็นคนใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม




Beer talks.

ก็ไม่มีอะไรมาก แค่เวลาห่างกันไม่ได้เจอไม่ได้คุยแล้วมันทรมานมากคำพูดประโยคนี้ลอยวนอยู่ในสมองยามที่เครื่องบินเคลื่อนขึ้นสู่น่านฟ้า พอได้ลองอยู่ด้วยวันหนึ่งแล้วรู้สึกว่าอยากอยู่กับคนนี้ต่อไปเรื่อย ๆ อยู่ไปจนแก่ จนกว่าคนใดคนหนึ่งจะตายก็แค่นั้นแหละ

 

เพราะอยากรู้ว่าถ้าห่างกันจะรู้สึกทรมานเหมือนที่เตี่ยพูดจริงหรือไม่ดังนั้นจึงออกเดินทางไปยังบาหลีโดยไม่ได้บอกใครอีกคน

 

ระว่างนั่งเหม่อมองออกนอกกระจกดูท้องฟ้ายามย่ำคืนก็ค้านในใจ ไม่เห็นเหมือนที่เตี่ยว่าไว้สักนิด ความรู้สึกก็ปกติดีนี่นา

 

แต่... เวลานี้อันที่จริงผมควรอยูคอนโดแล้ว ถ้ากลับมาไม่เจอผมเธอจะหงุดหงิดบ้างหรือเปล่านะ

 

แล้ว... มื้อค่ำเย็นนี้เป็นอะไรนะ พรีมทำข้าวเย็นให้ทุกวันเลยนี่นา

 

เอนเบาะจนอยู่ในท่านอนเรียบร้อยแล้วจึงเสียบหูฟังเข้ากับช่องตรงที่พักแขนจากนั้นค่อยกดเลือกหนัง แต่ดูได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องกดเปลี่ยน ผ่านไปสี่ห้าเรื่องแล้วไม่มีอะไรโดนใจจึงกดปิดก่อนบอกแอร์โฮสเตจว่าไม่รับอาหารและไม่ต้องรบกวนการพักผ่อน

 

ระหว่างนอนกะว่าจะเปิดเพลงกล่อมให้ตัวเองหลับ ๆ ไปแต่เพลย์ลิสต์ที่แรนด้อมไปเจอดันกลายเป็นเพลงที่เสียดแทงถึงความรู้สึกตอนนี้

 

‘Can’t we just talk ? Can’t we just talk ? (เราแค่คุยกันไม่ได้ แค่คุยกันไม่ได้หรือไงนะ)

Talk about where we’re goin’ (มาคุยกันเถอะว่าความสัมพันธ์ของเราน่ะจะไปทางไหน)

Before we get lost, let me out first (ก่อนที่เราจะหลงทาง ให้ผมได้พูดก่อนนะ)

Can’t get what we want without knowin’ (ผมไม่สามารถเข้าใจในสิ่งที่เราต้องการได้หรอกนะ ถ้าเรานั้นไม่รู้เลย)

I’ve never felt like this before (ผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน)

I apologize if I’m movin’ too far (ผมขอโทษ หากผมนั้นไปไกลเกินไปแล้ว)

Can’t we just talk ? Can’t we just talk ? (เราแค่คุยกันไม่ได้ แค่คุยกันไม่ได้หรือไงนะ)

Figure out where we’re goin’ (มาหาคำตอบเถอะ ว่าเราจะไปถึงจุดไหนดี)’ --- [Talk - Khalid]

 

หน้าของนางแบบตัวผอมบางทว่าทรวดทรงชัดเจนลอยวนในสมอง

 

นี่ไม่ใช่คิดถึง เรียกว่าคิดไปเรื่อยเปื่อยต่างหากผมบอกตัวเองแล้วพยายามข่มตานอน แต่ได้เพียงครู่เดียวก็ต้องพ่ายแพ้และยอมรับกับตัวเองว่า...

 

ใช่ ผมคิดถึงเธอ

 

คิดถึงในตอนที่อยู่สูงจากพื้นดินระดับหมื่นฟุตและยังไม่ทันพ้นเขตประเทศไทยเสียด้วยซ้ำ

 

เอี้ยวตัวไปหยิบโทรศัพท์จากช่องหน้าที่นั่งมาต่อวายฟายของสายการบินแล้วจึงกดเข้าแอปพลิเคชันไลน์ซึ่งข้อความจากคนสนิทก็เด้งขึ้นมาแทบจะในทันที

 

‘10.08 PM KAYM: นายถึงบาหลีหรือยังครับ

 

ควรถึงตั้งแต่สองชั่วโมงที่แล้วแล้วล่ะ แต่ตารางบินดันดีเลย์น่ะสิ

 

‘10.08 PM KAYM: เมื่อกี้คุณพรีมโทรมาถามหานายจากผม พอผมบอกว่านายไปบาหลี โกรธใหญ่เลยครับ

 

แทนที่จะกลัว หัวใจกลับเต้นรัวแถมริมฝีปากก็ยิ้มไม่หุบซะอย่างนั้น


‘10.08 PM KAYM: โทรหาคุณพรีมหน่อยไหมครับ เดี๋ยวผมเอาเบอร์ให้

 

‘10.09 PM OPPP TRINN: ไม่

 

‘10.09 PM OPPP TRINN: เจอวันกลับทีเดียว

 

ไม่รู้เลยว่าต้องทรมานมากมายสักเท่าไหร่ รู้แค่เพียงว่าตอนนี้ ความคิดถึง ได้เริ่มทำงานของมันแล้วและผมก็เลือกที่ให้เป็นแบบนี้ต่อไป... จนถึงที่สุด

 

10.10 PM KAYM: เอาแน่เหรอครับนาย

 

เดี๋ยวนี้เข้มถามมากจริง...

 

‘10.11 PM OPPP TRINN: That’s enough ! Stop asking. (พอได้แล้ว หยุดถามสักที)

 

10.11 PM KAYM: เดินทางปลอดภัยครับ พรุ่งนี้ผมเจอคุณพรีมแล้วจะโทรรายงาน

 

เมื่อเห็นว่าผมเริ่มหงุดหงิดเข้มจึงรีบทิ้งท้ายแล้วหายเงียบไปเลย

 

ปรับเก้าอี้ขึ้นให้อยู่ในท่าที่นั่งสบายแล้วนิ้วก็ทำเกินคำสั่งจิ้มเข้าแอปพลิเคชันซาฟารีก่อนจะเลื่อนเข้าแป้นภาษาไทยและพิมพ์ พรีม พริมา

 

...ไม่ได้เจอไม่ได้คุยแต่ก็ยังติดตามความเป็นไปได้นี่นา

 

กวาดตามองลิ้งก์ที่ขึ้นแล้วจึงตัดสินใจกดเข้าเพจข่าวซุบซิบดาราซึ่งชีวิตนี้ไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะสนใจ

 

ช่วงนี้ไม่มีใครฮอตเท่าชีพรีม พริมาไปอีกแล้ว เพราะในขณะที่ละครปังเอา ๆ งานโฆษณาพรีเซ็นเตอร์ก็เข้าระรัว แต่ไม่ว่างานแสดงหรืองานโชว์ตัวนางก็เอาอยู่หมดเห็นได้ชัดจากงานเปิดตัวนาฬิกาที่พารากอนฮอล วันนี้ทีมงานของเราก็ได้รับเชิญไปเก็บภาพบรรยากาศด้วยเลยมีคลิปสัมภาษณ์มาฝากกัน เอ... เรื่องงานรุ่งขนาดนี้ เรื่องหัวใจจะเป็นยังไงบ้างน้า #ใต้ความพี่น้อง

 

เรื่องหัวใจอย่างนั้นเหรอ ?...

 

จ้องมองภาพบนหน้าจอชั่วครู่จึงแตะปุ่มเพลย์

 

วันนี้มาพร้อมการ์ดเยอะแยะเลยนะคะคำถามของนักข่าวเล่นเอาพรีมทำหน้าเครียดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบในแบบที่ทำเอาผมคาดไม่ถึง

 

ช่วงก่อนพรีมถูกตามค่ะ แล้วก็มีพัสดุแปลก ๆ ส่งมาที่ห้อง เปิดออกดูเห็นเป็นพวกผมกับเส้นขนก็เลยรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัย

 

นักข่าวฮือฮา ก่อนจะถามต่อ เจอเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นหนุ่มชุดดำว่ายังไงบ้างครับ

 

หนุ่มชุดดำ ? ใครกัน เข้มไม่เคยพูดถึงเลยนี่นา

 

หนุ่มชุดดำ ?พรีมเองก็ดูท่าจะสงสัยจึงทวนคำ

 

คนที่อุ้มน้องพรีมวันนั้นไงครับ

 

ทั้งที่เมื่อครู่รู้สึกไม่ชอบใจแต่พอได้ฟังคำตอบริมฝีปากก็คลี่ยิ้ม

 

อ๋อออ... ไอ้หมอนั่นนั่นเอง


ยังไม่ทันที่พรีมจะได้ตอบอะไรเสียงรบกวนก็สอดแทรกเข้ามา เจ้าของแขนที่มีรอยสัก ที่น้องยี่หวาอัปลงไอจีคือคุณตฤณใช่ไหมคะ

 

และนั่นก็ทำให้พรีมเผลอหันไปมอง

 

ค่ะอีกคนที่ถูกสัมภาษณ์ตอบรับ

 

แล้วที่อยู่ ๆ ก็เปิดตัวแบบนี้แว่วมาว่าเพราะมีคนจ้องคุณตฤณอยู่จริงหรือเปล่าคะ พอรู้แน่ชัดว่านักข่าวสัมภาษณ์ยี่หวาเรื่องตัวเองอยู่แน่นอนแล้วก็หงุดหงิด

 

พี่ ๆ ได้ยินมาจากไหนกันคะ เป็นน้ำเสียงในแบบที่ในอนาคตต้องทำให้พรีมเดือดร้อนเพราะคล้ายกับยอมรับกลาย ๆ ว่า ใช่

 

ทั้งที่เดาไม่ออกเลยว่าพรีมจะแก้เกมยังไงแต่เธอดันทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้แล้วลากเสียยาว อ๋อออ พี่เบียร์

 

สรรพนามเรียกขานที่เปลี่ยนไปเล่นเอาทำหน้าไม่ถูก พี่เบียร์ก็เป็นห่วงตามประสาคนรู้จักค่ะ

 

พี่เหรอ ?

 

ตอนเอ่ยคำนั้นพรีมน่าเอ็นดูมาก แต่เวลาริมฝีปากจิ้มลิ้มเรียกว่า คุณผมกลับรู้สึกดี เหมือนเราอยู่ในสถานะเดียวกันไม่มีใครเหนือกว่าใคร

 

หูยยย คนรู้จักนี่ถึงขั้นอุ้มเลยเหรอคะ นักข่าวอีกคนสวนกลับ

 

วันนั้นพรีมนัดพี่เบียร์จะไปเยี่ยมเพื่อนที่โรงพยาบาลพอดีค่ะ พอพี่เบียร์มาเจอตอนพรีมล้มขาพลิกก็เลยเป็นตามที่พี่ ๆ เห็นนั่นแหละ

 

แล้วความสัมพันธ์ของน้องพรีมกับคุณเบียร์นี่อยู่ในสถานะไหนคะ

 

เงียบไปชั่วอึดใจเจ้าตัวจึงยกยิ้ม ตอนนี้ก็เป็นพี่น้องกันค่ะ รู้จักกันมานานมาก ๆ แล้วเพราะพี่เบียร์เป็นเพื่อนกับแฟนของพลอยค่ะ

 

ไม่เคยบอกสักหน่อยว่าเป็นพี่น้อง คิดเองเออเองทั้งนั้น

 

แปลว่าอนาคตก็อาจจะยกระดับความสัมพันธ์ได้ใช่ไหมครับ

 

ก็... เกือบจะหลุดขำแล้วตอนเห็นท่าทางเขินอายที่มองออกว่าแกล้งทำ ถ้ามีอะไรคืบหน้าพรีมไม่ปิดแน่นอนค่ะ แต่คงจะยากหน่อยเพราะพี่เบียร์เป็นหนุ่มโสดที่ฮอตมาก เห็นบรรดาสาว ๆ ที่รายล้อมรอบตัวเขาแล้วก็ไม่ไหวค่ะ

 

ตอนนี้ไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้วสักหน่อย...

 

พรีม เดี๋ยวต้องไปแล้ว คุณอ้อยแทรกตัวเข้ามาสะกิดพรีมพร้อมทำท่าขอโทษขอโพย

 

ขอถ่ายรูปร่วมเฟรมยี่หวากับพรีมได้ไหมคะ จะได้โปรโมตรักเล่ห์เสน่ห์ร้ายเลย นักข่าวรีบขอก่อนที่วงสัมภาษณ์จะสลายเปิดทางให้พรีมและยี่หวาขยับตัวเข้าใกล้กันต่างคนต่างกอดอีกฝ่ายไว้ขณะเดียวกันก็ปั้นหน้ายิ้ม

 

ครู่หนึ่งพรีมจึงบอก เจอกันที่กองนะ

 

จ้า ยี่หวาโบกมือแล้วภาพก็ตัดไป

 

เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้วก็ได้แต่สงสัยว่าทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ ผมเคยใช้ชีวิตสนุกไปวัน ๆ จริง แต่ทุกอย่างที่เคย สนุก ในวันนี้กลับกลายเป็นชนักติดหลังซึ่งต้องเหนื่อยมาตามแก้ไขทีหลัง

 

อา... กลับไปโดนดีแน่


หลังจากดูคลิปจบจึงเซฟรูปที่พรีมยืนโชว์นาฬิกาเรือนสวยซึ่งเหมาะจะอยู่บนต้นแขนเรียวเล็กของเธอมากกว่าใคร ๆ จากนั้นมือเจ้ากรรมก็กดออกแล้วเลื่อนหาข่าวอื่นอ่านให้ความคิดถึงบรรเทาเบาบางลงจนกระทั่งถึงลิ้งก์ รวมภาพ พรีม พริมา สมัยเป็นนางแบบต้อนรับกระแสรักเล่ห์เสน่ห์ร้าย จึงรีบเข้าไปดูโดยไม่รั้งรอ

 

และแล้วหัวใจพลันเต้นถี่... น่ารัก

 

สมัยเข้าวงการนางแบบใหม่ ๆ พรีมผอมมากหน้าตาของเธอน่ารักจิ้มลิ้ม ผ่านมาหลายปีความน่ารักก็ยังคงเดิมแต่ที่เพิ่มเติมคือความสวยเฉี่ยวสมวัย รูปร่างก็ด้วย ถึงจะมองออกว่าพรีมไม่ชอบให้พูดถึงน้ำหนักแต่ผมกลับรู้สึกว่าการที่เธอมีน้ำมีนวลอย่างทุกวันนี้นั้นดูดีกว่าแต่ก่อนเสียอีก

 

ตลกร้าย เลื่อนผ่านรูปหนึ่งมือก็กดเซฟหนหนึ่ง

 

และแล้วก็รู้ตัวว่าพลาด ไม่น่าเปิดดูเลย... คิดถึงหนักกว่าเดิมอีก

 

ถึงบาหลีอะไร ๆ ก็ดูขัดหูขัดตาไปหมดแถมงานที่วางไว้ว่าน่าจะเสร็จในวันรุ่งขึ้นกลับลากยาว ขณะที่กำลังหงุดหงิดเข้มก็โทรมาพอดี

 

“ว่าไง” รอจะฟังอยู่ว่าวันนี้ไปไหนทำอะไรมาบ้าง

 

(เมื่อวานนี้ขมบอกว่ามีนักข่าวมาสัมภาษณ์คุณพรีมเรื่องนายครับ)

 

“รู้แล้ว” เข้มน่ะ... ช้า “วันนี้ล่ะ”

 

นิ่งไปอึดใจหนึ่งจึงบอก (คุณพรีมไปถ่ายงานที่ร้านดอกไม้ของคุณอาภาครับ)

 

แปลกใจไม่น้อยเลยที่คุณแม่จ้างพรีม และอดคิดไม่ได้ด้วยว่าเป็นเพราะท่านเห็นข่าวซุบซิบดาราราเรื่องผมกับพรีมหรือเปล่า “แล้วทำยังไง”

 

(ผมกับพวกเด็ก ๆ ก็หลบอยู่ในรถครับ กลัวทะเล่อทะล่าออกไปให้คุณอาภาเห็นแล้วคุณอาภาพูดถึงนายให้คุณพรีมได้ยินจะเป็นเรื่องเอา) ถึงคุณพ่อของกวางจะขวานผ่าซากแต่คุณแม่กลับตรงกันข้าม หากไม่มั่นใจคาดว่าคงไม่ทำอะไรผลีผลามแน่ อาจแค่ระแคะระคายเลยเจาะจงเลือกพรีมมาลองเชิง

 

“แล้วตอนถ่ายเสร็จพรีมเป็นยังไงบ้าง”

 

(เหมือนจะหงุดหงิดนิดหน่อยครับ)

 

“ตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน”

 

(วัดพระบาทน้ำพุครับ เพิ่งแยกจากคุณพรีมเมื่อกี้นี้เอง คุณพรีมเข้าไปเป็นอาสาสมัครทำแผลให้คนป่วยครับ) สงสัยได้แค่เสี้ยววินาทีคนสนิทที่รู้ดีว่าผมเป็นไงจึงรีบอธิบาย (วัดพระบาทน้ำพุเป็นมูลนิธิช่วยเหลือผู้ติดเชื้อ HIV ครับ)

 

“อาสาสมัคร ?” พรีมเนี่ยนะ “แล้วเข้าไปกับใคร”

 

(คนเดียวครับ ผมโดนใช้ให้พาคุณหนูคลาร่าเอาเงินไปบริจาค)

 

“พวกขมล่ะ” แม้จะเป็นสถานที่ที่คาดว่าพวกลูกน้องคงกระอักกระอ่วนตอนเข้าไปแต่ก็ไม่คิดว่าจะมีใครปล่อยพรีมไว้แน่

 

(ไม่ได้มาด้วยครับ)

 

“ว่าไงนะ”

 

อาจเพราะน้ำเสียงของผมหงุดหงิดขึ้นทันควันเข้มจึงรีบอธิบายยาวเหยียด (คุณพรีมไล่พวกนั้นกลับหมดครับ ให้ผมติดตามมาได้คนเดียวเพราะต้องพักค้างต่างจังหวัด พอดีวันนี้คุณพรีมออกกองน่ะครับ)

 

แค่โดนผู้หญิงตัวเล็กเท่าลูกแมวไล่ก็ใจเสาะกลับกันหมดเลยงั้นเหรอ ! “ใครเป็นเจ้านายพวกมัน”

End talks.


การคุยกับคุณกวางทำให้ฉันจิตตกอย่างรุนแรงถึงขั้นที่ว่า ระหว่างวนรถไปรับคลาร่าที่คอนโดของเธอต้องขอพักเบรกลงไปซื้อเค้กกับกาแฟเย็นมากินแก้เครียดทั้งที่ไม่ใช่ชีตเดย์

 

และพอกินเสร็จก็ยิ่งรู้สึกเครียดเรื่องน้ำหนักขึ้นไปอีก !

 

ให้ตายเถอะ ไม่น่าเห็นแก่มารยาทไปดื่มชาอาบยาพิษเลย

 

“สวัสดีคะ... ค่า” เห็นหน้าฉันคลาร่าผู้ซึ่งเปิดประตูรถตู้เข้ามาด้วยท่าทางร่าเริงพลันชะงักค้าง หลังโยนกระเป๋าเดินทางหลุยส์วิตตองไซซ์ 40 ไปยังเบาะตัวที่ว่างแล้วจึงเรียกแบบกล้า ๆ กลัว ๆ “พี่พรีมเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”

 

 “ไม่มีอะไรหรอก” ฉันบอกปัดก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าต้องค้างแรมต่างจังหวัดจะให้ชายฉกรรจ์ซึ่งดูจากอายุอานามน่าจะมีครอบครัวกันหมดแล้วตามไปก็ใช่ที่จึงเปรย “วันนี้พรีมกับพี่อ้อยต้องนอนที่กองฯ ค่ะ”

 

“คุณอ้อยบอกไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว วันนี้พวกผมเลยเตรียมกระเป๋ามากันทุกคน”

 

“แล้วจะนอนกันที่ไหนคะ” ฉันไม่ออกค่าโรงแรมให้นะขอบอก

 

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหาครับ” พอคุณเข้มมาร่วมก๊วนจึงกลายเป็นว่าเขาใหญ่สุดในทีมและมีหน้าที่เป็นปากเป็นเสียงแทนทุกคน ขนาดว่าคุณขมซึ่งค่อนข้างพูดมากวันนี้ยังไม่ปริปากเลยแม้แต่คำเดียว

 

ชูนิ้วชี้ขึ้นแล้วจึงประกาศกร้าว “พรีมขอแค่คนเดียวค่ะ”

 

“ไม่ได้ครับ นาย...” น่าปวดหัวเสียจริง พูดถึงแต่คุณเบียร์ ๆ อยู่ได้

 

อีกอย่าง เห็นฉันเป็นวัตถุโบราณที่สูญหายได้กลางทางหรือยังไง ผู้ติดตามเป็นสิบขนาดนี้ !

 

“มาดูแลพรีมก็ต้องเชื่อพรีมสิคะ” สวนทันควันโดยไม่รอให้คุณเข้มได้พูดจบ “ให้ไปได้แค่คนเดียวหรือไม่ก็ไม่ต้องมีใครไปเลย พรีมจะขับเอง”

 

ไม่ใช่ว่าอยากพยศเพียงอย่างเดียว แต่ฉันเห็นใจคนที่มีครอบครัวต้องดูแล

 

หลังนิ่งไปชั่วอึดใจคุณเข้มจึงไล่ “พวกมึง ขนของลงแล้วแยกย้าย”

 

คลาร่าอาจไม่ใช่คนชอบบริโภคเผือก ดังนั้นถึงเหตุการณ์จะดูวุ่นวายตอนผู้ชายตัวถึกตบเท้าลงจากรถ เธอจึงได้หยิบคุชชันออกมาเก็บงานผิวบนใบหน้าอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว

 

อยู่ ๆ พี่อ้อยผู้ซึ่งสงสัยไปทุกสรรพสิ่งก็หันมาหรี่ตามอง “คลาร่า”

 

“คะ” ยัยจิ๋วกอดอกเชิดหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว

 

“...”

 

“พี่อ้อยมีอะไรหรือเปล่า” พอเรียกแล้วไม่พูดอะไรน้องจึงถามกลับ

 

นิ่งมองต่ออีกชั่วอึดใจพี่อ้อยก็โพล่ง “ไม่ตกใจหน่อยเหรอว่าทำไมถึงมีการ์ดตามพี่พรีมเยอะแยะขนาดนี้ นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ปกตินะ”


“คะ” เธอสะดุ้ง “ก็... หนูเคยเจอที่ห้องพี่พรีมแล้วทั้งนั้นเลยนี่คะ วันนั้นพี่เบียร์ก็ดูหวงพี่พรีมออกจะตาย แปลกตรงไหนถ้าเขาจะส่งคนมาดูแล”

 

“เออ จริงด้วย” ผู้จัดการเออออ

 

หลังกระโปรงท้ายปิดลงคุณเข้มก็ออกรถ ในขณะที่ฉันเอาผ้าคาดตาจากกระเป๋าขึ้นมาสวมแล้วเอนเบาะลงนอนพักสายตา แต่หลับไปได้ไม่เท่าไหร่ก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะโทรศัพท์สั่นด้วยข้อความจากคนขี้เหงา

 

‘1.23 PM จัดจ้านในย่านสยาม: พรีม เล่นเกมกัน

 

ไม่ต้องพูดแค่ดูจากการกระทำฉันก็รู้แล้วว่าคุณเตี่ยคงว้าเหว่ไม่น้อย พออยู่ในช่วงพักฟื้นถึงได้พยายามหาอะไรทำแก้เบื่อ

 

‘1.23 PM Pream: เจอกันในเกมค่ะ เดี๋ยวพรีมเชิญ

 

น่าแปลกที่ระหว่างอยู่ในรถคุณเตี่ยซึ่งตอนนี้คุณหมออนุญาตให้ไปพักฟื้นที่บ้านแล้วทำแค่เพียงส่งคำเชิญเข้าเกม แต่ไม่ได้ส่งข้อความมาออดอ้อนชวนไปเล่นไพ่นกกระจอกเป็นเพื่อนเหมือนเคย

 

ราวกับรู้ว่าฉันไม่ได้อยู่กรุงเทพฯ อย่างนั้นแหละ

 

ในตอนที่พาเทพทรูผู้ลงทุนเติมเกมจนได้การ์ดตัวละครสุดแกร่งฟาดฟันกับทีมอื่น คลาร่าก็ชะโงกหน้ามามอง “เล่นกับใครคะ”

 

เนื่องจากยัยจิ๋วรู้จักเขาแล้วฉันเลยบอกได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ “พ่อคุณเบียร์”

 

“ทำพ่อเขารักเขาหลงแบบนี้ไม่ต้องย้ายแล้วมั้ง” พี่อ้อยผู้ซึ่งนั่งหน้าคู่คุณเข้มและมีตันหยงนอนหลับปุ๋ยอยู่บนตักหันมาแซว

 

“ย้าย พ่อก็ส่วนพ่อลูกก็ส่วนลูก” เหมารวมกันได้ที่ไหน คุณเตี่ยดูเป็นคนแก่ที่น่ารักจะตาย ฉันยังแพลนไว้เลยว่าว่าง ๆ จะชวนไปเจอพ่อของพลอย ท่านจะได้มีเพื่อนวัยเดียวกันไม่ใช่แค่เพื่อนร่วมธุรกิจซึ่งต้องใช้ความระมัดระวังในการคบหา “อีกอย่างคุณเตี่ยก็ไม่ได้หลงพรีม แค่เหงาตามประสาคนแก่ที่เคยทำงาน แต่ตอนนี้ต้องมานั่ง ๆ นอน ๆ อยู่บ้านนั่นแหละ”

 

กดทอยลูกเต๋าแล้วจึงบ่น “ลูกชายคนโตทำงาน ลูกชายคนรองเจอหน้าเมื่อไหร่เป็นต้องทะเลาะ ส่วนลูกคนเล็กก็ย้ายออกไปอยู่คอนโด ไม่เหงาก็แปลกแล้ว”

 

จัดจ้านในย่านสยามผู้น่าสงสาร...

 

“เรื่องนี้เตี่ยบอกพี่พรีมเองเลยเหรอ” น้ำเสียงคลาร่าฟังดูตื่นตกใจ “เอ่อ... น้องหมายถึงพ่อพี่เบียร์บอกพี่พรีมเองเลยเหรอ เหมือนเป็นความลับในครอบครัวเลยนะ”

 

“บอกเอง” ฉันผงกศีรษะ

 

คลาร่ามองฉันอย่างไม่อยากเชื่อก่อนจะเอนหัวมาซบไหล่ “พี่พรีมนี่น้า”

 

“พี่พรีมทำไม”

 

“ทำไมถึงได้เป็นคนแบบนี้” เธอไถศีรษะกับท่อนแขนของฉัน “อยู่ใกล้ใครก็ทำเขาตกหลุมรักไปซะหมด”

 

“เวอร์ไป” พอจบตาด้วยการชนะแบบคัลเลอร์วิกตอรี่ฉันจึงยกมือขึ้นขยี้ศีรษะยัยตัวขี้อ้อนที่เอ็นดูเหมือนน้องสาว

 

“หนูอยากให้ใคร ๆ รักแบบพี่พรีมบ้าง”

 

เหมือนพูดเล่น แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามีหลุมดำบางอย่างในใจของเธอจึงพยายามเติมเต็มมัน “พี่พรีมนี่ไงรักคลาร่า ป่ะ ! ถ่ายรูปเช็กเรตติ้งกันหน่อย”

 

สลับไปแอปพลิเคชันอินสตาแกรมแล้วกดถ่ายรูปพร้อมปรับคุมโทนสีเสร็จสรรพจึงโพสต์ เพียงครู่เดียวจำนวนหัวใจก็วิ่งขึ้นไปถึงหลักร้อย แต่ที่เหนือกว่านั้นคือคุณเตี่ยก็มากดถูกใจพร้อมคอมเมนต์

 

‘Wattoppp: I love you both.


“หืมมม” ฉันลากเสียงยาวก่อนจะหลุดหัวเราะ “ปากหวาน มีบอกรักคลาร่าด้วย สงสัยไปตามดูละครที่เราเล่นแน่เลย”

 

แต่แล้วอยู่ดี ๆ น้องก็ก้มหน้า

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าคลาร่า” ฉันถามพร้อมสะกิดไหล่

 

“อะไรเข้าตาก็ไม่รู้” เธอตอบเสียงอู้อี้ก่อนจะเงยหน้าขึ้น กะพริบตาอยู่ครู่หนึ่งก็สูดลมหายใจเข้าปอด “สงสัยจะเป็นฝุ่น พอขยี้ก็หายแสบตาแล้ว”

 

 

 

 

 

ถึงหมอจะบอกว่าตันหยงหายดีแล้วแต่เพื่อความปลอดภัยต่อตัวเธอเองและผู้ป่วยคนอื่น ๆ เมื่อมาถึงลพบุรีฉันจึงหย่อนคู่แม่ลูกไว้ที่ร้านกาแฟน่านั่งในตัวเมือง

 

แรกเริ่มก็กะจะฝากคลาร่าให้พี่อ้อยดูแลอีกคนแต่น้องกลับส่ายหน้ายิกและยืนกรานว่าขอไปด้วย

 

หากห้างสรรพสินค้าเป็นแหล่งนัดเจอพบปะสังสรรค์และพักผ่อนหย่อนกายาให้คลายความเครียดจากงานของคนเมือง วัดพระบาทน้ำพุก็เปรียบเสมือนสถานที่พักใจของคนอย่างฉัน

 

หลังพ่อเสียลุงก็พาฉันกลับมาอยู่ด้วยกันในห้องแถวขนาดเล็กซึ่งเช่าอยู่กับเพื่อนนางโชว์อีกคนคือลุงวันดี หรือชื่อในวงการคือ ดีดี้ซึ่งก็รักและเอ็นดูฉันเหมือนลูกหลานคนหนึ่ง ถึงจะอดมื้อกินมื้อแต่ก็ถือว่าชีวิตช่วงนั้นมีความสุขดี แต่ระยะเวลาแห่งความสุขพลันสลายหายไปเมื่อวันหนึ่งลุงวันดีได้ล้มป่วยลง

 

เหตุแห่งอาการที่ปรากฏภายนอกร่างกายซึ่งบอกความหมายเป็นนัยส่งผลให้ผู้คนในคณะคาบาเรต์รังเกียจเดียดฉันท์ หัวหน้าคณะที่เคยอุ้มชูก็เบือนหน้าหนี มิหนำซ้ำยังหูเบาเชื่อคำยุแยงจากสามีเด็กว่าลุงของฉันก็น่าจะป่วยเหมือนกัน ดังนั้นหลังไล่ลุงวันดีออกจากคณะไม่นานนักพวกเขาก็เลิกจ้างลุงด้วย

 

ไม่มีงาน ไม่มีเงิน เพื่อนรักป่วย หลานอย่างฉันก็ยังต้องเรียนหนังสือ

 

ถึงจะมืดแปดด้านลุงก็กระเสือกกระสนรับจ้างรายวัน เลิกงานไปเก็บขยะหาเงินมาเลี้ยงดูฉันและลุงวันดีทุกทาง วันดีคืนดีโดนซาเล้งเจ้าถิ่นทำร้ายจนสะบักสะบอมแต่ไม่เคยปริปากบ่น ทั้งที่ทำขนาดนั้นแค่ค่าที่ซุกหัวนอนก็ยังแทบไม่พอจ่าย ดังนั้นเย็นวันหนึ่งท่านจึงโกหกฉันว่ามีคณะคาบาเรต์อื่นรับเข้าทำงานแล้วและหายออกไปจากบ้านทั้งคืน


เด็กอย่างฉันก็หลงดีใจว่าลุงอันเป็นที่รักคงไม่ต้องลำบากมากมายแล้ว แต่ได้แค่ชั่วประเดี๋ยวประด๋าวความจริงก็สาดเข้ามาโครมใหญ่ เมื่อกลางดึกคืนหนึ่งลุงวันดีท้องเสียอย่างรุนแรง เพราะร้านยาใกล้บ้านปิดดังนั้นฉันจึงต้องวิ่งลัดเลาะไปยังร้านยาที่อยู่ริมหาด

 

หลังได้ยาฉันก็เตรียมวิ่งกลับไปทางเก่า แต่แล้วสรรพางค์กายพลันชาวาบเมื่อเห็นว่าอีกฟากของถนนซึ่งติดกับหาดทรายมีคนคู่หนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ถึงจะมืดแต่ฉันก็จำได้แม่นว่าสาวประเภทสองสวมวิกผมสั้นในชุดเดรสรัดรูปที่กำลังคุยกับฝรั่งซึ่งชูไม้ชูมืออยู่นั้น... คือลุง

 

เมื่อตกลงราคากันได้เขาก็ล้วงกระเป๋าส่งเงินให้ ลุงยัดมันเข้าไปในกระเป๋าเป้เสื้อผ้าใบเล็กลึกจนสุดแขนก่อนจะเดินตามผู้ซื้อด้วยท่าทางเหนื่อยล้า

 

อยากจะคิดว่านั่นไม่ใช่ แต่กลับไม่สามารถหลอกตัวเองได้

 

ความจริงที่กระจ่างชัดเปรียบเสมือนเข็มนับพันทิ่มแทงลงบนผิวหนังของฉันทุกตารางนิ้ว มันทั้งเจ็บปวดและทรมานเมื่อได้รู้ว่าข้าวที่ฉันกิน เสื้อผ้าที่ฉันใส่ เงินที่ได้ไปโรงเรียน ล้วนแล้วแต่มาจากเลือดเนื้อและความเจ็บปวดของลุง... ลุงผู้ซึ่งไม่เคยเรียกร้องอะไรนอกจากขอให้ฉันตั้งใจเรียนเพื่ออนาคตที่ดีขึ้น

 

อยากล้วงคอขย้อน อยากจะกรีดเลือดให้ตายไปตรงนั้น เพราะเรื่องราวมันก็มีแต่ฝันร้ายที่ลอยวนเวียนมาซ้ำ ๆ

 

ทำไมชีวิตถึงไม่เคยพบเจอกับสิ่งที่ดีเลย ฉันเฝ้าถามตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนที่ความรู้สึกร้ายกาจจะผุดขึ้นมา อยากตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด

 

วินาทีนั้นฉันเกลียดตัวเอง เกลียดลุงวันดี... เกลียดจนถึงขั้นที่จำไม่ได้ว่าตัวเองกลับถึงบ้านได้ยังไง แต่พอเห็นหน้าลุงวันดีที่นอนป่วยหมดแรงอยู่บนฟูกซึ่งใช้มานานจนนุ่นฟีบแบนก็ขาดสติเผลอถ่ายทอดทุกสิ่งทุกอย่างที่เพิ่งได้เห็นมาให้เขารับรู้

 

ซึ่งก็เป็นเรื่องผิดมหันต์ และฉันในวัยสิบห้าปีก็ได้รับบทเรียนว่าการส่งต่อความเจ็บปวดของตัวเองไปสู่คนอื่นนั้นไม่ได้ทำให้ตัวเราเจ็บน้อยลงแม้แต่น้อย

 

ภาพร่างปวกเปียกหยัดกายขึ้นก่อนจะคลานสะเปะสะปะไปหยิบมีดปอกผลไม้ซึ่งวางอยู่บนจานข้าวที่ครอบอาหารต่างฝาชีง้างสุดแขนเตรียมจะจ้วงแทงตัวเองทำหัวใจฉันร่วงลงมาอยู่ตรงตาตุ่ม เมื่อสติคืนกลับจึงพุ่งตัวเข้าไปดึงมีดก่อนจะเขวี้ยงออกไปให้ห่าง

 

“ปล่อยกู !” เขาร้องโวยวายน้ำตาไหลพราก เมื่อพยายามจะคลานเข้าหามีดแล้วถูกฉุดรั้งไว้ก็ทั้งตบทั้งตีตามเนื้อตัวของฉัน “มึงจะมารั้งกูทำไม ปล่อยกู ! ให้กูตาย ๆ ไปซะ”

 

“ละ... ลุงวัน” ความหวาดกลัวที่ครอบงำจิตใจของฉันข่มความเจ็บไปเสียสิ้น “พอแล้ว”


“ภาระ ! กูมันเป็นตัวภาระ” ลุงวันดีคร่ำครวญพร้อมเปลี่ยนมาเป็นตีอกชกหัวตัวเอง เสียงร้องของคนที่พลังชีวิตถดถอยลงทุกวันโหยหวนบาดจิตบาดใจ ในขณะเดียวกันฉันก็ได้แต่กอดรัดร่างซึ่งตามผิวหนังมีตุ่มกระจาย อยู่ “ไม่มีกูสักคนอีเคทก็ไม่ต้องทำแบบนี้”

 

ฉันเองก็รู้สึกแบบนั้น ถ้าไม่มีฉันชีวิตลุงก็อาจจะดีกว่านี้ อยากตายนะ... แต่ถ้าตายแล้วลุงทุกข์หนักกว่าเดิมงั้นอย่าดีกว่า

 

“ไอ้เหี้ยอ้น ไอ้แมงดา” ตอนหลุดคำผรุสวาทดวงตาของลุงวันดีก็แข็งทื่อ จ้องมองไปยังผนังอยู่ครู่ใหญ่ค่อยด่ากราด “ไอ้ชาติชั่ว มึงทำกู มึงเอาโรคมาติดกู กูขอให้มึงเจ็บปวด ให้มึงไม่ตายดี ถึงตายเป็นผีก็ตกนรกหมกไหม้อย่าได้ผุดอย่าได้เกิดอีกเลย !”

 

คำสาปแช่งสลับกับหวีดร้องด้วยความเจ็บปวดกรีดลึกลงในหัวใจฉัน “ฮือออ”

 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ที่เรานั่งตระกองกอดกันอยู่บนพื้นแบบนั้นกระทั่งแรงสะอื้นค่อย ๆ ลดลง

 

“พรีมอยู่ห่าง ๆ ลูก อย่ามาใกล้ลุง” เมื่อสติคืนกลับมาเขาก็กระถดตัวออกห่างจากฉัน “เดี๋ยวหนูจะติดเอา”

 

ซิสเตอร์เคยสอนว่าโรคนี้ไม่ได้ติดต่อกันได้ง่าย ๆ เสียหน่อย

 

“พรีมไม่อยากให้ลุงเขตต์ทำแบบนี้แล้ว” น้ำตาที่เหือดแห้งไปแล้วเอ่อคลอเบ้า “แต่พรีมก็ไม่รู้จะทำยังไง”

 

“ไม่ทำ ๆ เดี๋ยวลุงจัดการเอง เราจะไม่บอกลุงเขตต์นะว่ารู้เรื่องนี้” เพราะคิดอะไรไม่ออกฉันจึงเอาแต่พยักหน้าแล้วยกมือปาดน้ำตาอย่างโง่งม ปล่อยให้ฉันทอดอารมณ์อีกสักครู่ท่านค่อยเร่ง “พรีมไปอาบน้ำนะลูก ฟอกสบู่เยอะ ๆ ถูตัวให้สะอาด ๆ”

 

เนื่องจากบ้านพักของเราเป็นห้องแถวสร้างจากไม้แบบโล่งไม่ได้กั้นพื้นที่ใช้สอยเป็นสัดส่วน ดังนั้นหลังออกไปจัดการธุระส่วนตัวที่ห้องน้ำรวมทางด้านหลังเรียบร้อยก็กลับมานอนคลุมโปงบนฟูกซึ่งปูไว้อีกฟากหนึ่ง

 

ถึงลุงวันดีจะนอนนิ่งแต่ฉันก็มั่นใจว่าท่านไม่ได้หลับแน่ กระทั่งลุงกลับมาในตอนเช้ามืดบทสนทนาก็ดังขึ้น

 

“ฉันอยากไปอยู่วัดพระบาทน้ำพุ”

 

“พูดอะไรของแก”

 

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมงฟูมฟายถึงขั้นจะฆ่าตัวตาย แต่ฉันกลับมองเห็นผ่านผ้าห่มเก่าคร่ำคร่าที่ใช้มานานซะจนเนื้อบางเฉียบแทบจะไม่สามารถป้องกันความเย็นได้ว่าลุงวันดีหยัดกายขึ้นพูดด้วยน้ำเสียงแน่วแน่ “เคท อยู่ที่นี่ต่อเราคงไม่รอดหรอก คนในวงการก็รู้ทั้งนั้นว่าฉันป่วยแล้วก็พานคิดว่าแกต้องป่วยไปด้วย”

 

ชีวิตของฉันจะไม่มีวันพบเจอเรื่องดี ๆ เลยเหรอ ?

 

...อยู่ ๆ ความรู้สึกนี้ก็ผุดขึ้นมาในใจ

 


บีบหัวใจแทน...

คือพริมาควรได้อะไรดี ๆ บ้างแล้ว





 

หนังสือจะมาแว้วววว (แก้ไขได้จนถึงวันที่ 27 เวลา 23.00 น. นะจ๊ะ)

หนังสือจิมาแล้วแต่เผื่อเวลาให้บี้แพ็กหน่อยเพราะเล่มเค้าหนามาก รวมเวลาจัดส่งไปรษณีย์ไทยแล้วรีดเดอร์คำนวณเลยจ๊ะว่าช่วงระหว่างวันที่ 4-12 กรกฎาคม อยู่ที่บ้านหลังไหนแล้วจัดการกรอกที่อยู่ใหม่ลงไปโลดดดด


***ปิดแก้ไขที่อยู่สำหรับรีดเดอร์ที่ไม่ได้เป็นสมาชิกแล้วเด้อ

***รีดเดอร์ที่เป็นสมาชิกอยู่แล้วเข้าเว็บ www.babylinlinsworld.com แก้ไขเองได้เลยจ้า



ตอบคำถามเรื่องสต็อกกับ E-Book นะจ๊ะ 

---- มีรอบสต็อกและมีอีบุ๊กจ้า



 

 

 



เล่นทวิตติดแท็ก  #คุณชีขยี้เสือ ด้วยนะคะ

หรือถ้ากลัวคนเปิ้บป๊าบแบบบี้ไม่เห็น @realbabylinlin ต่อเลยจ้า

จะเข้าไปรีรัว ๆ เลย จ๊วบบบบ



*อิมเมจตัวละคร*

   

 

 

 

 

 

 

   

 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22.134K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52,877 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #52860 18233001 (@18233001) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 12:05
    สงสารพรีมจังเลย ชีวิตจะได้เจออะไรดีดีไหมน่ะ
    #52,860
    0
  2. #50457 Nuinui (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 14:08

    พยายามหาบทนี้ของพี่เบียร์ในอีบุ๊คแต่หาไม่เจอค่ะ ถ้าเพิ่มเป็นตอนพิเศษรบกวนเพิ่มลงในอีบุ๊คด้วยได้มั้ยค่ะ จะได้อ่านที่เดียว

    #50,457
    0
  3. #50046 stampalisa_1994 (@stampalisa_1994) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 00:47
    พยายามหาบทนี้ในebookแต่ไม่เจออะค่ะ
    #50,046
    0
  4. #49502 Beyond_BB (@bbomyy_aa) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 16:41
    สรุปว่าบทพี่เบียร์ถูกตัดออกหรอคะ นึกว่าอ่านข้ามซะอีก ทั้งที่บทนี้พี่เบียร์น่ารักมากแท้ๆ
    #49,502
    1
    • #49502-1 Beyond_BB (@bbomyy_aa) (จากตอนที่ 26)
      22 กรกฎาคม 2562 / 16:42
      ชื่อบท23-24 ก็เปลี่ยนด้วย
      #49502-1
  5. #49038 ปัดฝุ่นอีกครั้ง (@Ship_Free) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 22:03
    หาบทของพี่เบียร์ ไม่เจอเหมือนกันค่ะ
    บางทีนักเขียนควรออกมาชี้แจงอะไรบ้างนะคะ ไม่ใช่เงียบ ถ้ายังเงียบอยู่แบบนี้ ก็ไม่โอเคแล้วเหมือนกันค่ะ
    #49,038
    1
    • #49038-1 pumpui1104 (@pumpui1104) (จากตอนที่ 26)
      18 กรกฎาคม 2562 / 11:32
      เราก็หาบทนี้ไม่เจอเหมือนกัน เลยทักไปถามเขา เขาบอกว่าเพิ่มตอนพิเศษให้
      #49038-1
  6. #48958 jennierubyyyerb (@jennierubyyyerb) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 22:38
    ในอีบุ๊คหาบทนี้ไม่เจอเลยย
    #48,958
    1
  7. #48398 mintmintkuli (@mintmintkuli) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 06:42
    ทำไมอ่านในหนังสือไม่มีบทนี้คะ 😭
    #48,398
    0
  8. #48274 nanthakan836 (@nanthakan28) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 23:31
    เหมือนอ่านไม่เจอหน้านี้ในหนังสือ หรือเราอ่านข้าม TT
    #48,274
    0
  9. #47757 FaiLadawan (@FaiLadawan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2562 / 13:12
    พี่เบียร์มาถึงแล้วว ไวมากเลยค่ะ กล่องไม่มีรอยบุบเลย 😘????
    #47,757
    0
  10. #47725 nozomisan (@nozomisan) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 23:34
    เศร้าแทนพริม
    #47,725
    0
  11. #47373 tonkoon-tip (@tonkoon-tip) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2562 / 12:58
    บีบหัวใจสุดๆ
    #47,373
    0
  12. #46639 Nanny (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 20:57

    ลืมไปแล้วนะเนี่ยว่าพระเอกเรื่องนี้ชื่อเบียร์ พี่เบียร์ยังจำเป็นอยู่ไหมมมม????????

    #46,639
    0
  13. #46318 may0234 (@usamasa0234) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2562 / 14:22

    เศร้าแทนเลยกว่าจะมีวันนี้ได้คงเหนื่อยน่าดู

    #46,318
    0
  14. #46093 sone9Pp (@sone9Pp) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 18:38
    แง้!!! พริมากับคุณลุงทั้งสองงงง
    #46,093
    0
  15. #45771 Monthiraguya (@Monthiraguya) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 08:25
    อยากได้หนังสือออออ
    #45,771
    0
  16. #45767 Sakuna (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2562 / 06:47

    เขาคือใคร????????”???”

    #45,767
    0
  17. วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 21:58
    ไม่ไหวเลย บทนี้ทำเราร้องไห้
    #45,759
    0
  18. #45667 Smile (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 11:10

    ถ้าไม่แก้ไขที่อยู่ ก็ไม่กรอกนะคะ?

    #45,667
    0
  19. #45630 modnoii91 (@modnoii91) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 10:29
    พริมา ยิ่งรู้จักยิ่งรักเธอ รักพรีมมากกว่านางเอกทุกคนของบี้
    #45,630
    0
  20. #45567 Samita555 (@123samita) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 08:48
    อ่านแล้วงง ใครเป็นใครไม่รู้ ช่วยอธิบายทีได้มั้ยคะ ใครก็ได้ (ลุงของพรีม)
    #45,567
    1
    • #45567-1 Phoomesri567 (@Phoomesri567) (จากตอนที่ 26)
      21 กรกฎาคม 2562 / 23:56
      ฮือออ งงเหมือนกัน งง ว่าลุงคนไหนอะไรยังไง 55555
      #45567-1
  21. #45566 paplu (@paplu) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 08:20
    ใช่พริมาควรได้อะไรดีๆบ้างแล้ว
    #45,566
    0
  22. วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 08:04

    มันเศร้าาาาาา

    #45,565
    0
  23. #45564 GlassBall0911 (@GlassBall0911) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 07:36
    สนุกมากๆๆ ค่ะ
    #45,564
    0
  24. #45561 POPIPU (@popipu-9933) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 01:22
    อัพแต่ละที่สั้นจัง

    มาน้อยแต่มาถี่ๆเลี้ยงไข้กันชัดๆ นานๆมาทีแล้วลงเต็มไม่ได้หรอ จะได้ไม่ต้องเข้ามาอัพทุกวัน555 เหนื่อยแทน
    #45,561
    2
    • #45561-1 POPIPU (@popipu-9933) (จากตอนที่ 26)
      28 มิถุนายน 2562 / 01:24
      ที่ติดอันดับเพราะลงบ่อยลงทุกวัน ยอดคอมเม้นยอดอะไรก็อัพทุกวันมันเป็นกลยุทธ์หรอ
      #45561-1
    • #45561-2 WickyVicky (@WickyVicky) (จากตอนที่ 26)
      28 มิถุนายน 2562 / 07:29
      อดใจหรออ่านไม่ไหวหรอคะ หรือลงแดงแล้วถึงขนาดต้องจิกต้องกัด555555
      #45561-2
  25. #45560 หาดทราย (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 22:59

    เข้าใจคนรออ่านและเข้าใจบี้ค่ะ แต่ให้กำลังใจบู้บี้นะคะ ในฐานะที่ตามมาหลายเรื่อง เราชอบนิยายบี้ตรงที่มีรายละเอียด เหตุการณ์ อารมณ์ ความรู้สึกของตัวละคร มันทำให้อิน มันจับใจเรา ทำให้เราเข้าใจตัวละครจริงๆ มีอารมณ์ร่วม และสุขเมื่อได้เสพ มีบ้างที่หงุดหงิดว่ามาช้า มาน้อย แต่ก็ชินละ บี้ก็เป็นแบบนี้มาทุกเรื่อง ผ่านมาหลายเรื่องตอนนี้ไม่โกรธแล้ว มาก็อ่าน ไม่มาก็รอ

    ...นี่ก็รออีบุ้ค บี้รับคนแพ็คหนังสือช่วยมั้ย อยากช่วยให้ส่งไวๆ

    #45,560
    0
  26. #45523 Zayziiwar (@Zayziiwar) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 13:57
    เคทคือใครรรร งง
    #45,523
    2
    • #45523-1 PoPz Kkt (@popz-32) (จากตอนที่ 26)
      27 มิถุนายน 2562 / 14:10
      ลุงของพรีมชื่อเขตต์ แต่เพื่อนกะเทยเรียกเคทไงคะ เหมือนชื่อในวงการอ่ะค่ะ
      #45523-1
    • #45523-2 Samita555 (@123samita) (จากตอนที่ 26)
      28 มิถุนายน 2562 / 08:49
      แล้ววันดีคือใครหรอคะ งงจริง
      #45523-2